Fic Far cry 4 : Never alone

ตอนที่ 12 : ตอนที่ 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 63
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 เม.ย. 58

               รีบกินเถอะ เดี๋ยวมันจะเย็นหมดเพแกนพูดตอบยิ้มๆ อิชวาริจึงลงมือทานตามปกติส่วนเพแกนก็รอป้อนนมอาเจย์จนหมดก่อนจึงจะกินของตัวเองต่อ โดยในมือก็ยังอุ้มเจ้าตัวเล็กที่นอนหลับตาพริ้มไว้อย่างนั้น

               ถ้าเมื่อยเดี๋ยวฉันอุ้มเองก็ได้...อิชวาริที่เห็นเอ่ยขึ้นด้วยความเกรงใจแต่เพแกนไม่ยอมยื่นอาเจย์ให้แถมกลับส่ายหน้าเบาๆกลับมา อิชวาริจึงไม่พูดอะไรต่อ

               หลังจากที่ทานอาหารด้วยกันเสร็จแล้วเพแกนก็ให้อิชวาริไปเตรียมตัวที่ห้อง ก่อนที่จะมาเจอกันอีกครั้งในช่วงสายๆที่เฮลิคอปเตอร์และเดินทางไปที่สวนดอกไม้บนเขากัน เมื่อไปถึงอิชวาริก็รีบวิ่งลงไปในสวนดอกไม้ทันที โดยลืมไปเลยว่าตัวเองมากับใครแถมยังฝากลูกน้อยไว้กับเขาอีก เพแกนที่เห็นอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเอือมเบาๆ

               แม่ของเจ้าเนี่ย ถึงจะแกล้งทำเป็นเข้มแข็งแต่ก็ยังเป็นเด็กเนอะเพแกนหันไปพึมพำกับอาเจย์ในอกเบาๆ สิ่งที่ได้กลับมามีเพียงแววตาใสแป๋วที่กำลังจะปรือหลับของเด็กน้อยเท่านั้น

               เอาล่ะ เรามาคุยกับพ่อเจ้าดีกว่าว่าเขาถึงไหนแล้วเพแกนพูดพลางหยิบวิทยุขึ้นมา

               ฮัลโหล?” เพแกนลองกรอกเสียงลงไปเพื่อทดสบว่าตอนนี้เจ้าตัวยังอยู่กับวิทยุไหม

               **ซ่า...ซ่า...มีอะไร** ไม่นานก็ได้ยินเสียงอีกฝ่ายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงปนรำคาญเล็กน้อย

               ไม่น่ารักเอาซะเลยนะ เดี๋ยวเราคงต้องมาสั่งสอนกันใหม่แล้วมั้งเพแกนพูดออกมาทำให้อีกฝ่ายเงียบไปนิด ตอนนี้สีหน้าของโมฮันกำลังเห่อแดงอย่างที่เพแกนคิดไว้เพราะเจ้าตัวดันนึกถึงเหตุการณ์ตอนที่ถูกจูบขึ้นมาซะอย่างนั้น

               **..นายมีธุระอะไรกับฉันเหรอ** โมฮันตอบกลับมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง ทำให้เพแกนเผลอยิ้มออกมา

               ฉันแค่จะมาถามความคืบหน้าน่ะเพแกนถามกลับไป

               **นายกับฉันเจอกันแน่ พรุ่งนี้...ฉันจะไปเอาของของฉันคืน!!** โมฮันพูดเสียงเข้มแต่ว่าไม่ได้ตะคอกกลับไปแต่อย่างใด ทำให้เพแกนรู้ได้ทันทีว่าโมฮันไขปริศนานั่นออกแล้ว

               ก็ดี...ฉันคิดถึงนะเพแกนพูดไป ทำให้อีกฝ่ายท่ำลังจะพูดต่อชะงักไปอีกครั้งซึ่งนานกว่ารอบแรกเสียอีก

               **พ..พูดบ้า...อะไร** โมฮันพูดเสียงตะกุกตะกักกลับไป ไม่ใช่ว่าเขาไม่เข้าใจความหมายแต่เขาไม่อยากคิดถึงความหมายมากกว่า และเขาก็ไม่อยากคิดอะไรไปไกลกว่านั้นอีกด้วย

               เปล่า...คิดถึงจริงๆ ทั้งใบหน้า..ดวงตา..จมูก..ริมฝีปาก หรือร่างกาย... ฉันคิดถึงนายเพแกนพูดกลับไปด้วยเสียงที่นุ่มลงทำเอาอีกฝ่ายถึงกับขนลุกซู่ไม่ใช่เพราะความขยะแขยง...แต่อาจเป็นเพราะทำให้หัวใจของเขากระตุกวูบไปช่วงหนึ่ง

               **..อย..อย่ามาตลก!! ตืด...** ไม่นานปลายสายก็ดับไป เพแกนก็เอนหลังพิงเก้าอี้และหลับตาเบาๆ เขาไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงพูดออกไปด้วยน้ำเสียงแบบนั้น แต่เขารู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่ออกมาจากก้นลึกในหัวใจของเขา

               อาเจย์...พ่อนายนี่มันน่ารักจริงๆเพแกนหันไปพูดกับเด็กน้อยที่เผลอหลับไปไม่รู้ตอนไหน

               ฉันตัดสินใจแล้ว...โมฮัน นายต้องเป็นของฉันเพแกนพูดและยิ้มออกมาเล็กๆ ยิ่งนานวันเขายิ่งอยากได้ของเล่นชิ้นนี้มาครอบครองมากขึ้นจนตอนนี้เขาแทบจะอดใจไม่ไหว อยากจะอุ้มกลับมาหาตัวเองเสียตั้งแต่ตอนนี้ แต่ถ้าได้มาง่ายไปมันก็จะไม่สนุก ถ้าอย่างนั้นเขาเองก็ต้องรีบจัดการเรื่องให้เสร็จเสียแล้ว

               คุณเพแกนค่ะ ดอกไม้นี่สวยมากเลย...เพแกนที่นั่งครุ่นคิดอะไรอยู่ก็สะดุ้งขึ้นมาก่อนหันไปตามเสียงก็พบอิชวาริกำลังหอบดอกไม้สีเหลืองสวยช่อใหญ่มาวางไว้ตรงหน้า

               อืม..สวยมาก เหมาะกับเธอดีนะเพแกนพูดพลางยิ้มอ่อนๆก่อนนำดอกไม้ทัดหูหญิงสาวเบาๆ

               ( .///.) ขอบคุณค่ะอิชวาริพูดพลางก้มหน้าเล็กน้อยเพื่อซ่อนใบหน้าแดงจัดของเธอ เธอไม่เคยถูกผู้ชายคนไหนแตะตัวมาก่อนนอกจากโมฮัน

               อืม งั้นเรากลับกันเถอะ นี่ก็สายมากแล้วเดี๋ยวจะได้กลับไปกินข้าวเย็นกับยูมะกันเมื่อได้ยินที่เพแกนพูดอิชวาริก็รีบขึ้นมาทันทีแต่ก็ไม่วายหอบดอกไม้ติดไม้ติดมือมาเต็มไปหมด

               เอามาทำไมตั้งเยอะแยะล่ะนั้นเพแกนที่เห็นอดถามขึ้นมาไม่ได้ เพราะถึงจะชอบแค่ไหนก็ไม่เห็นต้องหอบมาซะเยอะขนาดนั้น เพราะตอนนี้ดอกไม้แทบจะบังหน้าเธอมิดอยู่แล้ว

               ก็...ฉันอยากเอาไปฝากคุณยูมะด้วยนี่ค่ะ เธออุตส่าห์ช่วยดูแลฉันตั้งหลายๆอย่าง...อิชวาริพูดออกมาเบาๆ ถึงไม่เห็นก็รู้ได้ว่าเธอต้องกำลังยิ้มแน่ๆ ช่างเหมือนดอกไม้ขาวอันบริสุทธิ์ที่ไม่ควรต้องแปดเปื้อน แต่ถึงจะบริสุทธิ์สักแค่ไหนหากอยู่ท่ามกลางเงามืดมันก็ต้องสกปรกอยู่ดี...

               ยูมะ คงจะดีใจ...เพแกนพูดไว้แค่นั้นก่อนจะหันหน้ามองวิวภายนอกเงียบๆ อิชวาริก็แอบเหลือบมองเสี้ยวหน้าเพแกนนิดๆถึงจะไม่ชัดแต่เธอรู้สึกเหมือนเพแกนกำลังทำหน้าเศร้า สับสนกับบางสิ่งบางอย่างอยู่

               หลังจากที่กลับมาถึงอิชวาริก็ถามถึงยูมะทันที เมื่อรู้แล้วว่ายูมะพึ่งกลับมาถึงเช่นกันก็รีบวิ่งตามหาอย่างรวดเร็ว เพแกนเองก็มองภาพนั้นยิ้มๆ เขาชักอยากเห็นหน้าน้องสาวตอนที่ได้ดอกไม้ซะแล้วสิ เพแกนจึงเดินตามไปเงียบๆ

               นี่มันอะไร...ยูมะขมวดคิ้ววุ่น และมองช่อดอกไม้ช่อใหญ่ที่อยู่ตรงหน้า

               ค...คือ แทนคำขอบคุณค่ะอิชวาริพูดเกร็งๆถึงยูมะจะน่ากลัวไปบ้าง แต่ก็มีมุมที่ใจดีเหมือนกัน ทั้งตอนที่มาถึงยูมะก็ช่วยเตรียมที่นอน ช่วยหาของเครื่องใช้มาให้ คอยดูแลอิชวาริมาตลอดช่วงที่มาอยู่ที่นี่

               อืม...แต่เธอไม่ควรออกมาอย่างนี้นะ ลืมฐานะตัวเองไปแล้วเหรอไงยูมะรับมาแล้วพูดเสียงเข้มกลับไป

               ค่ะ...อิชวาริทำหน้าหงอยๆก่อนที่จะรับตัวอาเจย์จากเพแกนแล้วเดินกลับไปห้องตัวเองอย่างว่าง่าย เพราะอิชวาริก็รู้ตัวว่าเธอเป็นศัตรู แต่บางทีเธอก็เผลอไปโดยไม่ตั้งใจ

               นี่ พูดดีดีกับเขาหน่อยก็ได้นิเพแกนเอ่ยขึ้นมาหลังอิชวาริเดินออกไปแล้ว ยูมะหันมามองขวับทันที พร้อมมองหน้าพี่ชายตัวเองอย่างคาดโทษ

               ไม่ต้องพูดเลยเฮีย เฮียคิดอะไรอยู่กันแน่ ถึงพาศัตรูออกไปเที่ยวเล่นอย่างนั้นยูมะถามขึ้นมาอย่างไม่พอใจ มันไม่ใช่เรื่องเลยที่จะพาศัตรูขึ้นเครื่องเฮลิคอปเตอร์ไปเที่ยวกันอย่างนั้น

               เธอก็อย่าคิดมากสิเพแกนพูดพร้อมกับทำหน้าอย่างไม่ใส่ใจอะไร

               เหอะ งั้นก็ตามใจ!!” ยูมะพูดพร้อมกลับทำท่าจะเดินกลับห้องตัวเอง

               อ้าว..คิดอะไรอยู่หน่ะยูมะ นั่นดอกไม้ของศัตรูนะเพแกนพูดพร้อมส่งสายตาล้อๆไปให้ยูมะที่ถึงปากจะบอกไม่ชอบแต่ดันหอบดอกไม้ไปด้วยซะอย่างนั้น แถมเอาไปโดยไม่เหลือสักดอก

               เรื่องของฉัน!!” ยูมะแหวใส่พี่ตัวเองแล้ววิ่งออกไปโดยที่มือก็ยังไม่ยอมปล่อยจากดอกไม้เหลืองสวยอยู่ดี ถึงปากจะว่าอิชวาริแต่ตัวเองก็ดีใจเล็กๆ ตลอดมาอยู่แต่ท่ามกลางสงครามมองทางไหนก็มีแต่เลือดสีแดงสด นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ได้รับของจากคนอื่นที่ไม่ใช่ความตายที่คนอื่นพยายามยื่นให้แต่เป็นสิ่งที่ทำให้รู้สึกดีใจ แต่เธอจะบอกใครไม่ได้...ไม่ว่ายังไง หากบอกไปก็เป็นความอ่อนแอ...

               ฮ่าๆๆ สับสนล่ะสิ...ยูมะ...ถึงไม่อยากทำร้ายสาวน้อยคนนั้นแต่คงเป็นไปไม่ได้สินะ...เสียงหัวเราะด้วยความสุขที่ปนไปด้วยความสับสน ไม่รู้ว่าควรจะเลือกทางไหน อยากครอบครองแต่ไม่อยากสูญเสีย อยากได้มาแต่ไม่อยากทำลาย แต่เพื่อที่จะครอบครองเขาก็ต้องทำ

               มีใครอยู่บ้าง!!” เพแกนตะโกนเรียกลูกน้องตัวเองเสียงดัง ลูกน้องที่อยู่แถวนั้นรีบวิ่งกันมาอย่างรวดเร็วเพื่อ

               ครับ!!” นายทหารสองคนขานหลับและก้มหน้าลงรอฟังคำสั่ง

                    “ไปบอกให้คนของเราเตรียมตัว พรุ่งนี้เราจะออกเดินทางไปอารีน่าเพแกนพูดสั่งอย่างมีอำนาจผิดจากเมื่อครู่ลิบลับ ต่อหน้าลูกน้องเขาไม่เคยแสดงให้เห็นถึงความอ่อนแอไม่ว่าจะตอนไหนก็ตาม

               หลังจากฟังคำสั่งนายทหารก็รีบไปบอกลูกน้องคนอื่นๆทันที ส่วนเพแกนก็โทรคุยกับพวกทหารที่อยู่ที่อารีน่าให้เตรียมการบางอย่างให้พร้อม เพื่อการต้อนรับโมฮันที่กำลังจะมาถึงในวันพรุ่งนี้ หลังจากโทรคุยเสร็จเพแกนก็กลับไปเตรียมของของตัวเองโดยที่ไม่ลืมพกปากกาแท่งสำคัญติดตัวไปด้วยเช่นเคย

               ฝั่งอารีน่ารายงานเข้ามารึยังเพแกนเอ่ยถามลูกน้องที่นั่งอยู่อีกที่ในเฮลิคอปเตอร์

               ครับ ทางนั้นเตรียมการเรียบร้อย และคุณดฒฮันก็พึ่งเดินทางมาถึงครับ ตอนนี้กำลังลงทะเบียนอยู่เพแกนได้ฟังก็ยิ้มอย่างพอใจ

               อืม ให้พาผู้สมัครทุกคนไปนั่งในอารีน่า ฉันจะไปกล่าวต้อนรับ ให้เวลาจัดการห้านาที ก่อนที่ฉันจะไปถึงเพแกนพูดสั่งออกมา ลูกน้องคนนั้นก็ไม่รีรอรีบโทรบอกทันที

                    เพแกนที่ไปถึงก็จัดแจงเปลี่ยนชุดเป็นสีชมพูแบบที่เขาชอบก่อนจะเดินออกไปเพื่อกล่าวเปิดงาน ตอนแรกเขาไม่ได้สนใจงานอารีน่าด้วยซ้ำ เขาแค่จะจัดเพื่อความสนุกในการดูคนฆ่ากันเท่านั้น แต่ตอนนี้มันลับน่าสนใจมากจนถึงที่สุด เพราะมันเป็นเกมส์สุดท้ายที่เขาจัดเพื่อครอบครองของเล่นชิ้นโปรดชิ้นนี้...

               อะแฮ่ม สวัสดีทุกคน อย่างที่รู้กันผู้ชนะจะได้ทุกสิ่งที่ต้องการจากฉัน...กติกาง่ายๆผู้รอดคนสุดท้ายคือผู้ชนะ ฉะนั้นฆ่ากันให้สนุก!!” เพแกนพูดออกมาผ่านไมค์ นักสู้ที่มาจากทั่วทุกที่โห่ร้องกันอย่างสนุก แม้จะมีผู้คนมากมายแค่ไหน แต่สายตาเพแกนก็จับจ้องไปเพียงคนเดียว...หลังจบงานนี้ของเล่นชิ้นนี้ต้องเป็นของเขา!!

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
สวัสดีค่า ตอนนี้แล้วสิ ไม่ตอนหน้าก็หน้าๆ คงถึงเวลาออกกำลังกาย 5555 หลังจากเปลี่ยนพล็อตเรื่องไปบ้างแต่ก็ขอบคุณจากใจเลยค่ะที่ยังตามกันต่อ ปลื้มใจจริงๆ ฮาาา ชูเร็นชอบดราม่า แหะๆ ส่วนนิยายชอบมีอารมณ์ขึ้นลงบ่อยก็ขอโทษด้วยเร็นชอบเปิดเพลงฟัง พอเศร้ามันเลยถ่ายทอดถึงนิยายเลยมีลงๆขึ้นๆบ้าง อ่อ แล้วช่วงนี้ถ้าชูเร็นพิมชื่อเร็นเฉยๆบอกเลยว่าคุณเฟยเป็นคนเรียกสั้นๆให้เลยรู้สึกชอบเป็นพิเศษ ฮาาา
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
แล้วก็รบกวนคนอ่านด้วย ก็เขียนมาพอสมควรแล้วอยากลองฟังคำวิจารณ์หน่อย บอกตรงๆได้นะเร็นไม่โกรธ อยากได้มาปรับปรุงในส่วนข้อเสียบางอย่างที่ช่วงนี้พยายามปรับอยู่ แล้วก็เดี๋ยวอาจมีเซอร์วิชให้ในเล่มรวม ถ้ามีโอกาสได้ทำนะคะ ขอบคุณค่า รักทุกคนนน อืม...ทำไมส่วนความรู้สึกของเร็นมันยาวๆเนอะ ฮิฮิ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น

  1. #28 snoopy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 เมษายน 2558 / 10:42
    น่ารักกกกกกกก >///<

    อยากอ่าน คู่อาเจย์ x ซาบาลลลลลลลลลลลลลลลล #ผิด
    #28
    0
  2. #27 .•:*´Lenna`*:•. (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 20:48
    รู้สึกชอบคู่ ยูมะxอิชวารี (///7///) นี่ไม่ได้อวยเลยจริงๆนะ 555+


    #27
    0