[SF] Crazy!??? (ฟิครั่วๆของฮยอก)
ณ บ้านเอสเจ
ตึง! ปึก! โครม!
เสียงอึกทึกคึกโครมที่ดังสนั่นลั่นมาจากชั้นสองของบ้านหลังหนึ่ง
“พวกนาย เล่นอะไรกันน่ะหา!!” เสียงลีดเดอร์ตาหวานที่ได้ ฉายาว่า ‘นางฟ้า’แต่ในขณะนี้คนตาหวานไม่เหลือคราบของนางฟ้าเลยแม้แต่น้อย ทำเอาทุกคนที่กำลังเล่นกันอยู่ในสภาพที่อานาถเหลือทนมองลีดเดอร์กันเป็นตาเดียวพร้อมกับกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคออย่างยากลำบาก
ก็พวกเขาเล่นอยู่ในสภาพที่...บ้างโดนผ้าห่มพันจนตกเตียงโดยมีอีกสองคนทับ(!?) บ้างยืนติดฝาผนังโดยที่อีกสองคนคร่อม(!?) บ้างนั่งกองกับพื้นโดยมีคนตัวเล็กนั่งทับบนตัก บ้างนอนแผ่หลาร่างลงบนพื้นห้อง บ้างนอนทับกันบนพื้น(!?) และอีกหนึ่งนั่งเล่นเกม์พร้อมกับขนมในมืออย่างไม่สนใจใครว่าจะเกิดอะไรขึ้น
และแน่นอนว่าสภาพห้องมันต้องไม่สวยหรูเหมือนอย่างที่จัดไว้เป็นแน่
“อ่า..พี่ลีทึกครับ..คือ..” หนุ่มน้อยน้องนุชสุดท้องแห่งบ้านเริ่มที่จะพูดเพื่อให้ลีดเดอร์ตรงหน้าเข้าใจว่าพวกเขาไม่ได้ตั้งใจเล่นแบบนี้ มันเป็นเหตุสุขวิสัย
“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น พวกนายจัดห้องเดี๋ยวนี้!!” สิ้นคำทุกร่าง ณ ที่นั้นต่างพากันลุกพรวดทันที พร้อมกับรีบเก็บข้าวของต่างๆอย่างรวดเร็ว เพราะพวกเขารู้ว่าคนตรงหน้าได้แปลงร่างเป็น ดาร์กแองเจิลเสียแล้ว ลีดเดอร์หนุ่มมองภาพข้างหน้าอย่างพอใจก่อนจะเดินออกไปเพื่อลงไปทำอาหารให้ลิงพวกนี้รับประทาน
“เห็นมั้ยเพราะนายแท้ๆเลย คังอิน ชวนเล่นอะไรไม่เข้าเรื่อง” หนุ่มหน้าจีนพูดกับชายร่างใหญ่ที่ตอนนี้เก็บผ้าห่มงกๆ ชายหนุ่มร่างใหญ่ไม่พูดอะไรได้แต่พยักหน้า
“ใช่ ดูสิ ผมต้องกลายเป็นตุ๊กแกติดฝาผนังเลยTT_TT” หนุ่มน้อยหน้าหวานราวกับปลาทอง เอ้ยๆ ราวกับหญิงพูดขึ้นก่อนจะคำหลังเบาๆ (คงรู้นะคะว่าคนที่คร่อมปลาทองน้อยคือผู้ใด^0^)
“เออรู้น่า! อยากให้พี่ทึกขึ้นมากินหัวรึไง!” คังอินเริ่มโวยเล่นเอาปลาทองน้อยดงเฮกับหนุ่มนายจีนฮันเกิงถึงกับสั่นไปเลยทีเดียว=0=
‘TT{}TTโอ้ เจอพี่อีทึกไปเจ๊ฮีชอลยังกลัว นี่ยังมาเจอพี่หมี พี่ฮันเกิงยังสั่นอ่ะคิดดูTT^TT’ และนี่คือความคิดของดงเฮ
‘T^T ต่อให้เป็นฮีชอลก็ยังสู้นายไม่ได้เลย ไอ้หมีควายTToTT’ หนุ่มหน้าจีนด่าในใจ
ไม่นานทั้งหมดก็มานั่งกองรวมกันบนเตียงอย่างเหนื่อยอ่อน
“เฮ้อ...อยากพักจัง” เสียงบ่นอิดออดจากหนุ่มน้อยหวานราวฟักทอง(=0=)เอ่ยพลางใช้มือปาดเหงื่อบนใบหน้า
“นั่นสิ นานๆทีจะได้หยุดงาน อย่างวันเนี้ย วันนี้หยุดเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ต้องมีงานติดจรวดเข้ามาอีก” เสียงขัน เอ้ย เสียงจากหนุ่มหน้าไก่ที่บัดนี้นอนแผ่ซ่านอยู่ล่างเตียง
“นี่! พวกนายจะกินข้าวมั้ย ฉันทำเสร็จตั้งนานแล้วนะ” เสียงพิฆาตมาร (หรือลิง) ดังจากปากลีดเดอร์หนุ่มตาสวยที่ทำให้เหล่าลิงต่างหวาดผวา
“คะ..คร้าบ!”
-*-*-*-*-**-*-*
ณ ห้องครัว
<KANGIN TLAK>
ตอนนี้พวกเรามานั่งรวมกันอยู่ที่ห้องครัวที่แคบจนมดยังดิ้นตาย= = ซึ่งมีโต๊ะอาหารเล็กๆอยู่กลางห้องและแน่นอนว่ามันต้องเล็กตามขนาดห้องครัวด้วย แล้วลองคิดครับ พวกผมอัดเบียดเสียดกันไปได้ยังไง สามารถจริงๆ = =ล
“ไมหมูทอดมันเยอะจังเลยอ่ะพี่อีทึก” ไอ้ไก่ฮยอกพูดพลางตักหมูมาไว้ในชามก่อนที่จะมีมือดีมาฉกไป
“เฮ้ย! พี่ชินดงนั่นหมูของฉันนะ!” เสียงตะหวาดของไอ้ไก่ฮยอกที่กำลังด่าเจ้าหมูชินดงอย่างเอาเป็นเอาตาย หวงกินกันทั้งคู่ โลกนี้มันถึงแปลกประหลาดไง
“อะไรเล่า นายบอกไม่กินไม่ใช่เหรอ ฉันเลยช่วยกิน”
“ฉันแค่พูดว่ามันเยอะ ไม่ได้ว่าไม่กิน เฮ้ย พี่ชินดง !!T0T!” ไก่ฮยอกทำท่าจะร้องไห้แหล่มิร้องไห้แหล่แล้วค่อยๆมองไปยังจานหมูทอด ก่อนที่จะยิ้มอย่างมีหวัง
“เอ่อ...คยูตักหมูให้หน่อยเอาเยอะๆนะ” ซองมินออกเสียงสั่งคยูฮยอน ซึ่งเจ้าน้องสุดท้องก็ทำตามอีก ตักมาซะเกือบเกลี้ยง
“อา..อยากกินบ้างจัง” ฮันพูดลอยๆทำให้ทั้งฮีชอลและชีวอนหูผึ่งพร้อมกับมองไปหาฮันแต่บังเอิญว่าทั้งคู่เผชิญหน้ากันเองจึงทำให้เกิดประกายไฟขึ้นระหว่างนัยน์ตาสองคู่ แล้วทั้งสองก็รีบตักหมูทอดในจานทันที ทำให้หมูทอดเหลือเพียงสามชิ้น = = เสร็จแน่ไอ้ไก่ เพราะชิ้นต่อไปของตรู ^__,^
“โอ้ น่ากินเนอะพี่ทึก” ผมพูดแล้วมองหน้าพี่อีทึกก่อนที่จะรีบตักหมูมาสองชิ้นอย่างรวดเร็วก่อนจะเอาไปวางในจานพี่อีทึกตอนนั้นเจ้าไก่ฮยอกทำหน้าเหมือนโลกกำลังจะแตกแต่ก็ยังมิวายจะพุ่งไปหาหมูทอดชิ้นสุดท้ายแน่ะ
“ชิ้นสุดท้าย” เสียงเอ่ยลอยๆจากคิบอมพร้อมมือที่เร็วเหนือแสงตักมันขึ้นมาพร้อมกับวางลงในจานของดงเฮ=0= และทุกคนก็นั่งก้มหน้าก้มตากินต่อ โดยไม่สนใจไก่ฮยอกที่ยังค้างอยู่ในอยู่ท่าที่กำลังจะตักหมูทอด
“ไม่นะT^T หมูของผม!T[ ]T!!” และนั่นคือเสียงสุดท้ายจากเจ้าไก่ฮยอก
นี่แหละครับโทษของการพูดอะไรไม่คิด
‘ไมหมูทอดมันเยอะจังเลยอ่ะพี่อีทึก’
อาเมนว่ะไก่ฮยอก -/|\-
-*-*-*
ฟิคบ้าบอของอินังมายด์ -__-^
นี่ถ้าแต่งในบทความคงขายไม่ออก ดูสิท่าน หาสาระมิได้รุย -.-
ความคิดเห็น