POISON รักผมนะครับที่รัก (yaoi)

ตอนที่ 7 : Illusion poison 5 ♜ Stay (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,304
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    8 ธ.ค. 56




Illusion poison 5. Stay




 

ฮะๆ พี่นี่ไม่เปลี่ยนไปเลยนะ”



กูก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อก่อนแล้วนี่”



จริงด้วย...งั้นถ้าให้ผมเดาพี่คงได้ตั๋วฟรีมาจากพี่เจย์ใช่ป่ะ”



อืม”



ก็ว่าอยู่...คนแบบพี่คงไม่คิดจะมาที่แบบนี้หรอก พาพี่เจมมาเที่ยวสองคนแบบนี้ ภามหึงนะครับ”



พูดเสร็จไม่ว่าเปล่าคว้าท่อนแขนแกร่งมากอดแนบลำตัวส่งสายตาตัดพ้อราวกับแมวน้อยกำลังหวงของ ส่วนคนโดนกอดน่ะหรอนิ่งซะยิ่งกว่าโดนโยนลงบ่อแช่แป้ง



แกร๊บ



ผมเผลอกำหมัดแน่นจนแก้วน้ำที่ถืออยู่บิดงอไม่เป็นรูปทรง ผ่านมาราวสองชั่วโมงนับตั้งแต่เจอภาม นึกว่าจะมาแค่ทักทายออสตินแล้วก็ไปแต่มันไม่ใช่แบบที่ผมคิดเลยสักนิด อยู่ๆภามก็อยากลองเล่นเครื่องเล่นกับเราสองคนแถมยังบอกว่าเพื่อนที่ชวนมาด้วยกันกลับไปแล้วเขาเลยต้องเล่นนู่นเล่นนี่คนเดียว ผมเป็นคนขี้สงสารน่ะเลยยอมให้ภามมาด้วยกันเห็นออสตินเองก็ไม่พูดอะไร



ไม่นึกว่าอยู่ๆผมจะกลายเป็นส่วนเกิน



จากออสตินกับผมกลายเป็นออสตินกับภามที่ได้เล่นเครื่องเล่นด้วยกันแทน



หึ...



ผมแค่นเสียงขณะนั่งรอเขาสองคนหน้าห้องน้ำ ความอึดอัดตรงกลางอกนี่มันอะไรกันนะ? ผมกับออสตินยังไม่ได้เป็นอะไรกันซะหน่อย อีกอย่างเขาจะไปกับใครมันก็ความพอใจของเขาทั้งนั้น



ผมจะมีสิทธิอะไรไปก้าวก่าย?



'กูพูดไม่ได้ว่ามึงจะอยู่กับมึงตลอดไปหรือทำให้มึงกลายเป็นคนที่มีความสุขที่สุดในโลก ที่กูทำได้มีแค่จะพยายามดูแลให้ดีที่สุด'



คิดมากน่า!” ตบหน้าตัวเองเบาๆเรียกสติ คำพูดในวันนั้นทำให้ผมสงบลง ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าห้องน้ำตามคนสองคนที่มัวปล่อยของหนักกันรึไงไม่รู้รอนานเป็นชาติ



กึก!



ขาสองข้างหยุดกึก แค่ผลักประตูห้องน้ำออกสายตาผมก็เห็นร่างเล็กของภามกำลังเขย่งเท้า แขนสองข้างโอบคอของออสตินเอาไว้ โน้มอีกฝ่ายลงมาประกบจูบเบาๆ ผมเบิกตากว้างด้วยความตะลึงปนตกใจ ความรู้สึกชาวาบตั้งแต่หัวจรดเท้า หัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม มือเย็นเฉียบ ลำคอแห้งผากทำอะไรไม่ถูกได้แต่ยืนบื้ออยู่อย่างนั้น น้ำอุ่นๆรื่นขึ้นมาที่ดวงตา



เหมือนโดนตบจนหน้าหงาย



มึงทำอะไร...” เสียงของผมสั่นเครือ



เจเรมี่!” ทั้งสองคนผละออกจากกันราวกับโดนไฟลวก ไม่รอฟังคำอธิบายผมรีบวิ่งออกมาทันที เสียงออสตินตะโกนไล่หลังผมมากระนั้นผมก็ไม่หันไป ต้องวิ่ง วิ่ง และวิ่งเท่านั้น!!



ฮึก" ก้อนแข็งๆจุกที่คอ น่าขายหน้าชะมัดที่ต้องวิ่งไปเช็ดไอ้น้ำใสๆที่เอ่อจนล้นเต็มหน้า ผมไม่ใช่คนขี้แยทว่าตั้งแต่เลิกกับพี่ไนท์มาทุกครั้งที่ผมร้องไห้นั่นแปลว่า...



ผมกำลังอ่อนแอ



'และ...กูจะไม่มีวันนอกใจมึง'



ยังไม่ทันได้เริ่มมึงก็ผิดคำพูดแล้วออสติน!



แปลบ...



ไม่อยากยอมรับความจริงเท่าไรหรอกนะแต่ผมว่าตอนนี้ผมกำลัง...หึง



 

 

(Austin's Talk)


เจเรมี่!” ผมตะโกนเรียกเมื่อเห็นหลังไวๆของร่างบางที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้



บ้าเอ๊ย!



อ๊ะ พี่ตินจะไปไหน” แน่นอนว่าภามไม่ยอมปล่อยให้ผมตามเจเรมี่ไปง่ายๆ



หุบปาก” ผมขึ้นเสียงจนเห็นแววตาของอีกคนสั่นไหว ไม่คิดว่าจะมาเจอภามที่นี่ถ้ารู้ว่าต้องเจอผมไม่พาเจเรมี่มาเหยียบสวนสนุกนี่เด็ดขาด ผมไม่เคยเป็นอะไรกับภามไม่เคยมีอะไรและไม่คิดอยากมีด้วย อย่างที่บอกคนคนเดียวที่ดึงความสนใจของผมไปได้อย่างอยู่หมัดคือเจเรมี่ ทว่าเมื่อภามขอตามมาด้วยแทนที่เจมจะปฏิเสธกลับอนุญาติให้ภามมาเล่นเครื่องเล่นกับผม(ตั๋วเล่นอันลิมิเต็ดมีแค่สองใบ)แล้วตัวเองก็ไปนั่งรอแทน มันทำให้อาการปวดหัวของผมหายเป็นปลิดทิ้งแทนที่ด้วยความไม่พอใจลึกๆ



เขาไม่คิดอะไรเลยหรือไงถ้าผมจะไปกับคนอื่น?



ผมคงหวังมากเกินไปว่าเจเรมี่ยอมเปิดใจให้ผมแล้วถึงแม้มันจะเล็กน้อยก็ตามที



ฮึก...อย่าทำหน้าน่ากลัวแบบนั้นสิพี่ติน...”



น่ากลัว?



เหอะ” ผมสะบัดข้อมือเมื่อร่างเล็กบีบน้ำตาแล้วเอื้อมมือมาจับมือของผมไว้แน่น เจอคนมามากมายทำไมผมจะไม่รู้ว่าใครกำลังรู้สึกหรือแกล้งทำอะไร ภามคงคิดว่าถ้าร้องไห้คงทำให้ผมยอมใจอ่อนได้แต่ตรงกันข้ามยิ่งเห็นเขาสะอึกสะอื้นผมยิ่งหงุดหงิด ทีแรกผมกะจะใช้ภามทำให้เจเรมี่ไม่พอใจแต่ไม่คิดว่าอยู่ๆภามจะจูบผมแถมคนสำคัญของผมดันเปิดประตูห้องน้ำเข้ามาพอดี



ป่านนี้ไม่รู้มันจะร้องไห้ขี้มูกโป่งไปถึงไหนแล้ว



...ผมต้องรีบไปหาเจม



พี่ติน...” คนบีบน้ำตาร้องท้วงเมื่อเห็นว่าอีกคนไม่สนใจ



กูบอกใช่มั้ยว่าหุบปาก” ผมเริ่มขึ้นเสียง "อย่ามาเรียกกูว่าพี่ตินเพราะกูจำไม่ได้ว่ากูสนิทกับมึงจนถึงขั้นให้มึงเรียกกูว่าพี่...อีกอย่างนะภาม



อย่าเสนอหน้ามาให้กูเห็นอีก!!พูดทิ้งท้ายส่งสัญญาณทางสายตาว่าผมเอาจริงก่อนจะออกวิ่งตามทางที่เจมเพิ่งวิ่งออกไป ผมเคยพูดกับมันไว้ จะไม่ทำให้มันร้องไห้ เจมไม่ได้ขี้แยอย่างที่ใครๆคิดหรอกครับมันแค่อ่อนแอต้องการที่พึ่งเพราะเจอเรื่องโหดร้ายมา



ตอนที่มันเห็นภามจูบผมนั่นผมเห็นน้ำใสๆที่กำลังเอ่อล้นในดวงตาคู่นั้น



ถ้าเป็นอย่างที่ผมเดา...ตอนนี้ผมกำลังทำให้มันเจ็บที่เดิมที่ไนท์เคยทำมันเจ็บ



ผมหยิบโทรศัพท์ออกมากดเบอร์โทรของเจมที่จำได้ขึ้นใจขณะเดียวกันก็สอดสายตามองหามันไปเรื่อยๆ มันไม่ยอมรับสาย ผมโทรหามันอีกหลายครั้งแต่ก็ไม่มีคนรับ



ขอโทษนะครับ...เห็นผู้ชายคนนี้บ้างรึเปล่า” ผมเดินเข้าไปถามพนักงานคุมเครื่องเล่น คนขายป๊อปคอร์นรวมถึงผู้คนที่เดินผ่านไปมา เอารูปของเจมในไอโฟนให้ดูแต่ก็ไม่เจออยู่ดี



หรือมันจะกลับไปแล้ว?



อยู่ไหนกันนะ”



ผมหาต่อแม้ท้องฟ้าเรื่มเปลี่ยนสี รอบข้างเริ่มมืดลงเรื่อยๆแล้วก็ตาม ไม่เจอเจเรมี่ผมก็ไม่กลับต่อให้ต้องยืนเฝ้าหน้าสวนสนุกจนคนออกคนสุดท้ายก็เถอะ แสงไฟระยิบระยับจากโคมไฟประดับสวยบ่งบอกว่าอีกไม่นานขบวนพาเหรดจะแสดงแล้ว



ผมเริ่มหอบ วิ่งรอบสวนสนุกหลายรอบไม่ใช่เรื่องง่าย มือถือแบตหมดหลังจากเจ้าของเครื่องเอาแต่กดโทรออกเป็นร้อยๆสาย ให้ตายสิ เจมขาสั้นแต่เดินเร็วชิบ คลาดกันไม่กี่นาทีกลับกลายเป็นหากันไม่เจอ



ฮึก...”



หือ?



มองตามเสียงสะอื้นเบาๆของใครสักคนแล้วก็พบกับแผ่นหลังอันคุ้นตานั่งหันหลังให้เขาอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ที่แท้ก็มาหลบอยู่ตรงที่ไม่ค่อยมีคนสังเกตนี่เอง ผมผ่อนลมหายใจยาว



ในที่สุดก็เจอสักที



มึงมันบ้าเจเรมี่...เขาจะไปกับใครมันก็เรื่องของเขาดิวะ จะมัวนั่งรอหวังให้เขาตามมา ฮึก หาพระแสงอะไร” เสียงเล็กพูดไปสะอึกไป คิ้วหนาเลิกขึ้นอย่างประหลาดใจ ผมเดินเข้าใกล้จนได้ยินเจมพูดกับตัวเองทันใดนั้นผมก็ยิ้มออกมาอยากคว้าเข้ามากอดแต่ยังทำไม่ได้



ไอเดียประหลาดผุดขึ้นในใจ



รอก่อนนะเจเรมี่




 

(Jeremy's Talk)


แม้ไม่มีกระจกก็รู้กลายๆว่าตาของผมกำลังบวมเป่งแถมยังปวดตุบๆ ไม่น่าตอบรับคำชวนของไอ้บ้านั่นเลยไม่งั้นเขาคงไม่ต้องรู้สึกแปลกๆตั้งแต่เมื่อวานแบบนี้



ที่ออสตินจูบผม...มันรู้สึกดี



ที่เห็นเขาไปจูบภาม...มันรู้สึกแย่



ที่รับไม่ได้...คือรู้สึกพาลเพราะกำลังหึง



แย่...มันแย่มากๆ



'มึงยังลืมพี่ไนท์ไม่ได้แต่มึงก็ไม่จำเป็นต้องทำร้ายใครเพื่อความสบายใจของตัวเองนะเจม'



ถ้าเกิดว่ากูกำลังทำร้ายตัวเองอยู่ล่ะพาย?



ถ้าเกิดเผลอหวั่นไหวกับทุกคำพูดทุกการกระทำของออสติน...ถ้าเกิดเผลอ 'ชอบ' เขาขึ้นมา



กลัว...ผมกลัว กลัวว่าหากปล่อยทุกอย่างให้เป็นไปตามความรู้สึกชั่ววูบ รอยแผลในใจซึ่งมันยังไม่หายสนิทจะปริออกอีกครั้ง ผมกลัวจะเจ็บซ้ำสอง



แต่



ถ้าออสตินมาหาผมตอนนี้...ผม



จะยอมเสี่ยงเริ่มต้นใหม่กับเขา



ตุบ



เสียงฝีเท้าหนักๆของอะไรสักอย่างที่มีขนสีขาวปุยวางตุบลงบนพื้นในครรลองสายตา ผมเงยหน้าขึ้นป๊ะกับเจ้ากระตายมาสคอตตัวโต มันยื่นมือมาส่งลูกโป่งสวรรค์สีแดงสดลูกหนึ่งให้ผม รับมาแบบงงๆ



นี่กูหน้าตาเหมือนเด็กงอแงอยากได้ลูกโป่ง??



เด็กน้อยนั่งทำอะไรคนเดียว” มันถามคงมั่นใจว่ามีอายุมากกว่าเลยเรียกผมเด็กงั้นดิ่



มา...เอ่อ รอคนครับ” แล้วกูจะตอบเพื่อออ



รอใครหรอ?” เป็นปกติผมคงเดินหนีไปแล้วแต่เนื่องจากตอนนี้สภาพจิตใจไม่อยู่กับร่องกับรอยและคงดีกว่าหากผมได้ระบายให้ใครฟัง เจ้ากระต่ายถือวิสาสะนั่งลงข้างๆ



รอคนที่ตอนนี้อาจจะกำลังมีความสุขอยู่กับคนอื่นมั้งครับ...” ภามเป็นเด็กน่ารักผู้ชายหลายคนคงชอบเด็กแบบนั้นมากกว่าแบบผมที่ติดจะธรรมดาไม่ได้ดูน่าทะนุถนอมอะไรสักนิด



แล้วไม่เสียใจ?”



ก็ร้องไห้อยู่นี่ไง” ปาดหน้าลวกๆยืนยันในคำพูด เป็นใครจะไม่เสียใจวะ



ถ้าเสียใจทำไมไม่ไปบอกเขาล่ะหืม?”



ผม...ไม่มีสิทธิหรอก”



เจ้ากระต่ายเงียบไปก่อนจะถามต่อว่า "ทำไมถึงไม่มีสิทธิ?”



ก็ไม่ได้เป็นอะไรกัน เขาอยากจะทำอะไรมันก็ต้องแล้วแต่ความพอใจของเขาสิ”



เด็กน้อยงอนอยู่หรอครับ?”



เปล่าซะหน่อย” ผมอุบอิบเหมือนโดนจับทางโดยคนที่เป็นผู้ใหญ่กว่า



แน่ใจ?” มันถามย้ำ



แน่ซะยิ่งกว่าแน่!” ปากบอกแบบนั้นแต่ในใจนี่ดิมีคำว่างอนตัวเป้งแปะติดอยู่



หึๆ งั้นไปเที่ยวกัน” เฮ้ย!!!

 


สิ้นคำเจ้ากระต่ายคว้ามือผมหมับออกแรงดึงให้เดินตามเขาไป ผมพยายามชักมือตัวเองกลับมาแต่เจ้ากระต่ายกลับบีบข้อมือผมแน่นเหมือนโดนคีบหนีบก็ไม่ปาน เอาวะ
! ยอมก็ได้(ไหงยอมง่ายๆแบบนี้ละคร้าบบบบ)เห็นท่าไม่ดีก็แค่ตะโกนให้คนช่วยก็จบ มัวแต่คิดนู่นนี่จนไม่ทันได้สังเกตว่ารอบตัวมืดแค่ไหน แสงสีสวยงามของบรรดาเครื่องเล่นทำเอาคนโดนลากเบ่งตาโต ขบวนพาเหรดเดินผ่านหน้าเจเรมี่ไป เสียงเพลงกับการละเล่นน่าตื่นตาทำเอาต้องมองเหลียวหลังพร้อมกระตุกข้อมือเจ้ากระต่ายเบาๆ



อีกแปปก็จะถึงแล้วน่า” มันไม่หยุดแถมยังลากเขาต่อ



ขืนทำอะไรผมแหกปากร้องจริงๆด้วย” เสียงหัวเราะของคนทำอะไรดังแว่วมาให้ได้ยิน มันน่าขำตรงไหนฟะ!



ถึงแล้ว...” และที่ๆมันพาผมมาก็คือ...ชิงช้าสวรรค์



สวยจัง” ผมพึมพำ แสงไฟจากหลอดไฟดวงเล็กซึ่งติดอยู่ตามโครงรูปวงกลมที่กำลังหมุนช้าๆตามจังหวะเครื่องเล่นขนาดใหญ่



แกร๊ก



เจ้ากระตายปุยสีขาวเปิดประตูออกพยักหน้าให้ผมเข้าไปนั่งก่อนจะตามเข้ามาวางก้นนิ่มๆไว้ที่เบาะด้านตรงข้าม ไม่นานนักกระเช้าของผมก็ค่อยๆลอยขึ้นจนเห็นวิวทั่วสวนสนุก



ทำไมถึงรอคนที่ทำให้เสียใจ?” คนในมาสคอตถามขึ้นมา ผมตอบแบบไม่ทันคิดเพราะมัวแต่เกาะราวกระเช้ามองวิวสวยๆเบื้องล่าง



ผม...อาจจะชอบเขา”



“!!!” คำที่คนฟังใจเต้นรัวทว่ายังไม่ทันได้ถามต่อแรงสั่นสะเทือนจากการที่เครื่องเล่นหยุดทำงานกระทันหันก็ทำให้เด็กน้อยเสียการทรงตัวเซจะล้มจึงยื่นมือออกไปดึงร่างบางมาแนบอกอย่างเคยชิน



ซวยแล้ว...



คุณเป็นใคร?”



เอ่อ...”



ฟึบ!



ไม่รอฟังคำตอบของเจ้ากระต่ายผมดึงหัวทุยๆนั่นขึ้นทันที สัมผัสคุ้นเคยของอ้อมแขนนั่นบ่งบอกว่าเจ้าขนปุยนี่เป็นคนที่ผมรู้จักดี ใบหน้าคมคายกำลังขึ้นสีจัดเพราะอากาศในบริเวณหัวมาสคอตน้อยทำผมแทบอยากกระโดดลงไปให้รู้แล้วรู้รอด



ไอ้เจมนะไอ้เจมพ่อแม่ไม่เคยสั่งเคยสอนรึไงว่าห้ามคุยกับคนแปลกหน้า!!



ซวย! ซวยที่สุด!!



ไง” 'คนแปลกหน้า' แต่ใกล้หัวใจเอ่ยทัก แต่คนโดนทักกลับคว้าหัวของเจ้ากระต่ายมาสวมให้ตัวเองเพราะต้องการซ่อนใบหน้าซึ่งกำลังแดงเถือก



น่าอาย...น่าอายเป็นบ้า



ไม่นึกว่าคนแบบออสตินจะมีรสนิยมประหลาดใส่ชุดมาสคอตเดินเล่นสวนสนุก ไอ้เราก็มัวแต่ร้องไห้ไม่สะกิดใจเลยว่าทำไมเสียงมันคุ้นๆตั้งแต่แรกแถมออสตินยังจงใจถามแต่เรื่องที่น่าอายทั้งนั้น



ฮือออ ไม่มีปิ๊ปคลุมหัวอย่างน้อยเอาไอ้หัวกระต่ายนี่ปิดหน้าไว้ก็ได้ว่ะ



คิก...” เสียงหัวเราะจากคนตัวโตหลุดลอดเข้ามาให้ได้ยิน มือหนาโอบเอวบางเอาไว้หลวมๆ กันอีกคนล้มกระแทกพื้นชิงช้า ก้มลงไปกระซิบกับเจ้าหัวกระต่ายขนปุยเบาๆว่า "อายหรือไง?”



เออ ไม่อายเลย! ทั้งหลุดปากบอกว่าชอบ บอกว่ารอให้มาง้อ ไม่อ๊ายยยย



ไม่มีเสียงตอบกลับจากเจเรมี่ ออสตินเลยนึกสนุกแกล้งผมให้นั่งลงบนตักข้างหนึ่งของเขา กลายเป็นว่าตอนนี้ผมถูกเขากอดจากด้านหลังซะงั้น



ปะ ปล่อยนะ”



ถอดออกก่อนสิ...”



ถอด!?



กูหมายถึงหัวกระต่ายแต่ถ้าอยากถอดอย่างอื่นก็ได้นะครับหึ...”



กูล่ะเกลียดเสียงหัวเราะหึๆ ของมึงจริงๆ ออสติน!



ผมยอมถอดหัวเจ้าต่ายหัวทุยตามคำสั่งของออสติน ไอ้กระเช้าบ้านี่ก็ไม่เลื่อนไปไหนซะที ผมหันหน้าหลบสายตาเจ้าเล่ห์ของออสติน ให้ตาย...หัวใจผมเต้นแปลกๆอีกแล้วว่ะ



เขินหรอครับหืมเด็กดี...มารอกูทำไม” ออสตินหอมแก้มผมดังฟอด! คะ ใครรอมึงครับ! ไม่มี๊!



หัวกระต่ายมันร้อนน่ะ ใครบอกว่ากูรอมึง” เชิดหน้าไว้ก่อนพ่อสอนไว้



เด็กขี้แยแถวๆนี้แหละ โกรธกูเรื่องอะไร?" เออ ผมลืมไปเลยว่ากำลังโมโหออสตินอยู่มัวแต่ตกใจ แต่ว่านะ....ยังไงผมก็โกรธออสตินไม่ลง แค่มันกอดผมเอาไว้แบบนี้ก็ใจอ่อนยวบยายยูยี่ยิ่งกว่าทิชชูโดนน้ำร้อนราด(?)แล้ว



ก็...ก็มึงกับภาม...”



หึงหรอ?” แววตาคนถามระยิบระยับซะยิ่งกว่าแสงไฟของสวนสนุก ไม่รู้คิดไปเองรึเปล่าว่าออสตินกอดผมแน่นขึ้น แผ่นหลังจึงแนบชิดกับอกกว้างที่หัวใจกำลังเต้นระรัว



ตึกตัก...ตึกตัก...ตึกตัก

 


ออสตินกำลังตื่นเต้นกับผสมดีใจ คำตอบของเจมฉายชัดอยู่บนหน้า



“เปล่า ไม่ได้หึ...เออๆ กูหึงก็ได้”



“ทำไมต้องวิ่งหนี” แล้วมึงจะให้กูยืนเป็นท่อนไม้ท่อนซุงดูมึงจูบกับภามงั้นดิ่



“ไม่รู้...” หันหน้าไปอีกทางพองแก้มนิดๆโดยไม่รู้ตัวเห็นดังนั้นคนขี้แกล้งเลยจุ๊บแก้มเข้าให้โทษฐานทำตัวน่ารักเกินเหตุ อยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆแล้วมาดูกัน คนตัวเล็กนี่จะปากแข็งไปได้อีกสักกี่น้ำ



“อ๊ะ พอแล้วๆกูบอกแล้วก็ได้” เมื่อโดนจุ๊บบ่อยเข้าผมก็ยอมแต่โดยดี ยอมเถอะครับจะได้ไม่เป็นภาระของลูกหลาน(และหัวใจน้อยๆของผม) ออสตินแม่งปากหวานรู้ไปหมดต้องทำยังไงให้คนอื่นยอมใจอ่อน จับจุดคนเก่งที่หนึ่ง



เพราะแบบนี้ไงเลยเดินตกหลุมพลางของมันบ่อยๆ



ผมเองก็ไม่แน่ใจว่ามันถีบหรือผมเต็มใจเดินลงไปในหลุมเองกันแน่



ไม่อยากเจ็บเลยเดินหนีรอให้มึงตามมาง้อ...” พูดไปก้มหน้างุดไป ภาพลักษณ์สาวน้อยแสนหวานนี่มันอะไรแต่ก็ไม่กล้าสบตามันตอนนี้ว่ะ อายโครตๆ



แล้วกูง้อสำเร็จมั้ย?” ถ้าเอาไปเล่าให้ไอ้ศาฟังมันคงไม่เชื่อแน่ คนอย่างออสตินน่ะหรอจะยอมใส่ชุดตุ๊กตาสีหวานแหววคิกขุยิ่งกว่าคิตตี้ตกถังสีชมพู



เป็นกู...กูไม่กล้าว่ะบอกตรง



คิดๆก็น่าเสียดายที่ไม่ได้ถ่ายรูปไว้ไม่งั้นผมได้เอาไปล้อมันยันลูกบวช



คุยด้วยนี่ยังไม่รู้อีกหรอ” ผมโกรธใครโกรธนาน เกลียดใครก็เกลียดจนวันตาย รักใครก็รักมากยอมได้ทุกอย่าง ชอบใครก็ อ่า ชอบนั่นแหละ!



แล้วกูจะแหล่ออสตินตรงคำว่า 'ชอบ' หาพระแสงเงี้ยวเกี้ยวดาบหัก(ไม่เกี่ยว)อะไรฟะเนี่ยยยย



ออสตินจับผมให้หันไปเผชิญหน้ากับเขา ยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาก่อนจะจูบหลังมือเบาๆ จะชักออกก็ไม่ได้เพราะโดนแรงควายบีบอยู่



ง้อนะครับ”



ฉึก



ยังไม่ถึงวันวาเลนไทน์ผมกลับเห็นคิวปิดตัวน้อยๆแผงศรซะแล้ว สัมผัสวูบวาบ ดวงตาที่ฉายแววสำนึกผิดและริมฝีปากที่กำลังคลี่รอยยิ้มอบอุ่นมาให้



หะ หัวใจผมกำลังจะหยุดเต้นเอาเสียดื้อๆ



คิดว่าทำสายตาออดอ้อนของลูกหมาคลอเคลียเจ้านายแล้วผมจะใจอ่อน?



เฮอะ!



ผม...ใจอ่อนว่ะ ฮือออออ



แก้มทั้งสองข้างของผมแดงแจ๋ ลองใจกล้าสบสายตาของออสตินแล้วก็คิดผิดมหันต์ มือหนายกขึ้นแนบแก้มลูบใบหน้านวลขึ้นสีน่ารักน่ากดเบาๆ ใครจะทำชิงช้าสวรรค์นี่เสียก็ช่างแต่ออสตินรู้สึกอยากขอบคุณคนๆนั้นขึ้นมาตงิดๆ



ตอนนี้ใบหน้าของเด็กน้อยน่าหลงใหลจนเขาเผลอกัดริมฝีปาก



“...ได้ไหม”



หือ?”



ขอจูบได้ไหม”



“...”



นะครับ?” ออสตินเคลื่อนหน้าเข้าใกล้ ลมหายใจอุ่นรดซึ่งกันและกัน ผมควรปล่อยไปตามความรู้สึกของตัวเองใช่มั้ยนะ



ต่อไปนี้จะทำอะไรก็เรื่องของมึง แต่ว่า...” ผมหยุดรู้สึกร้อนที่หน้ายิ่งกว่าเดิม "อะ อ่อนโยนกับกูหน่อย กะ ก็ดีครับ"



ตุบ



ผมบอกให้เขาอ่อนโยนยังไม่ขาดคำออสตินก็ผลักผมลงกับเบาะยาวก่อนจะก้มลงมาตักตวงความหวานในโพรงปากเล็กทันที ลิ้นอุ่นชอนไชเข้ามาบังคับให้ผมเผยอปากออก ลิ้นของเราแตะกัน เกี่ยวกระหวัดพันกันไปมาอย่างไม่มีใครยอมใคร เขาจูบผม ผมก็จูบเขาตอบเช่นกัน ออสตินจูบรุนแรงทว่าอ่อนโยน



รสชาติมันหวานและเร่าร้อนจนผมหวั่นไหว



อะ อื้อ” น้ำใสๆไหลจากมุมปากลงมา ออสตินใช้ลิ้นเลียมันก่อนจะไหลลงไปที่คอ มือหนาสอดเข้ามาในเสื้อลูบไล้แผ่นหลังขาวนวลอย่างอดใจไม่อยู่ คำตอบของเจเรมี่ทำลายกำแพงหนาที่ออสตินเป็นคนสร้างมันลง ครั้งแรกของเขากับเจมเกิดขึ้นเพราะความไม่ตั้งใจ คนนึงเมาอีกคนก็ไม่มีสติ ร่างสูงไม่ต้องการความสัมพันธ์แบบนั้น เขาอยากให้ต่างฝ่ายต่างเต็มใจจึงขีดเส้นตัวเองไว้ให้แค่จูบเจเรมี่เท่านั้น ออสตินรู้ดีเจมยังลืมไนท์ไม่ได้การไปบังคับข่มขู่เด็กน้อยของเขาที่ไม่พร้อมมันจะไปมีประโยชน์อะไร



เสียงร้องที่เกิดขึ้นจากความต้องการตัวเขาจริงๆมันคุ้มค่าแก่การรอคอยมากกว่ากันเยอะ



คำตอบแบบไม่คาดฝันนั่นทำให้เขายากที่จะควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป



เขารอเจเรมี่มานานเกินไปแล้ว...



เจเรมี่” เขากระซิบเสียงแหบพร่า จำใจถอนจูบออกมาอย่างเสียดาย คนตัวเล็กประท้วงเบาๆเมื่อชายหนุ่มหยุดการกระทำแล้วจ้องหน้านิ่งๆ



ครับ?” ผมมองออสติน ความต้องการถูกปลุกขึ้นจากในส่วนลึกของร่างกาย



จากนี้ไป...เป็นของกูคนเดียวนะ...” 

 









--------------------------------------------------------------------


ถามว่าไรท์เตอร์กรี๊ดมั้ย กรี๊ดค่ะ อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยย เขียนไปนั่งเขินไปตบมดจนคอมจะพรุน ทำไมพี่ตินกลายเป็นคนอบอุ่นขนาดนี้ เจมไปเอาความกล้ามาจากไหน
น้องเจมอาจไม่รู้ตัวแต่ว่าตั้งแต่เจออสตินนายเอกของเราก็คิดถึงพี่ไนท์น้อยลงเรื่อยๆเนาะ (แถมน้องภามยังทำให้หึงงอนอีก) >/<
แบบนี้ออสตินคงจะจีบติดอีกไม่นานแล้ว อิๆ

บอกเลยตอนหน้าน้องเจมไม่รอดแน่! อ๊ะๆ ไรท์เตอร์ไม่ได้สปอยนะ 55555 /me โดนตบ

เหมือนเดิมค่ะเจอคำผิดที่ไหนทักได้เสมอ ยังไม่ได้ตอบคอมเม้นแต่ไรท์เตอร์คนนี้ก็ซุ่มอ่านทุกเม้นเลยนะกำลังใจเพื่มพรวดราด
ขอบคุณทุกเฟบ ทุกเม้น ทุกการติดตามค่ะ รักรีดเดอร์ทุกคนเลย เทคแคร์นะคะ







 Sebby-09MS9Eb.png






>//<



 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

343 ความคิดเห็น

  1. #287 Venu$ Ver$us Viru$... (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2557 / 19:58
    ฟินไปดิ
    #287
    0
  2. #279 mdmy_mmmh (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2557 / 16:58
    เจมแบบน่ารั้คคคคคคคคคค
    #279
    0
  3. #270 Think_out (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 11:40
    เป็นวิธีง้อที่น่ารักดีนะ 5555
    #270
    0
  4. #261 yatinee1827 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กันยายน 2557 / 19:42
    ฟินเวอร์อะ
    #261
    0
  5. #247 MonMaSand (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 เมษายน 2557 / 11:11
    เฮียเป็นอะไรอ่าาาาาาา ??!!!!
    #247
    0
  6. #232 rinsa5 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มีนาคม 2557 / 14:53
    เขินนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน >< ที่สุดเลยไรท์อ่าาาาา
    #232
    0
  7. #227 JUSTAEM (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มีนาคม 2557 / 21:20
    น่ารักมากกกกกกกกกกกก เขิลลล -////////////-
    #227
    0
  8. #203 Nutty (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มกราคม 2557 / 14:06
    ฟินเวอร์ ๆ อ่ะไรท์ เจมมาแรง ส่วนพี่ตินก็น่ารักมากมาย
    #203
    0
  9. #183 manat's (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มกราคม 2557 / 12:59
    ถ้าจะน่ารักขนาดนี่น่ //เจเรมี่>//
    #183
    0
  10. #177 snow_crystal (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มกราคม 2557 / 00:16
    อร๊ายยยยยยยย ฟินเว่อร์
    #177
    0
  11. #162 yume (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2556 / 22:55
    เป็นของกูคนเดียว อ๊ายยยยยยยฟินเว่อร์
    #162
    0
  12. #156 เจเมย์ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2556 / 18:34
    ต่อไปนี่ เป็นของกูคนเดียวน้ะ.
    #ฟินอ้ะ ><'

    #156
    0
  13. #148 giai05 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2556 / 12:29
    เจอแบบนี้ไป  มีระทวยละงงานนี้
    #148
    0
  14. #134 shshshx (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2556 / 01:09
    เป็นของกูคนเดียวนะ เขินนน><
    เด็กน้อยมากอ่าาชุดกระต่าย555555555
    ง้องอนกันน่ารักอีกกก เขิน
    #134
    0
  15. #104 earthbaby (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2556 / 22:01
    เจนรามี่น่ารักจุง 
    #104
    0
  16. #72 [ b a b y] (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 21:54
    ช้าๆๆๆๆๆ ได้เอากันยาวว เฮ้ย.ยย. ช้าๆได้พระเล่มงาม *ปาดเหงื่อ* ลุ้นจน แข็งงง มือคับมือ เชียงใหม่หนาวว้อย~ หึหึ ตอนต่ออ ปาย เดียวก้อเริ่มทะเลาะกัน ป่? รอพี่ไน กลับมา เย้ๆๆ ( จาได้โดนพี่ตินกระทืบ) รออพี่ไนนนนนน~ รัก ไรท์ น้อยยกว่า พี่ไน
    #72
    0
  17. #71 memo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 19:46
    เอร๊ยยยย

    เขิลฝุดฝุด
    #71
    0
  18. #66 zzz (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 19:16
    กรี๊ดดดดดดด >/////<

    เขิลอ่ะะะะะ
    #66
    0
  19. #61 Worada Ray Chaisaen (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 17:19
    อ๊ากกกกกค้างงงลงง ทำมายยยย?????????
    #61
    0
  20. #59 fation (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 13:41
    รีบมาอัพนะค่าาา

    ค้างอ่า

    กำลังสนุกเลย
    #59
    0
  21. #58 2AMAMOA (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 07:12
    แอบเขินแทนเจม >.,< ' 
    #58
    0
  22. #57 Worada Ray Chaisaen (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 05:55
    ไรท์ ชอบแกล้ง อ่านค้างงงงงงอืกแล้วมาอัพต่อเร็วววววน๊า ^o^
    #57
    0
  23. #56 liuyue06 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 00:26
    อย่าบอกนะว่าพี่ออสตินใส่มาสคอตมาง้อเจเจมี่อ่ะ  น่าร้ากกกกกอ่ะ 
    #56
    0
  24. #50 WRINSE (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2556 / 22:36
    อย่าปล่อยให้เซ่! ไรท์ก็!!!!
    #50
    0
  25. #44 เถ๊อะะะ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2556 / 15:43
    อัพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพเถอะ
    #44
    0