Fic Far cry 4 : Never alone

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 12 -แก้ใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 75
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 พ.ค. 58

                    “ฉ..ฉันเหรอโมฮันพูดทวนคำถามเพแกน เขาพยายามประมวลผลในหัวว่าเพแกนถามอะไรตอนนี้ในหัวเขามันสับสนยุ่งเหยิงไปหมด..

               ก็ใช่น่ะสิ นายเป็นผู้ชนะนี่ นายอยากได้อะไร ขอมาเลยเพแกนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสร้งทำเป็นระรื่น เขาคิดในใจว่าโมฮันคงเจ็บใจน่าดูที่ถูกแย่งภรรยาอันเป็นที่รักไปเสียแล้ว แต่แค่นั้นยังไม่พอเขาต้องหาทางทำให้อีกฝ่ายเจ็บกว่านี้อีก!!

                    “สิ่งที่อยากได้...ฮ..ฮึก ฉ..ฉันอยาก..เพแกนพูดออกมาด้วยเสียงกะท่อนกะแท่นเมื่อเขานึกออกแล้วว่าเมื่อหนึ่งปีก่อนจนถึงเมื่อครู่เขาต้องการอะไร แต่ตอนนี้ไม่อาจจะขอได้...แต่เขาก็อยากลองขอ หากทุกอย่างนี้เป็นเพียงฝันเมื่อพูดออกไปเขาอาจตื่นขึ้นมาจากฝันร้ายนี้ก็ได้ ตื่นจากฝันที่ช่างเจ็บปวด..

               ฉันคิดมาตลอด..ว่าสิ่งที่ฉันอยากได้.ฮึก..อยากได้..จึงยอมสู้มาถึงตอนนี้เขาสู้มาตลอดหนึ่งปีเต็มถึงจะโดนคู่แข่งทำร้ายจนทรมานแค่ไหน ต่อให้เลือดต้องหลั่งมากแค่ไหนเขาก็จะบีบแผลนั้นให้รับรู้ถึงความเจ็บเพื่อตอกย้ำตัวเองถึงสิ่งที่ต้องการ เพื่อเพแกน.. เพื่อพิสูจน์ว่าคำว่ารักของเขาไม่ใช่แผนการโง่เง่าอย่างที่เพแกนคิด!!

               ฉันอยากขอ..อ..อึก..อยากให้นายปล่อยอิชวาริอาเจย์ไป...แล้วให้ฉันเคียงข้างนายได้มั้ย..ฮึก..เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ร่างโปร่งก็ทรุดลงไปที่พื้นทันที น้ำตามากมายหลั่งไหลออกมาไม่ยอมหยุด มือที่สั่นไหวกอบกุมที่หัวใจตัวเองแน่นเหมือนกับอยากจะหยุดความเจ็บปวดนี้...เขาทำทุกอย่างเพื่ออะไร? เพื่อแลกกับความเจ็บนี้หรอกเหรอ...

               ด..เดี๋ยว..โมฮัน นาย...เพแกนที่ได้ฟังถึงกับชะงักเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายทำทุกอย่างเพื่อเขา..สิ่งที่โมฮันต้องการคือหัวใจเขา หัวใจที่เขาได้หันหลังให้ เพแกนมองอีกฝ่ายที่ทรุดอยู่กับพื้น ร่างของคนรักที่สั่นไหวไปด้วยแรงสะอื้น รอยแผลที่เห็นได้ทั่วแขนขา...คนนี้ต้องพยายามแค่ไหนกัน..แล้วเขาทำอะไรลงไป...

                    “นายตั้งใจให้ฉันไขว้เขว่ใช่มั้ย เลิกโกหกซะที!!” เพแกนถามออกไปเสียงเข้ม อีกฝ่ายต้องกำลังหลอกเขาแน่ๆ เขาจะโอนเอนตามไม่ได้ อีกฝ่ายคือคนที่ทำให้เขาต้องทรมานจากคำว่ารักมาหนึ่งปีเต็มเชียวนะ...

               นายจะไปเข้าใจอะไร!! คนที่เอาแต่หนีพอต้องเจ็บปวดน่ะ!! นายรู้มั้ยตลอดหนึ่งปีที่ฉันแข่งมา ฉันเฝ้ารอนานแค่ไหน!! ทั้งที่แข่งกี่ครั้งมองหาแต่นายจนเกือบตายตั้งหลายหน!! แต่ฉันก็ยังเชื่อ..ฮึก..เชื่อมาตลอด ว่าสักวันนายต้องมาเชียร์ฉัน แล้วนี่อะไร!! นายตอบแทนฉันที่รอนายมาตลอดด้วยการไปนอนกับเมียฉันเหรอ!! ฮึก..ฮ..แล้วคำว่ารักของนายมันไปไหน!! เพแกนคนที่พร่ำบอกฉันว่ารักคนนั้นไปไหน!!” คนที่ทรุดกับพื้นพูดออกมาไม่หยุดด้วยเสียงที่กะท่อนกะแท่นเหมือนกับจะขาดใจ...หัวใจที่เคยเชื่อมั่นในรักตอนนี้กำลังเต็มไปด้วยรอยร้าว..ไม่เข้าใจคำว่ารัก..ไม่เข้าใจสิ่งที่ตนเองเชื่อมั่น...เขาทำทุกอย่างเพื่อใคร..

               โมฮัน..ฉ..ฉันเพแกนเอื้อมมือไปหา หวังที่จะเข้าไปโอบกอดคนตรงหน้า เขาเผลอทำร้ายคนตรงหน้าอย่างไม่ได้ตั้งใจเพียงเพราะความอ่อนแอของตัวเอง..หนึ่งปีที่เขาลืมอีกฝ่ายกับความรู้สึกของอีกฝ่ายที่ยังรักเขาเสมอ เขากลับไม่มาให้กำลังใจโมฮันเลย ทั้งที่ไม่มาแต่โมฮันก็ยังสู้ต่อด้วยความรู้สึกที่ทำเพื่อเขา..

               มัน..ฮึก มันไม่สำคัญแล้ว..ฉันบ้าไปคนเดียวสินะ..ฮึก..ฉันรักนายมาตลอดเพแกน..โมฮันยังคงพูดออกมาด้วยเสียงที่สั่น เพแกนที่ได้ฟังก็ถึงกับรู้สึกปวดเข้าไปถึงข้างใน

               คำขอพวกนั้นคงไม่มีความหมายอีกต่อไปแล้ว...สำหรับฉัน โมฮันปัดมือเพแกนก่อนที่จะยื่นมาถึงตัวออกและยันตัวเองขึ้นช้าๆถึงแม้ว่าแขนจะสั่นแค่ไหนเขาก็ใช้แรงทั้งหมดยันตัวเองขึ้นมา

               งั้น..ฉันขอชีวิตลูกนายละกัน!!” โมฮันพูดจบก็พุ่งเข้าหาลักซ์มานาในอ้อมแขนเพแกนอย่างรวดเร็วจนเพแกนไม่ทันตั้งตัว ทำให้โมฮันชิงตัวลักซ์มานาไปได้ง่ายๆ เพแกนรีบวิ่งจะเข้าไปชิงลูกน้อยตัวเองคืนซึ่งคราวนี้โมฮันกลับยอมหันมาแล้วส่งลักซ์มานาคืนให้ง่ายๆจนเพแกนแปลกใจแต่เมื่อได้ลูกตัวเองคืนก็พบว่าตอนนี้เด็กน้อยนอนนิ่งทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือด เพแกนจ้องมองลูกน้อยตนด้วยรู้สึกหัวใจแตกสลาย...

               เจ็บใจเหรอ...งั้นก็เข้ามาฆ่าฉันคืนสิโมฮันพูดออกมาด้วยดวงตาว่างเปล่าเหมือนกับว่าความรู้สึกทั้งหมดได้ถูกกลืนกินโดยไม่เหลือเสียแล้ว เมื่อเห็นเพแกนนิ่งอึ้งโมฮันก็ยิ้มออกมาเหมือนคนบ้าและสาวเท้าเข้าไป แย่งลักซ์มานาที่นอนนิ่งในอกเพแกนมาไว้ที่เก้าอี้พร้อมกับจับมีดเปื้อนเลือดที่ใช้เมื่อครู่ ยัดใส่มือเพแกนพร้อมกับจับมือร่างสูงที่ถือมีดขึ้นมาจ่อตรงหัวใจตัวเอง

               แทงเข้ามาสิ..แทงเข้ามาช้าๆ ให้หัวใจที่รักนายตายลงไปช้าๆ ให้ฉันได้พ้นความรู้สึกที่เจ็บเพราะรักนายซักที!!” โมฮันพูดออกมาอย่างแข็งกร้าว น้ำตาที่แห้งไปกลับมาไหลอีกครั้ง สิ่งที่เขาอยากได้ตอนนี้คือให้เพแกนดับลมหายใจเขาด้วยมือเพแกนเอง...

               ฉันทำไม่ได้!! เพราะฉันก็ยังรักนายโมฮัน ฮ..ฮึก..ถึงจะแค้นที่นายฆ่าลูกฉัน แต่ฉันก็ฆ่านายไม่ลง...เพแกนที่ตั้งสติขึ้นมาได้เพราะน้ำตาของโมฮันคว้างมีดทิ้งไป พร้อมกับโอบกอดโมฮันทั้งน้ำตาซึ่งโมฮันก็กอดกลับทันที ถึงจะแค้นแค่ไหนเขาก็ไม่อยากทำร้ายอีกฝ่ายอีกแล้ว...ทั้งคู่เจ็บปวดเพราะความรักมามากเกินพอแล้ว...

               ...พ..พวกคุณ..ทำไม...เสียงใครซักคนดังขึ้นมา เพแกนกับโมฮันหันไปมองทันทีก็พบอิชวาริที่ยืนตัวสั่นทั้งน้ำตามองมาที่ทั้งคู่ด้วยความสับสน และมองลูกสาวที่นอนนิ่งด้วยความรู้สึกเจ็บปวด เธอแอบดูเหตุการณ์ทั้งหมดมาตั้งแต่ต้นแล้ว เธอตั้งใจจะวิ่งออกมาตั้งแต่แรกแต่พอเห็นลูกตายไปต่อหน้าต่อตาเธอก็รู้สึกเหมือนไร้เรี่ยวแรง...เหมือนสิ่งสำคัญสลายไปต่อหน้าต่อตา

               ทำไม..ต้องฆ่าเด็กคนนี้..เด็กคนนี้ทำอะไรผิด!!” อิชวาริก้มลงหยิบมีดที่ปลายเท้าตัวเองซึ่งเป็นมีดเล่มเดียวกับที่เพแกนคว้างทิ้งก่อนจะพุ่งเข้าหาโมฮันด้วยความแค้นทันที

               อึก!!...” เลือดไหลรินลงมาไม่ขาดสายจากร่างของโมฮัน ร่างโปร่งทรุดลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว เพแกนตกใจกับภาพตรงหน้าภาพของคนรักที่เต็มไปด้วยเลือด...เขาต้องเสียโมฮันไปอีกแล้ว..

               โมฮัน!! ตั้งสติไว้ก่อน!!” เพแกนร้องลั่นพร้อมก้มไปดูโมฮันที่นอนกับพื้นทันที เขาพยายามเอามือปิดแผลให้เลือดหยึดไหล..แต่เหมือนยิ่งพยายามเท่าไหร่ก็ไร้ผล..เลือดไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงเลย..

               อึก!! เพ..แกน.. นายรักฉันมั้ย...โมฮันที่สติเริ่มเลือนลางพูดออกมาแม้จะรู้สึกเจ็บ หากครั้งนี้คือครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้เจอเพแกนก็ขอให้เขาได้ยินคำว่ารักอีกซักครั้ง... เพแกนกุมมือคนรักมาแนบแก้มตนเองไว้แน่น กลิ่นเลือดฟุ้งเต็มห้องไปหมด..บ่งบอกว่าเวลาใกล้หมดลงแล้ว

                    “ไม่ต้องพูดแล้ว..ฉันรักนาย รักนายคนเดียวโมฮัน..เดี๋ยวเลือดก็หยุดแล้วนะ..เพแกนพูดออกมาทั้งน้ำตาโดยมืออีกข้างก็กุมมืออีกฝ่าย อีกข้างก็พยายามห้ามเลือดให้ถึงที่สุด..แม้จะเหมือนว่าทุกอย่างสูญเปล่าก็ตาม

               ท..ทำไม คุณไม่หลบ..อิชวาริถามขึ้นมาเสียงสั่น เธอรู้ว่าโมฮันเห็นเธอตั้งแต่เธอหยิบมีดแล้ว ทั้งที่นักรบอย่างเขาน่าจะหลบได้แท้ๆแต่เหมือนโมฮันตั้งใจว่าจะไม่หลบ...

                    “ทำไมฉันต้องหลบล่ะ? อึก!!” ร่างโปร่งที่ทรุดลงไปนอนกับพื้นด้วยความปวดแผลพูดออกมาแม้ว่าจะเจ็บแค่ไหน

               แล้วคุณฆ่าลูกฉันทำไม!!” อิชวาริถึงแม้จะตกใจที่อีกฝ่ายไม่หนีแต่ความแค้นเรื่องลูกน้อยอันเป็นที่รักก็ยังไม่ได้หายไป

                    “พอแล้วอิชวาริ!! ถ้าเธอไม่หยุดฉันจะปิดปากเธอให้!!” เพแกนตะคอกอิชวาริเสียงเข้มสายตาเต็มไปด้วยความโกรธเคืองเหมือนอยากจะขย่ำอีกฝ่ายให้ตายเสียเดี๋ยวนั้น อิชวาริถึงกับสะดุ้งที่ผ่านมาเพแกนไม่เคยแสดงท่าทางแบบนี้กับเธอถึงจะเจอตอนเมาแต่ก็ไม่เคยคิดจะทำร้ายเธอเลย.. โมฮันที่นอนฟังก็เอามือที่ไร้เรี่ยวแรงข้างที่เพแกนกุมอยู่ลูบแก้มอีกฝ่ายเบาๆเป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นไร เพราะตอนนี้เขายังมีเรื่องที่ต้องคุยกับเธอคนนี้ก่อนที่เขาจะไป...

               หึ..อึก!! แล้วทำไม..ทั้งที่เธอเคยบอกว่าจะรักแต่ฉัน ทำไมถึงยังนอนกับเพแกน!!” โมฮันตะคอกถามออกไปแม้จะทำให้เลือดไหลมากกว่าเดิมก็ตาม แต่เขาก็ยังอยากรู้ว่าทำไมอิชวาริที่รักเขามากมายขนาดนั้นถึงไปมีใจให้ผู้ชายคนอื่น..ผู้ชายคนเดียวกันกับที่เขารัก

               แล้วคุณล่ะ!! เคยบอกว่าจะอยู่เคียงข้างฉัน แต่ทำไมคุณกลับให้ฉันต้องอยู่คนเดียวมาตลอด เวลาที่ฉันหวาดกลัวเวลาที่ฉันต้องการคุณ คุณไปอยู่ไหน!! ทั้งตอนสัตว์ป่าเข้ามาในหมู่บ้านทั้งตอนที่คลอดอาเจย์..แม้แต่ตอนนี้คุณก็รักคนอื่นเหมือนกันไม่ใช่เหรอ!!” อิชวาริพูดว่ากลับไปบ้าง แม้ว่าตอนที่เผลอไปนอนกับเพแกนเธอจะรู้สึกผิดแต่ความรู้สึกนั้นก็ได้หายไปทันตา เมื่อรู้ว่าโมฮันเอง..ก็ไม่ได้รักเธอแล้วเหมือนกัน ตอนนี้แม้แต่เพแกนก็ไม่ได้รักเธอ..เธอแค่เป็นเพียงตัวแทนให้เพแกนลืมใครซักคน..ตอนนี้เธอไม่เหลือใคร..

               ฮึ่ก!! ก็นะแต่ก็ขอโทษทีที่ผ่านมาทำให้เหงา..ขอโทษที่ฉันไม่มั่นคงที่รักเธอ..แล้วก็...ลักซ์..โมฮันพูดออกมาจากใจ เขาไม่รู้มาก่อนเลยว่าอิชวาริรู้สึกอย่างไรกว่าจะได้รู้ก็ทำให้เธอต้องโดดเดี่ยวอีกจนได้... แต่ก่อนจะได้พูดออกไปทั้งหมด เสียงนั้นหายไปก่อนจะพูดอะไรจบ...เมื่อหันไปมองเจ้าตัวก็พบว่าตานั้นหลับสนิท...มือที่เคยอุ่นเย็นลงเรื่อยๆ..

                    “โมฮัน!! ไม่เอาสิ อย่ามาเล่นตลกกันแบบนี้...ฉันเสียใจ..ฮ.อึก..ฉันจะรักแค่นายคนเดียว ลืมตาก่อนสิ!!” เพแกนยังคงร้องเรียกอีกฝ่ายต่อไปด้วยความหวัง อีกฝ่ายอาจแกล้งอำเขาเล่นๆก็ได้ อย่าพึ่งไปไหนสิ อย่าทิ้งเขาเอาไว้คนเดียว...

               ทำไมถึงต้องขอโทษ...ฉันฆ่าคุณนะ!!” อิชวาริตะโกนพูดออกมา พร้อมมองสามีที่นอนหลับตาลงท่ามกลางกองเลือด..เธอทำอะไรลงไปกัน อิชวาริก้มไปมองมือตัวเองด้วยสายตาสั่นๆมองมือที่เต็มไปด้วยเลือดสีแดงฉาน...เลือดเต็มไปหมดทั้งมือคู่นี้ ทั้งหัวใจที่เคียดแค้นของเธอ...

               อิชวาริที่เหมือนสติแตกลุกขึ้นมาวิ่งเข้าห้องนอนไปพร้อมอุ้มอาเจย์ออกมาก่อนจะพาวิ่งหนีหายไป..เธออยากหนีไปให้พ้นๆจากฝันร้ายนี้ ฝันที่เจ็บปวด อาเจย์...แม่ขอร้องอยู่กับแม่นะ อย่าทิ้งแม่ไปไหน อย่าให้แม่ต้องโดดเดี่ยว..แม่เหลือลูกเพียงคนเดียวแล้ว..เราสองคนจะไปเริ่มต้นทุกสิ่งทุกอย่างใหม่ด้วยนะ ลูกแม่..

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เร็นว่าเรื่องนี้ไม่มีใครเลวเลยนะทุกคนมีเหตุผลของตัวเองทั้งนั้น ซึ่งไม่สามารถเทียบได้ว่าของใครดีกว่ากัน แต่ถึงอย่างนั้นสิ่งที่ผิดก็ถือว่าผิดไม่ว่าจะเหตุผลที่น่าสงสารแค่ไหน..ฉะนนั้นขอทิ้งท้ายว่าทุกคนจะทำอะไรอย่ายึดเพียงเหตุผลของตัวเองให้นึกถึงความถูกผิดด้วยนะเออ...แต่ก็ว่าไปนั่น ใครไม่อยากเศร้าค้างก็อ่านตอนพิเศษเถอะ หุหุ
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
แก้ใหม่นะคะ มีการเพิ่มบทพูดให้ดูสมบูรณ์มากขึ้นกว่าเดิม ต้องขอบคุณพี่เฟยจริงๆที่ช่วยเร็นทำให้ออกมาดูสมบูรณ์มากขึ้นไปอีก >w< ปริ่มใจจ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น