Fic Far cry 4 : Never alone

ตอนที่ 11 : ตอนที่ 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 55
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    21 เม.ย. 58

               ก๊อกๆ...ฉันขอเข้าไปได้ไหมเพแกนเคาะประตูและถามก่อนเพื่อเป็นมารยาท

               เชิญค่ะไม่นานนักอิชวาริก็ตอบกลับมา เมื่อเพแกนได้ยินจึงเปิดประตูเข้าไปก็พบอิชวาริกำลังนั่งแหย่ลูกน้อยในอกอยู่ แม้ว่าลูกน้อยกำลังยิ้มสนุกอยู่แต่ใบหน้าของผู้เป็นแม่กลับไปมีรอยยิ้มวาดอยู่เลย

               ฉันมากวนรึเปล่า เดี๋ยวฉันค่อยมาใหม่ก็ได้เพแกนพูดพร้อมกับทำท่าจะเดินออกไปเพราะถึงอีกฝ่ายจะเป็นเหมือนนักโทษที่ถูกจับมาแต่เขาก็ให้เกียรติคนอื่นเสมอ โดนเฉพาะยิ่งเป็นเพศแม่ด้วยแล้ว

               ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ได้รบกวนอะไร...เนอะอาเจย์อิชวาริตอบกลับมาทั้งที่สายตายังจับจ้องอยู่ที่ลูกน้อย แม้เธอจะพยายามทำตัวให้เป็นปกติแต่ทว่าเพแกนก็พอจะรู้สึกถึงบรรยากาศแปลกๆเช่นกัน

               ...เธอโอเคใช่มั้ยเพแกนเอ่ยถามขึ้นมา อิชวาริก็พยักหน้าเงียบๆกลับมาแต่ก็ยังไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาอยู่ดี

                    “เหอะ เป็นห่วงคนเป็นด้วยเหรอค่ะอิชวาริหัวเราะเย้ยหยันออกมาเบาๆ เพแกนเองก็นิ่งเงียบไปนิดเพราะไม่คิดว่าเธอจะกล้าตอบสวนกลับมาแบบนี้

               เฮ้อ...ไม่น่ารักเลยนะเพแกนมองพร้อมกับถอนหายใจออกมา อิชวาริเมื่อได้ยินจึงส่งสายตาเหวี่ยงๆไปให้ แต่เพแกนก็แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นก่อนที่จะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตรงข้าม

               คุณมีอะไรก็พูดมาอิชวาริถามเสียงเข้ม

               อืมก็เยอะแยะนะ ไหนขอนับก่อนนะเพแกนยกมือขึ้นมานั่งนับนิ้วอย่างสบายใจ แต่แล้วก็เหมือนได้ยินเสียงปึ่ดคล้ายๆเส้นเลือดใครแตก

               เดี๋ยวแม่ก็จับเชือดซะเลยนิอิชวาริพูดพึมพำแต่ดังพอให้ใครบางคนได้ยิน

               เฮ้ๆ ใจเย็นสิ ฉันแค่อยากมาเยี่ยมเธอเฉยๆเพแกนพูดพลางยกมือทำท่ายอมแพ้ แต่เหมือนว่าจะไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย

               เหอะ งั้นฉันขอถามนะ คุณต้องการอะไรกันแน่อิชวาริหันไปถามพร้อมมองเพแกนเขม็ง เธอรู้มานานแล้วว่าเพแกนต้องการครอบครองคีรัตแต่เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเพแกนต้องทำเรื่องให้ทุกอย่างยุ่งยากแบบนี้ แทนที่จะฆ่าให้จบๆไป

               อืม...อยากสนุกมั้ง แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องรู้หรอกเพแกนพูดพลางหัวเราะออกมา

               ฉันต้องรู้ เพราะมันเป็นเรื่องเกี่ยวกับชีวิตสามีฉัน!!” อิชวาริที่เริ่มเดือดมากขึ้นเรื่อยๆเริ่มตะคอกใส่เพแกน เมื่อเพแกนได้ยินก็เผลอยิ้มเยาะออกมา

               เหรอ...แล้วเธอมั่นใจได้ยังไง ว่าสามีจะมาตามหาเธอ ตอนนี้เขาอาจจะหนีไปก็ได้นะเพแกนแกล้งพูดหยอกอิชวาริ เขารู้สึกทุกครั้งที่ได้แหย่พวกลิงที่กำลังควบคุมอารมณ์ไม่ได้

               โมฮันไม่ใช่คนแบบนั้น เขาต้องกลับมาแน่อิชวาริตอบกลับมาด้วยความมั่นใจ เธอเชื่อใจเขามันไม่มีเหตุผลอะไรมากไปกว่าคำว่ารักที่เธอให้เขา

               ถ้าเธอมั่นใจแบบนั้นก็ดี...เพแกนพูดก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องทันที

               เดี๋ยวเธอจะได้รู้...ว่าคนเปลี่ยนแปลงกันได้เสมอเพแกนพึมพำเบาๆหลังจากปิดประตู เขาชักอยากจะเห็นตอนจบของเรื่องนี้ไวไวแล้วสิ

               มาอีกด้าน...โมฮันที่นั่งคิดจนเวลาล่วงเลยมาเย็นมากแล้วเขาก็ยังคิดอะไรไม่ออก แถมท้องก็เริ่มหิว โมฮันจึงตัดสินใจออกมาจากบ้านเพื่อหาอะไรลงท้องสักหน่อย ทั้งที่ในบ้านก็มีครัวแต่คงผิดที่ตัวเขาเองมากกว่าที่ทำอาหารไม่เป็นไรสักอย่าง คงต้องไปอาศัยบ้านคงอื่น แต่จะทำยังไงไม่ให้น่าเกลียดนี่สิ ระหว่างที่โมฮันเดินคิดไปมาก็มีใครบางคนมาสะกิดด้านหลัง

               ท่านโมฮัน ทานข้าวเย็นหรือยังครับ แต่..คงยังไม่ทานหรอกเพราะผมว่าท่านทำอาหารไม่เป็น...เมื่อหันไปตามเสียงก็พบซาบาล เด็กน้อยที่พึ่งกวนประสาทเขาก่อนหน้านี้เอง

               เปล่า..คือ..ฉันออกมาตรวจตราก่อนน่ะ เดี๋ยวค่อยเข้าไปทำโมฮันพูดพร้อมกรอกตาไปมา เขาไม่ได้อยากพูดโกหกนะ แต่จะมายอมเสียฟอร์มได้ยังไง ซาบาลที่ได้ยินก็จ้องพร้อมยิ้มแบบเจ้าเล่ห์ใส่

               เอาเถอะ คือแม่ให้ผมมาชวนคุณไปทานข้าวเย็นร่วมกันน่ะครับซาบาลเอ่ยชวน แต่ก็ยังยิ้มไม่เลิก

               อืมๆ เดี๋ยวไปละกัน อุตส่าห์ชวนทั้งทีนิโมฮันแสร้งทำหน้าขรึมเพื่อหลบสายตาล้อๆนั่น

               งั้นผมไปก่อนล่ะกัน แล้วก็..ท่านโมฮันโกหกไม่เนียนเลยนะซาบาลพูดทิ้งก่อนจะวิ่งด้วยความเร็วสูงไม่งั้นเขาคงได้เอาลูกมะนาวปูดๆที่หัวเป็นของฝากแน่นอน

               ไอ้เด็กเวร...โมฮันพึมพำเบาๆถึงปากจะด่าแต่ก็ยิ้มไปด้วย..พอเห็นซาบาลเขาก็นึกถึงลูกของเขา ไม่รู้ว่าตอนนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง

               หลังจากเดินคิดอะไรสักพักเขาก็เดินไปทางบ้านของซาบาล แต่เหมือนได้ยินเสียงทะเลาะกันดังมาก โมฮันจึงรีบวิ่งไปดูอย่างรวดเร็ว ก็เจอซาบาลที่กำลังมีปากเสียงกับแม่ตัวเองอยู่

               แม่!! อย่ามาขวางผมซะให้ยาก ผมจะไป!!” ซาบาลเถียงแม่ตัวเองอย่างไม่ลดละ

               ไอ้ลูกไม่รักดี ตัวแค่นี้จะไปทำไม เดี๋ยวก็ตายหรอก!!” แม่ซาบาลที่พูดเสียงเข้มใส่ลูก พร้อมกับจับแขนซาบาลที่ทำท่าจะวิ่งหนีไว้แน่น

               เดี๋ยว!! ใจเย็นๆกันก่อน ทั้งคู่เลย!!” โมฮันที่เห็นเหตุการณ์รับเข้ามาห้ามทัพทันที

               ก็ดูลูกบ้าคนนี้สิค่ะ!! มันบอกจะขอไปที่อารีน่า เดี๋ยวก็ถูกพวกเพแกนฆ่าตายหรอก!!” แม่ของซาบาลก็เถียงกลับมาโดยที่อารมณ์ยังไม่เย็นขึ้น

               ผมไม่ได้จะไปแข่งสักหน่อย!! แค่อยากไปดูว่าคนชนะจะได้ทุกอย่างตามต้องการแบบที่พวกมันบอกมั้ย!!” ซาบาลเถียงกลับมาทันที

               ห้ะ..เดี๋ยวๆ พูดอีกทีซิ ซาบาลโมฮันคุกเข่าลงไปถามซาบาลซ้ำอีกครั้ง เขาชักไม่แน่ใจว่าเป็นอย่างที่เขาคิดไหม

               ก็มีคนในหมู่บ้านบอกกันว่าผู้ที่เข้าแข่งแล้วเหลือรอดเป็นคนสุดท้าย จะได้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ต้องการจากราชาเพแกน มิน ผมก็เลยแค่อยากไปดูให้เห็นกับตาเท่านั้นเองซาบาลพูดเสียงอ่อยออกมาก้มหน้างุดหลบสายตาแม่ตัวเองที่จ้องมาเขม็ง

               สู้เพื่อสิ่งที่ต้องการ...โมฮันพึมพำออกมาเบาๆ

               ท่านโมฮัน ท่านพึมพำอะไรของท่านเนี่ย น่ากลัวชะมัด โอ้ย!! แม่ทำไรเนี่ยซาบาลร้องโอดโอยหลังโดนแม่เขกหัวอย่างแรงหนึ่งทีโทษฐานเสียมารยาทกับโมฮัน

               อืม..ซาบาลงานนี้มันจะเริ่มเมื่อไหร่โมฮันเอ่ยถามซาบาลขึ้นมา ในแววตาตอนนี้แฝงไปด้วยความจริงจัง ถ้าเป็นอย่างที่โมฮันเดา เขาต้องเจอเพแกนที่นั่นตามคำบอกใบ้แน่ๆ

               เอ่อ..ข้าก็ไม่แน่ใจ แต่เห็นบอกว่าผู้เข้าแข่งให้ไปลงทะเบียนภายในวันมะรืนนี้ แล้วท่านจะไปเหรอ ถ้าไปขอผมไปด้วยน้าซาบาลได้ทีส่งเสียงออดอ้อนทันทีพร้อมกับรีบหลบหลงโมฮันอย่างไวก่อนจะโดนเขกอีกรอบ

               ฉันไม่ได้จะไปเล่น นายอยู่ที่นี่แหละโมฮันตอบกลับไปเสียงนิ่ง ซาบาลทันทีที่ได้ยินก็ทำหน้าตึงทันที

               หลังจากนั้นทุกคนก็เริ่มทานอาหารกัน ถึงแม่จะมีซาบาลที่คอยตื้อเป็นช่วงๆแต่เขาก็จะเงียบลงทุกครั้งที่แม่ของเขายกมือขึ้นจะเขก แต่โมฮันเองก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรเพราะตอนนี้เขากำลังคิดเรื่องการแข่งขันที่อารีน่าอยู่ หลังจากที่ทานอาหารร่วมกันโมฮันก็รีบกลับมาที่บ้านตัวเอง เพื่อที่จะจัดเตรียมของสำหรับเดินทาง

                    ในตอนเช้า...เพแกนตื่นขึ้นมาด้วยหน้าตาสดใสเพราะเขาแอบเปิดฟังวิทยุที่โมฮันคุยกับเจ้าเด็กสักคน เขาก็รู้ได้ทันทีว่าโมฮันกำลังจะมาหาเขาแล้ว ดังนั้นเขาต้องเร่งจัดการอีกเรื่องให้เสร็จเพื่อให้เกมส์น่าสนุกมากขึ้นไปอีก...

               สวัสดีตอนเช้า แม่ดอกไม้งามเพแกนที่มาพร้อมสูทสีชมพูเหมือนเคยเดินเข้ามาในห้องอาหารพร้อมดอกไม้สีขาวช่ใหญ่มาวางตอนหน้าอิชวาริ เขาทำเหมือนว่าเมื่อวานไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำให้อิชวาริรับดอกไม้นั่นมาด้วยความงุนงง

               เอ่อ...ขอบคุณค่ะ ให้ด้วยเรื่องอะไรเหรอค่ะ??” อิชวาริที่รับมามองหน้าเพแกนอย่างไม่เข้าใจ ตอนแรกเธอนึกว่าจะต้องมากินข้าวด้วยกันด้วยบรรยากาศที่กดดันกว่านี้เสียอีก

               เปล่า ฉันแค่อยากให้เป็นการไถ่โทษน่ะ ที่ทำให้เธอารมณ์เสียเมื่อวานเพแกนตอบกลับไปยิ้มๆ

               เอ่อ..ค่ะ แล้วคุณยูมะไม่มาทานข้าวด้วยกันเหรอค่ะ ปกติเธอต้องมาก่อนคนแรกอิชวาริถามเมื่อนั่งรอตั้งนานแล้วก็ยังไม่พบยูมะเหมือนปกติ

               อ่อ เธอไปทำงานให้ฉันน่ะ ไม่ต้องสนใจทานกันก่อนเลยเพแกนพูดพร้อมกับทำท่าลงมือกิน แต่อิชวาริยังนั่งมองอาหารเฉยๆเหมือนเกร็งๆ เมื่อเพแกนเห็นจึงยิ่มกริ่มทันที

                    “อย่ามัวแต่นั่งเฉยๆสิ เอ้ากินเยอะๆ ส่วนอาเจย์เดี๋ยวฉันอุ้มให้ก่อนเพแกนพูดแล้วตัดกับข้าวใส่จานอิชวาริจนตอนนี้พูนเต็มจาน แถมยังคว้าอาเจย์มาอุ้มอย่างรวดเร็ว

               เอ่อ..ฉันอุ้มเองก็ได้ค่ะอิชวาริทำท่าจะแย่งอาเจย์คืนแต่เพแกนเอี้ยวตัวหนีก่อน

               กินไปเถอะ เธอเป็นผู้หญิง ฉันเป็นผู้ชายฉันต้องให้เกียรติเธอสิ แล้วอาเจย์กินอะไรรึยังเพแกนพูดพร้อมขยั้นขยอให้เธอกิน อิชวาริจึงตักอาหารเข้าปากช้าๆ

               กินนมเมื่อเช้าไปนิดเดียวเองค่ะ แล้วไม่ยอมกินต่อด้วยอิชวาริตอบกลับมา เพแกนจึงนั่งคิดก่อนที่จะกวักมือเรียกลูกน้องตน

               แกให้พ่อครัวชงนมสำหรับเด็กทารกมาที ขอแบบชั้นเลิศนะ ไม่งั้นฉันจะตัดนมแกมาแทนเพแกนบอกไปแต่ก็ไม่วายพูดขู่ไปด้วย แต่คำขู่นั้นกลับทำให้อิชวาริเผลอหัวเราะนิดๆ

               มีอะไรตลกหรอ??” เพแกนถามกลับไปด้วยใบหน้างงๆ

               ขอโทษทีค่ะ แค่คิดว่าคุณเพแกนใจดีกว่าที่คิดนะค่ะอิชวาริตอบกลับมายิ้มๆ

               เหรอ..งั้นตอนบ่ายเดี๋ยวเราออกไปชมสวนดอกไม้กันมั้ย เธอยู่ในนี้นานแล้วคงเบื่อแย่เสี้ยววินาทีหนึ่งเพแกนเผลอหลุดสีหน้าที่อิชวาริไม่เคยเห็นมาก่อนวูบเดียวเท่านั้น อิชวาริไม่มั่นใจว่าเธอตาฝาดหรือเปล่า เพราะใบหน้านั้น...ช่างเป็นใบหน้าเหมือนกำลังสับสนอะไรบางอย่าง

               ก็ดีค่ะ แถวนี้มีที่แบบนั้นด้วยเหรอค่ะอิชวาริตอบรับคำชวนเพราะเธอก็เบื่อที่จะอยู่แต่ในห้องเหมือนกัน แถมเธอก็เริ่มรับรู้ว่าเพแกนไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด แต่มีบางสิ่งบางอย่างที่เขาเก็บซ่อนเอาไว้อยู่ซึ่งเธอก็ไม่รู้ว่าคืออะไร

               อือ ที่เดียวกับที่ที่ฉันเก็บดอกไม้มาให้หน่ะเพแกนพูดพร้อมกับรับขวดนมที่ลูกน้องส่งมาให้ก่อนจะป้อนเข้าปากอาเจย์น้อย ซึ่งอาเจย์ก็รับมาดูดอย่างรวดเร็ว

               แหม...ลูกคนนี้ทีแม่ป้อนไม่กิน สงสัยคงติดคุณเพแกนแล้วแน่เลยอิชวาริพูดออกมายิ้มๆและมองเพแกนที่กำลังป้อนนมลูกตัวเองอยู่ ตอนนี้เพแกนอาจไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองได้เผลอเผยสีหน้าอ่อนโยนแค่ไหนออกมา

               งั้นก็อยู่ที่นี่กับฉันเลยสิ เดี๋ยวฉันเป็นคนดูแลอาเจย์ให้เองเพแกนพูดออกมาพร้อมกับมองหน้าอิชวาริเขม็งซึ่งอิชวาริดูไม่ออกว่าตอนนี้เพแกนคิดอะไรอยู่

               เอ่อ...อิชวาริทำสีหน้าลำบากใจเธอไม่รู้ว่าควรตอบกลับอย่างไรดี

               ฮ่าๆๆๆ ฉันล้อเล่นอย่าคิดมากสิ เดี๋ยวเรากินข้าวเสร็จฉันจะพาเธอไปข้างนอกล่ะกันเพแกนหัวเราะออกมา พร้อมตอบกลับไปอย่างขำๆ

               ล้อเล่นกันแรงไปนะคะอิชวาริลอบหายใจทีนึง เธอยอมรับเลยว่าเมื่อกี้เกิดเผลอใจไปหาเพแกนนิดนึง ใช่ นิดเดียวจริงๆ ซึ่งทำให้เธอรู้สึกผิดในใจนิดๆ เมื่อนึกถึงสามีตัวเอง เธอเริ่มรู้สึกว่าผู้ชายที่ชื่อเพแกนเริ่มเป็นอันตรายต่อหัวใจเธอเข้าแล้ว..
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เริ่มจะเข้าเรื่องจริงๆละ แล้วนิยายเรื่องนี้ยังเป็นวายนะคะ ใจเย็นๆ555 ตอนแต่งคือชูเร็นอะชอบอิชวาริมากเลยเพราะคิดว่าในเกมส์เธอก็แค่เป็นแม่ที่รักลูกมากๆคนนึง แต่เรากำลังคิดว่าทำไมอิชวาริถึงมารักเพแกนได้หนอออ เลยมโนจุดเริ่มอย่างนี้ แต่ยังวายค่ะ555รอนายเอกสักครู่ ส่วนบางคนเห็นในเพจแล้วว่าเราเปลี่ยนเรื่องนี้เป็นเพแกนโมฮันเลยเพราะเรื่องมักชักยาวแล้ว เลยจะแยกเพแกนอาเจย์ไปอีกเรื่องนึงเลยแต่ขอหลังเรื่องนี้จบน้าาา เพราะชูเร็นเป็นคนที่คิดเรื่องช้ามาก ถ้ามีสองเรื่องจะยิ่งช้าา ขอโทษด้วยสำหรับแฟนคลับเพแกนอาเจย์น้าาา ขอโทษอีกครั้งเรื่องภาษาที่ชอบผิดและตกหล่น 555 รักทุกคนค่าา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

43 ความคิดเห็น

  1. #26 NamsaiChan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 08:26
    ถึงไม่ได้ฟินคู่ อาเจย์xป๋ามิน ก็ไม่เป็นไรจ้า 



    แต่ขออย่างเดียวคือแต่งให้เต็มที่ ทำให้ดีที่สุดก็พอ



    แค่นี้คนอ่านก็มีความสุขแล้วค่ะ



    สู้ๆ เน้อ อย่าลืมคู่อาเจย์xป๋ามินแล้วกัน
    #26
    0
  2. #25 jiro (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 07:56
    คู่ไหนเราก้อ่านำด้หมด วายก้อร่อย นอมอลก้ดีผ///3///
    #25
    0
  3. #24 .•:*´Lenna`*:•. (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 เมษายน 2558 / 20:40
    แอบเสียดายเล็กๆที่กลายเป็นคู่ ป๋าเพxป๋าโม แต่ไม่เป็นไร เราก็ชอบคู่นี้เหมือนกัน

    ดีแล้วที่เปลี่ยนขี้เกียจรอนู๋อาเจย์โตแล้วเนี่ย 555 #ผิด
    #24
    0