POISON รักผมนะครับที่รัก (yaoi)

ตอนที่ 15 : Forbidden poison 3 ♚ Just a boy (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 886
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    27 ธ.ค. 57

 

Forbidden Poison 3. Just a boy

 






ปั้ก!



แรงเน้นๆที่ส่งจากฝ่ามือของเพื่อนรักซึ่งหายหน้าหายตาไปนานทำให้องศาคิ้วกระตุกพลางดันชามก๋วยเตี๋ยวหลบขณะที่คนไม่สำนึกเบ้ปากประมาณว่า ไอ้นี่ขี้งกชะมัด



 ถ้าจะกินก็ไปต่อแถวเอาเอง” ผมพูดพร้อมคีบเส้นเข้าปากกว่าเขาจะได้ก๋วยเตี๋ยวสุดอร่อยชามนี้มาเขาต้องไปยืนต่อแถวขาแทบลากที่ยาวเหยียดนึกว่าป้าเจ้าของร้านแกแจกของฟรี ไม่แปลกที่ชื่อเสียงเรียงนามของเตี๋ยวไก่ร้านแรกเจ้าประจำของเด็กในคณะนิเทศจะเป็นที่เลื่องลือชนิดที่มีนักศึกษามายืนรอไม่ขาดสาย



โธ่! อีกไม่กี่นาทีก็หมดพักแล้วคุณเพื่อนศาจะให้กระผมไปยืนต่อแถวที่สงสัยจะยาวถึงดาวเสาร์จนตอนนี้ยังมองไม่เห็นหางหรอคร้าบบ สู้กินผัดไทป้ามะลิดีกว่า” จากัวร์ยืนบ่นลากเสียงยาวตามเอกลักษณ์เป็นคนเฮฮาประจำตัวก็รีบสาวเท้ายาวๆไปสั่งผัดไทร้านประจำทิ้งให้ผมต้องส่ายหน้าอย่างระอาผิดกับเจเรมี่ที่กลั้นขำอย่างสุดความสามารถ



จะขำก็ขำสิเจมเดี๋ยวขนมปังก็ติดคอหรอก” พายเอ่ยขึ้นอย่างเป็นห่วงเมื่อเห็นสภาพจะขำแหล่ไม่ขำแหล่ของเพื่อนรัก



ไอ้กั้วทำให้กูขำต่างหากพาย!” เมื่อถูกเอ็ดมีหรอคนอย่างเจเรมี่จะยอม โบ้ยความผิดให้คนอื่นหน้าตาเฉย



คร้าบบบ” พายรับคำพร้อมตักข้าวคำสุดท้ายเข้าปาก “เออ เดี๋ยวกูไปก่อนนะเจอกันที่ห้อง พอดีรุ่นพี่เรียกประชุมอาร์ตไดว่ะ”



อีกไม่ถึงสองอาทิตย์จะมีงานโอเพ่นเฮาส์ที่มหาวิทยาลัยของพวกองศา พายเลยถูกเรียกไปประชุมไอเดียสำหรับทำคัทเอ้าท์ของคณะซึ่งจะต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการรีดเค้นเอาไอเดียสุดบรรเจิดออกมาเพื่อดึงดูดความสนใจของคนที่เข้าร่วมงาน ปีที่แล้วคณะของผมแพ้ให้กับคณะสถาปัตยกรรมที่ดันทำคัทแบบเคลื่อนไหวจนเรียกคะแนนนิยมไปเกือบหมด จริงๆแล้วอาจเรียกได้ว่าเป็นการแข่งขันออกแบบคัทเอ้าท์ของแต่ละคณะเลยก็ว่าได้แต่การแข่งขันเป็นไปแบบไม่เป็นทางการซึ่งพายบอกว่ามันเป็นเรื่องของศักศรีลูกผู้ชายมากกว่า ผมเองก็ไม่ค่อยจะเข้าใจความรู้สึกของพวกติสท์ตัวพ่อสักเท่าไหร่



ลืมไปเลย...” พอนึกถึงงานโอเพ่นเฮาส์ขึ้นก็เพิ่งนึกได้ว่าโดนรุ่นพี่ปีสามทาบทามให้ผมทำอะไรสักอย่างในงานเลยปลีกตัวออกมาจากกลุ่มหลังจากัวร์เดินหน้าบานมานั่งพร้อมกับผัดไทจานร้อนในมือ



เห็นแบบนี้องศาก็เป็นหนึ่งในตัวเต็งที่ถูกรุ่นพี่วางไว้เพื่อเรียกร้องความสนใจจากน้องๆม.ปลายโดยเฉพาะ คณะนิเทศส่วนใหญ่แล้วจะไม่ค่อยมีผู้ชายหน้าตาดีที่ยังคงเป็นผู้ชายไม่ออกอาการสะดิ้งหรือผันตัวเองมาเป็นผู้ชายใจแหววสักเท่าไหร่ แถมบุคลิกนิ่งๆสมฉายาคุณชายที่เจเรมี่ตั้งให้ก็ยิ่งทำให้องศาโดนมัดมือชกชนิดห้ามปฏิเสธเข้าไปใหญ่ กระนั้นเจ้าตัวก็ไม่นึกอยากปฏิเสธอยู่แล้ว ช่วงนี้ฟาเรนไฮกลับมาดูงานที่พอยซั่นคลับบ่อยขึ้นทำให้องศาพอมีเวลาได้พักหายใจสมกับเป็นนักศึกษาปีหนึ่งบ้าง



อ๊ะ น้ององศามาแล้วๆ”



สวัสดีครับ ผมเพิ่งนึกได้ว่ารุ่นพี่นัดให้มาหาตอนพัก...” ผมยิ้มแหย่ อีกไม่กี่นาทีจะหมดพักอยู่แล้วเพิ่งนึกออก ดีไม่ดีรุ่นพี่อาจจะหมั่นไส้เขาจนหางานยากๆให้ทำเลยก็ได้



แหม่! ไม่เป็นไรจ้ะ นี่ก็ว่าจะให้คนไปตามอยู่เหมือนกันดีที่น้ององศามาหาพวกพี่เอง” รุ่นพี่อีกคนที่กำลังช่วยเพื่อนตั้งสายกีตาร์หันมาตอบ ผมมองดูพวกรุ่นพี่ในห้องเลยนึกขึ้นได้ว่าห้องนี้คือห้องซ้อมดนตรีที่พวกรุ่นพี่ฝ่ายเพลงเป็นคนสถาปนาขึ้นมา ใช้คำว่าสถาปนาไม่ผิดหรอกครับก็เพราะเดิมทีเป็นห้องที่คณะกรรมการนักศึกษาใช้เก็บของ ผนังรอบด้านก็ถูกเอากระดาษสีน้ำตาลคล้ายแผงไข่ไก่มาแปะจนเต็มห้องแถมเครื่องดนตรีก็ยังมีแค่ไม่กี่ชิ้น



แล้ว” ผมถามออกมา อาจจะฟังดูห้วนไปสักหน่อยแต่กับคนที่รู้จักกันก็ไม่ได้นำนิสัยด้านลบนิดๆของเจ้าตัวเก็บมาคิดให้หนักใจ ใครๆก็รู้ว่าองศาน่ะเป็นคุณชายเรียบร้อบพูดน้อยขนาดไหน



พอดีเพื่อนพี่มันเคยอยู่โรงเรียนเก่ากับน้ององศามาก่อน มันบอกว่าน้องเล่นกีตาร์กับร้องเพลงได้เลยคิดกันว่าจะให้น้ององศาช่วยสร้างบรรยากาศครึกครื้นภายในงานระหว่างโชว์สักหน่อย” เพื่อนของรุ่นพี่คนนี้คงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากพี่เท็ดดี้นั่นเอง คณะของเขาขึ้นชื่อเรื่องทำโชว์อยู่แล้วดังนั้นจึงไม่ต้องเป็นห่วงทว่าช่วงระหว่างโชว์เตรียมตัวหรือหลายคนเรียกว่าช่วงพักมันจะเกิด dead air ขึ้นบ่อยๆดังนั้นจึงดีกว่าหากจะหาโชว์เล็กๆมาสร้างสีสันให้กับงานมากขึ้น



แต่ผมไม่ได้เล่นกีตาร์มาหลายเดือนแล้วนะครับ” จริงที่ผมเคยอยู่ชมรมดนตรีช่วงหนึ่ง อาจเป็นเพราะอิทธิพลจากคลับที่ทำให้เขาชอบเสียงดนตรีเลยคิดอยากลองเล่นดูสักครั้ง แต่เล่นได้สักพักก็หยุดไปเพราะต้องดูแลงานในคลับแทนฟาเรนไฮ



ไม่เป็นไรฝึกแค่วันสองวันก็กลับมาเล่นได้คล่องปรื๋อแล้ว”



แต่...”



ถือว่าช่วยคณะนะคะน้ององศา”



“...” จากสายตาหวานเชื่อมที่ถูกส่งมาพร้อมกับคำพูดประกาศิตกลายๆทำให้ผมต้องพยักหน้ายอมรับด้วยความจำใจ



กีตาร์...สิ่งที่ไม่อยากนึกถึงเลยสักนิด!



อ้อ...แล้วก็มีบางเพลงที่ต้องร้องคู่หวังว่าแฟนของน้ององศาคงไม่ว่าอะไรนะคะ”



ก่อนออกจากห้องรุ่นพี่คนเดิมก็หันมาถามชนิดที่ผมต้องยิ้มรับก่อนกล่าวคำที่ทำให้ทุกคนแปลกใจกับความแค้นที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงที่เปล่งออกมา



แฟน...ของแบบนั้นผมไม่มีหรอกครับ”





 



ปัง!



แรงปิดประตูทำให้พนักงานที่เดินผ่านไปมาในละแวกนั้นต้องเอี้ยวคอหันมามองน้องชายของบิ๊กบอสที่กำลังขมวดคิ้วจนเป็นปมซึ่งมองจากรังสีอำมหิต(?)ที่เจ้าตัวปล่อยออกมาก็รู้ว่าตอนนี้อารมณ์ขององศากำลังอยู่ในภาวะไม่สมดุลอย่างแรง



แฟน...” ผมทวนคำเบาๆ พลางนึกถึงเรื่องที่ไม่น่าพิศมัยซึ่งแน่นอนว่าต้องเกี่ยวข้องกับใครอีกคนที่ไม่เจอหน้ามาสักพัก



จะคิดถึงอีกทำไม ลืมๆไปซะก็ดี



เฮ้อ..” แม้จะโดนเจเรมี่ย้ำบ่อยๆว่าห้ามถอนหายใจเรียกลางร้ายก็เถอะ ผมเอาลิ้นดุนแก้มแบบใช้ความคิด หลังจากกลับมาจากบ้านเปลือกหอยวิกเตอร์ก็หายไปเหมือนกับตัวเองเป็นแค่อากาศ ไม่ว่าผมจะมาสะสางปัญหาที่คลับบ่อยแค่ไหนแต่ก็ไม่เคยเจอเขาเลยสักครั้ง เหมือนพระเจ้าอ่านใจผมออกที่ไหนมีผมที่นั่นจะไม่มีวิกเตอร์เหมือนกันกับที่ไหนมีวิกเตอร์ที่นั่นก็จะไม่มีผมเช่นกัน



ผมยอมรับว่าเป็นฝ่ายที่คิดจะหนีความรู้สึกของตัวเองโดยการหลบหน้าเขามันเลยดีเหมือนกันที่เขาเป็นคนไม่ยอมมาเจอผมเอง พี่ตินบอกว่าวิกเตอร์ไปต่างประเทศไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมพอรู้ว่าเขาอยู่ไกลจากผมขนาดนั้นทำให้รู้สึกเหมือนหินที่แบกอยู่มันเบาลงไปมากโข



คงเพราะผมยังไม่เชื่อใจตัวเองว่าหากเจอวิกเตอร์อีกผมจะตัดใจได้



ดังนั้นต่างคนต่างอยู่อาจดีที่สุดแล้วก็ได้



ไปโมโหอะไรมา” ฟาเรนไฮเอนตัวนอนเอกขเนกอยู่ที่โต้ะทำงาน เขาผ่อนคลายชนิดที่ยกเท้าขึ้นมาวางบนโต้ะ มือหนึ่งกดโทรศัพท์ส่วนอีกมือก็กำลังล้วงเข้าไปในถุงขนม ผมมองรองเท้าผ้าใบขาดๆที่เริ่มส่งกลิ่นไม่พิศมัยของพี่ชายแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ



เอาเท้าลงนะฟา มันเหม็นเดี๋ยวพี่ตินก็ว่าเอาอีกหรอก” ผมเตือน ตรงกันข้ามฟากลับเด้งตัวขึ้นวางมือถือกับขนมลงมองผมตาเป็นประกายวิ้งๆ



โอ้! ไม่ยักรู้ว่าน้องชายสุดรักของกูก็ห่วงพี่ชายคนนี้เป็นกับเขาด้วย”



เงียบน่า แค่ขี้เกียจฟังพี่ตินบ่น” ผมส่งสายตาไปที่ฟาเรนไฮประมาณว่าอย่าคิดจะเข้ามากอดเชียว ดูจากสภาพก็รู้ว่าพี่ชายคนนี้คงไม่ได้อาบน้ำมาสองวันแล้วแน่ๆ



เชื้อซกมกแบบนี้ไม่รู้ว่าใครเป็นคนแพร่ให้ฟา ดีไม่ดีตัวต้นเหตุก็คือความขี้เกียจของฟาเองนั่นแหละ



แค่วันเดียวศา วันเดียว ไม่ต้องแสดงว่ารังเกียจออกนอกหน้าแบบนั้นก็ได้” ฟาเรนไฮคว้าทิชชูมาซับน้ำตาเมื่อเห็นองศามองมาที่ตนเองแบบขยาด



หยุดเล่นน่า คราวนี้มีงานอะไรล่ะ” ที่ฟาเรนไฮมานั่งจ๋องอยู่ในห้องทำงานของพอยซั่นคลับคงมีแค่จุดประสงค์เดียวคือรอพบผมเท่านั้นแหละ ถามใครต่อใครก็รู้ว่าพี่ชายคนนี้ไม่ชอบงานนั่งโต๊ะขนาดไหน



จะไม่อยู่สักห้าหกเดือนน่ะ” พอโดนคนเป็นน้องถามเข้าเรื่องฟาก็เปลี่ยนโหมดเป็นจริงจังขึ้นนิดๆ ขยำทิชชู่ที่เขาใช้เป็นพร็อพประกอบแกล้งองศาก่อนโยนมันลงถังขยะที่มุมห้องอย่างแม่นยำ



พวกไหน ไวท์อายส์ยังไม่เข็ดอีกหรอ” ผมเลิกคิ้ว แม้จะเป็นปกติของฟาเรนไฮที่ต้องไปนู่นไปนี่เป็นประจำแต่นานๆทีจะหายไปเกือบครึ่งปีแบบนี้



โดนขนาดนั้นไม่เข็ดก็คงไม่รู้ว่าไงแล้วล่ะแต่ก็ใช่...เรื่องนี้เกี่ยวกับไวท์อายส์” พอเห็นแววตากังวลขององศาฟาเรนไฮเลยรีบอธิบายว่า “วางใจเถอะมันไม่กล้ามายุ่งกับศาอีกแล้ว ที่บอกว่าเกี่ยวก็เพราะเด็กดื้อที่พี่ต้องไปจัดการเป็นอดีตไวท์อายส์มาก่อนและที่ไปคราวนี้ก็ไม่ใช่เพราะพอยซั่นแต่เป็นเพราะความต้องการของพี่เอง ไม่ต้องห่วงนะเรื่องนี้วิกเตอร์รู้อยู่แล้ว”



ลมหายใจของคนฟังสะดุดเมื่อได้ยินชื่อของคนคนหนึ่ง



ก็...ก็พอรู้อยู่ว่าเพราะอะไร” กว่าจะหาเสียงของตัวเองเจอก็ช้าไปก้าวนึง ฟาเรนไฮยื่นมือมาตบหัวผมเบาๆเป็นเชิงปลอบ



อยู่คนเดียวได้ใช่ไหม”



ผมพยักหน้า



สัญญา?”



หืม ผมขมวดคิ้ว “เรื่องอะไร”



สัญญามาก่อน” แววตาและน้ำเสียงของพี่ชายบอกให้รู้ว่าฟากำลังจริงจังกับเรื่องที่เขาคิดอยู่มาก ถึงจะเป็นคนขี้เล่นไม่ค่อยคิดอะไรแต่เวลาที่ฟาเอาจริงเมื่อไหร่ผมก็รู้สึกเหมือนเขาเป็นวิกเตอร์คนที่สองทุกที



ศา” หลังจากเห็นผมเงียบไปฟาเลยท้วงขึ้นเบาๆ ผมมองพี่ชายตัวเองแล้วก็ได้แต่ลอบถอนหายใจ



โอเค...สัญญา”



ดี”



แล้ว?” ผมส่งสายตาเป็นเชิงถาม



จากนี้ลืมทุกอย่างเกี่ยวกับวิกเตอร์ไปซะ...”

 

ฟาคงไม่รู้ว่ามันทำให้ผมหายใจสะดุดเป็นครั้งที่สองจนเกือบนึกว่าตัวเองเป็นโรคหัวใจ ไม่ต้องให้มันบอกผมเองก็ตั้งใจจะทำแบบนั้นอยู่แล้ว คงเพราะมันเห็นผมเงียบไปเลยคิดเอาเองว่าผมอาจจะกำลังทุกข์ใจ(?)เลยตบบ่าผมเบาๆก่อนพูดต่อว่า



ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่ามึงคิดกับมันยังไงแต่เชื่อกูเถอะว่ามันไม่ได้คิดแบบมึงเลยสักนิดเดียว รอบตัวหมอนั่นมันอันตราย เรื่องที่พวกไวท์อายส์ลักพาตัวมึงไปก็เพราะมันทั้งนั้น...”



ฟาคิดจะฆ่าผมทางอ้อมรึไง



น้องชายพี่ไม่ใช่คนโง่ ถึงไม่บอกก็จะทำแบบนั้นอยู่แล้วสบายใจได้” ผมบอกปัด อยากเปลี่ยนหัวข้อสนทนากระทันหันขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้วิกเตอร์คงได้มาวิ่งเล่นในหัวผมทั้งคืนอีกแน่



ไม่ได้ๆ! จะคิดถึงอีกไม่ได้!



ได้ยินแบบนีี้ค่อยยังชั่วหน่อย ถ้าอยากมีแฟนล่ะก็บอกได้ พี่ชายคนนี้มีสาวๆในสต๊อกเพียบ”



แฟน... คิ้วบางเริ่มกระตุก



ของแบบนั้นมันไม่จำเป็น” พูดเสร็จก็จรลีออกมาจากห้องก่อนที่ฟาจะมีโอกาสยัดเยียดสาวๆของเขามาให้ผม แต่ไหนแต่ไรผมอยู่คนเดียวมาจนชิน จะหาเรื่องใส่ตัวรับใครเข้ามาอยู่อีกทำไม



เฮ้อ...



ศา! ศาโว้ย” อยู่ๆเสียงคุ้นหูก็ดังขึ้นข้างหูทำให้ผมเกือบสะดุดหน้าคะมำ เจย์คว้าคอเสื้อของผมไว้ก่อนออกแรงลาก ย้ำนะครับว่าลาก หน้าแดงๆของเจย์ทำให้ผมรู้ว่าเจ้าตัวคงจะดื่มไปไม่น้อย



มีอะไรวะเจย์” ถึงเจย์จะอายุมากกว่าผมแต่ด้วยขนาดความสูงทำให้ผมกับเจย์เลือกจะมองข้ามเรื่องอายุและคุยกันอย่างเพื่อนรุ่นเดียวกันมากกว่า



ฝ่ายกูคนขาดไปคนนึงมานั่งให้หน่อย” มันคงกำลังพูดถึงการดวลเหล้าหมู่ที่แบ่งออกเป็นสองฝั่ง ฝั่งที่แพ้ต้องทำตามคำสั่งของผู้ชนะโดยไม่มีเงื่อนไขใดๆทั้งสิ้น ถึงจะชนะในการแข่งเป็นคู่แต่ถ้าแต้มรวมแพ้ก็จะถือว่าแพ้ไปโดยปริยาย สรุปคือทีมที่มีคนดื่มเก่งกว่าจะได้เปรียบมหาศาล เจย์เป็นนักพนันตัวยง ส่วนใหญ่จะชอบพนันอะไรก็ตามที่ไม่ใช่เงิน ครั้งนึงผมเคยเห็นมันเอามอตอไซค์สุดรักพนันกับใครสักคน ผลคือมันแพ้ นั่งเป็นขอนไม้ตายซากอยู่หน้าคลับวันสองวันเลยทีเดียว



ขอบาย...”



ไม่ได้!” เจย์รีบตะครุบตัวผมเมื่อทำท่าจะแกะมือมันออกจากคอ ผมเคยบอกไหมว่าไม่ชอบดื่ม ถ้าเลือกได้ผมมักจะนั่งฟังเพลงเงียบๆบนห้องทำงานมากกว่าเสียดายที่วันนี้ฟายึดห้องผมเลยต้องระเห็จลงมาข้างล่างอย่างช่วยไม่ได้



มาได้สักที...” พี่หนาวเอ่ยขึ้น พร้อมดับบุหรี่ในมือ มีใครบอกพี่เขารึยังว่าในนี้ห้ามสูบบุหรี่ กฏทุกกฏของพอยซั่นห้ามใครฝ่าฝืนยกเว้นพอยซั่นด้วยกันเองสินะ เฮ้อ



ครบแล้วก็เริ่ม!!”



กูขอเริ่มก่อน เฮ้ยไอ้หนาวจะดื่มหรือถอด?”



ผมลืมอธิบายไปว่าการดวลมันคล้ายกับเกมทรูออแดร์ตรงที่เราสามารถเลือกคู่ดวลได้ คนที่ถูกเลือกมีแค่สองทางหนึ่งคือดื่ม
และสองคือถอด ใช่แล้วครับถอดเสื้อผ้า หรือจะถอดอะไรก็ได้ตามที่คนถามสั่งอย่างเช่นรหัสตู้เซฟเป็นต้น



ดื่มสิวะ!” เพราะความกำกวมของคำสั่งถอดทำให้ไม่มีใครอยากเลือกเท่าไหร่ ดื่มจึงเป็นหนทางที่ดีและถูกเลือกมากที่สุดดังนั้นเจย์เลยเรียกมันว่าการดวลเหล้ามากกว่าเกมนั่นเอง



การดวลเริ่มต้นขึ้นเรื่อยๆ พี่หนาวดื่มชนะคู่ของตัวเองไล่มาจนถึงพี่เจย์ที่ชนะเป็นคู่ที่สามตีคะแนนห่างจากฝ่ายตรงข้ามมากโข ผมที่โดนจับยัดให้มาเป็นคนสุดท้ายเลยได้แต่มองการแข่งขันที่ไม่ได้มีอะไรน่าสนใจมากมายเพราะยังไงพอยซั่นก็จะชนะอีกตามเคย



เฮ้ยๆ! ดิวอย่าอ้วกออกมาดิวะเปื้อนกางเกงกูหมดแล้วแม่ง!” เสียงโวยวายของเจย์ทำให้ผมรู้ว่าเราเป็นฝ่ายแพ้ในคู่ที่สี่



แก้มือเว้ย แก้มือ!!”



เชี่ยย มึงจะเลือกถอดทำไมวะไอ้ทอฟ ใครเลือกถอดถือว่าแพ้นะเว้ยย”



และ...ต่างๆอีกมากที่ทำให้รู้ว่าจากที่นำๆอยู่ตอนนี้ฝ่ายผมกำลังเสียเปรียบ



ซวยแล้วไง



ไง นายจะดื่มหรือถอด?” ผู้ชายตัวสูงรูปร่างสมส่วนที่นั่งตรงข้ามเอ่ยขึ้น ทำให้รู้ได้ทันทีว่าเขานี่แหละที่เป็นคู่ดวลของผม ฟังจากสรรพนามเรียก 'นาย' แทนที่จะเป็น 'มึง' อย่างที่พวกเจย์ชอบใช้เวลาเจอคนแปลกหน้าทำเอาผมเลิกคิ้วขึ้นหน่อยๆ



ลูกผู้ดีจากไหนล่ะเนี่ย



ดื่ม” ผมตอบ แอบเอะใจที่อีกคนขยับรอยยิ้มบางๆก่อนดันแก้วเหล้าที่ตัวเองชงมาให้ สัญชาตญาณบอกผมว่าไม่ควรดื่มของเหลวใสๆที่อยู่ในแก้ว แต่ยังไงผมก็ไม่มีทางเปลี่ยนใจเลือกถอดแน่ขืนคนตรงหน้าสั่งให้ผมปลดเซฟในพอยซั่นขึ้นมาพี่ตินได้แหกอกผมพอดี



ไหวหรอวะศา” เจย์รู้ว่าผมเป็นคนไม่ชอบดื่มแอบกระซิบถาม ไม่ไหวก็ต้องไหวแล้วครับจุดนี้ ใครแม่งเป็นคนลากผมให้มาร่วมวงทั้งที่บอกว่าขอบายวะ



แพ้อย่ามาโทษกูแล้วกัน” ผมตอบก่อนคว้าแก้วมาดื่มอึกๆ รวดเดียวจนหมด เสียงโห่เชียร์ดังขึ้นรอบทิศทาง ใครยื่นไมค์ให้เจย์รึเปล่าทำไมอยู่ๆผมถึงรู้สึกเหมือนเสียงมันดังขึ้นยังไงยังงั้น



โห...ท่าจะชอบนะครับ เอาล่ะ ตาผมแล้ว”



ดื่ม...หรือถอด” บังคับเสียงตัวเองไม่ให้สั่นว่ายากแล้วแต่การเพ่งมองอีกคนทั้งที่สายตาเริ่มมัวเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ยิ่งแย่กว่า ถ้าผมล้มพับไปตอนนี้มีหวังทั้งพี่หนาวและเจย์ได้เสียพนันแหง



ดื่ม”



หมดแก้ว!”



น้องชงมาเข้มๆเลย ไอ้จินมันชอบเพียวๆ!” เพื่อนของจินหรือคู่ดวลของผมส่งเสียงเชียร์เลยจัดให้ตามคำขอ ถึงจะไม่ชอบดื่มแต่เรื่องชงน่ะขอให้บอก ฟาเรนไฮจับผมท่องส่วนผสมของเหล้าแต่ละชนิดมาตั้งแต่เด็กเพื่อผมจะได้ทำเดธชอตเป็น อ้อ มันเป็นคำเรียกเฉพาะที่ฟาชอบใช้เวลาเรียกสูตรที่ทำให้ผู้ดื่มหมดสภาพภายในชอตเดียว



หมดแล้วนะครับ” ผมยิ้มหลังจากทำเดธชอตเป็นที่เรียบร้อย จินคว้าแก้วของผมไปดื่มรวดเดียวหมดเช่นกันแต่...



หือ ทำไมแม่งมีสองคนวะ



ผมขยี้ตาแต่ก็ยังเห็นจินสองคนนั่งส่งยิ้มสบายๆมาให้ผมอยู่ดี



สมเป็นเดธชอต...แต่เหมือนจะเทเหล้าสลับกัับน้ำหวานนะครับคุณหนู”



เวร! ไอ้หนาวไปกันไอ้ฟาเร็ว องศาหัวทิ่มไปแล้ว!!”



ที่ไม่ชอบดื่มไม่ใช่อะไรนอกจากผมโคตะระคออ่อน เหมือนรู้จุดอ่อนจิมเลยผสมชอตให้ผมซะเข้มชนิดเตกีล่ายังเรียกพี่



บอกแล้วไงว่าถ้าแพ้อย่ามาโทษกู!


 

 “ชิบหาย!” ลมหนาวหันมาเห็นน้องชายสุดรักสุดหวงของเพื่อนล้มคอพับไปต่อน้าต่อตาทำให้ฝ่ายแพ้คือพวกเขา ซวยสองต่อขืนฟาเรนไฮมันรู้ว่าเขามีส่วนรู้เห็นมีหวังหัวได้หลุดออกจากบ่า!



อื้อ” แถมน้องมันยังเมาเละหมดสภาพ รู้มาสักพักว่าองศาคออ่อนแต่ไม่คิดว่ามันจะอ่อนถึงขนาดชอตเดียวจอด



อย่าลืมข้อตกลงของพวกกูล่ะไอ้หนาว!” คู่ดวลของลมหนาวทวงสัญญาหลังรู้ผลแพ้ชนะต้องขอบคุณจินที่สามารถเอาชนะเด็กหน้าอ่อนนั่นได้ราวปลอกกล้วยเข้าปาก



เอาใหม่กูขอแก้ตัว!”



ได้ไงวะเจย์ #@&%”



ขอตัวก่อนนะครับ” จินเอ่ยลาหลังนั่งมองความวุ่นวายขนาดย่อมๆของคนแพ้ไม่เป็นอย่างเจย์แห่งพอยซั่นโดยไม่ลืมหิ้วปีกร่างโปร่งที่แทบจะไหลไปกับเก้าอี้ติดไม้ติดมือกลับไปด้วย เจย์กับลมหนาวมัวแต่เถียงกับเพื่อนของจินอยู่เลยไม่ทันสังเกตว่าตอนนี้องศาได้หายไปจากวงเหล้าเรียบร้อยแล้ว



จะ...ไปไหน” ถึงผมจะเมาแต่สติยังมีอยู่ คนโตตัวกว่ากึ่งพยุงกึ่งลากผมออกมาจากคลับ โชคดีหรือโชคร้ายก็ไม่รู้ที่ไม่มีใครอยู่เฝ้าประตูเลย สงสัยกำลังอยู่ในช่วงเปลี่ยนกะ เขาเลยลากผมออกมาได้อย่างสบายๆ



ฝ่ายฉันชนะดังนั้นฉันเลยสั่งนายอะไรก็ได้อย่างนึงใช่ไหม” จินมองผมพร้อมท้วงสิทธิของผู้ชนะ



อื้อ...” ผมนวดขมับพยายามยืนตัวตรง พิงกำแพง ส่งสายตาที่เต็มไปด้วยเครื่องหมาย?ให้กับเขา “จะให้ผมทำอะไร”



นายต้องไปนอนกับฉันคืนนี้”



ไม่!” ผมปฏิเสธแบบไม่ต้องคิด ทุกวันนี้ผู้ชายบนโลกเป็นอะไรกันไปหมดเอะอะลากใครขึ้นเตียงลูกเดียวแถมคนที่มันอยากจะลากก็เป็นผู้ชายทั้งแท่งเหมือนกันอีก



จะบอกให้รู้...กฏของเกมคนแพ้ไม่มีสิทธิปฏิเสธ” เขาว่า



ขอถอนคำพูด



เขามันซาตานในคราบผู้ดีชัดๆ!



ไม่!!” ผมยังยืนยำคำเดิม รู้จักกันยังไม่ถึงชั่วโมงดีเขาคิดจะงาบผมแล้ว นี่เขาคิดว่าผมง่ายสำหรับเขางั้นหรอ คิดผิดคิดใหม่ ผมคือองศาน้องชายซาลาแมนเดอร์แห่งพอยซั่นคลับนะครับ



อย่าให้ต้องใช้กำลัง” เห็นไหมผมคิดไม่ผิดเลยซาตานจริงๆด้วย



ได้ยินแล้วนี่ยังไงผมก็ไม่... โอ้ย!” จินบีบข้อมือผมแน่นจนผิวเริ่มขึ้นเป็นปื้นสีแดงๆทำให้ผมเผลอนึกถึงใครอีกคนที่เคยใช้กำลังแบบนี้กับผมตอนไปเที่ยวทะเลกับเจเรมี่ คนที่ไม่เคยมองมาที่ผมเลยสักครั้งแต่เวลาผมมีปัญหาเขาก็จะมาช่วยเหลือผมเสมอ



แต่ตอนนี้ถึงผมจะตะโกนเรียกให้ตายยังไงเขาก็คงไม่มีวันมาช่วยผมอีกแน่



ผมหันซ้ายหันขวาขอความช่วยเหลือเผื่อมีใครอยู่แถวนี้แต่กลับไม่มีวี่แววเลยสักคน แถมแรงของจินที่บังคับให้ผมขึ้นรถไปกับเขาเริ่มทำให้ผมพยุงตัวไว้ไม่อยู่



ปล่อย!” ผมตะโกนได้หมัดหนักๆของคนที่เริ่มหมดความอดทนกลับมาแทน



เงียบแล้วขึ้นรถถ้าไม่อยากให้หน้าสวยๆของนายเป็นแผล!” เขาเป็นโรคจิตรึเปล่าบอกว่าไม่ไปๆยังจะบังคับกันอยู่ได้ ถ้าผมไม่เมาคงได้สวนเขากลับไปสักหมัดสองหมัดแล้ว



จินต่อยผมเข้าที่ท้องอีกทีและทำท่าจะซ้ำลงตรงจุดเดิมหากเขาไม่โดนใครบางคนต่อยกลับสวนคางไปซะก่อน เขาหงายหลังเช่นเดียวกับผมที่เข่าอ่อนล้มลงไปกับพื้นเพราะอยู่ๆจินก็ปล่อยมือแบบไม่ทันได้ตั้งตัว



แกร๊ก...



ปีนสีดำกระบอกเล็กเล็งไปที่หัวของจิน เมื่อเจ้าตัวเงยหน้าขึ้นมาสบกับดวงตานิ่งๆของคนมาใหม่ก็ได้แต่เบิกตากว้าง ตัวสั่น หลุดชื่อเจ้าของปืนพกออกมา



วิกเตอร์!”



ตัวผมชาวาบ เขามาทำอะไรที่นี่ อยู่ต่างประเทศไม่ใช่หรือไง หรือว่า...



เขามา...ช่วยผม



ความคิดเข้าข้างตัวเองทำให้หัวใจของผมพองโตแต่แล้วจิตใต้สำนึกกลับลบความคิดนั้นออกไป ผมนี่คิดอะไรบ้าๆ



ถ้าแกยังไม่อยากตายก็ไสหัวไปซะ” ไม่รอให้พูดอีกจิมรีบวิ่งไปที่รถของตัวเองแล้วขับออกไปทันที วิกเตอร์ร้องหึในลำคอก่อนเก็บปืนไว้ในกระเป๋าสีดำทรงสี่เหลี่ยม ผมนั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น ไม่กล้าสบตากับเขาตรงๆเลยได้แต่มองพื้นแทน จากหางตาทำให้รู้ว่าวิกเตอร์เดินมาหยุดตรงหน้าผม เขาไม่ได้พูด ไม่ได้ยื่นมือมาช่วยดึงให้ลุกขึ้นแต่กลับเดินผ่านไปเหมือนผมไม่มีตัวตนแทน เดินไปได้ก้าวสองก้าวร่างสูงก็ชะงักฝีเท้า



ขออะไรสักอย่างแลกกับการที่กูช่วยชีวิตมึงไปเมื่อกี้...” เห็นผมเงียบเขาเลยพูดต่อ “เรื่องราวทั้งหมดที่ผ่านมาเกี่ยวกับกูทั้งที่ดี...และไม่ดี”



ผมกลั้นหายใจพอเดาได้ว่าต่อไปเขาจะพูดอะไร



ช่วยลืมมันไปที”



จากนั้นเสียงฝีเท้าก็ห่างออกไปเรื่อยๆ



เวลาผ่านไปสักพัก ไม่มีใครเดินผ่านมาทางนี้ ทุกอย่างเงียบสงบจนกระทั่งเสียงสะอื้นเล็กๆดังขึ้นเบาๆ มือสองข้างหันมากอดตัวเองไว้แน่น



'จากนี้ลืมทุกอย่างเกี่ยวกับวิกเตอร์ไปซะ...'



'เชื่อกูเถอะว่ามันไม่ได้คิดแบบมึงเลยสักนิดเดียว'



'เรื่องของกูและมึง...ช่วยลืมมันไปที'



ช่วยลืม...



รู้แล้ว...”



มันไม่ได้คิดอะไรกับมึง...



รู้อยู่แล้ว”



ผมกอดตัวเองแน่น ทำไมใครๆต้องมาย้ำเรื่องนี้กับผม รู้แล้ว...รู้อยู่แล้วว่าต้องทำยังไง รู้ว่าความรู้สึกของผมมันเป็นไปไม่ได้ รู้ดีเสมอ รู้มาตลอด



แต่หัวใจของผมกลับไม่ฟัง ทรยศความตั้งใจเผลอรู้สึกดีที่เขามาช่วยผมเอาไว้



ก่อนจะถูกทำลายด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำแลกกับความรู้สึกดีเพียงชั่วครู่



ผมเป็นแค่ผู้ชายธรรมดาๆ คนนึง...เจ็บได้ ร้องไห้ได้



ถ้าเลือกได้ผมเองก็ไม่อยากไปรักคนไร้หัวใจเหมือนกัน






COMPLETE!! แฮ่ ขอโทษที่หายไปนะคะกลับมาแล้ว ^__^ ชอบเรื่องนี้กดเลย ADD FAV

 




 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

343 ความคิดเห็น

  1. #291 sixthnovem (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 00:51
    สงสารองศา รีบมาต่อไวๆนะ
    #291
    0
  2. #290 Yugiko_ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2557 / 13:03
    มาต่ออีกไวไวเลยแงง รอๆๆๆ
    #290
    0
  3. #289 Yugiko_ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2557 / 08:59
    มาต่อน้า จะรอๆๆ
    #289
    0
  4. #288 LaLaTia (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2557 / 02:03
    หายไปนานมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก กอไก่ล้านตัว ต้องอัพรัวๆเป็นการทดแทนนะ ครุคริ
    #288
    0
  5. #275 Poaceae (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2557 / 21:34
    รออ่านน่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา รีบมานะ สู้ๆนะ ><
    #275
    0
  6. #273 ppoomm (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 กันยายน 2557 / 09:21
    ถึงไรท์จะหายไปนาน แต่ก็ยังรออ่านอยู่นะคะ

    สู้ๆค่ะไรท์ อัพเร็วๆ ฮึบๆๆ
    #273
    0
  7. #271 ppoomm (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 21:31
    รออ่านนะคะ :D
    #271
    0
  8. #269 Poaceae (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 11:11
    จะรออยู่เน้ออออออออออออออออออออ ><
    #269
    0