[BTS] Nice day, isn’t it? | Monhope, Jinga

ตอนที่ 2 : Day 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 780
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    21 ธ.ค. 59



'Day 1'

MONHOPE

Author: RUNzPACA

Genre: Romantic Comedy / Pluffy(?)













               ไม่ว่าจะเสียงฝนตกพรำๆนอกหน้าต่างหรือเสียงนาฬิกาปลุกต่างก็ไม่ได้ทำให้เขาอารมณ์ดีเลยสักอย่าง


               ร่างเพรียวบนเตียงนอนตะแคงพาดแขนขาไว้บนหมอนข้าง ลืมตามองฟ้ายามเช้าที่ไม่ได้มีแสงแดดอย่างที่ควรจะเป็น กลับกันฝนกลับตกลงมาตั้งแต่เมื่อเย็นจนถึงตอนนี้


               ตกๆหยุดๆตั้งแต่เขาตั้งใจจะตากผ้านั่นแหละ


               ว่าแล้วดวงตาเรียวรีทรงอัลมอนด์ก็เบนไปทางมุมห้องใกล้ๆกับประตูระเบียง ตรงนั้นมีราวตากผ้าทรงสูงตั้งอยู่ บนราวเต็มไปด้วยผ้าที่ตากไว้รอแห้ง ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะได้แห้งสนิทตอนไหน แถมตากในห้องแบบนี้ ไม่วายอาจจะมีกลิ่นอับอีก


               แค่เห็นราวตากผ้าที่ต้องย้ายเข้ามาไว้ในห้อง คนตัวผอมก็ซุกหน้าลงกับหมอนข้าง คำรามออกมาอย่างขัดใจเป็นที่สุด


               แม่ง…!


               ถึงจะใช้ตัวช่วยอย่างผงซักฟอกสูตรซักกลางคืน ตากในที่ร่มแล้วไม่เหม็นอับ กับน้ำยาปรับผ้านุ่มสูตรหอมกลิ่นไอแดด แต่มันก็ไม่เหมือนกับเอาผ้าไปตากรับแดดรับลมจริงๆรึเปล่าวะ เรื่องนี้แม่บ้านทั้งหลายต้องเข้าใจและเห็นใจเขาจริงป่ะ


               เอาล่ะ เขาชักจะเพ้อเจ้อตั้งแต่ตื่นนอนแบบนี้ไม่ได้


               โฮซอกวัย 24 ปีลุกขึ้นจากเตียง บิดขี้เกียจสุดตัวจนกระดูกลั่น ร่างสูงเพรียวเดินไปจับๆผ้าที่แขวนตากไว้พบว่ามันยังชื้นๆอยู่นิดหน่อยอย่างที่คาด ริมฝีปากรูปกระจับคว่ำลงอย่างเสียอารมณ์ ละมือแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปจัดการตัวเองก่อนออกไปทำงาน


               ทำอะไรไม่ได้ก็ช่างหัวมัน ฮึ้ย!

 

 












               


               ฝนยังคงตกเรื่อยๆตั้งแต่เช้า แม้ตอนนี้เขาจะเดินทางมาถึงที่ทำงานแล้วก็ตาม


               คุณครูสอนเต้นคนเก่งและคอนเวิร์สไฮสีขาวของเขาก้าวเข้ามาในตึกสตูดิโออย่างปลอดภัย แม้จะมีละอองน้ำเลอะรองเท้าผ้าใบของเขาให้เสียอารมณ์เล่นบ้าง แต่ก็ไม่ได้ถึงขนาดรับไม่ได้


               เด็กในสถาบันหลายๆคนก้มหัวทักทายคุณครูจองอย่างเช่นทุกวัน บางคนอายุพอๆกันกับเขาด้วยซ้ำ แต่โฮซอกก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากยิ้มรับ


               เขาเพิ่งมาเป็นครูที่นี่ได้ไม่นาน-- สักประมาณปีกว่าๆ โดยการทาบทามจากเจ้าของสตูดิโอที่เห็นผลงานของเขาจากงานโชว์ศิลปะและดนตรี


               โอเค นี่ไม่ใช่ฟิคชีวประวัติ เขาควรจะสงวนเรื่องเล่าเกี่ยวกับตัวเองไว้บ้าง

 

 



               เสียงดนตรีจากลำโพงสเตอริโอในห้องซ้อมขนาดใหญ่ทำให้นับสิบกว่าชีวิตหึกเหิมได้ไม่ยาก


               จองโฮซอกเริ่มคลาสเต้นวันนี้ด้วยความกระตือรือร้นตามประสาครูใหม่ไฟแรงเฟี้ยว ได้ยินเสียงเด็กๆโอดครวญนิดหน่อยตอนที่จับวอร์มร่างกายเพื่อให้เกิดความยืดหยุ่น คุณครูตัวผอมหัวเราะนิดๆ แต่ก็ไม่ได้เบามือที่กำลังดันหลังลูกศิษย์ให้ก้มตัวลงไปติดพื้นลงเลย


               ดูจากหน้าใครๆก็คิดว่าจองโฮซอกเป็นคุณครูวัยรุ่นที่ท่าทางใจดี น่าจะเข้ากับลูกศิษย์ได้ดี


               ไอ้นั่นมันก็ใช่-- แต่หน้าตาน่ารักๆที่ยิ้มแย้มตลอด ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นแบบนั้นเสมอไป โดยเฉพาะตอนสอน


               ทำไมมาสายครับ?”


               ...ติดฝนครับ


               นั่นไม่ใช่ข้ออ้าง ผมก็ติดฝนยังมาได้ คุณคิดหรอว่าถ้าคุณเอาไปพูดกับบริษัทที่คุณเป็นเทรนนี่แล้วเขาจะยังให้คุณเดบิวต์น่ะ?”


               -- ขอโทษครับครู


               นั่นคือตัวอย่าง


               จองโฮซอกโหมดคุณครูเป็นคนระเบียบจัด ถึงจะสอนสนุกแต่ก็เข้มงวด ข้อนั้นเด็กๆในคลาสรู้ดี


               ซึ่งโฮซอกคิดว่า-- ให้นักเรียนเข้าใจแบบนั้นก็ดีแล้วล่ะ

 



               ครูจอง กลับแล้วนะครับ


               เดินทางดีๆนะ ระวังรถราล่ะ


               เขาบอกลาเด็กๆในคลาสเต้นรอบเช้า ตอนนี้เที่ยงวันแล้ว แต่ท้องฟ้าข้างนอกยังขมุกขมัวเหมือนเมื่อเช้าไม่มีผิด


               ถึงจะไม่อยากออกไปข้างนอก แต่ก็คงต้องไปดีกว่าไม่มีอะไรตกถึงท้องล่ะนะ

 


               ร่างโปร่งเพรียวหยิบเสื้อแจ็คเก็ตที่อยู่ในล็อคเกอร์ออกมาสวมทับเสื้อยืดสีขาวที่พอแห้งจากเหงื่อแล้ว ขาเรียวในกางเกงขาสั้นเหนือเข่ากับคอนเวิร์สไฮสีขาวก็ก้าวออกไปด้านนอกพร้อมกับร่มพับในมือ

 


               โชคดีที่ตอนนี้ฝนหยุดตกแล้ว โฮซอกเลยได้เดินอย่างสบายใจโดยไม่ต้องกังวลว่ารองเท้าจะเปียกชื้น(ยกเว้นเขาจะโง่เดินเหยียบแอ่งน้ำ) เขาก้าวไวๆไปที่ร้านสะดวกซื้อใกล้ๆสตูดิโอ อาหารกล่องแช่แข็งเป็นทางเลือกสำหรับคนที่กำลังขี้เกียจแบบเขา ตอนที่รอพนักงานเวฟให้ก็เดินไปหยิบขนมกับน้ำมาอย่างสองอย่าง จ่ายเงินเสร็จ เพียงเท่านั้นเขาก็ได้มื้อกลางวันง่ายๆมาแล้ว

 


               ครืนน

 


               เสียงฟ้าร้องเตือนทำให้เขาต้องเร่งฝีเท้าขึ้นนิดหน่อย อีกไม่กี่ก้าวเขาก็จะถึงประตูสตูดิโอแล้ว


               บรืนน


               ซ่าาา!


               ชิท--“ คนตัวผอมพูดไม่ออก เมื่อครู่นี้เขาแทบจะเห็นน้ำกระเด็นเปื้อนรองเท้าของเขาแบบสโลวโมชั่นด้วยซ้ำ  “ย๊าาา!!”


               ชายหนุ่มสบถออกมาด้วยเสียงที่ไม่เบา แต่ใครสนกันล่ะ ในเมื่อตอนนี้คอนเวิร์สไฮสีขาวที่เฝ้าทะนุถนอมมาตลอดดันเปียกน้ำเพราะรถบ้าๆคันนั้นวิ่งเฉี่ยวแอ่งน้ำจนกระเด็นใส่รองเท้าเขาน่ะสิ!


               อยากจะกรี๊ด ให้ตายเหอะ!


               คุณครูสอนเต้นคนเก่งกำถุงหูหิ้วจากร้านสะดวกซื้อแน่น เขาสูดลมหายใจเข้าออกอย่างข่มอารมณ์แล้วรีบสาวเท้าเดินกลับเข้าไปในสตูดิโออย่างรวดเร็ว


               แต่ดูเหมือนคนมันจะซวย ยังไงก็ต้องซวยอยู่วันยันค่ำ


               ผลัก--!


               ด้วยความโมโหหัวฟัดหัวเหวี่ยงยังไม่ทันหายเขาจึงไม่ทันระวังตัว คนตัวผอมเซแทบปลิวเพราะแรงชนจากร่างสูงใหญ่ของคนที่เดินสวนออกมาจากในสตู ดีที่ฝ่ามือใหญ่คว้าต้นแขนของเขาแล้วกระชากเข้าหาตัวได้ทัน คุณครูจองถึงยังไม่ได้ลงไปก้นจ้ำเบ้าอยู่บนพื้นให้อับอายขายขี้หน้าประชาชี


               “โอ๊ย!


               แต่ถึงจะไม่ได้ล้มลงไป แต่เสียงร้องที่ดังขึ้นจากร่างโปร่งก็ทำให้เจ้าของมือใหญ่สะดุ้งผละออกอย่างตกใจไม่แพ้กัน


               “เฮ้ย ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ” ร่างสูงที่ชนกับโฮซอกละล่ำละลักบอกด้วยความรู้สึกผิด คนตรงหน้าร้องเสียงดังลั่นเพราะเขาเผลอเหยียบเท้าอีกฝ่ายเข้าเต็มๆในตอนที่เดินชนกันแล้วกระชากอีกฝ่ายเข้าหาตัวเพราะเห็นว่าจะล้ม


               จองโฮซอกย่อตัวลงจับเท้าที่โดนเหยียบ แม้จะยังใส่รองเท้าอยู่ แต่น้ำหนักเท้าที่เหยียบลงมาก็ใช่ว่าจะน้อยๆเสียที่ไหน


               คุณครูจองตั้งใจจะถอดรองเท้าออกดู แต่บางอย่างที่ปรากฏกลับทำให้เขาชะงักงัน


               หนุ่มตัวสูงที่ยังยืนอยู่ไม่ไปไหนก้มมองคู่กรณีด้วยความงุนงงเพราะจู่ๆอีกฝ่ายก็เงียบไป


               “ค”


               “ครับ? คุณเป็นอะไรรึเปล่า?”


               “คุณ-- คุณทำรองเท้าผมเปื้อน!!


               คิมนัมจุนงงเป็นไก่ตาแตก เขาก้มมองตามที่อีกฝ่ายพูดด้วยความเลิกลั่ก ก็รองเท้าเปื้อนไง ทำไมอีกฝ่ายทำหน้าเหมือนอยากจะบีบคอเขาขนาดนั้น


               คอนเวิร์สไฮที่ควรจะมีสีขาวสะอาดตามีรอยเปื้อนจากดอกยางของรองเท้าคู่อื่นไปข้างนึง และเพราะดูเหมือนว่ารองเท้าของอีกฝ่ายจะเปียกน้ำอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว เลยทำให้รอยเปื้อนจากพื้นรองเท้าที่เปื้อนดินของเขายิ่งชัดขึ้นไปอีก


               โอ้-- เขาว่าเขาเห็นเส้นเลือดปูดที่ขมับของเจ้าของคอนเวิร์สไฮคู่นี้ล่ะ


               คิมนัมจุนยกมือสองข้างขึ้นมาข้างหัวเป็นท่าทางยอมจำนน เมื่อคนตัวผอมบางยืดกายกลับขึ้นมายืนอยู่ตรงหน้าเขา


               ผู้ชายคนนี้ทำรองเท้าของเขาเปื้อน หมอนี่ต้องรับผิดชอบ!


               “คุณ--“


               “จองโฮซอก! กลับมาพอดีเลย”


               ยังไม่ทันที่เขาจะพ่นความเกรี้ยวกราดใส่คู่กรณี เสียงเรียกชื่อเขาก็ดังลั่นจากบันไดทางขึ้นลงสตูดิโอพร้อมกับร่างของคุณครูคิม เจ้าของสตูดิโอสอนเต้นแห่งนี้ที่เดินตึงตังลงมาหาเขา


               “กำลังหาตัวนายอยู่พอดีเลย”


               “มีอะไรหรอครับ?” โฮซอกส่งสายตาให้คู่กรณียืนรออยู่ตรงนี้ก่อนเพราะยังเคลียร์ไม่จบ โฮซอกหันไปมองชายวัยกลางคนที่มีสีหน้ายิ้มแย้ม


               “พอดีมีลูกศิษย์อยากได้คอร์สฝึกแบบเร่งด่วนน่ะ รู้สึกเจ้าตัวจะ-- อ้าว! ยังอยู่นี่ไอ้หนุ่ม” คุณครูคิมที่กำลังพูดกับเขาอยู่ดีๆ จู่ก็ร้องทักคนข้างๆเขาขึ้นมาเสียอย่างนั้น


               ห๊ะ?


               จองโฮซอกมองทั้งสองคนสลับไปมา ในขณะที่คู่กรณีตัวสูงใหญ่ของเขาจะเลิกคิ้วขึ้นมองงงๆกลับมาไม่ต่างกัน


               “คนนี้แหละที่ฉันหมายถึง” คุณครูคิมพูดอย่างกระตือรือร้นตามนิสัยเจ้าตัว ตบลงบนไหล่กว้างของไอ้หนุ่มที่เขาเรียกสองสามที “เด็กนี่บอกว่าอยากเรียนคอร์สเร่งรัด เห็นว่าจะไปเต้นจีบสาวน่ะ ใช่ไหม?”


               “อา-- ครับ ก็ประมาณนั้น”


               คนถูกแนะนำยิ้มแกนๆ มองใบหน้าน่ารักของคนตัวเล็กกว่าที่มีสีหน้าสงสัยปนประหลาดใจแล้วยิ้มให้อย่างผูกมิตร “สวัสดีครับ ผม คิมนัมจุน ครับ”


               “จองโฮซอก--” ได้ยินแบบนั้น โฮซอกที่ไม่ใช่คนไม่มีมารยาทก็แนะนำตัวกลับ ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะมีคดีอยู่ก็เถอะ ”ผมเป็นครูสอนเต้น”


               “นี่ล่ะที่อยากจะบอก เพราะคอร์สเร่งด่วนแบบนี้หาคนสอนยาก ช่วงนี้นายก็ยังไม่ได้รับงานนอกที่ไหนใช่ไหมล่ะ?” คุณครูคิมพาเข้าเรื่องอย่างรวดเร็วโดยไม่สนสีหน้าที่ยังดูงุนงงของคุณครูจอง “ก็เลยว่าจะให้เด็กคนนี้เรียนกับนาย ได้ไหม?”


               “ครับ? แล้วคลาสผมล่ะ?”


               “คลาสด่วนไม่กระทบกับตารางสอนปกติของนายอยู่แล้ว นัมจุนเขาขอเรียนช่วงเย็น สามวันใน 1 สัปดาห์น่ะ”


               “ที่บอกว่าด่วนนี่ ด่วนแค่ไหน?” โฮซอกรู้สึกลางไม่ดี


               “ภายในสามเดือน” คราวนี้คิมนัมจุนเป็นคนตอบเอง อีกฝ่ายยิ้มจนแก้มบุ๋ม “สอนทันไหมครับ?”


               เด็กนี่ท้าทายเขาอยู่รึเปล่าวะเนี่ย


               “ถ้าไม่ทัน--“


               “ทันครับ ผมรับงานนี้เอง” โฮซอกโพล่งตอบออกไปโดยที่คนเด็กกว่าไม่ทันได้พูดจนจบประโยค


               แต่แค่อ้าปากเริ่มต้นมันก็เหมือนดูถูกฝีมือเขาแล้วรึเปล่าวะ? ใครจะไปยอม!


               “โอ้ดีเลย” คุณครูคิมตบมือแปะๆ “ถ้างั้นทั้งสองคนตกลงเวลากันเองเลยนะ แล้วก็โฮซอก อย่าลืมเอาเอกสารสมัครเรียนให้เขาเขียน แล้วเอามาไปส่งผมที่ห้องทำงานด้วยนะ”


               เจ้าของสตูดิโอว่าอย่างรวดเร็วเสร็จสรรพ ตบบ่าคุณครูจองอีกสองทีแล้วเดินตัวฉิวออกไปข้างนอก ทิ้งหนึ่งคุณครูกับหนึ่งนักเรียนใหม่ไว้ที่ทางขึ้นบันไดกันอยู่สองคนเหมือนตอนแรก


               จองโฮซอกยกมือขยี้หัวตัวเอง ก้มลงมองรอยเปื้อนบนรองเท้า แล้วตัดสินใจเรียกให้ว่าที่นักเรียนของเขาตามขึ้นไปด้านบน


               “อยากเรียนนักก็ตามผมมา”

 








               


               คิมนัมจุนนั่งลงบนสตูลตัวยาวที่อยู่ในมุมห้องซ้อมเต้นหลังจากคนตัวผอมสั่งให้เขารออยู่ในห้องนี้ ส่วนเจ้าตัวก็หายออกไปข้างนอก เห็นบอกว่าจะไปเอาเอกสารหรืออะไรสักอย่าง


               เด็กมหาลัยอายุ 21 มองไปรอบๆห้องซ้อมที่ไม่ได้กว้างขวางเท่าห้องอื่นๆที่เขาได้เข้าไปดูก่อนหน้านี้ แต่เฟอร์นิเจอร์กับอุปกรณ์ต่างๆกลับมีครบครัน


               ไม่นานว่าที่คุณครูของเขาก็เปิดประตูกลับเข้ามาในห้อง ในมือของเจ้าตัวถือกระดาษที่คาดว่าคงเป็นใบสมัคร กับถุงพลาสติกที่ใส่ของเอาไว้เข้ามาด้วย


               “นี่ใบสมัคร ของนายต้องกรอกวันกับเวลาที่จะเรียนแยกไว้นอกช่อง” เขาบอกด้วยน้ำเสียงที่เหมือนสั่ง ดูเหมือนว่าเขาจะทำให้อีกฝ่ายไม่ค่อยชอบขี้หน้าตั้งแต่เริ่มเสียแล้ว


               จองโฮซอกยืนพิงกับราวซ้อมที่อยู่หน้ากระจก มองคนที่ดูแล้วอายุน้อยกว่าเขาแน่ๆ(แต่หน้าไม่ใช่)กำลังเขียนใบสมัครอย่างรวดเร็ว


               “จะเรียนกับผม คุณต้องตรงต่อเวลา เพราะผมเริ่มตรงเวลา และเลิกตรงเวลา”


               เสียงทุ้มติดแหบพูดขึ้นให้นักเรียนใหม่ของเขาฟัง และเจ้าตัวก็เงยหน้าขึ้นมามองเป็นเชิงรับรู้


               “อย่าขาด อย่าโดด ถ้าคุณอยากจะให้คอร์สมันเสร็จสิ้นที่สามเดือนโดยไม่ออกไปเต้นขายขี้หน้าคนอื่นก็ต้องตั้งใจเรียน”


               “แล้วก็--“ มือเรียววางถุงพลาสติกลงบนสตูลที่วางข้างๆตัวนัมจุน “เอารองเท้าผมไปซักด้วย มันจะต้องสะอาดก่อนที่เราจะเริ่มคลาสด้วยกันอาทิตย์หน้า”


               “ห๊ะ?”


               “คุณทำมันเปื้อน” ริมฝีปากรูปกระจับเล็กคว่ำลง “แล้วอีกอย่าง เท้าผมก็เจ็บเพราะคุณเหยียบ ลืมไปแล้วรึไง?”


               ดวงตาเรียวรีที่จริงๆก็ดูน่ารักดีมองตรงมาที่เด็กตัวสูงอย่างเฉือดเฉือน ตอนนั้นเองที่นัมจุนเพิ่งได้สังเกตว่าคุณครูจองไม่ได้ใส่คอนเวิร์สไฮคู่เดิม แต่เป็นรองเท้าสลิปเปอร์สีพื้นที่ใช้กันในสตูดิโอแทน


               ร่างโปร่งเพรียวยืนกอดอกมองเขาอย่างรอคอยคำตอบ นัมจุนยกมือขึ้นเกาท้ายทอยอย่างทำตัวไม่ถูก สุดท้ายเขาก็ต้องยอมตกปากรับคำกับอีกฝ่ายเพื่อให้การเรียนการสอนที่จะเริ่มขึ้นเป็นไปด้วยดี


               นักเรียนหนุ่มถอนหายใจยาวเหยียดทีนึง


               “โอเค เดี๋ยวผมจะเอาไปซักให้สะอาดเอี่ยมเลยครับครู”


               เพียงแค่นั้นอีกฝ่ายก็ยกยิ้ม ใบหน้าที่เขามองยังไงก็รู้สึกว่ายังไม่น่าจะเป็นคนที่เรียนจบแล้วดูสดใสขึ้นมาทันตา


               “ดีครับคิมนัมจุน” มือเรียวสวยยื่นมาดึงใบสมัครที่เขียนเสร็จแล้วไปจากมือเขา “อาทิตย์หน้าเจอกันในห้องนี้นะครับ”


               “อ้อแล้วก็--“


               “


               “ตากมาให้แห้งสนิทด้วยล่ะ ช่วงนี้ฝนตกบ่อยซะด้วยสิ


               นี่คงไม่ใช่ว่าเขามาเจอกับคนแปลกๆเข้าหรอกนะใช่ไหม?


               นัมจุนสะพายเป้ออกมาจากห้องซ้อมในตอนที่อีกฝ่ายยกมือบอกว่าเสร็จธุระของเขาแล้ว จะกลับก็กลับได้ นัมจุนที่ไม่เห็นความจำเป็นว่าจะต้องอยู่ต่อในวันนี้ก็เลือกที่จะกลับไปทำงานต่อที่ห้อง


               รวมไปถึงซักรองเท้าสีขาวในถุงนี่ก่อนที่มันจะอยู่นานเกินไปจนซักรอยเปื้อนออกยากด้วย


               คนตัวสูงเดินออกมาจากสตูดิโอ สวนทางกับวัยรุ่นชายและหญิงหลายคนที่เพิ่งเดินเข้าไปด้านใน คงเป็นคนที่มาเรียนช่วงบ่าย


               เขากางร่มที่เตรียมใส่กระเป๋ามาด้วยเพราะฝนเริ่มลงเม็ดปรอยๆ นัมจุนไม่ได้ใส่ใจว่ารองเท้าไนกี้แอร์จอแดนสีดำของเขาจะเปื้อนน้ำฝนหรือแอ่งน้ำจากบนฟุตบาธ ใส่รองเท้าสีดำก็ดูแลง่าย ไม่ต้องกังวลแบบนี้ เขาก็ยังคิดว่าแปลกดีที่ทั้งๆที่เป็นช่วงฝนตกบ่อยๆแบบนี้ คุณครูจองคนนั้นยังใส่คอนเวิร์สไฮสีขาวมาลุยฝนเสียอย่างนั้น


               แต่ดูๆไปแล้วเจ้าตัวน่าจะเป็นคนระเบียบจัดน่าดู


               แต่คนระเบียบจัดประเภทไหนไม่เซฟตัวเองทั้งๆที่เป็นหน้าฝนกันล่ะ หรือว่าครูเขาไม่มีรองเท้าคู่อื่น? หรือเขาใส่คู่นี้เพราะมันเข้ากับชุดวันนี้หรอ?


               คิมนัมจุนเผลอขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว


               จะว่าไป สไตล์การแต่งตัวของคุณครูจองก็เหมาะกับคอนเวิร์สไฮดีนะ


               กางเกงขาสั้น กับคอนเวิร์สไฮที่โชว์ข้อเท้าสวยๆงั้นหรอ


               


               “อา-- จะว่าไป” หนุ่มตัวสูงพึมพำกับตัวเองในตอนที่ยืนรอสัญญาณไฟข้ามถนน

 


               “ข้อเท้าก็สวยจริงๆนั่นแหละ”

 


               ผมจะแนะนำให้รู้จัก

 


               คิม - นัม - จุน อายุ 21 ปี


               เพศชาย อาชีพนักศึกษา


               สถานะโสด


               ผมไม่มีสิ่งที่เกลียด


               แต่สิ่งที่ชอบ

 



               คงเป็นข้อเท้าสวยๆของใครสักคนล่ะมั้ง?

 


               แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะยังไม่ค่อยชอบขี้หน้าผมแฮะ : )




++--------------------------------------------++






::TALK::

สวัสดีมิตรรักนักอ่านทุกคนค่ะ /ไหว้ย่อ/

ในที่สุด ความเครียดก็ทำให้เราหนีมาปั่นฟิคเรื่องนี้ออกมาตอนนึงจนได้55555

/ก็บอกแล้วว่าจะอัพเวลาที่เครียด555555

ใครเดานิสัยคุณครูจองไม่ออก แนะนำให้เสิร์ชกูเกิลหรือยูทูบว่า J-Nope นาจา

ง่ายๆก็พลิกจากบาริสต้าจองเป็นหลังมือนั่นแหละค่ะ กรั่กๆๆๆๆ


เจอกันตอนหน้านะคะ ปย๊งงง


ทุกคอมเม้นและแฮชแท็กเป็นกำลังใจสำคัญนะคะ : )

TWITTER HASHTAG: #ม่อนโฮปซักผ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

104 ความคิดเห็น

  1. #97 JH_PD (@skool-kakao) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 21:56
    ผ้มนี่ถึงกับเปิดเพลงตาม 5555555
    #97
    0
  2. #95 นายพฤษภ (@mrmaybe) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 01:36
    นักเรียนดูมีกลิ่นอายของความคิดไม่ซื่ออยู่เต็มเปี่ยมเลยค่ะ 5555
    #95
    0
  3. #87 TAOnY (@Aon--Aon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 13:03
    แหมมมมมม
    #87
    0
  4. วันที่ 17 กันยายน 2561 / 17:50

    หูยย ท่าทางคุณครูกับนักเรียนต้องตีกันบ่อยแน่เลยอ่ะ ครูจองเล่นไม่ชอบขี้หน้าขนาดนี้ เป็นเฟิร์สท์อิมเพรสชั่นที่แบบ วงวารร55555555

    #76
    0
  5. #62 Supikakan99 (@sonelittsw99) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 23:58

    เราชอบนิสัยของโฮซอกที่ชอบให้ผ้าโดนแดดจัง เข้าใจฟีลเลย หลายครั้งที่กำลังซักผ้าอยู่ แดดสวยแดดดี พอยกตระกร้าจะไปตากเท่านั้นแหละ ครึ้มมาเลยจ้าาา ฮ่าๆๆ เข้าใจหัวอก ว่าแต่ นัมจุนจะได้เรียนดีๆกับเขามั้ยหนอ ความประทับใจแรกพบติดลบเลยมั้งเนี่ย 5555555555555

    #62
    0
  6. วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 01:57

    แนะนำตัวสองคนนี้ทั้งฮาทั้งน่ารักเลยง่า // ตะกุยๆๆๆ

    ทำรองเท้าเปื้อนแล้วรับผิดชอบไปทั้งชีวิตเลยดีม้าย อิ๊วๆๆๆ

    #55
    0
  7. #50 Anannnnn (@meen2000) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 00:56
    แงงงงงน่ารักกกกกกกมากๆ
    #50
    0
  8. #44 3dot (@cherilnaey) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 16:33
    ฮืออออ น่ารักกกก คนจ สู้ๆ
    #44
    0
  9. #31 ปงจี้ (@mayupong-111) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:51
    น่ารัก งื้ออออออออ ครูจองทำไมโหดจังคะ555555 ขำเหตุผลที่มาเรียน จะมาจีบสาว โอ๊ยยย คิมนัมจุ๊นนนน
    #31
    0
  10. วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:11
    กรี๊ดดดดดดด.. แค่ข้อเท้า คิมนัมจุนก็ชอบแล้วอ่ะ ฮืออออ. ฟงงฟวหสกาด่รกงหหบ
    #23
    0
  11. วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:00
    กรี้ดดดด ดีมากอ่ะค่ะ ตัวละคร นิสัยน่ารัก ขำบรรยายโฮซอกก็ดี๊ดี วกสเาดยห สรุปนัมจุนจะไปเต้นจีบโฮซอกหรอออ แงงงงงง ข้อเท้าสวยจริงด้วย โอ้ยยยยย ดีๆๆๆ ดีมากๆเลยค่ะ ชอบๆ รอต่อน้าาา
    #21
    0
  12. #17 ริโนะ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:47
    เพลงคอนเวิร์สลอยมาเลยค่ะ555555 แค่ความประทับใจแรกของนัมจุนกับโฮซอกก็ติดลบสิบแล้ว คงอีกนานกว่าจะรักกัน5555555 ไม่รู้ว่าใครดวงไม่ดีกว่ากัน แต่ไม่เป็นไรโบราณท่านว่ายิ่งเกลียดจะยิ่งรักกัน>< เพราะฉะนั้นเกลียดกันเยอะๆ เริ่มไม่ใช่ละ5555555 รอไรท์มาแต่งต่ออยู่นะคะ
    #17
    0
  13. #16 frenzied (@butter27) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:40
    น่ารักกกกกกกกกกกกกกก โอ้ยนัมจุนมาเรียนเต้น ชอบบบบบ อ่านไปยิ้มไป
    #16
    0
  14. #15 Flint (@v-v-vee) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:10
    เราเดินยิ้มคนเดียว บ้าไปแล้ว5555
    #15
    0
  15. #14 Bøwė-- (@Oranat15) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 08:22
    น่ารักอ่า5555แต่ไม่อยากจะนึกภาพนัมจุนเต้น
    #14
    0
  16. #13 MARSKTOKI (@matoki_ting) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 17:43
    เต้นจีบสาวววว
    ทีงี้ได้เต้นจีบข้อเท้าแทนแน่ๆคิมนัมจุนน
    55555555555555555555
    #13
    0
  17. #12 (@Tsukihana) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 13:03
    ยิ่งอ่านยิ่งสงสารคุณครูจอง 5555555555 อาดูรแท้ ผ้าก็ไม่แห้ง รองเท้าก็เปื้อน เจ็บเท้าอีก โอ๋นะ ขวัญเอ๊ยขวัญมานะพ่อ
    นัมจุนนายต้องซักดีๆนะ เอาให้ขาวปิ๊งๆ กลิ่นสะอาดสดชื่นเลย ซื้อใจ----
    #12
    0
  18. #11 Moomoo_Army (@jiblumin) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 11:21
    รอมานานแล้วว ฟิคม่อนโฮปที่โฮซอกจะแก่กว่านัมจุน ปกติเห็นแต่อายุเท่ากันไม่ก็โฮปจะเด็กกว่า ><
    #11
    0
  19. #10 PARK_pabo (@tungmayjimin) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 06:38
    แง้วววว เจโฮปน่ารักจังเลยค่ะ ตอนต่อไปต้องมีทะเลาะกันอีกแน่ๆเลย รอนะค่ะ สู้ๆ
    #10
    0
  20. #9 Tengbt . (@bangtant) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 03:21
    ิอ่านตอนจบแล้วมีอาการจิกเล็บเท้าเข้ากับผ้าปูที่นอนเจ้าค่ะ งานดีพรีเมี่ยมมีมาให้เชยชมกันอักแล้ว ชอบฟิคพี่มากเลย ใช้ภาษาได้เห็นถาพสุดๆ ตลดตัวเองค่ะหนูอ่านคำว่า ขาเรียวในกางเกงขาสั้น เป็นขาเรียวในกางเกงในขาสั้น ก็ว่าทำไมพี่ใช้คำทะลึ่งจัง พอกลับไปอ่าน เอ้าอีอี่อ่านผิดแล้วไปโทษเขา555555 สนุกดีค่ะ สู้ๆนะคะช้อบชอบบบ????
    #9
    0