[BTS] Nice day, isn’t it? | Monhope, Jinga

ตอนที่ 4 : Day 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 512
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    5 มี.ค. 61


'Day 3'

MONHOPE

Author: RUNzPACA

Genre: Romantic Comedy











               จองโฮซอกมองสายฝนโปรยปรายผ่านบานกระจกของหน้าต่างในห้องซ้อมด้วยความไม่สบายใจ


               เขาเช็คพยากรณ์อากาศก่อนออกมาจากห้องแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นความชื้นแฉะของหน้าฝนก็ไม่เคยทำให้เขารู้สึกดี  โดยเฉพาะเวลาที่ต้องออกไปเผชิญกับแอ่งน้ำขังตามพื้นถนน


               “ทำหน้าเหมือนไม่ได้เอาร่มมาเลยนะครับครู”


               เสียงของอีกหนึ่งชีวิตที่อยู่ในห้องซ้อมด้วยกันพูดลอยๆขึ้นมาขณะที่นั่งพักเหนื่อยอยู่อีกฟากห้อง คิมนัมจุนที่วันนี้อยู่ในสภาพกลมกลืนกับนักเต้นคนอื่นๆในสตูดิโอด้วยเสื้อยืดกับกางเกงวอร์มทะมัดทะแมงนั่งยืดขาเหยียดยาวบนพื้น โฮซอกปล่อยมือออกจากม่าน หันมาส่ายหัวด้วยใบหน้าไม่ชอบใจ


               “เปล่าหรอก -- แค่ไม่ชอบตอนฝนตก” คุณครูสอนเต้นตัวผอมเดินกลับไปยืนหน้ากระจก เผยิดหน้าครั้งนึงเป็นสัญญาณให้เด็กหนุ่มลุกขึ้นมาเรียนต่อ


               “สภาพแบบนี้สงสัยต้องจัดระเบียบร่างกายไปทั้งอาทิตย์แหงเลย” ประโยคบ่นพึมพำของคนแก่กว่าทำให้เด็กมหาลัยตัวสูงยิ้มแหย ได้ยินเสียงดนตรีของเพลง Get It Poppin ที่หลอนหูมาหลายวันดังขึ้นอีกครั้ง คิมนัมจุนโยกหัวตามจังหวะก่อนตามด้วยแขนและขาที่ขยับเป็นท่าง่ายๆสลับกันสองข้าง


               เสียงแหบปลายของคุณครูสอนเต้นดังขึ้นไปพร้อมๆกับอีกฝ่ายที่เริ่มขยับตัวไปพร้อมๆกัน จองโฮซอกไม่ได้มองเขาตรงๆ แต่ดวงตาเรียวรีนั้นมองการเต้นของเขาผ่านกระจกบานใหญ่ด้านหน้า แต่นั่นก็มากพอที่จะทำให้นัมจุนรู้สึกประหม่าขึ้นมาแล้ว

ท่าทางว่าสายตาของเขาคงจะโจ่งแจ้งจนเกินไป เพราะจู่ๆอีกฝ่ายก็ทำตาโตเมื่อเราสบตากัน มุมปากหยักเล็กนั่นคว่ำลงทันตาเห็น


               “เอ้า มองนี่ทำไม? มองตัวเองไปสิ”


               อ่า -- น่ารักเป็นบ้า ให้ตายเถอะ

 











               


               วันนี้รองเท้าของจองโฮซอกคือคลาสสิคแวนสีดำสนิท หมดห่วงเรื่องรอยเปื้อนในฤดูฝนไปได้ในระดับนึง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังเกลียดการที่ต้องเดินย่ำพื้นเฉอะแฉะในตอนที่ฝนยังไม่หยุดตกดี


               คนตัวผอมปิดไฟในห้องซ้อมให้เรียบร้อย เช็คว่าไม่ได้ลืมของไว้ในห้องแล้วจึงล็อคประตู เมื่อหันมาก็เจอกับเด็กตัวสูงใหญ่ที่ยืนเป็นเงาบังแสงอยู่ด้านหลัง คิมนัมจุนยังทำหน้าเนือยๆเฉยๆตามแบบฉบับของเจ้าตัวเช่นเคย

     

               “ครูกลับยังไง รถเมล์หรือใต้ดิน?”


               คำถามถูกส่งมาไม่ทันให้ได้ตั้งตัวจากเจ้าของเรือนผมสีเทาควันบุหรี่แปลกตา ทำให้คนตัวผอมทำหน้างงออกมา “รถเมล์ ทำไม?” 


               คนถามดูจะไม่ติดใจสงสัยอะไรกับน้ำเสียงชั่งใจที่ตอบออกมา นัมจุนพยักหน้ารับนิดๆ เจ้าตัวเปิดกระเป๋าเป้กันน้ำที่สะพายอยู่บนไหล่ให้ดูภายในกระเป๋าโล่งๆที่มีสมุดเล่มบางๆอยู่สองเล่ม และเสื้อวอร์มตัวนึง “งั้นผมกลับด้วยได้ไหม ก่อนหน้านี้ครูบอกว่าเอาร่มมา แต่ผมลืมหยิบมาอะ”


               “ไม่ดีม้าง” คุณครูตัวผอมรีบยกมือห้าม “เดินสองคนเดี๋ยวเปียก นายเอาร่มไปใช้ก็ได้นะ”


               “ร่มมันไม่ได้เล็กหรอกครับ ป้ายรถเมล์อยู่แค่นี้เอง รีบๆเดินแปบเดียวก็ได้ขึ้นรถแล้ว”


               คิมนัมจุนยังคงยืนขวางอยู่อย่างนั้น เขายื่นข้อเสนอพร้อมแบมือตรงหน้าอย่างมุ่งมั่น “เดี๋ยวผมกางร่มให้ ครูจะได้ไม่เปียก โอเค๊?”


               จองโฮซอกเกาหัวด้วยสีหน้างงๆ เมื่อมองใบหน้าน่ารักของคนแก่กว่าแล้วก็เดาได้ไม่ยากเลยว่าอีกฝ่ายคงจะแปลกใจกับท่าทางของเขาจริงๆ


               อ่า -- รีบไปรึเปล่าเนี่ย


               แต่ไม่นานนัมจุนก็ต้องยิ้มออกมาเมื่อร่มพับถูกยัดใส่มือเขา ตามด้วยการพยักหน้านิดๆของคนตัวผอม “ก็ได้ ตามใจแล้วกัน”


               คนตัวผอมเดินนำออกไปที่ทางเข้าสตูดิโอ เบี่ยงตัวเล็กน้อยให้คนเด็กกว่าผลักประตูออกไปด้านนอกก่อน หยดน้ำฝนกระทบกายสูงใหญ่เล็กน้อยก่อนที่นัมจุนกางร่มอย่างรู้งาน รอให้คุณครูจองเดินมาอยู่ใต้ร่มคันเดียวกันแล้วจึงก้าวออกไป


               เสียงฝนตกกระทบกับร่มเป็นเสียงเปาะแปะ โชคดีที่ฝนไม่ได้ตกหนักเป็นเม็ดใหญ่ การเดินทางจึงไม่ได้ลำบากจนน่าหงุดหงิดใจ โฮซอกห่อตัวเล็กน้อยเมื่อรู้สึกหนาวเพราะลมเย็นๆที่มาพร้อมละอองฝน ขณะที่คนข้างๆเอียงร่มในมือมาทางเจ้าตัวโดยไม่ห่วงว่าไหล่ซ้ายของตัวเองจะเปียก


               “แล้วนี่บ้านอยู่ไหน หรือว่าอยู่หอล่ะ?” โฮซอกอดไม่ได้ที่จะชวนคุยเมื่อบรรยากาศดูเงียบเกินควร นัมจุนเลิกคิ้วขึ้นระคนแปลกใจก่อนจะให้คำตอบ


               “ผมอยู่หอ ใกล้ๆนี่แหละ”


               เขาหลีกเลี่ยงการตอบแบบตรงๆโดยหวังว่าอีกฝ่ายจะไม่นึกอยากซักไซ้ไล่เรียงอะไรขึ้นมาตอนนี้ ไม่อย่างนั้นล่ะ คิดว่าคงได้คุยกันยาวแน่ๆ


               และถือว่าโชคยังดีอยู่ เมื่อคนตัวผอมตอบกลับมาด้วยการขานรับในลำคอสั้นๆว่า “อือฮึ ”


               คิมนัมจุนกำลังจะรู้สึกโล่งใจซะแล้วเชียว ถ้าไม่ใช่ว่าจู่ๆไหล่ของคนข้างๆก็ขยับเข้ามาชิด คุณครูจองเอียงตัวเข้ามาหาเขากระทันหันเสียจนเด็กหนุ่มต้องกลั้นหายใจ เมื่อกลุ่มผมที่ดูนุ่มนิ่มนั้นแทบจะอยู่ชิดปลายจมูกจนได้กลิ่นหอมของแชมพู


               “ย่าห์” โฮซอกร้องออกมาด้วยความตกใจเพราะน้ำจากแอ่งน้ำที่ริมถนนเกือบกระเซ็นโดนเจ้าตัว เห็นท้ายมอเตอร์ไซค์ที่ขับเลียบถนนไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว “ขับรถยังไงไม่ดูคนเลย!


               นัมจุนก้มลงสำรวจอีกฝ่าย โชคดีที่ยังไม่โดนแอ่งน้ำเฉอะฉะนั่นเข้าให้ เพราะว่าโฮซอกเดินอยู่ฝั่งริมถนนเลยเกือบโดนไปเต็มๆ เขาแตะต้นแขนของคนที่ทำหน้ามุ่ยหงุดหงิดเบาๆ แล้วค่อยดึงให้อีกฝ่ายสลับที่กับตัวเอง


               ตอนนั้นเองที่คนตัวผอมเงยหน้าขึ้นมองเด็กหนุ่ม อดไม่ได้ที่จะพูดออกมาเมื่อสังเกตเห็นละอองน้ำ “ไหล่เปียกแล้ว ไหนบอกว่าร่มมันกว้างพอสำหรับสองคนไง”


               นัมจุนรีบส่ายหัว เขายกมือขึ้นปาดเช็ดละอองน้ำออกจากไหล่ลวกๆ “ก็กลัวครูเปียก ผมไม่เป็นไรหรอก”


               “ได้ยังไงกันเล่า” คนตัวผอมบ่นพึมพำ “ไม่ต้องเอียงมาทางนี้แล้ว เดี๋ยวก็เปียกอีกข้าง”


               “งั้นครูก็เขยิบเข้ามาใกล้หน่อยสิครับ”


               “แค่นี้ก็ไม่โดนเหมือนกันแหละน่า” ริมฝีปากกระจับแดงยู่เข้าหากันดูน่าเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก คิมนัมจุนเผลอยิ้มออกมาในตอนที่อีกฝ่ายบ่นตามมาอีกประโยค “แล้วก็ไม่ต้องเรียกคุณครูๆทุกคำก็ได้ พอเป็นนายแล้วจักจี้ยังไงก็ไม่รู้”


               “งั้นให้ผมเรียกยังไงดีล่ะ ก็เป็นคุณครูสอนเต้นไม่ใช่หรอ”


               “เรียกพี่สิ ฮยองน่ะ เรียกแบบนั้นก็ได้” คนตัวผอมว่าแบบนั้นขณะที่พวกเขาเดินมาจนถึงป้ายรถเมล์ เมื่อเข้าเขตหลังคากันสาดของป้ายรถเมล์แล้วนัมจุนก็หุบร่มลง เขาสะบัดหยดน้ำออกให้แล้วค่อยคืนเจ้าของร่ม


               “อะ รถมาพอดีเลย” โฮซอกที่มองไปที่ถนนว่าแบบนั้นก่อนหันกลับมามองคนตัวสูง “นายกลับสายไหนอะ”


               นัมจุนมองไปทางรถเมล์ที่ใกล้เข้าแล้วยิ้มนิดๆ “คนละสายกับครูครับ”


               “ฮยองสิ” อีกฝ่ายท้วงให้เด็กหนุ่มรู้สึกทำตัวไม่ถูกเพราะความประหม่า


               “อ่า -- ครับ คนละสายกับฮยอง”


               “อ้อ ถ้างั้นเอาร่มกลับไปด้วยดิ” โฮซอกยัดร่มกลับเข้ามือหนาอีกรอบ คุณครูจองยิ้มนิดๆ “ฮยองได้ขึ้นรถแล้ว แต่ไม่รู้รถนายจะมาเมื่อไหร่ เผื่อฝนตกหนัก”


               คิมนัมจุนกระพริบตาปริบๆ เขามองอีกฝ่ายที่เตรียมวิ่งออกไปขึ้นรถ โฮซอกหันกลับมาพร้อมรอยยิ้ม เจ้าตัวยกมือขึ้นระดับอกแล้วโบกมือนิดๆ “ตั้งใจซ้อมล่ะ”

 

              รถเมล์เคลื่อนออกไปแล้ว ไปพร้อมกับใจของเด็กปีสองที่ลอยตามไปอีกคนไป


               แย่ -- แบบนี้แย่แน่ๆ คิมนัมจุน

 











               

               

               ตื้อดื่อ


               ประตูเลื่อนอัตโนมัติเปิดออกพร้อมร่างของจองโฮซอกก้าวเข้ามาด้านใน เจ้าตัวขยี้หัวที่ชื้นน้ำเล็กน้อย แอร์ภายในร้านสะดวกซื้อทำให้เขาจามออกมาทีนึงโดยไม่ทันตั้งตัว


               “เสียงจามอย่างกับแมว


               เสียงทุ้มเรียบนิ่งดังจากด้านหลังทำให้เขาสะดุ้งสุดตัว โฮซอกเกือบแหกปากออกมาแล้วถ้าไม่คุ้นเคยกับเสียงนั้นมาก่อน คนตัวผอมหันหลังกลับมาเจอเพื่อนร่วมอพาร์ทเม้นที่พอคุ้นหน้าคุ้นตากันอยู่ เจ้าของเรือนผมที่กัดสีจนซีดแล้วย้อมสีอมฟ้าโดดเด่น แปลกตาเสียจนคนในอพาร์ทเม้นน่าจะจำได้ตั้งแต่แรกเห็น แต่เจ้าตัวกลับไม่ค่อยโผล่หน้าออกมาจากห้องให้เห็นบ่อยเท่าที่ควร


               เรียกได้ว่าลึกลับในระดับนึง แต่ไม่ใช่กับโฮซอกหรอก

“ทำไมชอบมาไม่ให้ซุ่มให้เสียงอยู่เรื่อยเลยเนี่ย ยุนกิฮยอง”


               มิน ยุนกิ อาชีพนักเขียนอิสระ เพราะแบบนี้ถึงได้หมกตัวอยู่กับห้องเสียส่วนใหญ่ หรือไม่ก็แบกเป้ออกไปทำงานข้างนอกครั้งละหลายๆวัน ที่โฮซอกได้รู้จักกับคนคนนี้ได้ก็เพราะอีกฝ่ายเคยซ่อมอ่างล้างมือในห้องน้ำให้เขาครั้งนึง พอได้คุยกันก็คุยถูกคอใช้ได้เลยได้สนิทกันจนมีsnsติดต่อกันบ่อยๆ ถึงแม้ห้องจะอยู่คนละชั้นก็ตาม


               เพราะว่าห้องซักรีดชั้นสามนั่นแหละ พวกเขาถึงได้เจอกัน


               “เพิ่งเลิกงานหรอ?”


               “อื้อ -- แล้วนี่ฮยองเพิ่งตื่นล่ะสิ?” พอเห็นสภาพแล้วโฮซอกก็อดทักไม่ได้ มินยุนกิผู้อยู่ใต้ชุดนอนสีน้ำเงินเข้าเซ็ทกัน ผ้าปิดตาที่กองอยู่บนคอ กับการลงมาเดินท่อมๆซื้อของที่มินิมาร์ทใต้อพาร์ทเม้นมันไม่เด่นไปหน่อยหรอ


               “เปล่า กำลังจะนอนต่างหาก” คนตัวเล็กกว่าเขาเล็กน้อยว่า พลางหยิบขวดนมเปรี้ยวออกมาจากตู้แช่เย็น “แต่ลืมไปว่าไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เมื่อวาน เลยต้องหอบตัวเองลงมาทั้งอย่างนี้”


               โฮซอกได้ยินแบบนั้นก็ทำหน้าเหวอ เขาขมวดคิ้วนิดๆมองใบหน้าขาวที่ดูอิดโรย อย่างเห็นได้ชัด “กำลังจะนอนตอนทุ่มนึงเนี่ยนะ ฮยอง ถามจริงเหอะ ไม่ได้นอนมากี่วันแล้วอะ แล้วที่บอกว่าไม่ได้กินข้าวตั้งแต่เมื่อวานนี่มันยังไง ฮยองอยู่ได้ยังไงเนี่ย?!


               มือขาวหยิบขนมปังบนชั้นโยนใส่ตะกร้าตัวเองแล้วยกนิ้วก้อยขึ้นแคะหูทีนึง “โฮซอกอา เคยมีคนบอกไหมว่านายขี้บ่นมากเลย”


               “เคย! ย่าห์ฮยอง กินแค่นั้นไม่ได้นะ” โฮซอกดึงแขนอีกฝ่ายกลับมายืนหน้าชั้นขนมปังเหมือนเดิมตอนที่เห็นว่าเจ้าตัวทำท่าเหมือนจะไปจ่ายเงินทั้งๆที่ในตะกร้ามีนมเปรี้ยวกับขนมปังห่อเดียว “ทำไมไม่ส่งsnsมาบอกก่อนเล่าว่าหิวข้าวน่ะ ผมจะได้ซื้ออะไรที่มันกินแล้วอิ่มอยู่ท้องไปให้ที่ห้องไง”


               ดวงตาเล็กตี่มองเพื่อนบ้านขี้บ่นที่เหมือนกำลังพ่นไฟไปด้วย และเลือกของกินให้เขาไปด้วย ถ้าไม่ติดว่าเขาใส่ชุดนอนเรียบร้อยแล้ว อีกฝ่ายอาจจะลากมินยุนกิออกไปหาอะไรกินแถวๆนี้เลยก็ได้


               “ก็ไม่รู้ว่านายจะว่างมั้ย เห็นช่วงนี้บอกว่ามีสอนล่วงเวลาด้วยนี่”


               “มันก็ไม่ได้ดึกขนาดนั้นสักหน่อย ผมก็กลับเวลานี้นั่นแหละ” คนตัวผอมถอนหายใจหลังจากที่ตะกร้าของเขาเต็มไปด้วยของกินเยอะกว่าที่ยุนกิตั้งใจจะซื้อตอนแรกไปหลายเท่า “คราวหน้าบอกกันหน่อยเถอะ เป็นห่วงหรอกถึงได้บ่น”


               “อือรู้แล้ว” ถ้าเป็นคนอื่น เขาคงจะไล่ไปไกลๆตั้งแต่เริ่มจู้จี้เกินควร แต่พอเป็นจองโฮซอก มินยุนกิถึงได้แค่ยิ้มออกมานิดๆ “ขอบใจ แล้วนายจะกินอะไรล่ะ เดี๋ยวฮยองจ่ายให้”


               “โหย เก็บเงินไว้ดูแลสุขภาพตัวเองเหอะ” คุณครูสอนเต้นโบกมือปัดๆ “ฮยองจ่ายตังแล้วกลับไปห้องไปกินนมนอนดีกว่า เดี๋ยวเป็นลม ผมไม่แบกนะ”


               “ครับๆ งั้นไปก่อนแล้วกัน” คนตัวขาวว่าแบบนั้นแล้วถือตะกร้าเดินไปที่แคชเชียร์ ปล่อยให้โฮซอกมองตามแผ่นหลังเล็กๆแล้วส่ายหัว ก็ได้แต่หวังว่ามินยุนกิจะเข้าใจที่เขาเป็นห่วงจริงๆล่ะนะ


               จะว่าไป ช่วงนี้คนรอบตัวเขามีแต่คนสีผมสะดุดตาทั้งนั้นเลยนะ ทั้งสีฟ้า ทั้งสีควันบุหรี่ของลูกศิษย์จำเป็นของเขาด้วย


               เอ๊ะ -- สีควันบุหรี่


               เจ้าของห้อง 703 ก็ผมสีควันบุหรี่นี่นะ


               เป็นสีฮิตช่วงนี้รึไง ถึงได้เห็นแล้วเดจาวูยังไงบอกไม่ถูก


               คนตัวผอมส่ายหัวนิดๆ หันกลับมาสนใจกับห่อรามยอนบนชั้นตรงหน้าหลังจากที่เพื่อนบ้านกลับออกไปจากมินิมาร์ทแล้ว อากาศเย็นๆแบบนี้ต้มรามยอนสองสามห่อใส่เครื่องเยอะๆกินคนเดียวก็นับว่าไม่เลว ตะกร้าในมืออัดแน่นไปด้วยของกินหลายอย่างที่เขาตั้งใจตุนไว้


               เขากระเถิบไปอีกฝั่งตอนที่เห็นเงาของลูกค้าคนอื่นทางหางตา แต่เสียงที่ทักขึ้นมาก็ทำให้ต้องหันหน้าไปมองอย่างรวดเร็ว


               “นี่ข้าวเย็นหรอ?”


               “หวา จินฮยอง” โฮซอกทำตาโต “เลิกงานแล้วหรอครับ”


               “ปกติก็เลิกเวลานี้แหละ” เพื่อนบ้านสุดหล่อห้อง 703 ยิ้มหวานให้เขา “เย็นนี้จะกินรามยอนหรอ?”


               โฮซอกก้มลงมองของในตะกร้าแล้วยิ้มแหะๆออกมา “ครับ มันทำง่ายดีน่ะ”


               เมื่อได้ยินแบบนั้นคิมซอกจินก็พยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ ก่อนที่อีกฝ่ายจะยกถุงในมือที่โฮซอกเพิ่งสังเกตเห็นให้ดู “วันนี้ฮยองซื้อพิซซ่ากับไก่ทอดมาด้วย ตั้งใจว่าจะไปชวนนายที่ห้องพอดีเลย”


               “หา?”


               “จะชวนมากินมือเย็นด้วยกันน่ะ” คนแก่กว่ายิ้มขำตอนที่เห็นว่าเจ้าของห้อง 701 ดูเหมือนจะช็อคไป “ถ้ากลัวไม่อิ่ม เอารามยอนมาต้มที่ห้องฮยองก็ได้ เอหรือว่าฮยองจะซื้อไปต้มกินด้วยกันเลยดีนะ?”


               ซอกจินหันไปเลือกรามยอนบนชั้นในขณะที่พูดไปพลาง แต่ในหูโฮซอกกลับได้ยินลางๆเพราะเสียงวิ้งจู่ๆดันดังขึ้นมาเสียอย่างนั้น หัวใจเขาเต้นตุบตับอยู่ในอก เดาว่าเขาต้องเผลออ้าปากค้างแน่ๆ


               คิมซอกจินชวนเขากินข้าว?!


               แม่เจ้าโว้ย!

 











               

 

               “โทษทีนะ พอดีเจ้าของห้องเขาของเยอะไปหน่อย”


               จองโฮซอกยืนอยู่หน้าห้องที่มีการแบ่งโซนวางของเหมือนห้องของเขา แต่นี่ไม่ใช่ห้อง 701 ของเขา


               ถูกต้อง นี่คือห้อง 703 ของคิมซอกจิน ที่เจ้าของจริงๆคือน้องชายของอีกฝ่าย


               โฮซอกมองไปรอบๆห้องที่มีราวแขวนชุดมากมายอยู่ตามมุมห้อง ชุดทุกชุดที่แขวนอยู่บนราวถูกเก็บไว้ในถุงพลาสติกกันฝุ่นอย่างดี ข้างๆโซฟาที่อยู่กลางห้องนั่งเล่นมีจักรเย็บผ้าอยู่หนึ่งตัว แทบเดาไม่ออกเลยว่าของพวกนี้เป็นของใครกันแน่ ถ้าจินฮยองไม่บอกก่อนว่าของส่วนใหญ่ในห้องนี้เป็นของน้องชาย


               “น้องชายของฮยอง เขาทำอะไรหรอครับ?” เห็นขนาดนี้แล้วก็อดไม่ได้ที่จะถามขณะเดินตามคนแก่กว่าเข้าไปโซนครัว ซอกจินวางของที่ซื้อมาลงบนเคาท์เตอร์แล้วเปิดตู้หาหม้อสำหรับต้มรามยอนห้าห่อของพวกเขาสองคน


               “หมอนั่นยังเรียนมหาลัยอยู่เลย แต่เพราะเป็นเอกแฟชั่น ของก็เลยเยอะแบบนี้น่ะ”


               “พอบอกว่าเป็นผู้ชาย ผมเลยตกใจนิดนึง


               “ก็แค่ไม่รู้จะเรียนอะไรน่ะ ตอนที่บอกพ่อกับแม่ ที่บ้านก็เป็นเหมือนนายตอนนี้เลย ฮ่าๆๆ” ผู้เป็นพี่ชายหัวเราะอารมณ์ดี โฮซอกเข้าไปช่วยตอนที่เห็นอีกฝ่ายยกหม้อออกมา “เป็นนายแบบด้วย เสื้อผ้าก็เลยเยอะเข้าไปใหญ่”


               “มิน่า -- ผมว่าผมเคยเห็นน้องชายฮยองอยู่นะครับ” คนตัวผอมทำหน้าครุ่นคิด “ผมสีควันบุหรี่”


               “อ้อใช่ คนนั้นแหละ” คิมซอกจินดีดนิ้ว “ได้เจอหมอนั่นแล้วหรอ แล้วก็ไม่เห็นบอก


               เพราะว่าโฮซอกไม่ได้ยินประโยคตามหลัง จึงรีบบอกออกไปก่อนว่าเห็นผ่านๆที่ระเบียงเฉยๆ


               ซอกจินปล่อยให้โฮซอกต้มรามยอนอยู่ที่ครัวไปก่อน ส่วนเขามาเคลียร์พื้นที่บนโต๊ะญี่ปุ่นที่อยู่หน้าทีวีให้โล่ง เอาพิซซ่ากับไก่ทอดที่ซื้อมาก่อนหน้านี้วางลง แถมมีน้ำอัดลมที่โฮซอกซื้อติดขึ้นมาด้วย ทำให้เขารู้สึกอย่างกับเป็นปาร์ตี้ย่อมๆเลยทีเดียว


               “จินฮยอง ผมต้มเสร็จแล้ว”


               “ยกมานี่เลยโฮซอกอา” เขากวักมือบอกให้น้องข้างห้องยกหม้อรามยอนมาที่โต๊ะกลางห้อง อีกฝ่ายกังวลกับเรื่องกลิ่นที่น่าจะอบอวลไปทั่วห้อง แต่ซอกจินยืนยันว่าไม่เป็นไร เจ้าตัวจึงยกออกมาวางบนผ้ารองหม้อกลางโต๊ะ


               “โห เยอะนะเนี่ย


               ปริมาณอาหารที่เป็นมื้อเย็นดูเยอะกว่าที่คิด คิมซอกจินลงมือคีบรามยอนแยกใส่ถ้วยก่อน ในขณะที่โฮซอกยังนั่งมองอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกกึ่งจริงกึ่งฝันอยู่


               “เอ้า กินเลยๆ ไม่ต้องเกรงใจนะ”


               ถ้วยที่ซอกจินตักตอนแรกถูกเลื่อนมาอยู่ตรงหน้าคนตัวผอม คนแก่กว่าหัวเราะเพราะโฮซอกทำตาโตอีกครั้ง เจ้าตัวคงไม่รู้ว่าความรู้สึกแทบจะออกมาทางสีหน้าทั้งหมด ยิ่งตอนที่แก้มใสแดงปลั่ง ยิ่งชัดเข้าไปใหญ่


               “ขอบคุณครับ” โฮซอกหลบสายตาคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม ใช้ตะเกียบคีบรามยอนเข้าปากแก้เขิน จนกระทั่งซอกจินหันไปสนใจกับของกินบนโต๊ะถึงได้รู้สึกโล่งใจขึ้นมานิดหน่อย

 


               แกร๊ก


               “อ่า -- ฮยอง บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าเอาของกินออกมากลางห้อง กลิ่นมันติดผ้า”

 


               จองโฮซอกคิดว่ามื้อเย็นที่ไม่คาดฝันเป็นเรื่องพีคๆของวันนี้ หรืออาจจะของสัปดาห์นี้แล้วนะ

 


               แต่คนที่เปิดประตูห้อง 703 เข้ามาตอนนี้นี่พีคเกินไปรึเปล่าวะ

 


               “ห้ะ -- โฮซอกฮยอง?”

 


               เส้นรามยอนยังคาอยู่ในปาก โฮซอกเหลือบตาขึ้นมองเพราะเสียงนั้นคุ้นหู แล้วก็ดันป๊ะกับเด็กหนุ่มตัวสูงที่เพิ่งแยกกันมาไม่เกินหนึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ

 


               ทำไมเขาไม่เอะใจให้เร็วกว่านี้

 


               “ทำไมมานั่งอยู่นี่ได้เนี่ย?

 


               ผมสีควันบุหรี่


               “ค -- คิมนัมจุน??”




++---------------------------------------------++







::TALK::

สวัสดีค่า ตอนที่ 3 มาแล้ววว พยายามกลับมาอัพฟิคตามปกติแล้วค่ะ

(แม้จะมีเรื่องที่ต้องให้หายหัวไปทำอย่างอื่นเป็นพักๆ แต่จะพยายามมาแบบสม่ำเสมอนะคะ orz)

มีตัวละครมาเพิ่ม และความสัมพันธ์ดูอิรุงตุงนังดีนะคะ 

อย่าคิดมาก อย่าคิดมากกกกกกกกก


รักทุกคนค่ะ แต่รักพี่ยุนกิห้อง 505 เป็นพิเศษ 5555555555


อย่าลืมเม้นนะแจ๊ะ <3


TWITTER HASHTAG: #ม่อนโฮปซักผ้า 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

104 ความคิดเห็น

  1. #99 JH_PD (@skool-kakao) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 22:00
    ว่าแล้ววววววววววว
    #99
    0
  2. วันที่ 17 กันยายน 2561 / 19:15

    ว้ายยยยยย เจอกันแล้ววว อมกกกกฟฟฟฟาหืหใฟกมหามหให เจ้าของผมสีควันบุหรี่ ;____; โหยเป็นนายแบบด้วย พ่อคุณณณ / นี่ก็เขินพี่จินตามฮปบี้ไปด้วย งื่อออ *ต้องใจเย็น*555566655

    #78
    0
  3. #64 Supikakan99 (@sonelittsw99) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 00:13

    โป๊ะค่ะ! พี่ซอกจินก็ไม่ได้มีนัดกับน้องเล้ยยย 55555555555555 โอ้ยตายจริง งานเข้าแล้วมั้ยหนอ ชอบการเปิดตัวของพี่ยุนกิมาก เอ็นดูความไม่ได้น้อยและลากสังขารลงมาหาอะไรกิน

    #64
    1
    • #64-1 Supikakan99 (@sonelittsw99) (จากตอนที่ 4)
      14 กรกฎาคม 2561 / 00:13
      ไม่ได้นอนสิ 5555555555555
      #64-1
  4. #54 Ang Roshom (@ang0318) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 21:34
    ง่าาาเจอน้องแล้ววว โฮซอกจะทำอย่างไรรรรร
    #54
    0
  5. #53 Red_Baby (@jidapa_phesuk) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 19:27
    กี๊ด ㅠㅠ
    #53
    0
  6. #52 tsukisnk (@tsukisnk) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 13:50
    น่ารักกก อยากอ่านต่อ โฮซอกอ่าาาา
    #52
    0
  7. #51 Anannnnn (@meen2000) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 01:16
    แงงงงงงน่ารัก
    #51
    0
  8. #47 Mizo Mizo (@vongchalee080941) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 15:28
    กะแล้วไม่ผิด วะฮะฮ่าาาาา รู้สึกได้ถึงความมปวดหัวที่เริ่มคืบคลานเข้ามา 55555555555

    ว่าแต่พี่จินนี่ก็ฟรนด์ลี่เหลือเกิ๊น ชวนเค้าเข้าห้องเลยนะตัวเอง นี่ถ้าชวนเราสาบานว่าจะไม่จบแค่กินรามยอน...//โดนถีบ
    #47
    0
  9. #46 3dot (@cherilnaey) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 18:17
    พิยุนกิยยยยยย ควนชวนพิแกมากินข้าวด้วย5555555555
    #46
    0
  10. #43 ปงจี้ (@mayupong-111) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 02:42
    ชอบความเขินอายของโฮซอกต่อพี่จิน คิมนัมจุนที่ชมโฮซอกน่ารักตลอดเวลา55555555555555
    #43
    0
  11. #42 BN m68 (@AlwayBTS) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 02:36
    เขินแทบตายตอนที่ทั้งสอบคนอยู่ในร่มคันเดียวกันอะ แล้วน้องยังไปเดินฝั่งติดถนนแทน อ้าววว งั้นก็แสดงว่านัมจุนไม่ได้รู้ว่าโฮซอกมาอยู่นี่ก่อนเหรอเนี่ย พรหมลิขิตมากเว่อออ ปลื้มแล้วยังได้อยู่ห้องข้างกันไปอีก เนี่ยยย รู้สึกตะงิดใจว่าพิยุนกิจะชอบน้องรึเปล่า ข้อยกเว้นไปอี้กกก แต่ที่แน่ๆยัยชอบคุณซอกจินไปแล้วค่าาา แปลกใจกับการที่เห็นนัมจุนในแนวแฟชั่นไรงี้มากเลยค่ะ น่าสนใจมากเลยยย ชอบ!!
    #42
    0
  12. #41 PAIDEFzeLiX (@akuyahiruku) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 02:16
    นั่นไงล่าาาาาาาาาาาาาา ว่าแล้วววววววววววววววว *ตะโกนก้อง*

    ใช่จริงด้วย จากที่อ่านตอนที่แล้วในหัวคือมีอยู่สองคน ไม่นัมจุนก็พี่ยุนกิ แต่มาเจอตอนนี้ว่าพี่ยุนกิหัวฟ้าก็โอเค เหลืออีกช้อยส์ที่ไม่แน่ว่าจะใช่ โอ๊ย แต่ชอบพี่ยุนกิมากเลยค่ะแง บรรยายออกมาแล้วรู้สึกว่าพี่แกเป็นคนน่ารักมึนๆมากๆ ดูความสัมพันธ์ของคุณครูของเรากีบนักเขียนอิสระตัวเล็กจะดีเอามากๆเลยค่ะพอนึกภาพตามไปด้วย โฮ ,,,

    จากตอนที่แล้วลืมกรี๊ดนัมจุนโดขิ นัมจุนเรื่องนี้เป้นคนที่โดขิได้น่ารักมากๆ กรี๊ดในใจเอา ชอบมากค่ะฮือ5555 น่ารัก55555

    ดูจากแรกพบจนกระทั่งปัจจุบันนี่ดูครูจองโฮซอกจะตกหลุมคิมซอกจินเวิร์ลวายด์แฮนซั่มไปแบบเต็มใจสุดๆเลยนะคะเนี่ย ดูโดขิทุกครั้งที่ได้พบสบหน้า สักพักเราจะหลอนไตเติ้ลเรื่องเป็นจินโฮปแล้วค่ะช่วยด้วย กรี๊ด5555

    หูย แต่ไม่นึกเลยว่านัมจุนจะเรียนเอกแฟชั่นแถมเป็นนายแบบอีก อย่างหลังนี่ไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่เพราะหุ่นนัมจุนเป็นหุ่นนายแบบอยู่แล้ว โหย แต่คณะเรียนนี่เหนือคาดจริงๆค่ะ5555 แต่เราก็ชอบ ! <3

    หลังจากลุ้นอนู่นานว่าเรื่องนี้จะเป็นยังไง นัมจุนจะเปลี่ยนใจเรื่องคนที่ชอบมาชอบโฮปงี้รึเปล่า
    แต่สุดท้ายเราก็โล่งอก
    เพราะเจ้าของหัวใจอยู่ถัดไปอีกสองห้องนี่เอง
    กิ๊ว
    <3

    ป.ล. ทั้งรามยอนหม้อโหญ่ ทั้งไก่ทอด ทั้งพิซซ่านี่ทำนอนทรมานเพราะหิวอยู่กลางเตียงเลยค่ะ(....) /อยากกิ๊น
    ป.ล.2 รออ่านต่ออยู่นะคะะะ ,, <3 <3 <3 <3 <3
    #41
    0
  13. วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 02:10
    กรี้ดดดดด น่ารักกกก ตาละฉากแบบ ฮือออ เห็นภาพมากๆ น่ารักมากๆเลย เฮียกิก็มา แงๆ
    #40
    0
  14. วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 21:15
    คิมนัมจุนเป็นนายแบบบบบบบบบ กรี๊ดดดดดดด. อยู่ใกล้กันแค่นี้เองงงงงง ฟงงหงด่ดา
    #38
    0
  15. #37 _f4rth (@fourth930628) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 16:20
    นัมจุนมองคุณโฮซอกได้น่ารักมากๆเรย ฮื้ออออออ ไม่ต้องจีบสาวและมั้งงานนี้ จีบคุณครูดีกว่าเนอะะ ฉากเปิดตัวยัยกิคือน่ารักมาก ดูเป็นคนที่ต้องมีคนดูแลจริงๆ ซึ่งก็คือพิจิน ตามมาจากเรื่องเอดซิล่สเลยนะคะะ สู้ๆค่ะไรท์
    #37
    0
  16. วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 12:43
    แหมมมมมมมมมมม คุณนักเรียนนนนนนนนนนน ไม่เนียนค่าาาาาาาา เรารู้เราเห็นนนนนนนนนน 55555555
    แต่ว่าโป๊ะแตกว่าอยู่คอนโดเดียวกันแล้วทีนี้ คุณครูจองจะโกรธมั้ยเนี่ยยย เพิ่งเริ่มจีบก็ซวยซะละ
    ว่าแต่คุณนักเรียน เรียนด้านแฟชั่นแถมเป็นนายแบบนี่ โอ้โห มีโอกาสก็โชว์ความเท่ ความหล่อให้คุณครูเค้าเห็นนะคะ เค้าจะได้ไม่เห็นแค่ตอนเงอะงะเวลาเต้น เผื่อคุณครูจะหวั่นไหวบ้าง ฮ่าาา
    แต่คุณครูจองน่ารักจังเยยยยยยยย ฮืออออ ตอนบ่นงุบงิบนี่ น่าร้ากกกกกกกกกก บ่นเป็นคุณแม่เลย แต่น่ารัก ยอมมมมม
    คุณน้องคิมเนี่ยหวังจะจีบแน่นอน แต่คุณพี่คิมเนี่ย มาตีซี้ทำไมคะ เห็นน้องเค้าเขินแล้วยังไงอะไร น่าหมั่นไส้จริงๆ ฮ่าาาา แต่ว่าถ้าตีสนิทไว้เผื่อคนน้อง ก็ถือว่าทำดีแล้วค่ะ แต่ถ้าบริหารสเน่ห์เล่นๆ จะยุให้เจอคนจีบยากที่ชอบอดนอนคนนั้น อุ๊ป ฮ่าาาา
    รอตอนหน้านะคะะะะะะะ
    #36
    0
  17. #35 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 03:41
    กี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ขอกี๊ดน้องยุงกิก่อน ทำไมน่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ใส่ชุดนอนสีน้ำเงินนนนน ฮืออออน้องงงงงงง นึกภาพตามแล้วมันโซตะมุตะมิ น่าให้พิจินไปนอนกอด /เอ๊ะ
    ว่าแต่นั่นไง โป๊ะแตก703 /ขำไหล่สั่น แต่ไม่อยากนึกเลยว่าชะตาชีวิตน้องนัมจะเป็นยังไง อห อยู่หอเดียวกันขนาดนี้แร้วนั้นนนน ขอให้กระชับความสัมพันธ์ได้เร็วไวนะจ๊ะ เราจะไม่คิดมากกับความอิรุงตุงนังนี้ 5555555555555
    #35
    0
  18. #33 Flint (@v-v-vee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 23:36
    อ๋อย ชอบพี่เหรอคุณ สนใจรับน้องชายไปด้วยมั้ยคะ /ส่งพี่กลับมาให้เรา
    #33
    0