Fic Far cry 4 : Never alone

ตอนที่ 14 : ตอนที่ 9 (แก้ใหม่)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 63
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    18 พ.ค. 58

                    “มองอยู่นั่น...เดี๋ยวพ่อก็เอามีดปักตาซะหรอก -////-” เพแกนที่รู้สึกถึงสายตานั้นพูดพึมพำกลับไป ท่ามกลางเสียงโห่ร้งที่ดังก้องนี้ไม่มีผู้ใดเลยที่ได้ยิน มีเพียงเขาและอีกฝ่ายที่ใช้วิธีอ่านปากเอา เพแกนที่รู้ความหมายก็ถึงกับยิ้ม ก่อนจะนึกสนุกๆแกล้งอีกฝ่าย

               อยากปักก็มาปักได้นะ แต่ฉันจะขอปักคืนทีนึงแต่ไม่ใช่ที่ตานะ ;)เพแกนกรอกเสียงลงในไมค์ก่อนจะหันมาขยิบตาให้อีกฝ่ายเบาๆก่อนจะเดินหันหลังลงจากเวที ทุกคนที่อยู่ในอารีน่าเงียบลงทันทีด้วยความงุนงงพร้อมกับหันหาคู่สนทนา

               นายๆ รู้มั้ยว่าเมื่อกี้เขาพูดกับใคร??” ชายหนุ่มบึกบึนหันมาถามโมฮันที่กำลังก้มหน้านิ่งๆอยู่

               “…”

                    “เฮ้ พูดไรมั่งสิ แล้วทำไมหน้านายแดงแปลกๆ?” ชายหนุ่มถามอีกครั้งเพราะตอนนี้หน้าโมฮันก้มอยู่ก็จริงแต่ก็ยังเห็นใบหูแดงก่ำได้อยู่ดี

               ไม่ต้องมาใส่เกือกแถวนี้!!” โมฮันใช้ขาฟาดขึ้นมาเข้ากล่องดวงใจอีกฝ่ายอย่างจังทำให้อีกฝ่ายทรุดลงไปนั่งกับพื้นทันที หลังจากระบายอารมณ์แล้วเขาก็รีบจ้ำออกจากอารีน่าอย่างไวเพราะไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาใครนาน

               เฮ้ๆ ไปไหนล่ะ งานยังไม่จบเลยโมฮันที่เดินมาถึงทางออกข้างนอกชะงักก่อนหันไปตามเสียง เขาไม่ทันสังเกตเลยว่าเพแกนเดินตามเขามาตั้งแต่เมื่อไหร่

               เรื่องของฉัน!! แล้วเอาลูกเมียฉันคืนมาได้รึยัง!!” โมฮันกระแทกเสียงใส่อีกฝ่ายฉุนๆ ถ้าไอ้บ้านั่นไม่พูดออกไปพล่อยๆแบบนั้นเขาคงไม่หัวเสียขนาดนี้

               เกมส์ยังไม่จบเลยนี่ ฉันบอกแล้วไงว่าผู้ชนะถึงได้ทุกสิ่ง ถ้านายอยากได้คืน นายก็ต้องชนะ แค่อีกสองสามเดือนเองทนเอาหน่อยนะเพแกนพูดออกมาพร้อมเลิกคิ้วอย่างท้าทาย

               แต่ถ้าอยากได้คืนเร็ว นายก็มากินข้าวเย็นกับฉันวันนี้สิเพแกนพูดกระซิบข้างหูโมฮันอย่างแผ่วเบา ทำเอาโมฮันถึงกับขนลุกซู่ไปทั้งตัว ก่อนจะเดินเข้างานต่อไป ทิ้งให้โมฮันยืนขมวดคิ้วคนเดียวอยู่อย่างนั้น เขาไม่ค่อยเข้าใจในความหมายแต่ก็เหมือนจะรู้ ถ้าเขาไปคงไม่โดนเขมือบหรอกมั้ง เมื่อคิดมาถึงจุดนี้ก็เล่นเอาโมฮันหน้าแดงเถือก

               หลังเปิดงานเป็นการแข่งรอบคัดเลือกโดยให้ผู้สมัครโชว์ทักษะในการต่อสู่กับเสือซึ่งโมฮันก็ผ่านมาได้อย่างง่ายดาย มีเพียงแค่บาดแผลโดนข่วนเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เมื่อจบการแข่งของโมฮันก็เป็นเวลาเย็นพอดีแต่เขาดันลืมจองโรงแรมซะอย่างนั้น สงสัยคืนนี้เขาคงต้องนอนบนต้นไม้แทนแล้วมั้ง แต่แล้วเขาก็นึกถึงนัดของเพแกนทันที

               อืม...ไปสักหน่อยก็ได้มั้ง ถ้าโชคดีอาจไม่ต้องสู้จนจบเมื่อคิดๆดูแล้วเขาเองก็ไม่มีที่ไป แถมเงินที่เอามาก็ไม่ได้เอามามาก ถ้าไปก็จะได้ทั้งข้าวเย็นแล้วก็ได้ต่อรองโชคสองต่อชัดๆ โมฮันจึงตัดสินใจที่จะไปหาเพแกน

               เมื่อคิดได้โมฮันก็เดินเข้าไปในอารีน่าอีกครั้ง ตอนแรกเขานึกว่าต้องหลงแน่ๆแต่ที่ไหนได้ตามทางดันมีป้ายแสนน่าหงุดหงิดเต็มไปหมด เขาแทบอยากจะดึงไปเผาทิ้งให้หมด แต่เขาต้องเก็บไปชำระคดีกับเจ้าตัวต้นคิดเสียก่อน เมื่อเดินคิดไปเรื่อยๆก็มาถึงจุดหมายในที่สุด

               นี่มันอะไรเพแกน!!” โมฮันเปิดเข้าไปไม่ทักทายอะไรทั้งนั้น ตะโกนถามอีกฝ่ายทันที อีกฝ่ายที่กำลังชงแอลกอฮอล์อยู่หันมาพร้อมกับยิ้มยียวนกลับไป

               อ้าว นายอ่านไม่ออกเหรอ มันก็เขียนอยู่ว่า โมฮันของฉัน ฉันอยู่ทางนี้ก็แค่นี้เองเพแกนพูดเหมือนเป็นเพียงเรื่องปกติ ทำเอาโมฮันจัดแจงขยำแล้วเขวี้ยงลงพื้นทันที

               มันไม่ตลกเลยนะ!!” โมฮันพูดอย่างหัวเสียกลับไป ถ้าใครมาเห็นเข้าจะคิดยังไง

               ก็ฉันไม่ได้เล่นตลก!! ปึ่ก!!” เพแกนพูดเสียงเข้มพร้อมกับกระแทกแก้วที่กำลังรินลงบนโต๊ะอย่างแรง ทำเอาทุกอย่างนิ่งเงียบไปชั่วครู่ โมฮันเองตกใจไม่น้อย ที่ผ่านมาถึงเขาจะเคยเห็นสายตาเย็นชาแค่ไหนเขาก็ไม่เคยเห็นเพแกนพูดตะคอกขนาดนี้

               เอ่อ...โมฮันกำลังจะเอ่ยปากถามขึ้นมา แต่เพแกนก็ยกมือขึ้นมาบอกให้เงียบเสียก่อน โมฮันจึงไม่ได้พูดอะไรต่อ

               มากินข้าวกันเถอะ ฉันเตรียมส่วนของนายให้แล้วเพแกนพูดเสียงเรียบ โมฮันที่ได้ยินก็เดินไปที่โต๊ะเงียบๆอย่างไม่ขัดอะไรทั้งนั้น เพราะโมฮันรู้ดีว่าเพแกนถ้าจะจัดการใครไม่เคยใช้วิธีลอบกัดเลย ถ้าคิดจะจัดการใครเพแกนมักใช้วิธีจัดการแบบซึ่งซึ่งหน้าเสียมากกว่า

               อ้าว นายไม่กินเหรอ…” โมฮันถามขึ้นมาทันทีเพราะหลังจากเขามานั่งที่โต๊ะ เพแกนกลับจะเดินออกจากห้องทันที

               ฉันไม่มีอารมณ์...เพแกนพูดทิ้งไว้แค่นั้นก่อนจะเดินจ้ำออกจากห้องไป โมฮันนั่งเม้มปากคิดเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นอะไรกันแน่ ทั้งที่จะไม่ต้องสนใจก็ได้แต่เขากลับรู้สึกค้างคาแปลกๆ

               ไปถามก็ได้วุ้ยโมฮันเมื่อตัดสินใจได้ก็ลุกจากเก้าอี้เดินเข้าประตูตามเพแกนไปอย่างถือวิสาสะทันที เมื่อเข้าไปก็พบร่างสูงนั่งบนเตียงเหม่อมองไปทางหน้าต่างอยู่

                    “…เข้ามาทำไมเมื่อรู้ว่าร่างโร่งเข้ามาในห้องตนแล้ว เพแกนก็เหลือบมงด้วยหางตาเท่านั้นไม่ได้หันไปแต่อย่างใด ร่างโปร่งที่ได้ยินกำมัดเล็กๆเหมือนว่ากำลังรวบรวมความกล้าที่จะเข้าไปถาม

               นายต่างหากที่เป็นอะไร เรายังไม่ได้เจรจากันเลย...โมฮันพูดออกมาเขารู้ดีว่าที่พูดออกไปมันก็แค่คำแก้ตัวที่จะเข้าหาอีกฝ่ายก่อน ความจริงเขาก็แค่...ห่วง...

               ...ลืมไป เราสองคนเป็นศัตรูกันสินะ...เพแกนลุกขึ้นจากเตียงช้าๆพร้อมเสยผมตัวเองเบาๆ ก่อนจะค่อยๆย่างเข้าหาอีกฝ่าย เพแกนรู้ดีแต่แรก ว่าพวกเขาอยู่ในเส้นทางสองสายที่ไม่สามารถบรรจบกันได้ เส้นทางของผู้ที่จะทำลายทุกสิ่งกับผู้ที่จะปกป้องทุกสิ่ง เส้นทางที่ห่างไกลจากคำว่าเคียงข้างกันเหลือเกิน

               งั้นนายก็ควรรู้สิ ว่าการเข้ามาในห้องศัตรูแบบนี้ มันไม่ปลอดภัย!!” เพแกนคว้าข้อมืออีกฝ่าย จับพลิกตัวอย่างรวดเร็วจนโมฮันไม่ทันระวังตัว ล้มลงไปบนเตียงนอนสีขาวนุ่มภายในเวลาไม่กี่วินาที

               นี่นาย!!” โมฮันร้องเสียงหลง พร้อมกับจะยันตัวขึ้นมา แต่ถูกเพแกนคร่อมไว้เสียก่อนอีกทั้งถูกจับล็อคข้อมือไว้แน่น แต่เขาก็ยังพยายามสลัดข้อมือให้หลุดจากพันธนาการนี้ จนมือของเขาหลุดมาได้ข้างหนึ่ง

               ปล่อยฉัน!! ฉันขยะแขยง!!” โมฮันตะโกนร้องก่อนคว้ามีดสั้นในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะปักเข้าไปที่ไหล่เพแกนอย่างจัง

               “…” ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบชั่ววูบ ก่อนที่เพแกนปล่อยมือที่ล็อคข้อมือโมฮันช้าๆ แล้วหันไปมองไหล่ตัวเองที่มีเลือดสีแดงสดไหลลงมาช้าๆ

               หึ นายคงเกลียดฉันมากเลยสิ...อึ่ก!!” เพแกนพูดพร้อมกับดึงมีดที่ปักแล้วถือไว้ในมือ ก่อนหันมามองคนใต้ร่างตัวเองด้วยสายตาผิดหวัง ใช่ เขาผิดหวังมากถึงจะรู้ดีว่าเขาทั้งสองช่างแตกต่างแต่เขาก็ยังหวัง หวังว่าคนใต้ร่างจะยอมรับเขา แต่เหมือนว่าไม่ว่าจะยังไงอีกฝ่ายก็คงไม่มีทางยอมรับ...

               อ๊ะ...อึ่ก!! เจ็บ!!” โมฮันตกใจเมื่ออยู่ๆก็ตรงมาบีบรัดคอเขาเอาไว้ ก่อนที่จะเอามีดของเขาเองมาปักเข้าที่แขนเขาที่เดียวกับที่เขาแทงเพแกน จากนั้นเพแกนก็กระชากมีดออกมาก่อนขว้างทิ้งไป

               เจ็บ? แค่นั้นนะเหรอเจ็บ!! ฉันรู้สึกเจ็บมากกว่านายตั้งหลายร้อยเท่า!!” เพแกนที่กำลังขึ้นตร่อมตะคอกออกมาอย่างเหลืออด

               ลิงโง่อย่างนายเคยคิดบ้างมั้ย!! ว่าทำไมคนที่เป็นราชาอย่างฉันถึงยอมตามใจนาย ดูแลนายอย่างดีมาตลอด ทั้งที่นายคิดจะฆ่าฉันตลอดเวลา!!” มือไม้สองข้างเริ่มสั่นกำผ้าปูที่นอนแน่นจนยับยู่ยี่ไปหมด

               คิดบ้างมั้ย!! ว่าฉันรู้สึกยังไง ทั้งที่นายเป็นศัตรูที่ฉันต้องกำจัดแต่หัวใจนี้มันก็รู้สึกเจ็บทุกครั้งที่ฉันคิดจะทำร้ายนาย!! ทั้งที่ฉันจะฆ่าอิชวาริให้นายรู้สึกเจ็บปวดจนตายก็ได้ แต่ทำไมฉันไม่ทำ!! แต่ทำไมฉันต้องมาคิดเกมส์โง่ๆ แบบนี้!!” น้ำเสียงที่สั่นเทา อารมณ์มากมายที่เก็บซ่อนไว้เผยออกมาไม่ยอมหยุด... จนใต้ร่างทำได้แค่ฟัง...

               ฉันแค่หวังว่าอย่างน้อยจะอยู่กับนายได้นานกว่านี้...ฟังมาถึงตรงนี้โมฮันเองก็ชะงักแล้วนึกถึงเรื่องทั้งหลายตั้งแต่เขาเจอกับเพแกน.. ทั้งตอนที่เพแกนอยู่กับเขา.. แล้วทำไมถึงพึ่งมาบอกตอนนี้..

               แล้วนายเคยลองคิดมั้ย.. ว่าทำไมฉันถึงไม่หนีไปไหน ยอมเล่นตามเกมส์ของนายโมฮันพูดออกมาเสียงแผ่ว ถึงไม่อยากยอมรับความรู้สึกนี้แต่ก็คงถึงเวลาที่เขาควรลองเปิดใจบ้างแล้ว

               ทำไม..ฉันถึงต้องหน้าแดงทุกครั้งที่นายแซว..

                    “โมฮัน นายจะบอกว่า?” เพแกนจ้องมองคนใต้ร่างที่ตอนนี้พยายามเอี้ยวหลบหน้าเขาอยู่

               ฉันไม่รู้.. ฉันเองก็ไม่อยากยอมรับความรู้สึกนี้สักเท่าไหร่ แต่ทุกครั้งที่นายเข้าใกล้ฉันฉันก็รู้สึกแปลกๆใบหน้าที่แดงอยู่แล้วแดงมากขึ้นไป เสียงที่เอ่ยเริ่มแผ่วลงเรื่อยๆเหมือนกับจะจางหายไปกับสายลม

               ...นายพูดจริงเหรอเพแกนถามเพื่อความแน่ใจว่าตัวเองนั้นฟังไม่ผิดไป ซึ่งโมฮันก็พยักหน้าน้อยๆเท่านั้น

               นายพูดคำนั้นให้ฉันฟังที บอกฉันทีว่าฉันไม่ได้ฟังไป..เพแกนพูดพลางอุ้มคนตรงหน้าขึ้นมาก่อนจะกอดแน่น

               ... โมฮันนิ่งไปนิดก่อนจะยกมือกอดอีกฝ่ายตอบ

                    “ฉันคิดว่าฉันตกหลุมรักนาย..บางทีที่เขาพยายามต่อต้านร่างสูงมาตลอดเพราะคำว่าศัตรูนั้นค้ำคอมาตลอด ทั้งที่รู้ว่าหัวใจคิดยังไงแต่ก็พยายามผลักไสออกไป แต่ตอนนี้เขาอยากยอมรับบ้างเพราะคนตรงหน้ารักเขามากมายแค่ไหน.. มากจนเขาก็เก็บไว้ไม่ได้.. เพราะความรู้สึกส่วนลึกในใจนั้นตะโกนบอกว่าคนตรงหน้านี้จะไม่มีวันทำร้ายเขา..

               ฉันเองก็รักนายคำพูดบอกรักออกมาจากปากของราชา คำพูดที่จะเป็นเหมือนคำมั่นสัญญาว่าเขาจะอยู่เคียงข้างคนคนนี้ตลอดไป.. ถ้าครั้งนี้เป็นแผนที่โมฮันหลอกเขาแต่เขาก็ขอยอม.. ขอให้ได้เชื่อว่าคนตรงหน้ารู้สึกเช่นเดียวกับเขา

.

.

.

                    “ยูมะ เพแกนหายไปไหนเหรอเช้านี้ไม่เห็นมากินข้าวด้วยกันหญิงสาวหน้าตาสะสวยเอ่ยถามขึ้น ขณะรับประทานอาหารอยู่บนโต๊ะกับหญิงสาวผมสีชมพูสดสองคน

               ไปธุระยูมะตอบแค่เพียงสั้นๆ เพราะเธอรู้แค่ว่าเพแกนไปที่อารีน่า นอกนั้นก็ไม่รู้อะไรเพราะเมื่อคืนถึงพยายามติดต่อไปแค่ไหนเพแกนก็ไม่ยอมรับสาย เมื่อถามพวกลูกน้องก็บอกแค่เพแกนเข้าไปพักในห้องนอนตั้งแต่เมื่อคืน

               เหรอ...อยากเจอจังอิชวาริพูดออกมาก่อนจะรีบปิดปากตัวเองแน่นเมื่อรู้ว่าตัวเองเผลอพูดอะไรออกมา ยูมะที่ได้ยินก็มองอิชวาริเขม็ง

               อ..เอ่อ ฉันหมายถึงอยากเจอเพื่อขอบคุณเรื่องที่พาไปสวนเมื่อวาน...อิชวาริหลบสายตาคมกริบนั้นก่อนจะหาคำแก้ตัวแบบส่งๆไป ยูมะก็ลอบถอนหายใจเบาๆออกมาอย่างเหนื่อยๆ ทำไมรอบตัวเธอถึงมีแต่คนโกหกอะไรไม่เนียนเลยสักคนนะ

               ไม่ใช่อย่างนั้นมั้ง...ยูมะพูดพึมพำออกมาเบาๆ แต่ก็ดังพอให้อิชวาริได้ยิน แต่อิชวาริก็ไม่ได้ตอบโต้กลับไป ถึงพูดไปมันก็แค่คำแก้ตัวเท่านั้น สู้ไม่พูดอะไรออกไปดีกว่า แต่เมื่อกี้ทำไมเธอถึงพูดแบบนั้นออกไปกันนะ...ทั้งที่พึ่งไม่เจอกันแค่วันเดียว ทั้งที่คนที่เธอควรจะอยากเจอต้องเป็นโมฮันมากกว่า...ดูเหมือนว่าเธอจะหลงรักศัตรูเข้าอย่างจังแล้วสิ...

               หลังจากที่ทั้งสองเผยความรู้สึกต่อกันเพแกนก็ทำท่าจะล่วงเกินโมฮันแต่ก็ถูกทำร้ายกลับ จนสุดท้ายก็จบลงที่นอนกอดกันเท่านั้น.. แต่แค่นี้มันก็มากเกินพอสำหรับทั้งสองเพราะขอแค่มีกันและกันตอนนี้ก็พอ... ขอเพียงแค่เวลานี้เท่านั้น
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ตอนนี้กลับมาใสเรียบร้อย แก้แล้วนะคะรับรองว่าไม่มีอย่างว่าแน่นอน^-^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น

  1. #29 .•:*´Lenna`*:•. (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 เมษายน 2558 / 16:58
    มันจะจบดราม่ามั้ยเนี่ยย =w= หนูอิชหลงป๋าเพไปซะแล้ว ไม่ได้นะ เดี๋ยวยูมะหึง #ผิด
    #29
    0