MINI STORE ; ROOM (ห้องลับ)

ตอนที่ 29 : Promise in remember 00 บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 30
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 พ.ย. 59

00

บทนำ

 

เสียงเม็ดฝนที่ตกลงมาจากบนท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ล่วงลงสู่พื้นดินที่เปียกชื้นดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ใบไม้รอบข้างสะบัดพลิ้วไหวไปตามแรงลมที่ชักนำให้เป็นไป นักศึกษาชายและหญิงต่างพอตัวเองวิ่งไปซักที่เพื่อหาที่หลบฝน

แต่กลับเป็นเธอที่แตกต่างจากคนอื่นๆ ไม่สนใจว่าหยดน้ำที่เทลงมานั้นจะมากมายขนาดไหน ไม่สนใจหรือคิดจะหาที่หลบฝนเหมือนกับคนอื่นๆที่กำลังทำอยู่ในตอนนี้ แต่กลับยืน ยืนอยู่เฉยๆเพื่อจ้องมองไปยังคนคนหนึ่ง และคนผู้นั้นก็กำลังยืนตากฝนเช่นเดียวกันกับเธอ และกำลังจ้องมองมาที่เธอเช่นกัน

ท่ามกลางท้องฟาที่ส่องสว่างไม่มืดมิด ไม่มีเสียงท้องฟ้าคำราม มีเพียงหยดฝนที่เทลงมาอย่างต่อเนื่อง ไม่รุนแรง แต่กลับอ่อนโยนเหมือนกับจะช่วยปลอบประโลมจิตใจของใครซักคนที่กำลังสู้ชีวิตท่ามกลางความโหดร้ายของใครหลายๆคน

เหมือนกับวันนั้นวันก่อนๆที่มันเคยช่วยปลอบประโลมจิตใจของเด็กหญิงคนหนึ่งเข้า และนำให้เธอไปพบกับใครคนหนึ่ง ซึ่งคนคนนั้นน่าจะทำให้เธอยิ้มขึ้นมาได้นะ

ทำให้เธอยิ้ม ทำให้เธอหัวเราะ ทำให้เธอมีความสุข

เหมือนเมื่อแปดปีที่แล้ว

 

นี่ๆเบลล์ จัสมิน เธอสองคนคิดว่ามินนี่น่ะแปลกๆมั้ย?’

แปลก? ยังไงหรอรินเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักไว้ผมหน้าม้าและรวบผมขึ้นนามว่าจัสมินเอ่ยถามเพื่อนสนิทของตัวเองในกลุ่มที่เริ่มเปิดประเด็นคำถามขึ้นมา

ก็ดูสิ ตั้งแต่พวกเราขึ้นชั้นปอห้ามาเราก็ไม่เห็นมินนี่จะคุยกับใครเลยนะนอกจากคุณครู

ก็จริงนะ เธอคิดว่ายังไงเบลล์ ตอนปอสี่เธออยู่ห้องเดียวกับมินนี่นี่นาจัสมินหันไปถามความเห็นเพื่อนคนสุดท้ายในกลุ่มอย่างเบลล์ อย่างที่เธอพูดทุกอย่าง เด็กสาวสองคนนี้เรียนอยู่ชั้นเดียวกันมาตั้งแต่เข้าโรงเรียนประถม

ไม่ใช่แค่ปอสี่ ตั้งแต่เข้าเรียนประถมเลยตางหากเบลล์ตอบ

‘’จริงหรอ! งั้นเธอก็ต้องรู้จักมินนี่ดีน่ะสิ

ก็ไม่เชิงหรอกจ๊ะ เพราะมินนี่น่ะ ตั้งแต่เด็กๆแล้วชอบเก็บตัวอยู่คนเดียว นอกจากพี่ชายอย่างมิกกี้และน้องสาวอย่างเท็ดดี้ก็ไม่ค่อยจะพูดกับใครเลย ไม่ค่อยไปไหนด้วยนะ จนบางทีเราก็คิดนะว่าตั้งแต่มินนี่เกิดมาคงจะเคยไปแค่บ้าน กับโรงเรียนและโรงพยาบาลเท่านั้น

งั้นหรอ จะว่าไปมินนี่น่ะไม่เหมือนมิกกี้กับเท็ดดี้เลยเนอะ สองคนนั้นน่ะเข้ากับคนง่ายแถมยังเพื่อนเยอะอีกด้วย

นั่นสินะ นี่ริน เบลล์ หรือเธอว่าเราจะลองเข้าไปคุยกับมินนี่ดูดี จะได้เป็นเพื่อนกับเธอไงจัสมินว่าพร้อมกับยิ้มกว้างให้เพื่อนทั้งสอง

เราว่าไม่ดีหรอกจัสมิน คุณแม่เราเคยสอนเอาไว้น่ะว่าอย่าไปยุ่งกับคนแปลกๆเพราะมักจะอันตราย เป็นคนไม่ดี รินเห็นด้วยมั้ย’’ เบลล์เอ่ยเตือนก่อนจะหันไปถามความเห็นของเพื่อน

เห็นด้วยมากๆเลย

เห็นมั้ยจัสมิน รินยังเห็นด้วยเลยเพราะงั้นเธออย่าไปยุ่งกับเด็กไม่ดีเลยนะ

อื้ม! ถ้าเธอสองคนว่าอย่างนั้นก็เอาตามนั้นก็ได้จ๊ะ

จากนั้นสามเพื่อนสนิทก็เปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปเรื่อยเปื่อย โดยที่ไม่ได้สนใจเด็กหญิงที่เคยเป็นหัวข้อสนทนาของพวกเธออย่าง มินนี่เมาส์ที่กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะเรียนมุมห้องหลังสุดอย่างโดดเดี่ยวเลยซักนิด

ห้องเรียนประถมจะใหญ่ซักขนาดไหนกันเชียว หรือถึงแม้ว่ามันจะกว้างใหญ่มากจริงๆแต่ก็คงไม่ถึงขนาดจะไม่ทำให้มินนี่ไม่ได้ยินบทสนทนาพวกนั้นหรอกนะ ถูกต้องแล้วล่ะ มินนี่น่ะได้ยินทุกคำพูดของเพื่อนๆร่วมชั้นเรียนปอห้าทับสองของเธอ แต่เธอก็ยังคงแสดงออกมาเหมือนเดิม นั่งทำหน้าเฉยๆไร้ความรู้สึกและเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างในเวลาพักเที่ยงที่เงียบสงบ เพราะในห้องเรียนตอนนี้ก็มีแค่เธอและเด็กหญิงสามคนนั้น

เธอชินกับคำพูดพวกนี้ เพราะตั้งแต่จำความได้นอกจากครอบครัว แทบจะทุกคนมักจะหาว่าเธอแปลก เพราะเธอมักจะเป็นพวกไม่ชอบพูด ชอบอยู่คนเดียวและมักจะเก็บตัวอยู่ในบ้านเสมอ และเธอก็ไม่ได้เสียใจที่เด็กผู้หญิงนามจัสมินล้มเลิกความคิดที่จะเป็นเพื่อนกับเธอ

เพียงแต่ว่า

เธอไม่ชอบให้ใครมาว่าเธอเป็นเด็กไม่ดีก็แค่นั้น

ใครบ้างล่ะที่จะชอบถูกเรียกว่าเป็นคนไม่ดี ยิ่งเป็นเพียงแค่เด็ก นอกจากจะไม่ชอบแล้วอาจจะรู้สึกเสียใจก็เป็นได้

ตกเย็นมินนี่เลือกที่จะเดินกลับบ้าน เพราะโรงเรียนประถมที่เธอเรียนอยู่นั้นตั้งอยู่ใกล้เคียงกับหมู่บ้านที่ครอบครัวและตัวเธออาศัยอยู่ เธอเลยเลือกที่จะฝึกตัวเองโดยการเดินทางกลับบ้านเพียงคนเดียว เช่นเดียวกับพี่น้องคนอื่นๆของเธอด้วย

เพียงแต่ที่เธอต้องเดินกลับบ้านเพียงคนเดียวนั้นเป็นเพราะว่าพี่ชายฝาแฝดของเธอติดกิจกรรมชมรมที่โรงเรียน ส่วนน้องสาว เนื่องจากคะแนนสอบครั้งล่าสุดติดลบมากพ่อและแม่เลยส่งไปเรียนพิเศษตอนเย็นเป็นเวลาไร้กำหนดจนกว่าผลคะแนนจะดีขึ้น

มินนี่เดินเลี้ยวเข้ามาในตัวหมู่บ้านได้ไม่นานก็สัมผัสได้ถึงหยดน้ำที่ตกลงมาโดนตัวเธอ ทีละเม็ดสองเม็ด จนเพิ่มพูนปริมาณมากขึ้นเรื่อยๆจนเธอต้องรีบวิ่งไปหาที่หลบฝน และที่ไหนล่ะที่จะหลบฝนได้ จะกดกริ่งบ้านใครแล้วขอเข้าไปหลบฝนก็คงไม่ดี

เพราะงั้นก็คงจะมีแต่สนามเด็กเล่นในหมู่บ้านที่อยู่ใกล้ๆกับจุดที่เธอยืนอยู่ล่ะมั้ง

คิดได้เธอก็รีบวิ่งไปที่สนามเด็กเล่น ในนั้นมีศาลาเล็กที่พอจะให้เธอหลบฝนได้ เธอรีบวิ่งเข้าไปนั่งขดตัวในศาลาอย่างปลอดภัยไร้ความเปียกใดๆ พลันสายตาของก็ไปเห็นอะไรบางอย่างภายใต้เสื้อโค้ดสีน้ำเงินเข้ม เด็กผู้ชายอายุพอๆกันกับเธอหรืออาจจะมากกว่ากำลังนอนหลับอยู่ในศาลา ที่นั่งตัวเดียวกับเธอโดยมีเสื้อโค้ดตัวใหญ่ห่มไว้

คือโดยทิ้งหรอ?

ถึงจะสงสัยแต่เธอก็ไม่ได้ปลุกเขาขึ้นมา จนผ่านไปซักพักฝนตกหนักขึ้นและไม่มีท่าทีว่าจะหยุด ทำให้น้ำฝนสาดมาโดยตัวเด็กชายปลุกให้หลุดออกมาจากความฝัน เขาตื่นขึ้นมาด้วยสภาพงัวเงียแต่ก็ไม่อาจปิดบังความหน้าตาดีนั้นไปได้เลย ก่อนจะลุกขึ้นนั่ง

ฮ้าวววเด็กชายอ้าปากกว้างเพื่อหาวและดัดขึ้นเกียจก่อนจะมองรอบข้างไปเรื่อยๆ ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะมาหยุดอยู่ที่มินี่ เธอคือใคร?’

‘…’

อ้าว เป็นใบ้หรอ?’

อยากตายหรอ?’ มินนี่คิดแบบนั้นจริงๆ คนบ้าอะไรอยู่ดีๆมาหาว่าเธอเป็นใบ้เพียงเพราะเธอไม่ได้ตอบคำถามของเขาแค่ประโยคเดียวแบบนี้

ก็พูดได้นี่ แล้วทีถามก็ไม่ตอบ

‘…’

เงียบอีกละ เด็กชายรู้สึกเหมือนพูดคนเดียว เขาสงสัยและสนใจว่าเด็กผู้หญิงที่ดูจะอายุน้อยกว่าเขานั้นเป็นใครกันนแน่ เพราะเขากับครอบครัวมาจากอังกฤษและมาเที่ยวที่ประเทศไทย และวันนี้เขาออกมาเดินเล่น พอเหนื่อยก็หาที่นั่งพัก พักไปพักมาดันง่วงก็เลยขอพักสายตาเพิ่มไปอีก พอลืมตาขึ้รมาอีกทีก็เจอกับเด็กคนนี้แล้ว เพราะฉะนั้นจึงสงสัย เธอชื่ออะไร ฉันชื่อโซนิคนะ

โซนิคพูดด้วยน้ำเสียงรื่นเริงและเป็นมิตร

มินนี่เมาส์…’ มินนี่งึมงำตอบออกไป เพราะคุณแม่เคยสอนเอาไว้ว่าถ้าหากว่าใครจริงใจใส่เรา เราก็ควรจะแสดงกริยาที่ดีกลับคืนเขาไป และคนคนนี้ก็ดูจริงใจดีออก

อ๋อ หนูหูสีดำผูกโบว์สีชมพูนี่เอง

‘…’

แต่เธอเด็กกว่าฉันนี่! ฉันว่าเธอเด็กกว่าฉันแน่ๆฉันเชื่ออย่างนั้นโซนิคทำหน้าเหมือนพึ่งนึกบางอย่างขึ้นได้ งั้นเอาอย่างนี้ดีกว่า เธอเรียกฉันว่าพี่นิคนะ ส่วนเธอ ในฐานะที่ชื่อเธอคือหนูเพศเมีย แถมเธอยังตัวเล็กอีกตางหาก เพราะงั้นฉันจะเรียกเธอว่าหนูน้อย โอเคนะ?’

ไม่ ทำไมทำไมนายต้องเรียกฉันว่าหนูน้อยด้วย

มันไม่น่ารักเลยซักนิด

ทำไมล่ะ? พี่ว่ามันน่ารักดีออกนะ หนูน้อยๆๆ

งะงั้น! ฉันจะเรียกนายว่าพี่เม้นสีน้ำเงินนะ! เพราะโซนิคคือเม่น

มินนี่เอ่ยออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆ แก้มทั้งสองข้างอมชมพูอย่างน่ารัก ปกติเธอจะไม่พูดกับคนอื่นที่ไม่ใช่คนในครอบครัวมากขนาดนี้ เพียงแต่คนคนนี้ดูเป็นมิตรและแปลกแปลกที่มาพูดคุยกับเธออย่างเป็นมิตรขนาดนี้

ฮ่าๆๆๆ หนูน้อย เธอนี่มันน่ารักจริงๆเลยนะโซนิคหัวเราะเสียงดังก่อนจะเอื้อมมือไปลูบผมของมินนี่เมาส์อย่างหมั่นเขี้ยวก่อนที่จะผละออกและล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าของแจ็กเก็ตสีน้ำเงินเข้มของตัวเอง พอเจอของที่ต้องการเขาก็ยื่นไปตรงหน้าของ หนูน้อยมิตรคนใหม่ล่าสุด

นี่คือ?’ มินนี่ถามออกไปอย่างสงสัย

ของขวัญไง ที่เด็กน้อยเป็นเด็กดีแถมน่ารักด้วย

เธอรู้สึกดีใจที่มีคนอื่นบอกว่าเธอเป็นเด็กดี เด็กหญิงมินนี่คนนี้รู้สึกดีใจมากจริงๆ

ขอบคุณ ขอบคุณมากๆเลยค่ะ

มินนี่คลี่ยิ้มออกมา อาจจะไม่มากนักแต่ก็ถือว่ามันเป็นรอยยิ้ม ฉับพลันฝนที่เคยตกลงมาอย่างหนักหน่วง ถึงแม้ท้องฟ้าจะไม่มืดครึ้ม ไม่มีเสียงฟ้าร้อง ไม่มีฟ้าแลบ มีเพียงสายฝนที่เทสาดลงมาไม่หยุด ราวกับจะสร้างช่วงเวลาให้ใครบางคนได้ทำความรู้จักกัน จนถึงช่วงเวลานี้ก็ได้หยุดลงแล้ว

ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดตกลงง่ายๆเลยแท้ๆนะ

ฝนหยุดตกแล้วล่ะ

‘…’

วันนี้พี่คงจะต้องกลับก่อนล่ะนะ

อืม…’

วันพรุ่งนี้เรามาเจอกันที่นี่อีกนะ มาเจอกันทุกๆวันเลย สัญญากันโซนิคยื่นนิ้วก้อยออกมาด้านหน้า รอเวลาเพื่อให้คนตรงหน้าตอบตกลงที่จะมาเจอ มาเล่นกับเขาอีก เพราะเขารู้สึกอยากเจอเด็กคนนี้อีกหลายๆครั้ง

อืมฉันสัญญา

ก่อนที่จะยื่นมือไปเกี่ยวก้อยกับพี่แม่นสีน้ำเงินตรงหน้า พี่ชายคนใหม่ การเกี่ยวก้อยสัญญากันระหว่างคนสองคน

และนั่นคือจุดเริ่มต้นระหว่างคนสองคน

 

 

 
ถ้าอยากมีคู่เกี่ยวก้อยหล่อๆ หรือสวยๆ ให้คอมเม้นนะคะ!
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
มาๆ มาทุกๆคน มาเกี่ยวก้อยสัญญากันเถอะ ชอบนางตอนเกี่ยวก้อยมากมาย
อัพแย้ววววว อันที่จริงรีไรท์บทนำใหม่นะ แบบว่าเปลี่ยนรายละเอียดนิดหน่อยอ่ะค่า
สำหรับบทนำ ไม่สั้นไม่ยาวนะ บรรยายแบบไม่พาร์ทใคร ไม่รู้จะทำให้ผู้อ่านคนใดงงรึปล่าว
แต่ถ้างงบอกได้เลยนะจะเอาไปรีใหม่อีกรอบ 555555 (ผู้อ่านบางคนคงคิดว่า ถึงอ่านแล้วไม่เข้าใจก็ไม่บอก)
สำหรับบทนำนี้เดียร์ชอบฉากมุ้งมิ้ง กุ้งกิ้งในวัยเด็กของตัวเอกมากๆเลยค่ะ ชอบสุดละเนี่ย
แต่คือเดียร์หมั่นยัยแก๊งสามสาวตัวประกอบขี้เมาส์มากๆเลยค่ะ ไม่ปลื้มมม
 
 
 
 
T
H
E
M
Y
B
 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น