ประสบการณ์ครั้งแรก :: Super Junior! ณ งานแถลงข่าว

อันยอง!!!!!!!!!!  

วันนี้วันที่ 27 เดือน พฤษภาคม พ.ศ.2551!! 

วันที่เราจะจำไปตลอด วันแรกที่ได้เจอที่ได้เจอ อีทึก ฮีชอล ซองมิน เยซอง ย๊อกแจ และชินดง(> <) 

ถึงจะมาไม่ครบแต่ก็ดีใจสุดๆ ได้เห็นหน้าทุกคนแบบตัวเป็นๆ  มีความสุข วันแรกความทรงจำครั้งแรก ~ 

อีทึก ยิ้มได้ละลายใจมากๆ 5 5ปกติแค่ในคอมก็จะบ้าตายแล้ว นี่ตัวจริงๆ! อีกอย่าง แม่เราบอกหน้าเนียนมาก..หล่อ 5 5

เจ๊ฮี สุดสวย สวยมากจริงๆ ผมยาววววววว~~~ 

ซองมิน สุดน่ารัก ! ใช่น่ารักมาก แบบไม่คิดว่าจะน่ารักขนาดนี้อ่ะ น่ารักๆๆ > < 

เย่..เยซอง ดูเงียบๆนะ 5 5  แม่บอกว่าคนนี้หน้าตาดี (5555+) 

ย๊อกแจ แบบว่า พี่หล่อมากๆอ่ะ ขี้เล่นด้วย เห็นเต้นกับพี่หมูชินน่ารักๆ ><  

สุดท้ายยย คนนี้อ่ะเห็นแล้วรักเลย พี่หมูชิน เอิ๊ก น่ารักอ่ะ ชอบตอนที่พี่เขาเต้นกับย๊อก >< จริงๆแล้วตอนนั้นอยากตะโกนเรียก "ชินดง"มากๆ แต่ข้างๆใส่แต่ฮีชอลกับซองมิน โฮกกก TT TT



แต่ไปครั้งแรกเราไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับเรื่องแบบนี้ ยังดีที่มีเพื่อนไปด้วยหนึ่งคนไม่งั้นเราคงเงอะงะไม่ได้เห็นจนจบ 

ตอนแรกไปอย่างเส้นอย่าแดงมาก เห็นคนโผล่ๆมา รีบลงจากรถแล้วข้ามถนนไม่คิดชีวิตเลย - -* 

พอไปปรากฏว่าคนเยอะมากหาที่ยืนแทบไม่ได้ แต่ด้วยความเซียนของเพื่อนเรา มันพามุดๆ ไปจนไปถึงเตนท์ 12+ 

ยืนกรี๊ดรอ ตะโกนรอไปกว่าครึ่งชั่วโมง พวกพี่ๆก็มา ตอนนั้นแบบเห็นเย่ กรี๊ดอย่างเดียว5 5 เสร็จก็โดนพลั่กไปอยุ่กลางวงล้อม 

ด้วยความที่เตี้ย ก็ไม่มองเห็นเวที = =^ เลยต้องเลาะๆ พอพวกพี่ขึ้นเวที ..เท่านั้นแหละพวกที่นั่งลุกพรึบวิ่งไปออ หน้าเวทีตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ 

แต่แบบเห็นเขาวิ่งเราก็วิ่งอ่ะ เหอๆ เลยได้อยู่หน้าๆ แต่ริมเลยเพราะข้างในอากาศน้อยมาก - -^ 

แต่มุมดีเห็นชัดโดยเฉพาะทึก > < 

คนส่วนใหญ่จะชูแท่งไฟกับโทรศัพท์มือถือ. พอดีเราก็ชู แต่ชูไว้งั้นแหละ ถ่ายไม่ติด -.- มันห่วยมากอ่ะรุ่นนี้ 

เราเลยเก็บมันแล้วชูมือแทน สรุป เราต้องโดดเย้งๆ โบกมือ - -* เตี้ยจัดก็เงี้ย -.-  แต่ตรงนั้นดีหน่อย 

ทึกมองผ่านมาแบบอ๊ากกุใส่มือรุปซารังอย่างเดียว 555+ 

แล้วก็ดูจนถึงมอบดอกไม้ถ่ายรูป หลังจากนั้นแม่ก็เรียกให้ออกไป เพราะคนเยอะ 

เสร็จจากงานนั้นเราก็ไปเดินเล่นในพารากอน ได้ หูกระต่ายมาอันนึงกะใส่ไปคอน 5 5 

แบบเดินนานพอควร 

ขากลับ!! 

กำลังจะออก ได้ยินเสียงกรี๊ด เราก็แบบ กรี๊ดไรกันวะ แต่ก็มาฉุดคิดได้ว่าเออ วันนี้พวกพี่มานี่หว่า ยังไม่กลับล่ะมั้ง 

เราก็เลยวิ่งกับเพื่อน วิ่งในความเร็วที่แบบ นักวิ่งยังแพ้อ่ะคิดดู เพราะมันไกลมากแต่เราดันวิ่งไม่กี่วิ 

ไปยังหน้าลิฟต์ เราได้อยู่ข้างหลังคน ประมาณสองสามคน ไม่เยอะไม่อึดอัดอ่ะ กระโดดจึ้กเดียวเห็นไรแบบนั้น

อ๊ากกแบบว่า เฮ้ย ! คิดอย่างเดียวเลย ทำไมบังเอิญอย่างนี้กำลังจะออกไปที่จอดรถพอดี 

เราต้องผ่านทางนั้น ไม่นานสักห้านาที พี่ๆหกคนก็เดินลงมาพร้อมโบกไม้โบกมือ กร๊าก ตอนนั้นเราใส่หูกระต่ายอยู่ไม่รู้ใครจะหาว่าบ้ามั้ย - - แต่แอบเคืองพวกได้มีทเล็กน้อย 55 5+ ดวงดีกันจริง > <!

แล้วขึ้นรถไอ้เราก็ไม่ลดละความพยายาม วิ่งไปเกาะหน้าประตูกระจกมองรถไป 5 5 5 

แบบพวกพี่มองมาเห็นกุเลยไรประมาณนั้น แต่ก็ไม่เห็นตัวพี่เขา TT TT 

แต่สุดท้ายก็เห็นแค่ภาพพี่เขาโบกมือ เอิ๊ก ยังไงก็ความทรงจำที่ดีในชีวิต > <!! 


ขอบคุณพระเจ้า ขอบคุณที่ทำให้ได้เจอกับพวกพี่(ทั้ง6ไม่ครบไม่เป็นไรแต่คอนต้องครบ!)
 
ถึงแม้จะแค่นี้ ก็มีความสุขสุดๆแล้ว...



  ..ซารังเฮโย..ซูพอจูนีออ.!!!! 

อูรีซูพอจูนีออเยโย!!