Fic Far cry 4 : Never alone

ตอนที่ 17 : ตอนที่ 11 -แก้ใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 60
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    20 พ.ค. 58

                    “หยุดก่อนเถอะ คุณเมามากแล้วมือใครสักคนเอื้อมมาคว้ามือเพแกนไว้ก่อนที่เขาจะกระดกเข้าไปอีกแก้ว เพแกนถึงกับชะงัก หันหน้าไปมองหญิงสาวที่เขารู้สึกริษยามากกว่าใคร ทำไมต้องเป็นเธอทำไมคนที่โมฮันรักที่สุดถึงไม่ใช่เขากัน...

               ไม่ต้องมายุ่ง!!” คนเมามายไร้สติไม่สนเรื่องการให้เกียรติผู้อื่นอีกต่อไป เขาสะบัดมืออิชวาริออกอย่างแรงจนเธอถึงกับเซไปด้านหลังแต่โชคดีที่ทรงตัวได้ทันจึงไม่ได้ล้มลงไปแต่อย่างใด

               ฉันไม่รู้หรอกนะคะ ว่าคุณกำลังเสียใจด้วยเรื่องอะไร แต่ฉันไม่อยากให้คุณเป็นแบบนี้เลยอิชวาริพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง ตลอดมาตั้งแต่เธอยู่ที่นี่เธอไม่เคยเห็นเพแกนในสภาพนี้เลย ปกติแล้วเพแกนจะเป็นคนที่ดูแลตัวเองให้ดูดีเสมอไม่ว่าจะเวลาไหน แต่ครั้งนี้ดูต่างออกไป..

               เหอะ..ถึงคนอย่างเธอจะมาเห็นใจก็เท่านั้นแหละ เพราะเธอไม่ใช่...เสียงที่แข็งกระด้างแผ่วลงเมื่อถึงท้ายประโยคที่ต้องพูดถึงชายคนนั้น ทำไมเวลาอย่างนี้คนที่อยู่เคียงข้างเขาถึงไม่ใช่ร่างโปร่ง ทำไมถึงต้องเป็นผู้หญิงคนนี้คนที่สำคัญมากกว่าเขา

               แล้วทำไมถึงเป็นฉันไม่ได้คะ? ไม่รู้หรอกว่าคนที่พูดถึงสำคัญแค่ไหนแต่ตอนนี้เป็นฉันที่ปลอบคุณไม่ได้เหรอ?” หญิงสาวยังพูดออกมาเรื่อยๆอย่างไม่เข้าใจ ถึงจะรู้ว่าทำเช่นนี้เป็นความผิดแต่เธอก็ไม่อาจห้ามความรู้สึกนี้ได้

               หากถามว่าเธอรักโมฮันไหม ตอนที่แต่งกับเขาเธอสามารถบอกว่ารักได้เต็มปาก แต่เมื่อไหร่กันที่เธอรู้สึกเหมือนว่าโมฮันยิ่งห่างไกลออกไป ทุกวันต้องอยู่ในบ้านเพียงลำพังคอยแอบซ่อนด้วยความกลัว ขณะที่สามีออกไปกอบกู้ประเทศเธอไม่ต้องการคนรักที่เป็นวีรบุรุษเธอต้องการเพียงแค่คนรักที่เคียงข้างเธอ ซึ่งคนที่ใกล้กับคำนี้มากที่สุดคือเพแกนถึงเธอจะโดนจับมาเขาก็มาเยี่ยมและให้เกียรติเธอเสมอ แต่โมฮันไม่เคยมีเวลาเช่นนี้ให้เธอเลย..

               หึ ถ้าสามีเธอได้ยิน เขาอาจเข้าใจผิดนะเพแกนพูดพร้อมมองอีกฝ่ายนิ่งๆ เขารู้ว่าเธอรู้สึกยังไงกับเขาแต่ทว่าหัวใจดวงนี้ไม่มีที่พอให้ทุกคน หากเขาตอบรับคือเขาต้องพยายามลืมใครบางคนซึ่งอาจเป็นสิ่งที่เขาต้องการตอนนี้ก็ได้

               ฉัน..หญิงสาวชะงักทันทีเมื่อรู้ว่าตัวเองเผลอพูดใส่ความรู้สึกออกไป เพแกนค่อยๆย่างเข้ามาหาเธอช้าๆ อิชวาริก็ไม่ได้เดินถอยหนีแต่อย่างใด เธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับสิ่งที่ต้องเจอแล้ว

               ไม่เป็นไร..งั้นฉันจะให้โอกาสเธอ เธอจะสัญญาได้ไหมว่าจะไม่ทำให้ฉันรู้สึกโดดเดี่ยวเพแกนเชยคางอิชวาริขึ้นมาหน้าตาเธอช่างสะสวยไม่แปลกเลยหากโมฮันจะหลงรักเธอแต่ยิ่งมองเธอกลับเหมือนเห็นหน้าโมฮันซ้อนกับเธอ น้ำตาก็พลันไหลออกมาอย่างไม่รู้สาเหตุ ถึงไม่อยากทำแต่เขาก็ไม่อยากเจ็บปวด..เขาต้องลืมให้ได้..

                    “ไม่เป็นอะไรนะ..อิชวาริถามออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนๆ พลางเอามือปาดน้ำตา นี่คือทางที่เธอเลือกแล้วเธออยากจะอยู่เคียงข้างคนคนนี้..ขอโทษ ขอโทษนะโมฮัน

               ในห้องที่เงียบสงบตอนนี้มีเพียงคนสองคนที่ปลอบใจกันและกันคนหนึ่งคือผู้ที่หันหลังให้กับหัวใจดวงเดิมเพื่อจะลืมใครคนนั้น อีกหนึ่งคือผู้ทอดทิ้งหัวใจดวงเดิมเพื่อเคียงข้างหัวใจดวงใหม่ ทั้งสองต่างอยู่ด้วยกันปลอบโยนกันจนเวลาล่วงเลยมาหนึ่งปีโดยไม่รู้ตัว มีชีวิตน้อยๆอีกชีวิตเกิดขึ้นมาจากการปลอบโยน สาวน้อยผู้แสนบริสุทธิ์...ลักซ์มานา

               เหมือนว่าทั้งสองได้ลืมใครซักคนอีกคนที่ยังคงสู้เพื่อสิ่งสำคัญในอารีน่า ผู้ชายที่พยายามแก้ไขทุกอย่างให้ทุกอย่างดีขึ้นโดยไม่รู้เลยว่าคนที่ตนรักได้ทิ้งหัวใจที่รักตนไปเสียแล้ว...

               คุณเพแกนครับ วันนี้คือรอบชิงชนะเลิศการแข่งขันที่อารีน่าแล้ว คุณควรไปร่วมงานนะครับลูกน้องของเพแกนเข้ามารายงานขณะที่พวกเขากำลังนั่งรับประทานอาหารทั้งครอบครัวอยู่ เพแกนหันไปมองนิดๆหนึ่งปีแล้วเหรอ...หนึ่งปีแล้วสิที่เขากับหมอนั่นไม่ได้เจอกัน

               ไม่เอาเขาไม่อยากเจอทั้งที่คิดว่าลืมได้แล้วแต่พอนึกถึงก็ยังรู้สึกเจ็บในใจ เหมือนแผลนี้มันยังไม่หายดีทั้งที่ร่องรอยก็จางไปเยอะแต่กลับยังปวดอยู่ลึกๆ

               ไม่ได้นะเฮีย!! งานนี้เป็นงานใหญ่เฮียจะมาทิ้งๆขว้างๆได้ยังไงกัน!!” ยูมะที่ฟังอยู่ก็เหลืออดต้องลุกขึ้นมาว่าพี่ชายตนเอง

               ก็ฉันอยากอยู่เล่นกับลักซ์มานานี่เนอะเพแกนพูดพลางเอานิ้วเกลี่ยแก้มใสลูกสาวตัวเองเบาๆ พร้อมกับหยอกอาเจย์น้อยไปด้วย ถึงเขาจะถูกโมฮันทำร้ายความรู้สึกแต่เขาก็ไม่คิดจะลงกับเด็กที่ไม่รู้เรื่องอะไร

               ครั้งนี้ฉันไม่ยอม พี่ต้องไป!!” ยูมะยังไม่เลิกความพยายามหลังจากที่เพแกนบอกว่ารักกับอิชวาริยูมะก็นิ่งๆไม่ได้ว่าอะไร แต่ปัญหาคือหลังจากเพแกนรักอิชวาริเขาก็ไม่ยอมทำอะไรเลย วันๆเอาแต่คลุกกับอิชวาริยิ่งพอมีลักซ์มานาเพแกนก็ยิ่งไม่ยอมทำอะไรเข้าไปใหญ่

               เฮ้อ ก็ได้แต่อิชวาริต้องไปด้วย..ฉันไม่อยากไปคนเดียว.. เพแกนยื่นข้อเสนอกับยูมะเขายอมรับว่าเขากลัวจะอ่อนแอเขาจึงอยากพาอิชวาริไป เขามั่นใจว่าหากอิชวาริไปด้วยเขาจะสามารถลบความรู้สึกปวดลึกๆในใจนี้ได้ ยูมะนิ่งคิดสักครู่แต่สุดท้ายก็ต้องยอมในที่สุด

               หลังจากทานอาหารเช้าทุกคนก็ขึ้นเฮลิคอปเตอร์ไปที่สนามแข่ง เมื่อมาถึงอิชวาริก็ขอนั่งรอในห้องกับลูกๆเพราะเธอไม่ชอบการต่อสู้เท่าไหร่ จึงมีเพียงแค่เพแกนกับยูมะที่นั่งดูการแข่งเท่านั้น ซึ่งแน่นอนว่าโมฮันเข้าร่วมการแข่งรอบสุดท้ายนี้ด้วย เพแกนเมื่อเห็นหน้าโมฮันแวบแรกก็ทำเอาหัวใจเขากระตุกวูบ ร่างโปร่งดูผอมลงไปมากเนื้อตัวก็มีแต่รอยแผล เพแกนที่นั่งชมเผลอกำมือเข้าหากันแน่นอย่างไม่ทันรู้ตัว...

                    “โอ้ เหมือนว่าฝ่ายโมฮัน กาเลจะเข้าตาจนแล้วนะครับ!!” ผู้บรรยายกล่าวออกมาด้วยความเมามันส์ขณะที่โมฮันกำลังถูกผู้เข้าแข่งอีกสองคนล้อมอยู่หน้าด้านหน้าและด้านหลัง ในขณะที่หลบการโจมตีของฝั่งด้านหน้าทำให้ไม่ทันระวังอีกคนที่พุ่งมาจากด้านหลัง

               ระวังข้างหลัง!!” เสียงใครซักคนโพล่งออกมาทำโมฮันหันไปมองตามเสียงจึงหลบได้ทัน

               เฮียคิดอะไรของเฮีย...ยูมะถามพี่ชายตัวเองทันทีหลังสิ้นเสียงนั้น

               ป..เปล่า ฉันเผลอไปหน่อยเขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้ลุกขึ้นไปตะโกนแบบนั้น แต่เขารู้สึกว่าถ้าไม่ตะโกนออกไปเขาต้องเสียใจ...ไม่ได้สิ ไม่ได้..เขาตัดสินใจแล้วจะลืมชายคนนั้น เขาจะต้องลืมความรู้สึกห่วงหรือว่ารักคนตรงหน้าให้หมด แต่ทำไม..เขาถึงแทบคุมสติไม่ได้เมื่อเห็นอีกฝ่ายตกอยู่ในอันตรายกัน

               การต่อสู้ก็ยังดำเนินต่อไปโดยไม่มีใครสนใจเสียงที่แว่วมาเพราะรู้กันดีว่ามากจากใคร..แต่ในที่สุดโมฮันก็เป็นฝ่ายชนะมาได้อย่างเฉียดฉิว โมฮันที่เหลือบเห็นเพแกนอยู่บนที่นั่งชมเขาก็หันไปโบกมือให้ทันทีและยิ้มกว้างอย่างดีใจสุดขีดซึ่งเมื่อเพแกนเห็นก็ต้องหันหน้าหนีทันทีและเดินไปที่ห้องตัวเองโดยทิ้งท้ายไว้แค่ให้ผู้ชนะมาพบตัวเองที่ห้องแล้วเขาจะมอบรางวัลให้เท่านั้น

               จะได้เจอแล้วสิ...โมฮันที่พึมพำอยู่หน้าห้องพูดพลางยิ้มอย่างมีความสุข เขานึกว่าจะไม่ได้เจอเพแกนแล้วเสียอีก แต่สุดท้ายเพแกนก็มาดูเขาจนได้ เขาดีใจมากจริงๆหลังการแข่งเขาก็รีบไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดแล้วมาที่ห้องเพแกนอย่างรวดเร็ว ถึงแม้จะไม่ได้มานานแต่เขาก็ยังจำทางได้เสมอ ภาพป้ายที่เพแกนทำนั้นยังจารึกในใจเขาตลอดมา..

               เอาล่ะ ลุย!! ขอเข้าไปนะ...โมฮันพูดขออนุญาติและเปิดประตูเข้าไปช้าๆก็พบเพแกนนั่งอยู่บนโซฟากลางห้อง เขาก็เดินไปอย่างไม่รีรอ

               เพแกน ฉัน...เขาที่กำลังจะพูดออกไป อยากบอกมานานแล้วว่าคิดถึงแค่ไหน ว่ารักแค่ไหน อยากไถ่ถามว่าทำไมไม่มาหาเขาบ้าง...

               เดี๋ยว....ก่อนนายจะพูดอะไรต่อ ฉันขอแนะนำคนให้นายรู้จักก่อนเพแกนยกมือห้ามไว้พลางลุกเข้าไปในห้องนอนโมฮันก็ขมวดคิ้วงุนงง แต่เมื่อหันไปมองเพแกนที่เดินออกมาก็ต้องตกใจ

               นี่ลูกสาวของฉันเอง ชื่อลักซ์มานาน่ารักมั้ยล่ะเพแกนพูดพลางอุ้มลูกสาวไว้ในอ้อมอกและหยอกเบาๆ พร้อมมองโมฮันที่ยืนนิ่งอึ้ง

               ..ล.ลูกสาวของนาย? กับใคร?” โมฮันถามออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่เขาก็พยายามซ่อนมันเอาไว้

               อ่อ ขอโทษทีฉันไม่ได้ตั้งใจนะที่จะแย่งเมียนายมาเป็นของฉันน่ะเมื่อฟังถึงตรงนี้โมฮันก็เงียบลง เขารู้สึกเจ็บอย่างบอกไม่ถูกเจ็บจนไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกไปดี เหมือนมีบางอย่างมาจุกตรงคอมันรู้สึกอึดอัด

               นายพูดว่าอะไรนะ? เหมือนฉันได้ยินไม่ค่อยชัดเขาอาจหูฝาดไปก็ได้..ต้องหูฝาดแน่ๆ ก็เพแกนบอกว่ารักเขานี่แล้วเรื่องแบบนั้นจะ..

               ฉันคงพูดไม่ชัดเจนล่ะสิ คือฉันกับอิชวาริตอนนี้เรารักกัน...มีอะไรกันซึ่งมีธิดาน้อยคนนี้ของฉันเป็นพยานเพแกนพูดพร้อมคลี่ยิ้มด้วยความสะใจ...สะใจที่ให้อีกฝ่ายได้ลิ้มลองรสชาติความเจ็บปวดจากความรักบ้าง

               เพแกน!!” โมฮันเข้าไปคว้าคอเสื้อคนตรงหน้าไว้แน่นด้วยความรู้สึกที่จุกแน่นเต็มอกไปหมด รู้สึกได้ถึงดวงตาที่เริ่มร้อนผ่าว..ทำไมกัน คำคำนี้วนเวียนอยู่ภายในหัวของเขา ทั้งที่รักคนนี้มากมายเหลือเกิน ทั้งที่ทำทุกอย่างก็เพื่อคนตรงหน้าแล้วทำไมกลับต้องโดนอีกฝ่ายหักหลัง

               ทำไมล่ะ? ทำไมนายถึงทำแบบนี้!! ไหนบอกว่ารักฉันไง แล้วทำไมถึงไปรักคนอื่น!! คำว่ารักของนายที่มีต่อฉันคือแบบนี้เหรอ!!” คำพูดมากมายออกจากปากโมฮันไม่ขาดสาย สุดท้ายแล้วตั้งแต่หนึ่งปีก่อนนั้นก็มีแค่เขาคนเดียวเหรอที่ยังเชื่อในคำว่ารักจนถึงตอนนี้...เชื่ออยู่คนเดียว..

               เอามือสกปรกออกไป!! เหอะ..คนอย่างนายที่ปล่อยให้ฉันต้องทนทุกข์มาตลอดหนึ่งปี พอไม่เหลือใครก็จะมาเรียกร้องความรักคืนเหรอ มันไม่แย่ไปไหนเหรอไง?” เพแกนสะบัดแขนอีกฝ่ายอย่างแรงทำให้โมฮันที่แทบจะไร้แรงยืนอยู่แล้วถึงกับเซไปด้านหลัง..

               นายถามฉันใช่มั้ยว่าคำว่ารักของฉันมาจากหัวใจหรือร่างกาย...แล้วคำว่ารักตอนนั้นของนายมาจากไหน...โมฮันเอ่ยถามออกมาด้วยเสียงเบาโหวง ทำให้คนที่ฟังที่กับชะงักนิ่ง

               ถึงเราจะมาคุยกันตอนนี้มันก็สายไปแล้ว...เข้าเรื่องดีกว่า..นายอยากขออะไร?” เพแกนพูดถามต่อออกไปพร้อมลอบสังเกตอาการคนตรงหน้า ถึงแม้ว่าเขาจะรับรู้ว่าผิดปกติแต่เขาก็ไม่อยากจะใส่ใจมาก เพราะเขาต้องลืมคนตรงหน้าให้ได้และต้องคืนความเจ็บปวดที่เขาได้รับมาตลอดหนึ่งปี คืนให้ทั้งหมด!!

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เพิ่มขนาดหน่อยนะคะ กลัวจะมองไม่เห็นกันเพราะอ่านตัวเล็กเดี๋ยวสายตาเสีย^^ อย่ามารีรออ่านตอนต่อไปเลย ชูเร็นนั่งปั่นให้จนจบเลยเพราะไม่อยากให้ค้างคาได้ไปเที่ยวสงกรานต์สนุกๆกันเนอะ
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ตอนนี้มีแก้แค่ฉากอารีน่านิดหน่อย ต้องขอบคุณพี่เฟยจริงๆที่ช่วยปรับในจุดที่ดูขาดไปให้ >w< ขอให้สนุกกันน้าทุกคนน

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น

  1. #32 jira (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 06:46
    ฮืออ ตอนนี้ดราม่า;3;-// ไม่เป้นไรเราเชียร์ทุกคู่--
    #32
    0
  2. #31 NamsaiChan (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 เมษายน 2558 / 20:03
    เราพลาดอะไรปายยยยยยยยย
    อิชวารีมีลักมานาตอนไหน /ว่าแล้วก็กดจิ้มไปอ่านใหม่

    ปล.ตอนนี้ดูเพแกนสับสนกับชีวิตสุดๆเลยค่ะ #ส่งโค้กให้ เพแกน
    #31
    0