คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

982

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


982

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


16
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  6 ต.ค. 58 / 11:59 น.
นิยาย [GOT7] Bad dream ѹͧ͹͹ - Jark [GOT7] Bad dream ฝันร้ายร้องไห้ก่อนนอน - Jark | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
          นี่คือฟิคสั้นและฟิคสั้นตอนนี้คือ... การแต่งแบบทดลองบรรยาย = =;;
ก็ตามชื่อเรื่องแหละเน๊าะ ฟิคก่อนนอน **ขยายความคือแต่งไว้ก่อนนอนเพราะนอนไม่หลับ พอแต่งแล้วหลับไปฝันร้ายเลย TT

คิดว่าไงกันบ้างคะ? แต่งแบบเดิมดีกว่าไหม บุคคลที่สามมันยากจังเลยน่อ =[]=














 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 6 ต.ค. 58 / 11:59


 

ความตายเป็นจุดจบของเรื่องนี้... อย่างนั้นเหรอ?

 

 

               ------------------------ BAD DREAM ฝันร้ายร้องไห้ก่อนนอน ------------------------

 

 

 

 

 

 

           ใกล้ถึงกำหนดจบการเดินทาง แจ็คสันมองปฎิทินในมือถืออย่างเหม่อลอยเพราะเอาแต่หวนคิดถึงเหตุการณ์ทุกข์สุขมากมายที่ได้เกิดขึ้นในระหว่างที่เขามีมาร์คอยู่ข้างๆ ป้ายรถเมล์สาย 1611 คือที่เกือบสุดท้ายที่เขาฝันถึง มันเป็นสถานที่แห่งความทรงจำสุดท้ายก่อนที่เหตุการณ์เลวร้ายที่สุดในชีวิตของแจ็คสันจะเกิดขึ้นโดยที่เขาทำอะไรไม่ได้เลย ถ้าเลือกได้อีกครั้ง พรที่แจ็คสันขอจากขวดแก้วที่ลอยมาตามน้ำในคราวนั้นคงไม่ใช่มองเห็นอนาคตของใครได้แต่เป็นการอยู่กับคนที่เขารักตลอดไป

 

           "มะรืนนี้เราต้องขึ้นรถเมล์สาย 1611 ถึงจะไปถึงพิพิธภัณฑ์โลงศพ มันค่อนข้างไกลน่าดูเลยแฮะ" แจ็คสันหันไปมองมาร์คที่นั่งพูดอยู่ข้างตัวเองอย่างสดใส ตอนนี้ทั้งสองกำลังนั่งเรือไปตามแม่น้ำเพื่อชมความงามของฟากฝั่งยามค่ำคืน มาร์คเอาแต่ทำตัวร่าเริงโดยไม่รับรู้ถึงอนาคตข้างหน้า แจ็คสันเองก็เอาแต่นิ่งแล้วซึมซับความเป็นมาร์คผ่านประสาทสัมผัสทุกอย่างที่จะรับรู้ได้ก่อนที่เวลาของทั้งคู่จะหมดลง เหลือเพียงคืนนี้และคืนพรุ่งนี้ที่แจ็คสันจำต้องทำใจยอมรับสิ่งที่มาร์คไม่มีวันได้รู้

 

           "มาร์ค.." เสียงเรียกของแจ็คสันนั้นแผ่วเบาและเจือแต่ความเจ็บปวด มาร์คเอียงคอมองผมอย่างสงสัยที่ถูกเรียกชื่อ มันอาจจะไม่ใช่เวลาที่ดีนักแต่แจ็คสันคิดว่าควรทำสิ่งสุดท้ายเผื่อไว้ก่อนที่สิ่งนั้นจะเกิด ชีวิตเขาไม่ใช่อย่างในละครที่พระเอกจะกระอักเลือดไปบอกรักนางเอกไปด้วยแล้วสุดท้ายก็ฟื้นมาครองรักกันหรอกนะ

 

           "หนาวจังเลยนะ" มาร์คยิ้มน้อยๆเมื่อได้ยินคำพูดของแจ็คสัน เขาตัดใจไม่พูดคำว่ารักออกไปในวินาทีสุดท้าย ถึงแม้เขาจะแน่ใจว่ามาร์คคงรู้สึกไม่ต่างกัน ทั้งสองคนผ่านเรื่องราวมากมายมาจน แจ็คสันพบว่าพวกเขาไม่ใช่เพียงแค่รูมเมท บัดดี้หรือเพื่อนซี้ แต่เราเป็นมากกว่านั้น มากกว่าพี่น้อง มากกว่าครอบครัว มากกว่า.. คนรัก

 

           "^_____^" มาร์คตอบด้วยรอยยิ้มอบอุ่นที่มีให้เสมอ ตอนนี้อากาศข้างนอกค่อนข้างหนาว ยิ่งอยู่บนสายน้ำเช่นพวกเขา ยิ่งรู้สึกถึงความหนาวเย็นกว่าปกติ แม้แจ็คสันจะรู้สึกเย็นขึ้นบ้าง แต่สิ่งที่เรียกว่าหัวใจของเข่นั้นกลับฉูบฉีดเลือดแรงขึ้นจนรู้สึกอุ่นมาจากข้างใน ภาพที่อยู่ตรงหน้าของแจ็คสันตอนนี้สวยงามราวกับรูปที่ถูกถ่ายไว้ รอยยิ้มของมาร์คสวยงามและโดดเด่นท่ามกลางแบ็คกราวน์ที่สว่างและระยิบระยับของไฟประดับตลอดเส้นทางแม่น้ำเขาอยากมีอำนาจหยุดความงามนี้ไว้ตลอดไป หรือหากนี่เป็นเพียงความฝัน เขาก็อยากที่จะคงอยู่ในฉากนี้ตราบนานเท่านานไม่ฟื้นไปใช้ชีวิตจริงอีก

 

           "หนาวชะมัดเลย ชักจะเกินมาตรฐานแล้วนะเนี่ย" มาร์คมองไปรอบๆพลางถูมือตัวเองเพิ่มความอบอุ่น ไอร้อนจากปากมาร์คลอยฟุ้งเหมือนควันบุหรี่หลังจากที่เขาเริ่มบ่นใส่อากาศหนาวๆ แจ็คสันรู้ดีว่ามาร์คเกิดและโตในที่หนาว แต่มาร์คกลับไม่ค่อยอดทนกับความหนาวเท่าไหร่ อากาศดูเหมือนจะเย็นลงทุกทีจนมาร์คเริ่มทนไม่ไหวทำท่าอยากจะขึ้นฝั่ง การมาเที่ยวในคืนนี้อาจจะต้องยุติเพียงเท่านี้เพราะอากาศไม่เป็นใจ แจ็คสันพายเรือเทียบฝั่งอย่างช้าๆแล้วรอให้มาร์คลุกออกไปก่อน

 

           "อ่า.. ให้ตายสิ เรามาได้แค่นี้เองเหรอเนี่ย" มาร์คยืนกอดอกมองเรือพายที่แจ็คสันเพิ่งออกมาอย่างไม่พอใจนัก ในแผนที่พวกเขาวางไว้คืนนี้ทั้งสองจะล่องเรือตอนกลางคืน นอนสลับหัวกันมองดวงดาวบนท้องฟ้าจนสุดปลายแม่น้ำ แต่อากาศมันหนาวเกินกว่าจะทำแบบนั้น

 

           "งั้นเรามาเล่นขี่ม้าส่งเมืองไปแทนไหมล่ะ?" แจ็คสันถามมาร์คด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ดังเคยก่อนจะย่อตัวลงให้มาร์คขี่หลัง มาร์คค่อยๆขึ้นมาขี่หลังเขาช้าๆอย่างระมัดระวังแต่ก็ไม่วายหลุดขำออกมาเพราะความต่างระหว่างส่วนสูงของตัวเองกับแจ็คสัน

           "มันจะไม่ทุลักทุเลกับนายเกินไปเหรอแจ็คสัน?"

 

           "ฉันว่ามันจะทุลักทุเลมากนะ.."

 

           "ฮ่าๆๆ งั้นไปกันเลย ให้สุดเลยทางนะ" แจ็คสันยิ้มให้กับน้ำเสียงแสนร่าเริงของมาร์คที่ชอบใจกับประโยคตอบโต้ของเขา เขาลุกขึ้นแล้วเซนิดๆเพราะน้ำหนักตัวของมาร์คที่มีพอๆกับตัวเอง อาจเบากว่านิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้มีผลอะไรมากมาย

 

           "ขากลับก็แบกฉันกลับละกันนะ มาร์คคึ" แจ็คสันก้าวเดินหลังจากพูดกับมาร์คอย่างอารมณ์ดี คนตัวบางร่างสูงเอาแต่หัวเราะแล้วกางมือออกไปราวกับเป็นปีก แจ็คสันจึงสนองจิตนาการของมาร์คโดยการวิ่งไปโฉบนั่นโฉบนี่ตามข้างทางสร้างความสนุกสนานให้กับมาร์คเป็นอย่างมาก มาร์คขี่หลังแจ็คสันมาจนสุดที่ทางแยกของถนน เขาปล่อยมาร์คลงแล้วนั่งหอบกับพื้น แม้ว่าอากาศจะเย็นมาก การแบกมาร์ควิ่งเล่นก็สามารถเอาชนะความหนาวเย็นนั่นได้ เหงื่อของแจ็คสันผุดขึ้นตามใบหน้าราวกับเป็นหยดน้ำที่เกาะกระจก เขารับรู้ถึงเรื่องนี้ได้เพียงแค่ใช้หลังมือปาดหน้าผากอย่างลวกๆ

 

           "แค่นี้ก็เหนื่อยแล้วเหรอสั้น ฉันว่านายควรออกกำลังกายบ้างนะ ร่างนายกำลังจะบวมแล้วแตกออก" แจ็คสันแลตามองมาร์คที่ดูชอบอกชอบใจกับการได้แกล้งและล้อเขา

 

           'ตัวเองก็ไม่ใช่จะเบาแท้ๆ ร่างที่ดูบางนั่นแหกตาประชาชนชัดๆ ยังจะมาล้อคนอื่นอีก หมูน้ำเอ๊ย! -*-' แจ็คสันได้แต่คิดในใจแล้วปั้นหน้าเจ้าเล่ห์ตอบกลับ

 

           "ใช่ แต่อย่าได้แคร์เพราะแตกใน ฉันใส่ถุง"

 

           "ไอ้..." แจ็คสันขำใส่มาร์คผู้มีปฏิกริยาไวกับมุกติดเรท แม้มาร์คจะไม่ได้กำลังยิ้มสวยเหมือนตอนนั่งบนเรือ เขากำลังทำหน้าโมโห แต่มาร์คก็ยังคงสวยในสายตาแจ็คสันอยู่ดี เขาชักจะคิดสรุปเอาเองแล้วสิ ิว่าคนแบบมาร์คไม่ว่าทำหน้าแบบไหนก็สวยอยู่วันยังค่ำ

 

           "ตายล่ะ ดึกขนาดนี้จะมีรถผ่านให้กลับบ้านไหมเนี่ย" แจ็คสันลุกขึ้นปัดตัวอย่างรวดเร็วเมื่อสายตาปะทะกับนาฬิกาที่ข้อมือ สี่ทุ่มกว่าแล้ว ถนนสายนี้แทบไม่มีรถหรือคนผ่าน มีเพียงร้านค้าเล็กๆตรงปลายทางแยกของถนนอีกฝั่งที่ยังคงส่องสว่างต้อนรับลูกค้าขาจรยามค่ำคืน มาร์คจับมือของแจ็คสันแล้วพูดอย่างน่ารัก

 

           "เราไปกินอะไรอร่อยๆกัน" เพียงแค่ประโยคสั้นๆกับรอยยิ้มหวานของมาร์ค แจ็คสันจึงพยักหน้าแล้วเดินตามไป มือของมาร์คที่จับเขานั้นเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง แจ็คสันมองเห็นเพียงแผ่นหลังของคนที่ดูร่าเริงที่จะได้ไปทานอะไรอุ่นๆจากร้านข้างทาง มาร์คเดินนำหน้าเขาไปจนมือที่จับกันไว้ตึงขึ้นเป็นเหมือนเชือกที่คอยเร่งแจ็คสันให้รีบตามไปและรั้งมาร์คไว้ไม่ให้ไปไกลจนแจ็คสันตามไม่ทัน

 

           ปี๊นนนนนนนนนนนนนนนนน!!

 

           เสียงแตรดังลั่นจากที่ไหนซักแห่ง ยังไม่ทันได้หันไปมองแจ็คสันก็พบวาา ร่างบางที่จับมือเขาไว้หลุดปลิวไปต่อหน้าตา มือที่จับกันไว้หลุดออกโดยที่แจ็คสันแทบจะไม่รู้สึกตัว เขามองร่างของมาร์คกลิ้งบนพื้นพร้อมกับเลือดสีสดที่ซึมออกมาจากร่างกายที่ผิดรูป

 

           "เฮ้ย... เป็นไรมั๊ย!!" คนขับรถรีบจอดรถแล้วลงมาดูมาร์คอย่างตกใจ ในตอนนี้สมองของแจ็คสันโล่งไปหมด เขาไม่สามารถทำอะไรได้แม้แต่จะคิด มาร์คถูกรถชนทั้งที่ยังจับมือกับเขา เขายังไม่ทันได้บอกรักเลยนะ ในฝันของเขาไม่ใช่แบบนี้ด้วย.. ทำไมเรื่องราวมันลงเอยแบบนี้!?

 

           "ฮัลโหลครับ มีเด็กโดนรถชนที่..." แจ็คสันทรุดนั่งลงพร้อมกับน้ำตาที่พรั่งพรู แม้จะมีเสียงใครตะโกนหรือทำอะไรก็ตาม แม้แต่ร่างของมาร์คที่อยู่ไม่ไกลจากตัวเขา แจ็คสันก็ไม่สามารถเอาสติมาบังคับตัวเองให้ทำอะไรได้ เขากลัวเหลือเกิน กลัวจนไม่อยากจะเดินไปหามาร์ค มาร์คที่ไม่ได้สตินอนแน่นิ่งจมกองเลือดอยู่ตรงนั้น

 

           วี๊หว่อวี๊หว่อ~

 

           ความชุนลมุนเกิดขึ้นหลังจากรถพยาบาลมาถึง มาร์คถูกปั้มหัวใจครั้งแล้วครั้งเล่าโดยพยาบาลหนุ่มและเจ้าหน้าที่คนอื่นๆที่ต่างช่วยกันปฐมพยาบาล แต่นั่นก็ไม่อาจดึงมาร์คที่พลัดหลงกับแจ็คสันไปแล้วได้ หัวใจดวงน้อยถูกริดรอนสิทธิ์การมีความรักให้ไปอยู่ในอีกโลกหนึ่ง... โลกที่แจ็คสันจะไม่มีวันหาเจอ มาร์ครู้มาแต่แรกเรื่องความตายของตัวเอง เขารู้ดีว่าการตายทั้งที่ยังมีอะไรติดค้างนั้นมันช่างยากลำบาก แต่มันคงไม่เป็นไรถ้ามาร์คจะตายก่อนกำหนดเพื่อเปลี่ยนแปลงอนาคตที่ว่าแจ็คสันจะฆ่าตัวตายตามเขา ไม่จำเป็นเลยที่จะต้องไปขึ้นรถเมย์สายมรณะนั่น เพียงแค่ปล่อยให้น้ำตาของตัวเองนั้นไหลรินออกมา ความตายก็จะมาเยือนมาร์คทันทีตามคำร้องขอ

 

           จบนิทานก่อนนอนแต่เพียงเท่านี้ มาร์คได้แต่หวังไว้ที่ไหนซักแห่ง หากพรมลิขิตพัดพาให้เส้นคู่ขนานอย่างแจ็คสันนั้นหวนมาพบกับเขาอีกครั้ง เส้นคู่ขนานนี้อาจบรรจบกันได้สักที...

 

 

 

 

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ นางงามสิบแปดมงกุฏ จากทั้งหมด 9 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 19:29
    ถถถถถถถถถถถถถถ ไรต์เตอร์ เศร้างื้อ T^T อยากแปลงกายเป็นทูตสวรรค์ลงไปช่วยฟื้นคืนชีพให้มาร์คและประทานพรให้ทั้งคู่ได้ครองรักกันตราบนานเท่านาน~ 
    #2
    0
  2. วันที่ 6 ตุลาคม 2558 / 16:08
    คนที่รักมาจากไปต่อหน้าถึงจะรู้ล่วงหน้าแต่เวลาก็ไม่ได้ทำให้ความเสียใจลดลงเลย
    #1
    0