Pairing : KangTeuk Kihae Kyumin Yeryeo hansin
Author note : เรื่องราวและเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเพียงสิ่งที่สมมติขึ้นมา
“นี่พวกนาย ฉันบอกกี่ครั้งกี่หนแล้วห๊ะ ว่าให้เก็บของมีค่าไว้กับตัว ไม่ก็ไว้ในที่ปลอดภัย...ไม่ใช่มาทิ้งขว้างแบบนี้!!!!” เสียงตะหวาดลั่นบ้านของลีดเดอร์ประจำวง เสียงของเขามันก็ใช่จะเบาๆ มีหรือลูกลิงจะไม่หวาดผวา
“วางไว้ตรงนั้นเถอะครับ เดี๋ยวผมไปเอา..” ซองมินว่าอย่างไม่ใส่ใจ สายตายังคงจับจ้องไปยังเจอทีวีที่วันนี้รู้สึกจะฉายเรื่อง ฮัลโหลคิดตี้ (( =_=!)) ซึ่งเจ้าตัวเองติดมันจนถึงขั้นอย่างแต่งงานกับมันเลยทีเดียว
“เฮ้อ...หายอย่ามาร้องแล้วกัน...เอ้อ..ฉันจะบอกว่า...ใครเข้าห้องคนสุดท้ายช่วยปิดไฟทุกดวงในบ้านด้วย โอเค๊ โอเค บ๊ายบาย” ว่าแล้วลีดเดอร์ตาสวยก็แวบหายเข้าไปในห้องของตัวเองกับคังอินทันที= =
และสิ่งที่เกิดขึ้นอันกับต่อมาคือ....
“เฮ้ย!! ฉันเข้าห้องก่อนนะ=__=” หนุ่มตาดุนามเยซองลุกขึ้นแล้วหันหลังกลับพร้อมจูงมือคนตัวเล็กตรงไปยังห้องทันที
ทีเหลือมองไปยังเยซองอย่างเงียบๆก่อนจะหันมามองหน้ากันเองพร้อมแย้มยิ้มกันทุกคน
“ใครจะไปโง่อยู่วะ!!!” ฮีชอลลุกพรวดวิ่งถลาตรงไปยังห้องทันทีแต่แรงอันมหาศาลของชินดงทำให้ฮีชอลที่พุ่งไปยังประตูห้องชนเข้ากับชินดงอย่างจังจนตัวเองเซถลาถอยหลัง ไปชนกับอีกคนหนึ่ง
“ไปเถอะซิน= =” และแล้วหนุ่มหน้าจีนผู้ถูกชนรอบสองก็ฉุดร่างบางเข้าห้องไปทันที
“วะ...เหวอ!!” ปลาน้อยดงเฮถึงกับร้องเหวอทันทีที่กระต่ายสีชมพูวิ่งมาผลักเขาให้ถอยห่างจากรัศมีประตูห้อง แต่ที่เขางง ซองมินจะผลักเขาทำไมทั้งๆที่อยู่คนละห้อง= =? ว่าแล้วซองมินก็ออกมาจากห้องดงเฮพร้อมกับยิ้มแหยๆ
“โทษที...ผิดห้อง แหะๆ” ยังไม่ทันสิ้นคำดีนักเจ้าตัวก็วิ่งหายไปกับสายลมทิ้งไว้แค่ความงุนงงของดงเฮที่ยืนนิ่งเพียงคนเดียวอยู่หน้าห้องตัวเอง
...เฮ้อ...คืนนี้เราปิดสินะT^T...
“พี่ไปนอนเถอะฮะ เดี๋ยวผมปิดให้” เสียงทุ้มนุ่นลึกจากพ่อหนุ่มแก้มป่องไร้รอยยิ้ม ที่บัดนี้กลับยิ้มหน้าบานให้คนรัก
“อา..แต่ว่านายเข้าห้องไปแล้วนะ”
“เอาเถอะฮะ ไปนอนไป” ว่าแล้วร่างสูงก็ดันร่างบางให้เข้าห้องก่อนจะยิ้มให้ หนุ่มแก้มป่องหันหลังเดินไปปิดตามจุดต่างๆทันทีเมื่อยัดดงเฮใส่ห้องเสร็จเรียบร้อย
...อา...ทำดีแบบนี้...
...ใช่ว่าจะไม่หวังผลตอบแทน...
..พี่ดงเฮ...
หนุ่มแก้มป่องคิดในในพลางยิ้มกรุ่มกริ่มก่อนจะเดินเข้าห้องไป ไฟในบ้านทุกดวงดับหมดจนมืดสนิทเหลือไว้เพียงสิ่งของเรืองแสงสีชมพูบนโต๊ะที่ซองมินได้มันมาจากคยูฮยอนที่ตอนนี้เจ้าตัวยังไม่กลับ
แกรก...แกรก...ตุบ...
พรึบ...
ไฟภายในห้องลีดเดอร์สว่างพรึบขึ้นท่ามกลางเสียงบางอย่างจากข้างนอก
“นี่คังอิน...คังอินตื่นสิ” คนหน้าหวานหันไปปลุกคนรักอย่างร้อนรน คนตัวใหญ่ได้ทีคว้าตัวเข้ามากอดพร้อมหอมแก้มฟอดใหญ่
“มีอะไรเหรอ...คนสวย”
“ปล่อยน่า..เวลานี้ไม่ใช่เวลามาเล่นนะ คังอินเราออกไปดูข้างนอกกันดีมั้ย...ฉันไม่แน่ใจว่าใครอยู่ข้างนอก” อีทึกพูดอย่างกังวล ร่างใหญ่จึงค่อยๆคลายร่างบางในอ้อมกอด
“ทำไมล่ะ?? คยูหรือปล่าวววันนี้มันกลับดึกนี่”
“ไม่ใช่...คยูเป็นพวกรู้กาลเทศะ ไม่ทำเสียงดังแน่นอน อีกอย่าง..คยูต้องกลับ 5 ทุ่ม นี่มันแค่สี่ทุ่มครึ่งเองนะ”
“กลับก่อนเวลามั้ง” คังอินว่าอย่างไม่ใส่ใจ
“โธ่เอ้ย ฉันไปดูคนเดียวก็ได้” คนตาสวยลุกพรวดตรงไปหยิบไฟฉายข้างเตียงทันทีก่อนจะค่อยๆแง้มประตู
“รอผมด้วย”
ข้างนอก
“นี่คิบอม นายจะออกมาทำไมน่ะ” เสียงใสของดงเฮถามคิบอมที่เดินออกมาอย่างซุ่มดูอะไรบางอย่างอยู่
“ชูว์”
“อือ...” ร่างบางเดินตามร่างสูงที่เขยิบไปข้างหน้าพร้อมๆกับร่างโปร่งของฮยอกแจที่ตามมาด้วย
ร่างสูงของใครบางคนกำลังเดินดุ่มๆก้มๆเงยๆอยู่ในห้องนั่งเล่น
“คะ..คิบอมนั่นใคร..”
“ชู่ว์”
ในขณะที่พวกคิบอมกำลังเงียบนั้นแสงไฟปริศนาก็วาบขึ้นส่องไปยังใบหน้าคนคนนั้นทันที และเจ้าของแสงไฟนั่นคือ คิม ฮีชอล!!
“อ๊ะ!! นายเป็นใคร” คิบอมเห็นว่าเหตุการณ์มันกลับตาลปัตรไปหมดจึงเดินเข้าไปส่องไฟใส่หน้าคนคนนั้นพร้อมกับดงเฮที่เกาะหลังตามไป
“นายเป็นขโมยเหรอ...อ๊ะ! นั่นของฉัน!” ซองมินที่โผล่ออกมาจากห้องชี้ไปยังของในมือโจร(?)สีหน้าแตกตื่น
“นายว่าโจรหน้าตาคุ้นๆมั้ย” ชินดงหันไปพูดกับเยซองที่ตอนนี้ไม่สนใจคนถามเลยสักนิดได้แต่กอดปลอบคนตัวเล็ก
“นายกำลังถืออะไรอยู่ส่งมาให้เราซะดีกว่าก่อนที่ฉันจะลงมือฆ่านาย” เสียงเด็ดขาดจากฮีชอลที่ตอนนี้ทิ้งไฟฉายพร้อมย่างสามขุมไปหาเจ้าโจรนั่น
“ไม่นะฮีชอลอย่าเข้าไป..อ่า..ไม่สิ...คุณโจรผมว่าเรามาคุยกันดีๆดีกว่ามั้ย” อีทึกพูดเสียงอ่อนลงขายาวๆค่อยๆก้าวออกไปแต่หากโดนมือใหญ่คว้าข้อมือไว้
“พี่อีทึกอย่าไปน่า...”
ในขณะที่พวกเขากำลังเผลอโจรนั่นทำท่าจะวิ่งออกไปแต่ฮีชอลเห็น จึงถลาเข้าไปล็อกคอทันที
..ทำไม...มันสูงจังฟะ!...
ตามมาด้วยคังอินที่เดินเข้าไปพร้อมกับกดมันลงพื้น((อย่าคิดลึก)) คิบอมเองก็เดินเข้าไปอย่างไม่เกรงกลัวก่อนจะนั่งยองๆเพื่อจ้องหน้าไอ้โจร แต่ด้วยควาที่แสงน้อยเลยทำให้เขาเห็นหน้าได้ไม่ชัดนัก
“ฮะ!! เฮ้ย!! มันหนี!” เจ้าโจรดิ้นจนหลุดจากพันธนาการออกมาและตรงไปที่ประตู
แต่....
ปัก!!!
ประตูเปิดออกมาชนเข้าที่ใบหน้าโจรอย่างจัง พร้อมกับเผยโฉมหน้าคนมาใหม่
“คิว!!” ซองมินวิ่งเข้าไปกอดคนรักทันทีที่เดินเข้ามา คยูทำหน้าเอ๋อนิดๆก่อนจะลูบหัวซองมิน
“มีอะไรกันหรอครับ?” คยูฮยอนเลิกคิ้วถามก่อนที่ทุกคนจะช้อนสายตาไปยังร่างของโจรที่นอนดิ้นอยู่ที่พื้นด้วยฝีมือตนเอง
พรึบ.....
ไฟทุกดวงภายในห้องเปิดผ่างพร้อมเผยโฉมหน้าของจอมโจรไร้หน้า(?)
“ขอดูหน้าหน่อยเหอะ” ฮีชอลว่าพลางผลิกร่างสูงที่หลับไม่รู้เรื่องที่พื้น
แต่สิ่งที่เห็นทำให้ทุกคนตกใจจนแทบช็อก!
“ชะ...ชีวอน!!!”
“ตัวใครตัวมันล่ะคราวนี้ มันไปฟ้องพ่อมันเมื่อไหร่ล่ะบรร ลัย” ฮีชอลว่าก่อนจะเดินไม่รู้ไม่ชี้เข้าห้องไป
ความคิดเห็น