Fic Far cry 4 : Never alone

ตอนที่ 16 : ตอนที่ 10 (แก้ใหม่)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 58
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 พ.ค. 58

               ตอนเช้า

               ค่อยๆกินก็ได้ เดี๋ยวก็จุกตายหรอกนั่นชายหนุ่มในชุดสีชมพูพูดพลางจิ้มสเต็กเข้าปากช้าๆ และมองอีกฝ่ายพลางครุ่นคิดบางอย่างไปด้วย ขออย่าให้อีกฝ่ายนึกเรื่องนั้นขึ้นมาได้เลย ไม่งั้นช่วงเวลาที่มีความสุขมันอาจจะไม่เหลือเลย

               ใครมันจะไปกินช้าๆแบบผู้ดีอย่างนายได้ล่ะ ทำงั้นก็ไม่ทันกินพอดีโมฮันได้ทีแขวะเพแกนทันที เพแกนก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรนั่งนิ่งเงียบสักพัก จนโมฮันรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่างในตัวราชาได้ทันที

               เป็นอะไรไป...เขาอดไม่ได้ที่จะถามเมื่อเห็นอีกฝ่ายท่าทางแปลกๆไปทั้งที่ เมื่อครู่ยังดูอารมณ์ดีอยู่เลยแท้ๆ

               โมฮัน นายจะเอายังไงต่อ?” ร่างสูงวางแก้วลงและหันมาถามโมฮันเสียงเครียด ถึงไม่ต้องพูดให้ยืดยาวก็รู้กันว่า

เพแกนกำลังจะสื่อถึงอะไร

               ไม่รู้เขาบอกได้แค่นั้นจริงๆ เขาเองก็สับสนไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี จะปล่อยอิชวาริไปเฉยๆก็ไม่ได้เพราะเธอก็เป็นภรรยาเขาแล้วไหนจะอาเจย์อีกละ

               นายบอกว่าไม่รู้เหรอโมฮัน!!” เพแกนที่ได้ฟังถึงกับอารมณ์เสียขึ้นทันที ความสุขเหมือนถูกเป่าให้หายไปในพริบตา คนตรงหน้ากล้าพูดออกมาได้ยังไง? แล้วเขาล่ะเขาที่กำลังสับสนถึงเมื่อคืนจะได้ยินคำว่ารักออกมาจากคนตรงหน้าแต่เขาจะมั่นใจได้ยังไงว่าอีกฝ่ายพูดเพราะต้องการเขาจริง ไม่ใช่เพียงลมปากที่ยอมเอ่ยออกมาเพราะความต้องการ

               แล้วจะให้ฉันพูดว่าอะไร!! ฉันจะอยู่กับนาย ฉันไม่สนลูกเมียฉันแล้ว พอใจมั้ย!!” โมฮันเหลืออดกับอีกฝ่าย เห็นเขาเงียบหน่อยก็ทำมาตะคอกใส่ เขาไม่ใช่พวกที่ยอมให้ใครมาหยามกันได้ง่ายๆหรอกนะ

               ใช่!! ฉันอยากได้ยิน นายรู้มั้ยว่าฉันรู้สึกยังไง ฉันกังวลฉันไม่รู้เลยว่าสิ่งที่นายพร่ำพูดว่ารักฉันเมื่อคืนมันมาจากหัวใจหรือแค่เป็นแผนของนาย!! ” เพแกนพูดออกไปด้วยอารมณ์ที่พรั่งพรู ตลอดมาเขาไม่เคยสัมผัสคำว่ารักจากใคร เขาก็กลัว กลัวหากว่าสิ่งนั้นเป็นเพียงลมปากกลัวว่าอีกฝ่ายจะหักหลังเขา เขาไม่อยากทนกับความเจ็บปวดนั้น ไม่อยากต้องโดดเดี่ยวอีกแล้ว..

               แล้วทำไมนายไม่เชื่อฉันบ้าง..ร่างโปร่งพูดตัดพ้อออกมา เขามั่นใจว่ารักที่พูดนั้นมาจากหัวใจจริงๆ ถึงเขาจะร้องตอนแรกว่าขยะแขยงแต่สิ่งที่เขาขยะแขยงจริงๆคือตัวเองมากกว่า ตัวเองที่เผลอใจไปรักคนตรงหน้า ตัวเองที่ห้ามความรู้สึกไม่ได้ถึงจะต้องมาเล่นเกมส์โง่ๆนี้แต่ในส่วนลึกเขาก็กลับรู้สึกอบอุ่นใจทุกครั้งที่ได้ยินเสียงคนตรงหน้ามาถามหา มาคุยหรือจะสัมผัสจากคนตรงหน้าก็ไม่เคยทำให้เขารู้สึกรังเกียจแต่ทำให้เขารู้สึกอบอุ่น ปลอดภัย ความรู้สึกที่เขาต้องการมาตลอด ตั้งแต่จำความได้เขาก็ต้องดูแลคนอื่น ปกป้องคนอื่น แต่เขาก็อยากได้สิ่งเหล่านี้จากใครสักคนบ้างและคนคนนั้นก็คือ เพแกน แต่แล้วทำไม...คนที่เขารักกลับไม่เชื่อใจเขา

               เราอย่าพึ่งมาเจอกันเลย..โมฮันบอกเสียงเรียบก่อนจะเดินออกจากห้องไป เขาตัดสินใจแล้วเมื่อได้เห็นดวงตาของเพแกน ดวงตาที่หวาดกลัวกับการเชื่อใจใครสักคนเหมือนเขาเมื่อก่อน... เพแกนยอมเข้าหาเขามาตลอด แต่ครั้งนี้เขาเองที่จะทำให้เพแกนมั่นใจ ขอเวลาเขาอีกนิด...

               โถ่เว้ย!! นายก็เหมือนทุกคนหลังจากที่อีกคนออกไปไม่รู้เลยว่าตอนนี้ร่างสูงสภาพแย่แค่ไหน ท่ามกลางสิ่งของที่พังไม่เป็นท่ามีเพียงร่างหนึ่งนั่งกอดเข่าซุกหน้าลงบนมือตนเงียบๆ น้ำตามากมายไหลรินมาไม่ขาดสายเหมือนกับถูกบางสิ่งกรีดลึกลงไปในหัวใจ มันเจ็บจนแทบไม่อาจทนไหว ขอเพียงเวลานี้เท่านั้น...เขาขอร้องไห้ให้กับความอ่อนแอเป็นครั้งสุดท้าย เขาขอสาบานว่าจะไม่มีใครได้รับน้ำตานี้จากเขาอีก..

               หลังจากโมฮันเดินออกมาจากอารีน่าก็รีบวิ่งไปที่จุดลงทะเบียนอีกครั้ง ถึงแม้จะเจ็บเอวอยู่บ้างแต่เขาก็กัดฟันทนวิ่งไปถึงโต๊ะลงทะเบียนจนได้ เขาไล่สายตามองว่าตัวเองต้องลงแข่งรอบไหน

               ท่านโมฮันลงตอนบ่ายสองนี้ครับเสียงเล็กๆแว่วเข้าหูของโมฮัน ทำให้เขาขมวดคิ้วมุ่น ขออย่าให้เป็นคนที่เขาคิดเลยเถอะ

               สวัสดีตอนเช้าครับ ท่านโมฮันเมื่อหันไปเขาก็แทบจะลมจับ

               ผัวะ!! มาอยู่นี่ได้ไง!!” โมฮันเขกหัวซาบาลอย่างแรงด้วยความตกใจ เล่นเอาคนตัวเล็กถึงกับลงไปกุมหัวกับพื้น

               ก็ตามท่านมาน่ะสิ พอผมไปเข้าห้องน้ำ อยู่ๆ ท่านก็หายไปซะงั้น ซาบาลพูดพลางลูบหัวที่เริ่มปูดเบาๆ โมฮันถึงกับเอามือกุมขมับทันที แล้วเขาจะไปบอกแม่ของซาบาลว่ายังไงเนี่ย

               เดี๋ยวฉันจะพาไปส่งโมฮันคว้าข้อมือซาบาลแล้วทำท่าจะลากกลับทันที แต่ซาบาลขืนตัวไว้

               ไม่เอา!! ผมจะอยู่ดู…” ซาบาลพูดแล้วก็ยังขืนตัวไว้เมื่อเดิน โมฮันในตอนนี้ไม่มีทางออกแรงได้มากกว่านี้แล้วเพราะยังระบมทั้งตัวไม่หาย สิ่งที่ทำได้ดีที่สุดตอนนี้คือ..ทำใจ

               เฮ้อ งั้นจบงานต้องรีบกลับกับฉันนะโมฮันคุกเข่าด้วยขาสั่นๆลงไปคุยกับซาบาล ระหว่างที่คุกเข่าเขาก็นึกด่าตัวเองในใจว่าทำไม ไม่คิดถึงสังขารตัวเองตอนนี้เลย

               ได้ครับ งั้นเราไปหาที่พักดีกว่า อีกตั้งปีนึงกว่าการแข่งจะจบซาบาลพูดพลางวิ่งซุกซนเหมือนเด็กรอบตัวโมฮัน เมื่อโมฮันได้ยินก็ถึงกับชะงักแล้วจับซาบาลให้ยืนนิ่งๆทันที

               ไปได้ยินมาจากไหนร่างโปร่งถามออกไปด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

               ผมดูจากป้ายนั้นน่ะซาบาลชี้ไปที่โต๊ะ โมฮันรีบเดินเข้าไปอ่านทันทีในคำชี้แจงบอกว่าจะมีการแข่งเป็นรอบๆ แล้วจะเว้นช่วงการแข่งเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์ให้ผู้เข้าแข่งได้ฝืนตัวการแข่งจึงกินเวลานานมาก

               ...ปีนึง รอฉันหน่อยนะโมฮันพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเดินไปกับซาบาลเพื่อหาที่พัก ช่วงเวลาหนึ่งปีนี้เขาคงต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเองแล้วละ ถึงจะเหงาก็ไม่เป็นไร หากจบงานนี้แล้วเขาจะไม่ต้องโดดเดี่ยวอีกต่อไป...เขาก็จะทน!!

               หลังจากที่มีปากเสียงกันก็ผ่านมาเกือบสามอาทิตย์แล้ว โมฮันก็เข้าแข่งทุกรอบตามปกติแล้วก็ชนะเรื่อยมาถึงแม้ว่ารอบแรกจะเฉียดตายมาก็ตามเพราะอาการปวดระบมทั่วร่างกายแต่ก็ผ่านมาได้ ส่วนเพแกนก็กลับมาที่วังแต่ไม่ยอมพูดกับใครเลยแม้แต่ยูมะ เฝ้ามองแต่วิทยุหวังในใจลึกๆว่าคนนั้นจะติดต่อหาเขาบ้าง แค่โทรมาเขาก็พร้อมยอมขอโทษ แต่ก็ไร้วี่แวว...

               นายไม่ได้รักฉันจริงๆสินะ...อึก...เพแกนพูดกับตัวเองอย่างคนไร้สติ ในมือก็ถือแก้วไวน์ดื่มเข้าไปเหมือนกับกินน้ำเปล่าซึ่งปกติแล้วเพแกนจะชอบการลิ้มรสทีละนิดเสียมากกว่า ทำให้ทุกคนรู้ได้ถึงความผิดปกตินี้ แต่ก็ไม่มีใครกล้าถามอะไร

บอกเลยว่าไม่อยากตัดลงตรงนี้ แต่ส่วนที่เหลือเร็นว่าอ่านทีเดียวดีกว่า ไม่งั้น....ทุกคนที่การทำร้ายร่างกายเร็นแน่ๆ555 ตอนหน้าคิดว่าจะต้อง *ตื๊ดดดด* ไม่สปอย ไว้เจอกันตอนหน้านะคะ จะพยายามมาอัพน่าจะได้วันเสาร์ แหง่มๆ บายบีปิเอโร่จ้า

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น

  1. #30 uto (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 เมษายน 2558 / 21:57
    โฮยยย รอตอนหน้าเลยค่าาาาา โธ่ว่าแล้วต้องเกิดดราม่าขึ้นนน แงงงง;3;
    #30
    0