#เปิ้ลไม่ได้อยากเป็นเพื่อน

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    17 ส.ค. 62



ช่วงเช้าของวันเปิดภาคเรียนการศึกษาในเทอมสอง ขวักไขว่ไปด้วยเหล่านักศึกษาที่มีเรียนกันตั้งแต่เช้า ใต้ต้นหูกวางหน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ เต็มไปด้วยบรรดานักศึกษาที่นั่งเล่นกันรอเพื่อนบ้าง รอเรียนช่วงบ่ายบ้าง


ผมนั่งเท้าคางลงกับโต๊ะไม้หินอ่อน วันนี้มีเรียนสิบเอ็ดโมง แต่เพื่อนในกลุ่มก็ดันบอกว่าให้มาก่อนเวลา แม้ไม่อยากจะตื่นแค่ไหนก็ต้องมา ผมมองเพื่อนอีกสามคนที่ก้มหน้าเล่นเกมในมือถือจนไม่ยอมเงยหน้าพลางถอนหายใจอย่างเบื่อๆ ก่อนจะละสายตาจากเพื่อนแล้วสอดส่องไปรอบกายแทน


“เดี๋ยวมันก็มา ใจร้อนไปได้นะมึง”


เสียงไอ้แมน หนุ่มตี๋หน้าหล่อ ดีกรีรองเดือนคณะ เพื่อนสนิทผมตั้งแต่ม.ปลายดังขึ้นแต่มันก็ไม่ยอมละสายตาจากจอมือถือ ไอ้เพื่อนนี้มันเก่งเรื่องอ่านใจ ไม่รู้เป็นเพราะสนิทกันตั้งแต่ม.4 ยันปีสองหรือเปล่า มันถึงรู้จักผมทุกซอกทุกมุมแบบนี้


“เล่นเกมไปเถอะมึง ไม่ต้องมายุ่งกับกู”


“พี่แมนคนดีโดนเมินซะแล้ว”


คราวนี้เป็นเสียงของไอ้แป้ง ผู้ชายที่ชื่อเหมือนผู้หญิง แต่หน้าโคตรหล่อ หล่อชนิดที่คว้าตำแหน่งเดือนคณะไปอย่างง่ายดาย จะว่าไปเพื่อนกลุ่มผมก็มีจัดว่าเด็ด มีแต่คนสูงยาวเข่าดี ใครสูงไม่ถึง 180 นี่ออกจากแก๊งผมไปเลย


“ไม่ใช่จีก็ลำบากหน่อยนะ โดนเมินก็ไม่แปลก” ธาม เพื่อนอีกคนในกลุ่มที่เล่นเกมเสร็จแล้วหันไปตบไหล่ไอ้แมนที่นั่งข้างกายอย่างล้อเลียน


แต่ไม่ทันที่ผมจะได้พูดอะไร คนที่ผมกำลังมองหาก็เดินเข้ามาใกล้ เจ้าของความสูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรกำลังเดินฝ่าไอแดดเข้ามาหา วันนี้พวกผมนัดกันใส่เสื้อช็อปโดยไม่ได้นัดหมาย มีแต่คนตรงหน้าที่สงสัยลืมเลยใส่เสื้อนักศึกษามา ทำให้ผิวที่ขาวอยู่แล้ว ขาวจ้าสะท้อนแสงไปอีก


เชี่ย คนหรือหลอดไฟเดินได้ จะขาวไปไหนวะ


เขาเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างๆ ผมพลางฉีกยิ้มสดใสก่อนจะทรุดตัวนั่งลงข้างๆ จนไหล่เบียดกัน ผมมองไหล่อีกฝ่ายที่สูงกว่าไหล่ตัวเองอย่างเซ็งๆ


เกลียดความสูงแค่ร้อยแปดสิบของตัวเองก็วันนี้ เพราะมันทำให้ผมเตี้ยกว่าอีกคนไปถึงห้าเซน


“หวัดดีทุกคน รอเรานานไหม”


“ไปไหนมาวะจี ทำไมมาช้า”


“อ๋อ พอดีเมื่อกี้เจอรุ่นน้องยกของเลยไปช่วยมา”


จียิ้มโลกละลาย...


ผมไม่ได้เวอร์นะครับ แต่ยิ้มโลกละลายจริงๆ พวกคุณลองนึกภาพตาม ผู้ชายตัวสูงๆ ขาวๆ มีฟันกระต่ายอยู่ข้างหน้า ยิ้มทีโลกสว่างสดใส เขาเป็นผู้ชายที่ส่วนสูงไม่มีผลต่อความน่ารัก ต่อให้จีสูงร้อยเก้าสิบ ผมก็มองว่าจีน่ารักอยู่ดี


“แหม พี่จีคนดีศรีสังคม แค่นี้คนก็รักมึงจนไม่รู้จะรักยังไงแล้วพ่อคุณ”


“วู้ว! แมนพูดไปเรื่อย ไม่อยากฟังแล้ว”


“เอ้า กูพูดจริง ไม่เชื่อก็ถามไอ้เปิ้ลดูสิ”


พอไอ้แมนโยนขี้ให้ผมเสร็จ ดวงตากลมโตก็หันมาสบตากับผมทันควัน นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนใสแจ๋ว ดูคล้ายเด็กน้อยใสซื่อวัยซุกซนจนอยากขโมยกลับบ้าน...


ผมพ่นลมหายใจออกมาเล็กน้อยแต่ก็ไม่พูดอะไร เบื่อจังกับความใจดีของจีที่แจกจ่ายให้คนอื่นไปทั่ว จีมีให้แค่ผมคนเดียวไม่ได้เหรอวะ


“เปิ้ลเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมหน้าตึงๆ”


อีกฝ่ายเอ่ยถามอย่างห่วงใย ก็ไม่อยากปฏิเสธหรอกว่าพอได้ยินแบบนั้นใจก็พองโต ตัวก็แทบจะลอยไปถึงไหนต่อไหน แต่ก็ต้องเตือนสติตัวเองเอาไว้ว่าจิรัสเป็นอย่างนี้กับทุกคน


ครับ... จี จิรัส เพื่อนในกลุ่มของผมอีกคน คนที่ลากผมเข้ามาในเฟรนด์โซน เขาสิ่งมีชีวิตที่เป็นมิตรกับคนทุกคน ทำดีกับคนอื่นไปทั่ว


“เปล่า ไม่ได้เป็นอะไร”


“หึง หึงแน่ๆ” แมนแสร้งหันไปกระซิบกับธาม อยากจะถามว่าพวกมึงแน่ใจเหรอว่านั่นเรียกว่ากระซิบ ถ้ากระซิบแล้วทำไมทั้งผมและจีก็ได้ยิน


“เอ๋? เปิ้ลหึงใครอะ เปิ้ลมีคนที่ชอบแล้วเหรอ”


จีตาวาวราวกับตื่นเต้นสุดๆ


ไอ้เหี้ย... ผมท้อ...


“ใครอะเปิ้ล บอกเราหน่อย”


ผมส่ายหน้าไปมาอย่างระอาพลางเบือนหน้าหนี แต่อีกฝ่ายก็ตามมาวอแวไม่เลิก พอเห็นผมไม่พูดก็ทำแก้มป่องทำงอนยิ่งเพิ่มความน่ารักให้กับเจ้าตัว จนอยากจะคว้ามาขยำแก้ม


“ทำไมพวกนี้ดูเหมือนรู้ แต่เราไม่รู้อะ เปิ้ลชอบใคร บอกเพื่อนคนนี้หน่อยเร็ว”


คำว่าเพื่อนที่อีกฝ่ายพูดออกมา ไม่ต่างอะไรจากเข็มที่พุ่งปักตรงกลางใจ ทำเอาเจ็บจี๊ดๆ พอปรายตามองพวกเพื่อนๆ ที่นั่งอยู่ตรงกันข้าม พวกนั้นก็กลั้นขำจนไหล่สั่น แต่ก็ยังได้ยินเสียงขำดังแว่วๆ ออกมา


เออ! มีแล้วคนที่ชอบอ่ะ!


มึงไง! ไอ้สัส!


อยากจะตะโกนใส่หน้าแบบนี้ แต่ก็ใจกากเกินกว่าจะพูดไป ผมว่าการกระทำผมก็ชัดแล้วนะ หรือว่ามันยังชัดไม่พอวะ


ต้องชัดแค่ไหนวะ จีถึงจะรู้ว่าผมไม่อยากเป็นเพื่อนแต่อยากเป็นผัว!


-----------------------------------------------------------------------

วงวารคนที่ไม่ได้อยากเป็นเพื่อนนน ขอฝากนิยายแนวเฟรนด์โซนเรื่องนี้ไว้ด้วยนะคะ ชอบไม่ชอบยังไงบอกกันได้น้าาา 


0 ความคิดเห็น