MINI STORE ; ROOM (ห้องลับ)

ตอนที่ 5 : บทนำนิยาย #ไม่มีชื่อเรื่อง #ไร้ข้อมูล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 38
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 พ.ย. 59

บทนำ

 

 

เนื้อคู่....หรือโซเมท ( soulmate )

คำที่ใครๆต่างพูดถึง และเฝ้ารอถึงใครซักคนที่เราไม่รู้จัก

ไม่เคยพูดคุยหรือพบเจอ แต่เขาคนนั้นเกิดมาเพื่อเรา เชื่อมต่อด้วยด้ายแดงแห่งพรมลิขิต

...ผมรักคุณเพื่ออะไร...ผมรักคุณได้อย่างไร...

...ผมรักคุณเมื่อไหร่...ผมรักคุณทำไม...

แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ผมรู้เพียงแค่ว่า

ผมรักคุณ

แค่นั้นก็เกินพอ

............................................

 

03/10/19XX

07:45 น.

@ Chiffon house

 

ตึง! ตึง! ตึง!

 

ชีฟอง อย่าวิ่งลงบันไดสิลูก!” เสียงหญิงวัยกลางคนดังขึ้นขณะที่ตนกำลังเรียงจานอยู่ในห้องครัวของตัวบ้าน

 

ค่า” เสียงเล็กตอบรับกลับอย่างสดใส

น่ารักมากลูกแม่

 

ฟอด!

 

หญิงวัยกลางคนที่ได้ชื่อว่าเป็น แม่’ เดินออกมาจากห้องครัวแล้วเดินไปอุ้มลูกสาววัยเจ็ดขวบของตนไว้ พร้อมกับหอมแก้มเด็กสาวตัวน้อยที่มีนามว่าชีฟอง’ อย่างหมั่นเขี้ยว ทำให้ชีฟองนั้นหัวเราะคิกๆคักๆเพราะรู้สึกจั๊กจี้

 

คิก...แม่ขาไปกันเถอะค่ะ ฟองอยากเจอเพื่อนๆแล้ว >_<”

 

อะไรกันๆ ตัวเล็กแค่นี้ติดเพื่อนมากกว่าติดแม่แล้ว แถมร้องหาเพื่อนอีก ไม่รักแม่แล้วหรือไง หื้อ??” ผู้เป็นมารดาแกล้งถามบุตรสาวในอ้อมกอดตน

 

ฟองไม่ได้ตัวเล็กซักหน่อย -3- แล้วฟองก็รักแม่ด้วย รักมากกว่าใครๆรักที่สุดในโลกเลย” เด็กน้อยชูมือขึ้นเหนือหัวแล้วกางออก ทำท่าเหมืองกอดโลกไว้ทั้งใบ ทำให้ผู้เป็นมารดาหัวเราะร่วน

 

เอาล่ะจ๊ะๆ เราไปโรงเรียนกันได้แล้วเนอะ ชีฟองลูกแม่อยากเจอเพื่อนๆแล้ว ^^” ว่าอย่างนั้นผู้เป็นแม่ก็อุ้มลูกเดินออกจากบ้านและจัดการล็อกประตูเสร็จก็เดินตรงไปที่รถของตนและเปิดประตูจัดการวางเด็กน้อยไว้ตรงเบาะหน้าข้างคนขับ

 

เดี๋ยวแม่ไปเปิดประตูรั้วก่อนนะฟอง ฟองนั่งรออยู่นี่นะก่อนนะ นั่งรออยู่นี่เธอย้ำเพราะรู้ว่าชีฟองลูกของเธอนั้นเป็นเด็กที่ซนมากขนาดที่ว่าอยู่นิ่งนานๆไม่ได้

 

ไม่เอา ฟองจะไปกับแม่ด้วย

แต่แม่ว่าฟองนั่งรออยู่นี่ดีกว่านะลูก

แต่ฟองอยากไปด้วยนี่ T^T”

 

โอเคจ๊ะ ไปด้วยกันเนอะ” ในที่สุดผู้ที่ขึ้นชื่อว่าแม่ก็ต้องยอมผู้ที่ได้ชื่อว่าลูก เมื่อเห็นลูกสาวของตนที่เบะปากทำท่าจะร้องไห้...ก็นะ เธอเป็นคนแพ้น้ำตานี่ ยิ่งน้ำตาของลูกผู้เป็นมารดาย่อมไม่อยากจะเห็นเป็นธรรมดา

 

ชีฟองและ ‘พิมพ์อร’ มารดาของเธอจูงมือกันเดินไปที่รั้วบ้านจากนั้นพิมพ์อรก็จัดการเปิดประตูรั้วจนกว้างพอที่รถคันหนึ่งจะผ่านพ้นออกไปได้

 

คุณนาย...

 

พิมพ์อรที่กำลังจูงมือลูกสาวตนไปยังรถอีกรอบก็ต้องหยุดชะงักและหันกลับไปมองที่หน้าบ้านตามเสียงเรียกที่คาดว่าน่าจะเรียกตน เมื่อหันกลับไปพิมพ์อรก็เจอกับหญิงปริศนาวัยกลางคนที่คาดว่าน่าจะอายุพอๆกับเธอ หญิงคนนั้นแต่ชุดคลุมสีม่วงเข้มเกือบดำยาวขนาดคลุมรองเท้าได้เกือบมิด ใบหน้าเรียบเรียวไข่ได้รูปจมูกโด่งดวงตาไม่จัดว่าโตแต่ก็ไม่ได้เล็กจนน่าเกียจ ริมฝีปากบางเคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสด...เหมือนหมอดูเลยแฮะ

 

เรียกฉันหรือคะ?”

ใช่จ๊ะ เรียกคุณนายนั่นแหละ

มีอะไรหรือเปล่าคะ พิมพ์อรถามด้วยสีหน้าสงสัย

 

ดวงแม่หนูคนนั้น...” เธอยกมือเรียวสวยไร้ไขมันของเธอขึ้นและชี้ไปเด็กสาวข้างตัวของพิมพ์อรที่มีตำแหน่งเป็นลูกสาวของตน

 

“…”

ใกล้จะถึงฆาต

ฮะ?...พิมพ์อรตาโตและอุ้มลูกของตนขึ้นและรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปหาหญิงสาวปริศนาคนนั้น

 

หมายความว่าอย่างไรคะลูกสาวดิฉันกำลังจะถึงฆาตคุณรู้ได้อย่างไร และถ้าเป็นอย่างนั้นจริงคุณมีทางแก้หรือเปล่าคะ!”

 

พิมพ์อรรัวคำถามใส่หญิงปริศนาคนนั้น โดยส่วนตัวที่พิมพ์อรนั้นเป็นคนที่เชื่อเรื่องหมอดู ดูดวง เรื่องเหนือธรรมชาติอยู่แล้ว ทำให้พิมพ์อรนั้นเชื่อสิ่งที่หญิงคนนั้นพูดได้อย่างง่ายดาย

 

ลูกสาวคุณนายจะถึงฆาตเมื่ออายุครบสิบแปดปี

ละ..แล้วมีทางแก้ไหมคะ

ทางแก้มันมีอยู่แล้วล่ะคุณนาย

ทำยังไงคะต้องทำอย่างไรลูกสาวดิฉันถึงจะรอด จะต้องเสียเงินแค่ไหนดิฉันก็ยอมค่ะ!”

ลูกสาวคุณนายจะต้อง...

“…”

หาเนื้อคู่ให้เจอก่อนอายุครบสิบแปดปี

 

นะ..เนื้อคู่?!” ตายล่ะ แล้วฉันจะไปหาเนื้อคู่ของลูกสาวฉันเจอที่ไหนเนี่ย!พิมพ์อรคิดในใจพลางถอนหายใจหนัก

 

ใช่ แต่นับจากนี้จนลูกสาวของคุณนายอายุครบสิบแปด ลูกสาวคุณนายจะเจอเรื่องแย่ๆในชีวิต หรือว่ากันง่ายๆก็คือตั้งแต่ตอนนี้จนลูกสาคุณนายอายุครบสิบแปดปี ลูกสาวคุณนายจะพบเจอแต่เรื่องซวยๆ

 

เอ่อ...เรื่องซวยๆนี่คือ...

ว่ากันง่ายๆตามประสาชาวบ้านก็ตกท่อ สอบตก ออกจากบ้าน ครูทำโทษ รถเฉี่ยว บลาๆๆ เป็นต้นฯ

รถเฉี่ยว!”

 

ถ้าคุณนายอยากให้เรื่องแย่ๆจบลง คุณนายต้องรีบหาเนื้อคู่ของลูกสาวคุณนายให้พบโดยเร็ว” ว่าแล้วหญิงสาวนางนั้นก็หันหลังทำท่าจะเดินจากไป

 

เดี๋ยวค่ะอย่างเพิ่งไป

 

...” เธอไม่ตอบอะไรเพียงแค่หยุดเดินและหันกลับมาและมองหน้าเธอเหมือนกับจะถามว่า มีอะไรก็ว่ามา

 

ดิฉันจะสามารถเจอคุณได้อีกที่ไหนคะ แล้วจะให้ฉันเรียกคุณว่าอะไรดี

ที่ที่ฉันอาศัยอยู่ก็ตรงทางเลี้ยวซอยบ้านคุณนายนี่แหละ

“…”

ส่วนคำถามที่สอง...ทุกคนเรียกฉันว่าแม่หมอ...

 

ว่าเพียงเท่านั้นหญิงที่ทุกคนเรียกกันว่าแม่หมอก็เดินจากไปจนในที่สุดเธอก็เดินจนหายไปจากสายตาของพิมพ์อร

 

แม่ขา คนบะกี๊ใครหรอคะ?” เสียงใสๆของชีฟองลูกสาวของเธอดังขึ้นหลังจากเงียบมานาน เธอถามผู้เป็นแม่ด้วยความสงสัยเมื่อได้ยินอะไรซักอย่าง

 

อะไรคาดๆที่คาดผมอ่อ? ด้วยตามประสาเด็กที่ยังไม่รู้ศัพท์อะไรมากมายก็คงยังไม่เข้าใจคำว่าถึงฆาต

 

มะ...ไม่มีอะไรจ๊ะ เราไปเรียนกันดีกว่าเนอะ

ค่า! >3<”

 

ว่าจบเธอก็อุ้มชีฟอง...ลูกสาวสุดรักสุดหวงเธอตรงไปที่รถคันโปรดของเธอเพื่อที่จะส่งลูกสาวที่โรงเรียน

 

ไม่ต้องห่วง...แม่คนนี้จะช่วยลูกหาเนื้อคู่ของลูกเอง ชีฟอง!


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น