[BTS] Nice day, isn’t it? | Monhope, Jinga

ตอนที่ 3 : Day 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 522
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    14 ก.พ. 61

               

'Day 2'

MONHOPE

Author: RUNzPACA

Genre: Romantic Comedy / Pluffy(?)













               ตะกร้าผ้าสีเขียวอ่อนซึ่งเป็นสีโปรดของเขาเต็มไปด้วยเสื้อผ้า เพราะฝนที่ตกเกือบตลอดทั้งสัปดาห์ทำให้เขาต้องรอเวลาจนถึงวันหยุด และไม่ลืมที่จะขอพรให้แดดออกดีๆสักวันด้วย

                

               จองโฮซอกโยนกระปุกผงซักฟอกใส่ตะกร้าผ้าที่จะยกลงไปข้างล่างลวกๆ หันมาเก็บเครื่องดูดฝุ่นที่เพิ่งใช้งานเสร็จเรียบร้อยเข้าห้องเก็บของเล็กๆข้างครัว ชะโงกหน้าดูสภาพอากาศนอกหน้าต่าง แสงแดดที่แยงตาเข้ามาทำให้เขารู้สึกสดชื่นยิ่งกว่าวันไหนๆ

                

               วันนี้ล่ะ จะได้ตากผ้ารับไอแดดหอมๆสักทีโว้ย!

                

               ร่างผอมๆของครูสอนเต้นหอบตะกร้าใบใหญ่ออกมาจากห้อง กดลิฟต์แล้วยืนรอพลางฮัมเพลงอย่างสบายอกสบายใจ

                

               ไม่นานประตูลิฟต์ก็เปิดออก ทว่ากลับมีคนเดินสวนออกมาจากด้านในทำให้โฮซอกชะงักปลายเท้าตอนที่เงยหน้าขึ้นมาจากสมาร์ทโฟนในมือ เขากำลังจะยกยิ้มทักทายตามสไตล์เพื่อนบ้านที่ดี แต่ก็ชะงักไปเพราะใบหน้าหล่อเหลาของคนที่ไม่คุ้นหน้าคุ้นตาว่าอาศัยอยู่ชั้นเดียวกัน

                

               “สวัสดีครับ” เพราะโฮซอกอึ้งไปครู่นึง เจ้าของใบหน้าดูดีราวกับดาราจึงเป็นฝ่ายทักเขาก่อน “จะลงไปห้องซักรีดหรอครับ รอผมแปบนึงได้ไหม? เดี๋ยวหยิบตะกร้าในห้องก่อน”

                

               โฮซอกยิ้มค้างเพราะตั้งตัวไม่ทัน แต่ก็รีบหาเสียงตัวเองเพื่อตอบกลับไปก่อนที่คนรอใช้ลิฟต์ชั้นอื่นๆจะก่นด่าความชักช้า

                

               “ออ ครับ”

                

               คนตัวสูงกว่าเดินผ่านตัวผอมๆของเขาตรงไปที่ห้อง โฮซอกเดินเข้าไปด้านในลิฟต์ กดปุ่มให้ประตูค้างไว้ขณะที่มีเสียงไขประตูสักพักก่อนร่างของคนหน้าตาหล่อเหลาคนเดิมจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งกลับมาที่ลิฟต์พร้อมตะกร้าผ้าใบใหญ่

                

               ริมฝีปากอิ่มสุขภาพดีของคนตัวสูงกว่าเขายกยิ้มขึ้น ยิ่งทำให้ใบหน้านั้นดูน่ามองยิ่งขึ้นไปอีก คนตัวผอมรู้สึกเหมือนกับถูกใบหน้าหล่อเหลานั้นดึงดูดสายตาไว้อยู่หมัด เห็นริมฝีปากอีกฝ่ายขยับพูดอะไรบางอย่าง -- เหมือนจะเป็นคำขอบคุณ แต่ตอนนี้ในหัวเขาเหมือนจะไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้นเพราะรอยยิ้มน่ามองที่แอคแทคเต็มๆตาเมื่อครู่นี้

                

               บรรยากาศในลิฟต์เงียบเชียบ ดวงตาเรียวรีที่ไม่รู้จะวางสายตาไว้ที่ไหนทำเป็นมองตะกร้าผ้าของตัวเองสลับกับตัวเลขชั้นบนจอดิจิตอล โฮซอกแอบเห็นว่าตะกร้าผ้าในมือคนหน้าตาดีเป็นสีชมพู ถึงจะดูหวานแหววไปนิด แต่ท่าทางคงจะเป็นสีที่อีกฝ่ายชอบ ดูจากผ้าส่วนใหญ่ในตะกร้าก็เป็นสีโทนเดียวกัน

                

               “ผมไม่คุ้นหน้าคุณเลย” ครูสอนเต้นตัวผอมเป็นฝ่ายชวนคุยเพื่อลดบรรยากาศเงียบๆในลิฟต์(และเพราะอยากรู้จักด้วย) “เพิ่งย้ายมาหรอครับ?”

                

               “ใช่ครับ เดิมทีห้องที่ชั้นนั้นน้องชายผมอยู่คนเดียวน่ะ” เสียงของเขานุ่มทุ้มน่าฟัง โฮซอกเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว “แต่ผมเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ด้วยเพราะใกล้ที่ทำงานครับ”

                

               “อ๋อ” เขากัดปากนิดๆเมื่อพยายามคิดว่าจะชวนอีกฝ่ายคุยอะไรต่อดี แต่ประตูลิฟต์ก็เปิดออกที่ชั้น3ซึ่งเป็นชั้นส่วนกลาง เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาเดินนำออกไปก่อน โฮซอกมองตามลาดไหล่กว้างๆแล้วนึกชื่นชมอยู่ในใจ

            

               อิจฉาหุ่นดีๆนั่นชะมัด

                

               “อา-- แย่ละ ผมลืมเอาผงซักฟอกลงมาด้วย”

                

               “เอ๊ะ? ใช้ของผมก่อนไหมครับ?”

                

               “อย่างนี้ผมก็รบกวนสิ จะดีหรอครับ”

                

               คนตัวผอมรีบส่ายหัว พลางยืนกระปุกผงซักฟอกให้เป็นการยืนยัน “ไม่เป็นไรครับ แค่ครั้งเดียวคงไม่หมดหรอก”

                

               เพื่อนบ้านรูปหล่อตัดสินใจรับกระปุกมากจากคนตัวผอม เขามองดวงตาที่โค้งเป็นรอยยิ้มแล้วอดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซว

                

               “ว้า งั้นถ้ามีครั้งหน้า คุณก็ไม่ให้ผมยืมแล้วสิ?”

                

               “ไม่ -- คือถ้าคุณลืมอีกก็ยืมผมได้” โฮซอกรีบแก้ขณะที่อีกฝ่ายหัวเราะเบาๆ เจ้าของไหล่กว้างหันไปโยนเสื้อผ้าลงในถังซัก เทผงซักฟอกลงในช่องใส่แล้วส่งกระปุกคืนเจ้าของ

                

               “ผมคิมซอกจินครับ อยู่ห้อง703

                

               “อ๋อ ห้องที่อยู่ริมสุดน่ะหรอครับ” คนตัวผอมไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมถึงเพิ่งจะได้เจออีกฝ่าย ก็ห้อง703อยู่ด้านในสุดทางเดิน ส่วนห้อง701ของเขาอยู่ใกล้ลิฟต์ ถ้าไม่บังเอิญออกจากห้องมาพร้อมกัน ก็คงไม่มีทางได้เจอกันอยู่แล้ว

                

               สงสัยวันนี้ท่าทางจะเป็นวันดี นอกจากอากาศดี แล้วยังเจอเพื่อนบ้านหน้าตาดีซะด้วย

                

               คิมซอกจินวางตะกร้าเปล่าไว้บนตัวถังของเครื่องซัก มองเพื่อนบ้านที่กำลังทำสีหน้าครุ่นคิดอยู่สักพักหนึ่ง

                

               “แล้วคุณจะไม่บอกชื่อหน่อยหรอ คุณ701

                

               “อะ -- โฮซอกครับ” เจ้าของชื่อแทบผงะเมื่ออีกฝ่ายไม่ได้แค่ทวงถามขึ้นมาเฉยๆ แต่ยื่นใบหน้าหล่อๆนั่นเข้ามาใกล้จนเขาตั้งตัวไม่ทันจนได้แต่ตอบเสียงอ้อมแอ้ม “ -- จองโฮซอก”

                

               “ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ” ชายหนุ่มเจ้าของห้อง 703 ว่าพร้อมรอยยิ้ม ไม่วายยกมือขึ้นมาตบลงบนไหล่บางเบาๆสองสามทีอย่างตีซี้ “ถ้างั้นผมขอตัวก่อนนะครับ ไว้เจอกันใหม่”

                

               “อา ครับ ไว้เจอกัน” ริมฝีปากรูปหัวใจยิ้มค้างไว้จนกระทั่งเจ้าของส่วนสูงที่มากกว่ากับลาดไหล่กว้างนั่นเดินหายออกไปจากห้องซักผ้า รู้สึกเหมือนตัวลอยๆนิดหน่อยระหว่างที่หอบผ้าใส่ลงเครื่อง ก่อนจะชะงักมือเมื่อฉุกคิดถึงความแปลกประหลาดบางอย่างได้

                

               “เดี๋ยวดิ

 

                

               “ยังไม่เคยพูดเลยนี่หว่าว่าอยู่ห้อง701

 








               

                

               เสียงพื้นรองเท้ากระทบกับพื้นไม้ในห้องซ้อมเต้นดังเป็นจังหวะเดียวกับดนตรีที่เปิดไปพร้อมกันเป็นสิ่งที่คุ้นหูกันดีของคนในสตูดิโอ คลาสบ่ายใกล้จะเสร็จสิ้นลงในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า เวลาช่วงเย็นที่เป็นช่วงพักเบรกก่อนเข้าคลาสค่ำทำให้มีนักเรียนเดินเข้าออกภายในตึก และเจ้าของรูปร่างสูงใหญ่เองก็เป็นหนึ่งในเด็กนักเรียนเหล่านั้น

                

               คิมนัมจุนรู้สึกได้ว่าตัวเองดูแปลกแยกไปจากคนอื่นๆในโรงเรียนสอนเต้นค่อนข้างชัดเจน ไม่รู้ว่าเป็นเสื้อผ้าที่ใส่มาวันนี้ที่ดูแตกต่างจากชุดวอร์มคล่องตัวของคนอื่นๆ หรือเพราะเป็นคนหน้าแปลกที่เพิ่งจะโผล่มาที่นี่เป็นครั้งที่สองกันแน่ แต่ถ้าว่ากันจริงๆเขาก็คิดว่าทั้งสองอย่างนั้นแหละ

                

               มือหนาหิ้วถุงกระดาษที่ใส่คอนเวิร์สไฮสีขาวของคุณครูตัวผอมๆที่ต้องสอนเขาเต้นวันนี้เอาไว้ โชคดีที่วันก่อนมีแดด อากาศปลอดโปร่ง รองเท้าเลยแห้งทันอย่างที่หวัง ไม่อย่างนั้นไม่อยากจะคิดเลยว่าคนที่ดูจู้จี้เรื่องความสะอาด แม้กระทั่งรอยเปื้อนบนรองเท้าก็ทำเหมือนเขาไปตีหัวเจ้าตัวจะหัวเสียขนาดไหน

                

               ร่างสูงของเด็กมหาลัยเปิดประตูห้องซ้อมของคุณครูจองก่อนชะโงกหน้าเข้าไปมองหาเจ้าของห้องซ้อม เสียงดนตรีที่ดังลอดออกมาทำให้รู้ว่าภายในห้องยังมีคน และการเคลื่อนไหวหน้ากระจกบานใหญ่ของคนสามคนก็ทำให้นัมจุนตัดสินใจเดินเข้าไปนั่งรอเงียบๆที่มุมห้อง

                

               นอกจากจองโฮซอกก็มีอีกสองคนที่เขาไม่รู้จักกำลังเต้นไปตามบีทของดนตรีเป็นจังหวะสนุกสนาน ดอกยางจากพื้นรองเท้าเสียดสีพื้นไม้เป็นระยะ นักเรียนใหม่ใช้ดวงตาคมกริบมองตรงไปยังคนที่เต้นนำอยู่ตรงกลาง เขามองจองโฮซอกที่กำลังขยับร่างกายอย่างมีความสุข

                

               เจอกันครั้งแรกก็ไม่ได้เจอกันดีๆ เขาก็เพิ่งจะได้เห็นตอนที่อีกฝ่ายยิ้มแบบนี้ครั้งแรกนี่ล่ะ

            

               พอยิ้มแล้วน่ารักกว่าเดิมอีก

                

               คิมนัมจุนยกมือขึ้นเกาหัว ช่วงนี้เขาท่าจะเบลอหนักถึงได้มองคนประหลาดๆคนนั้นน่ารักถึงสองครั้งสองหนแบบนี้

                

               “อ้าวโฮซอกฮยอง มีคนมาแน่ะ”

                

               จู่ๆคนที่เคลื่อนไหวอยู่หน้ากระจกก็หยุดเต้นพร้อมกับประโยคที่เรียกให้เจ้าของชื่อหยุดตาม  ไม่ได้สังเกตเลยว่านักเรียนใหม่ที่เขาต้องสอนเต้นเข้ามานั่งหน้าสลอนอยู่มุมห้องตอนไหน โฮซอกบึนปากใส่คนมาใหม่ทีนึงแล้วหันไปบอกให้เพื่อนนักเต้นอีกคนปิดเพลงไปก่อน

                

               “รองเท้าผมล่ะ?”

            

               แหม มาถึงก็ถามหาของของตัวเองเลย

                

               คนเด็กกว่าชี้ไปที่ถุงกระดาษที่วางข้างตัวอีกฝ่ายจึงแง้มปากถุงออก เห็นคอนเวิร์สลูกรักนอนสะอาดเอี่ยมอ่องอยู่ในถุงก็ทำตาโต เจ้าตัวหยิบรองเท้าผ้าใบสีขาวออกมาเช็คสภาพด้วยท่าทางพออกพอใจ

                

               “สะอาดดีมาก” เหมือนจะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าอาทิตย์ที่แล้วไม่ชอบหน้าเขาขนาดไหน คนตัวผอมถึงได้ย่นจมูกนิดๆ ทำท่าทางประมาณว่ามันก็หน้าที่ของคิมนัมจุนคนนี้อยู่แล้วที่ต้องซักให้สะอาด คนตัวสูงอดยิ้มมุมปากไม่ได้ตอนที่เห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาของครูสอนเต้นตัวผอม

                

               จองโฮซอกเก็บรองเท้ากลับเข้าถุงเหมือนเดิม เดินเอาของไปวางไว้ที่โต๊ะอีกมุม นัมจุนเพิ่งเห็นว่าในห้องเหลือแค่พวกเขาสองคนเท่านั้น คนที่อยู่ก่อนหน้านี้คงจะออกไปข้างนอกแล้ว

                

               คนตัวผอมเรียกให้เขาออกไปยืนกลางห้อง นัมจุนมองขนาดตัวของเขากับอีกฝ่ายในกระจก ส่วนสูงที่ต่างกันเกือบหนึ่งช่วงหัวทำให้เขาประหลาดใจ

                

               “เคยเต้นมาก่อนรึเปล่า?” โฮซอกถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆไม่ได้ดูมึนตึงเท่าวันก่อนแล้ว แต่ก็เผลอขมวดคิ้วเมื่อคำตอบของคนตัวสูงคือการส่ายหัว  

                

               “จะจีบสาวต้องพยายามขนาดนี้เลยหรอ” เขาได้ยินเสียงบ่นเบาๆจากอีกฝ่าย จองโฮซอกยกมือขึ้นลูบคางตัวเองอย่างครุ่นคิด “งั้นเดี๋ยวจะเปิดเพลงง่ายๆให้ก่อน อยากรู้ว่านายจะจับจังหวะดนตรีได้แค่ไหน”

                

               คนตัวผอมไม่รอคำตอบจากนักเรียนจำเป็นที่ทำหน้าอึนอยู่กลางห้อง เขาสไลด์ปลาวนิ้วหาเพลงที่มีจังหวะกลางๆกำลังดีสำหรับใช้ฝึกในคลาสเริ่มต้น แล้วกดเล่นเพลง

                 

               ดวงตาเรียวรีมองคนตัวสูงกลางห้องที่เริ่มโยกหัวไปตามจังหวะเพลงทีละนิด คิดในใจว่างานนี้คงไม่ลำบากเท่าไหร่แหละมั้ง ก็ในเมื่ออีกฝ่ายก็ดูจะเข้าถึงจังหวะเพลงได้เหมือนกัน

 







               

                

               จองโฮซอกรู้แล้วว่าตัวเองคิดผิด

                

               ขอไม่บรรยายถึงการเต้นของคิมนัมจุนได้ไหม เกิดมา24ปีในชีวิตนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่โฮซอกรู้สึกว่าตัวเองกำลังเจอกับอะไรที่ประหลาดที่สุดในโลก ถ้าการขยับตัวของคิมนัมจุนเรียกว่าท่าเต้น มันคงเป็นอะไรที่ -- พินาศ ถึงจะไม่ขนาดนั้น แต่ก็ใกล้เคียงนั่นแหละ

                

               ไอ้การขยับตัวไปมั่วๆนั่นยังไม่เท่าสีหน้ากับแขนขาที่ปัดป่ายไปทั่วเหมือนตัวอะไรสักอย่าง -- นั่นมันโคตรแย่ เขาต้องรื้อสิ่งที่คิดไว้ในหัวว่าจะสอนเจ้าตัวในวันแรกทิ้งไปให้หมด แล้วเริ่มต้นจากการยืนและขยับเท้าก่อนเป็นอย่างแรก แต่เชื่อไหม -- เวลาสองชั่วโมงที่ผ่านมานอกจากทำหน้าเลิกลั่ก คิมนัมจุนก็แทบขยับตัวไม่ถูกเลย

                

               ตัวแข็งอะไรขนาดนั้นกันล่ะ

                

               เขาไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าคิมนัมจุนไม่มาลงเรียนเต้นก่อนไปจีบสาวคนนั้นจริงๆจังๆ ผลลัพธ์มันจะออกมาเป็นแบบไหน

                

               “พัง” นั่นคือสิ่งที่คุณครูจองพูดออกมาก่อนที่คนเด็กกว่าจะทำหน้าอึนหนักกว่าเก่า

                

               “ผมบอกแล้วว่าเต้นไม่เป็นจริงๆ”

                

               โฮซอกทำหน้างงบ้าง เขายืนกอดอกมองเด็กมหาลัยที่เดินไปนั่งพักหน้ากระจกแล้วนึกไปถึงสาเหตุที่ทำให้อีกฝ่ายมาเรียนเต้นแบบเร่งด่วน “แล้วทำไมต้องมาลำบากจีบสาวด้วยเรื่องเต้นเนี่ย เอาเวลาไปจีบวิธีอื่นจะเวิร์กกว่าไหม”

                

               “ได้ซะที่ไหน” คิมนัมจุนส่ายหน้าหวือ “ก็เขาชอบเต้นนี่”

                

               “แล้วคนเรามันจะชอบแค่อย่างเดียวหรอวะ” โฮซอกนั่งขัดสมาธิหันหน้าเข้าหานักเรียนตัวสูง “จีบด้วยการซื้อของที่ชอบให้ อะไรแบบนั้นแทนไม่ดีกว่าหรอ”

                

               นัมจุนเลิกคิ้วกับคำแนะนำจากอีกฝ่าย เขามองใบหน้าที่ตอนนี้กำลังมีความจริงจังกับหัวข้อการสนทนาจนน่าตลก ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ยังตึงๆกับเขาอยู่เลย แต่พอใช้เวลาด้วยกันกว่าสองชั่วโมงในห้องซ้อม อีกฝ่ายกลับช่างพูดคุยและอัธยาศัยดีอย่างไม่น่าเชื่อ

                

               “จริงๆนอกจากเรื่องเต้น ผมก็ไม่รู้ว่าเขาชอบอะไรแล้ว”

                

               “งั้นเรื่องที่นายจะจีบนี่เขาก็ไม่รู้ใช่ป่ะ

                

               คนเด็กกว่ายิ้ม -- ลักยิ้มบุ๋มที่ข้างแก้มทำให้จองโฮซอกได้เห็นว่าอีกฝ่ายนั้นดูดีกว่าที่คิดเสียอีก

                

               “อืม เขาไม่รู้หรอกครับ”

                

               “เอ้า แล้วจะได้รู้ตอนไหน ไม่บอกไว้ก่อน ถ้าเขาไปชอบคนอื่นจะทำไงเล่า”

                

               “ไม่ม้าง” ถึงจะว่าแบบนั้นแต่นัมจุนก็อดคิดตามไม่ได้ แต่เขาก็รู้สึกว่ายังไม่ควรจะไปบอกตอนนี้หรอก

                

               จะว่าไงดีล่ะ -- ขืนรีบบอกตอนนี้จะแย่เอาน่ะสิ

 








               

                

               โฮซอกพับผ้าที่ตากจนแห้งสนิทมีกลิ่นไอแดดอ่อนๆเก็บเข้าตู้ด้วยอารมณ์แจ่มใสเหมือนอากาศวันนี้

                

               เป็นอีกวันที่เขาลงไปซักผ้าที่ชั้น3 แล้วเจอกับเจ้าของตะกร้าผ้าสีชมพูในห้องซักรีด คิมซอกจินในเสื้อฮู้ดสีชมพูตัวที่เขาเคยเห็นในตะกร้าซักก่อนหน้านี้ดูเข้ากันดีมากกว่าที่โฮซอกคิดไว้เสียอีก แถมการพบเจอเพื่อนบ้านคนหล่อวันนี้ยังนำพาสภาพอากาศแจ่มใสมาให้ด้วย มันน่าแปลกที่สองครั้งที่เจอกัน มันจะเป็นวันที่อากาศดีพร้อมซักผ้าเสมอ

                

               หล่อแล้วยังเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม(?)อีก

                

               นอกจากนั้นเขายังได้รับขนมจากเพื่อนบ้านหน้าหล่อเป็นของตอบแทนน้ำใจเรื่องผงซักฟอกเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ตอนแรกก็เกรงใจที่จะรับ แต่สุดท้ายคุณซอกจินก็คะยั้นคะยอให้รับมาจนได้

                

               จริงๆเค้กจากร้านดังเจ้านี้ก็อร่อยดี แต่ก็รู้สึกเขินๆยังไงไม่รู้

                

               คนตัวผอมเพิ่งรู้ว่าอีกฝ่ายอายุมากกว่าเขาถึงสองปี เป็นพนักงานในบริษัทซอฟต์แวร์แห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากหอพัก พอว่าแบบนั้นแล้วโฮซอกก็โดนบอกให้เรียกว่าจินฮยองก็ได้ เพราะอย่างไรก็อายุน้อยกว่า เหมือนมีน้องชายอีกคนอะไรแบบนั้น

                

               จะว่าไป -- ยังไม่เจอน้องชายที่เป็นเจ้าของห้อง 703 สักครั้งเลยแฮะ

                

               อยู่ที่นี่มาปีกว่าเขาก็ไม่ค่อยเห็นว่าห้อง 703 จะมีคนเข้าออกบ่อยสักเท่าไหร่ ถ้าหากว่าเคยเจอกันแล้ว ก็อาจจะเป็นใครสักคนที่เดินสวนกันในห้องซักรีด หรือไม่ก็แถวๆหน้าอพาร์ตเม้นต์ก็ได้

                

               หลังจากเก็บผ้าผ่อนจนเสร็จเรียบร้อย คุณครูสอนเต้นก็ออกมานั่งรับลมริมระเบียงพร้อมถ้วยรามยอนแบบชงน้ำร้อนพร้อมรับประทานในมือดวงตาเรียวรีเห็นแผ่นหลังของใครบางคนไกลๆจากระเบียงห้อง 703 ผมสีควันบุหรี่จะว่าแปลกตาก็ใช่ แต่กลับดูคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก นั่นไม่ใช่คิมซอกจินแน่นอน หรือคนนั้นจะเป็นน้องชายของอีกฝ่ายกันนะ?

                

               แต่จะให้ตะโกนเรียกจากตรงนี้ก็ไม่ใช่เรื่อง ไว้เจอซอกจินฮยองแล้วค่อยถามแล้วกัน

                

               อ่า -- รู้อย่างนี้น่าจะขอคาเคาไว้ซะก็ดี

                

               ถ้าซักผ้าคราวหน้า จะได้เจอกันอีกไหมนะ




++--------------------------------------------++






::TALK::

หลังจากที่อัพตอนล่าสุดของฟิคซักผ้าไป นี่ก็ผ่านมา 1ปี 1เดือน กับ 24วัน ที่หายไป

ตอนนี้กลับมาอัพแล้วนะคะ 555555555 orz

สำหรับใครที่รออยู่ ขอโทษจริงๆค่ะที่ทำให้รอนานขนาดนี้ สาบานเลยว่าไม่อยากดอง แต่มันแต่งไม่ออกจริงๆ 555555 /ล้อง


แต่ว่าตอนนี้ก็เข็นออกมาสำเร็จแล้วนะคะ มีความหวังและตั้งใจว่าจะกลับมาอัพฟิคซักผ้า และฟิคลาบิรินทร์ตามปกติเร็วๆนี้ค่ะ

ขอบคุณทุกคนที่ยังรออ่านอยู่จนถึงตอนนี้นะคะ 

แล้วก็ ในอนาคตมีฟิคม่อนโฮปอีกเรื่องที่อยากแต่งมาลง หวังว่าจะได้รับการตอบรับอย่างดีนะคะ  


เจอกันตอนหน้าครัช จะไม่ปล่อยให้รอนานนนนนน


รักทุกคนค่ะ คอมเม้นให้น้องด้วยนะ TT


TWITTER HASHTAG: #ม่อนโฮปซักผ้า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

104 ความคิดเห็น

  1. #98 JH_PD (@skool-kakao) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 21:53
    อ่อ จีบโฮซอกสินะ 5555555
    #98
    0
  2. #92 Whale.Girl.91 (@Prince_B) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 01:34
    ตอนแรกเรางงๆนิดหน่อยค่ะเพราะทามไลน์เรื่องมันแปลกๆ
    ตอนี้เราเข้าใจว่า อันนี้คือจุดเริ่มต้นของนร. ของคุณครูโฮซอก ใช่มั้ยนะ?
    สงสารคิมนัมจุน ตัวแข็งนี่ไม่ใช่อะไร เขินนนใช่ม้ายยยย 5555
    #92
    0
  3. #91 Suchaa_12247 (@MingKwanKung) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 19:20
    น้องชายจินฮยองคือคิมนัมจุน!!!
    #91
    0
  4. #88 TAOnY (@Aon--Aon) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 13:15
    คนที่จะไปจีบ ชอบเต้น
    เอ๊ะ!!!!
    #88
    0
  5. วันที่ 17 กันยายน 2561 / 19:05

    น้องชายคุณคิมซอกจินใช่นัมจุนแน่ๆ หึหึหึหึ / ตอนเต้น นัมจุนดูเป็นนัมจุนจริงๆ 5555555 แต่เขินนะที่บอกว่าจีบคนที่ชอบเต้น ฮือววว ;//;

    #77
    0
  6. #63 Supikakan99 (@sonelittsw99) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 00:05

    รู้เรยนะคะว่า น้องชายคิมซอกจินคือใครรรรร ลูกศิษย์ตัวเองรึเปล่าคะ คริคริ เพื่อนบ้านหล่อขนาดนี้ เป็นนี่ก็คงมีเขินบ้างแหละค่ะ เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมอีก 55555555555 เอ้อ อะไรจะบังเอิญเนอะ

    #63
    0
  7. #45 3dot (@cherilnaey) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 17:43
    เพิ่งรุ้ว่านิยายนานขนาดนี้ค่ะ55555 ขอบคุณที่มาต่อนะคะ จะตามอ่านต่อไปเรื่อยๆ ค่ะ
    #45
    0
  8. #39 PAIDEFzeLiX (@akuyahiruku) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 01:47
    ในที่สุด---- หลังจากที่นั่งมองแจ้งเตือนนิยายอัพมานาน
    แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง TTTTTTTTTTTTTTTT

    ถึงจะมาเจอทีหลังคนอื่นๆเชาแต่บอกได้เลยค่ะว่าเป็นฟิคม่อนโฮปเรื่องนึงที่รักมากและคิดถึงมาก แง แต่กลับมาก็ชื่นใจแล้วค่ะฮือ ขอบคุณที่ไม่ไปไหนนะคะ <3 < 3 <3 /ส่วนเรื่องแต่งไม่ออกเราเข้าใจนะคะโอ๋ๆ ลูบๆ แปะๆ

    คอมซอกจินผู้หวานแหวว นึกภาพจากในมโนภาพดูหล่อมาก บ่าใหญ่ไหล่กว้างจนพี่โฮปเราโดขิโดขิ โหย ต้องไม่ธรรมดา55555

    ชอบตอนบรรยายเกี่ยวกับการเต้นนัมจุนมากเลยค่ะ ตอนแรกก็ดีๆนะ โยกหัวตามจังหวะเพลงได้ สักพักเลื่อนลงมาเจอพังแล้วเราไปไม่เป็นเลยค่ะ จากบรรยายคือย่ำแย่มากจนรับไม่ได้ ฮือ555555

    บุคคลผู้มีเรือนผมสีควันบุหรี่นั่นคือใครกันนะ!? ร-หรือว่าจะเป็น!?
    #39
    0
  9. #34 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 03:27
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด ทูซอกๆๆ /โดนชกออกฟิค
    แงคิดถึงเรื่องนี้มาก ชอบพิฮปเรื่องนี้ เอ็นดู 5555555555555555 นึกหน้าหงึๆออกได้ชัดเจนมาก
    /ขอขำกับท่าเต้นน้องนัม อห เป็นการบรรยายที่ ไม่ต้องบรรยายก็รู้อะว่าหินขนาดไหน ฮือ วงวารคูมคู แต่ก็แอบสงสัยเรื่องคำพูดน้องนับว่าแบบ เอ๊ะ นายหมายถึงใครอะยูว เฮนโล้วววววว กำลังคิดว่าจริงๆแล้วชอบพิฮปอยู่แล้วป่าว แต่ก็ยังไม่อยากปักใจเท่าไหร่ แบบ เอ๊ จริงหลอ ใช่หลอออออ เอ้า ขอดูต่อยาวๆล่ะะะะ
    #34
    0
  10. #32 ปงจี้ (@mayupong-111) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:56
    ชอบความหลงความหล่อพี่จินของโฮซอกมาก555555555555555555 อะไรจะอวยเบอร์นั้นคะ
    #32
    0
  11. #29 pepper_amp84 (@pepper_amp84) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:55
    ฮืออออ ชอบเรื่องนี้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อบอุ่นมาก ภาษาก็ดีมากค่ะ จะอ่านซ้ำจนกว่าตอนใหม่มา
    #29
    0
  12. #27 ppweird (@ppweird) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:34
    น้องชายของคุณซอกจินคือนัมจุนแน่ๆเลยยยย แงง นัมจุนแอบชอบโฮซอกรึป่าววววว
    #27
    0
  13. #26 โพซิตรอน (@kimtahayon) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:10
    แงงง ไรท์กลับมาแล้นนน ตอนเห็นแจ้งเตือนนี่แอบแปลกใจนิดนึง แต่พอพิจารณาชื่อเรื่องดีๆ นี่แทบกรี๊ดเลยค่ะ ฮื่ออออ
    โฮซอกน่ารักมากๆ เลย คนอะไรน่ารักแถมใจดี แต่อย่าเพิ่งหลงสเน่ห์ผู้ชายกับตะกร้าสีชมพูสิคะ5555 แปลกนะ ที่อีกฝ่ายรู้ว่าเขาอยู่ห้องไหน จะเกี่ยวกับนัมจุนด้วยไหม แล้วท่นัมจุนมาเรียนเจ้นเพราะจีบสาวที่ชอบเต้นเนี่ย คงไม่ใช่โฮซอกหรอกใช่ปะ555 แงงงง

    รอติดตามนะคะ เป็นกำลังใจให้ไรท์เสมออออ
    #26
    0
  14. #25 BN m68 (@AlwayBTS) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:53
    เย่ ดีใจที่กลับมานะคะ ผมสีควันบุหรี่ซะด้วยยย นัมจุนแน่เลย พออ่านนี่นึกภาพนัมจุนเต้นออกเลยค่ะ มันเกร็งมาก5555 เดี๋ยวน้าา ทำไมเราพึ่งคิดได้ คนที่นัมจุนจะไปจีบเป็นโฮซอกรึเปล่าคะ มันแปลกๆอะ แบบเห็นคุณครูแต่คุณครูไม่เห็นไรงี้ แล้วพี่จินก็รู้เลขห้องด้วย อ๊ากกกก หรือเราคิดมากไปคะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #25
    0
  15. วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:17
    เพื่อนนนนนนนน คนที่ชอบเต้นที่ว่านี่ ไม่ใช่ว่าอยู่ห้อง 701 แล้วก็เป็นครูสอนเต้นใช่ป้ะ อิอิ ถ้าเต้นไม่เป็นขนาดนี้ แต่ก็ยังอุตส่าห์ไปเรียนเต้น เพื่อพิชิตใจอีกฝ่ายละก็ ยังไง๊ก็ได้คะแนนพยายามเนอะ คุณครูจองเนอะ!
    เพิ่งรู้ว่าไม่ได้เม้นท์ตอนแรกอ้ะ โถ่ เรื่องนี้ดูสบายๆแบบ สดใสเฮฮาดีนะคะ น้องฮปดูบ่นฟ้าบ่นฝน บ่นจุ๊กจิ๊ก น่ารักมากเลย ฮืออ แต่เวลาสอนก็ดุเอาเรื่องนะเนี่ย ชอบเวลาน้องดุ จากตอนนี้ได้รู้จักน้องโฮปมากขึ้น น้องดูเป็นหนุ่มอารมณ์ดี บุคลิกกระฉับกระเฉงเหมาะกับน้องจริงๆ น่ารักสดใสมากเลย อุ้มตะกร้าผ้าก็น่ายักก แต่คุณลูกศิษย์จะไหวมั้ยคะเนี่ย สงสัยคุณครูจองจะหืดขึ้นคอแน่ๆ ได้ติวเข้มแน่ๆ ฮ่าาาา แต่ก็ยังไม่ทำข้าวของเสียหายเท่าไหร่นะ เหยียบเท้าคุณครูไปหนเดียวเอง 55555
    รู้สึกคิดถึงฟิคน้องรันมากเลย ดีใจที่อัพนะคะ ฮ่าา
    ตอนนี้มีซอกจินมาดึงความสนใจคุณครูแฮะ ดูสนใจเค้าอยู่นะเนี่ย ไม่ได้นะคะคุณครู คนนี้เราจองงง ผิด! 55555
    มาต่อไวไวน้าาา แล้วก็รอเรื่องอื่น เรื่องใหม่ด้วยนะ สู้ๆค่าาา
    #24
    0
  16. วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:13
    โอ้ยยย น่ารัก 5555555 แง น่ารักไปหมดทุกอย่างเลย รอต่อนะคะ สนุกมากๆ
    #22
    0
  17. #20 jjx (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:47
    หล่อเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม โอ๊ย 55555

    เชียร์ที่งพี่ทั้งน้องเลยได้มั้ยคะ พิจินหล่อมากฮือ /เดี๋ยว

    รออ่านต่อค่าา
    #20
    0
  18. #18 ployhalpubut (@ployhalpubut) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:33
    ไรท์มาต่อแล้ววว รอค่าา
    #18
    1