Fic Detective Conan : Little Princess and Silver bullet Knight (Subaru x Haibara)

ตอนที่ 5 : คดีฆาตกรรมในการเก็บเห็ด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 370
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    7 พ.ค. 63

เช้าของการแคมป์ปิ้งวันที่สอง วันนี้พวกเขาทั้งหมดรีบตื่นแต่เช้าเพราะจะได้ไปเก็บเห็ดในป่ากัน

"อายูมิตื่นเต้นจังเลยที่จะได้ไปเก็บเห็ด" เด็กสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่กระตือรือร้น

"ผมก็ด้วยคร้าบ" มิตสึฮิโกะพูดอย่างเห็นด้วย

"วันนี้ฉันน่ะตั้งใจจะเก็บเห็ดไปให้ได้เยอะๆเลยล่ะ" เก็นตะพูดอย่างมุ่งมั่น

"งั้นเรามาพยายามไปด้วยกันนะคร้าบ" มิตสึฮิโกะพูดเพื่อปลุกใจเพื่อนๆในกลุ่ม ทำเอาไฮบาระที่เดินตามมาข้างหลังถึงกับยิ้มและส่ายหัวไปมาเมื่อได้เห็นท่าทีจริงจังของเพื่อนๆในกลุ่ม

"เมื่อคืนหลับสบายมั้ย" ร่างสูงที่รีบเร่งฝีเท้าเดินตามมาให้ทันเด็กสาวเอ่ยถามขึ้น

"อะ..อื้ม" ร่างบางตอบสั้นๆ

"งั้นเหรอ แต่ฉันนอนไม่หลับทั้งคืนเลยนะ" สึบารุบอก

"เอ๊ะ..ทำไมงั้นเหรอ มีอะไรรึเปล่า" ไฮบาระเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง

"ก็ฉันน่ะมัวแต่คิดถึงปากนิ่มๆของเธอทั้งคืนเลย..อยากจูบเธอจัง" สึบารุพูดพลางจ้องมาที่ริมฝีปากบางอมชมพูของเด็กสาว

"คนบ้า โรคจิต" ร่างบางคาดไม่ถึงกับคำตอบที่ชวนหน้าแดงของเขา จึงได้แต่เม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะรีบเดินย่ำเท้าไปหาเพื่อนๆที่เดินนำอยู่ข้างหน้า

สึบารุได้แต่แอบยิ้มออกมาก่อนจะรีบตามเธอไป ขณะเดียวกันด้านหลังของพวกเขาก็มีโคนันและด็อกเตอร์อากาสะเดินตามหลังอยู่และลอบมองการสนทนาของสึบารุและไฮบาระที่ดูยังไงก็ช่างสนิทสนมกันเหลือเกิน

“เน่ ด็อกเตอร์ว่าคู่นี้น่ะแปลกๆมั้ยครับ” โคนันเอ่ยถามด็อกเตอร์

“แปลกยังไงเหรอชินอิจิคุง” ด็อกเตอร์ถามกลับอย่างไม่เข้าใจความหมาย

“ก็แบบว่า..ดูจะสนิทสนมกันแปลกๆน่ะสิครับ” โคนันพูดพลางจ้องเขม็งไปยังสองคนข้างหน้า

“คิดมากน่าชินอิจิ อาจเป็นเพราะว่าพอไอคุงรู้แล้วว่าสึบารุคุงก็คืออากาอิคุงแฟนเก่าของพี่สาว เธอก็เลยสนิทมากขึ้นล่ะมั้ง แล้วก็อาจจะไว้ใจเขาขึ้นด้วย เพราะเขาน่ะมาอยู่ที่นี่เพื่อคอยปกป้องเธอ” ด็อกเตอร์คาดเดาตามความเป็นไปได้

“นั่นสินะครับ ผมคงจะคิดมากไปเอง” โคนันเอ่ยก่อนจะรีบเดินตามไปให้ทันพวกเพื่อนๆข้างหน้า

เดินมาไม่นานทั้งหมดก็ถึงจุดที่เหมาะสำหรับหาเห็ดมัตสึทาเกะกัน

"เอาล่ะ เราจะหาเห็ดกันในบริเวณนี้นะ เพราะผู้ดูแลของที่นี่บอกว่าแถวนี้น่ะมีเห็ดมัตสึทาเกะขึ้นชุกชุมในช่วงนี้" ด็อกเตอร์อากาสะบอกกับทุกคน

"คร้าบ/ค่าา" พวกเขาทั้งหมดตอบ

"เอาล่ะ ลงมือแยกย้ายกันไปหาเห็ดได้ แต่อย่าไปไกลนักล่ะ เดี๋ยวจะหลงป่าเอานะ" ด็อกเตอร์เอ่ยย้ำอีกครั้ง

"เข้าใจแล้วคร้าบ/เข้าใจแล้วล่ะค่ะ" ทุกคนตอบรับพร้อมกันก่อนจะเดินแยกกันไปหาเห็ดคนละทาง

ผ่านไปสิบนาทีทุกคนก็ต่างได้เห็ดกันมาคนละ4-5ดอก แต่เก็นตะคุงเดินกลับมาอย่างเซ็งๆเพราะไม่ได้เลยแม้แต่ดอกเดียว

"ทำไมทำหน้าหงอยแบบนั้นล่ะคร้าบ เก็นตะคุง" มิตสึฮิโกะเอ่ยถามเมื่อเห็นสีหน้าที่ไม่สู้ดีนักของเก็นตะ

"ก็ฉันหาเห็ดไม่ได้เลยน่ะสิ นึกว่าจะหาง่ายๆซะอีก แต่หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอเลยง่ะ" เก็นตะพูดอย่างผิดหวัง

"เน่ เห็ดมัตสึทาเกะน่ะนะจะชอบอากาศเย็นๆ เพราะงั้นมันมักจะงอกใกล้รากไม้ที่อยู่สูงๆ เพราะงั้นถ้าหาใกล้โคนต้นสนนี่ล่ะก็..."

โคนันพูดพลางก้มลงและแกวกใบไม้ใต้ต้นสนออก

"นี่ไง" เด็กแว่นพูดพลางโชว์เห็ดที่เขาเก็บได้ขึ้นมาให้ดู

"สุดยอดดด" เก็นตะเอ่ยออกมาอย่างรู้สึกทึ่ง

"เก่งมากๆเลยนะครับโคนัน" มิตสึฮิโกะเอ่ยชม

"ดีล่ะ งั้นฉันจะไปหาใต้ต้นสนสูงๆทุกต้นเล้ยย" เก็นตะพูดจบก็รีบวิ่งไปส่องหาเห็ด

"อายูมิจัง ไฮบาระไปไหนแล้วล่ะ" โคนันเอ่ยถามเมื่อไม่เห็นเด็กสาว

"อ๋อ ไอจังเดินไปหาเห็ดแถวนู้นน่ะ คงไปกับพี่สึบารุล่ะมั้ง" อายูมิบอก

"อ๋อ งั้นเหรอ" เมื่อหายสงสัยโคนันจึงได้เดินหาเห็ดแถวนั้นต่อไป

ด้านไฮบาระก็เดินห่างออกมาจากพวกเพื่อนในกลุ่มเรื่อยๆ เพราะเธอเห็นทำเลดีๆที่เหมาะแก่การเก็บเห็ดจึงเดินมุ่งหน้าเข้าไปในป่าลึกอย่างเพลิดเพลิน ไฮบาระวางตะกร้าลงข้างพุ่มไม้ใหญ่ก่อนจะลงมือเก็บเห็ดมัตสึทาเกะที่งอกอยู่บริเวณนั้น

"แค่นี้คงพอแล้วล่ะมั้ง แล้วก็รู้สึกเหมือนเราจะเข้ามาลึกเกินไปแล้วนะเนี่ย รีบกลับดีกว่า" ร่างบางนึกได้ดังนั้นจึงรีบหยิบตะกร้าขึ้นมาแล้วทำท่าจะเดินกลับ แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเธอเผลอหันไปเห็นบางอย่างตรงข้ามกับพุ่มไม้ใหญ่ที่เธออยู่ เป็นร่างของชายหนุ่มที่ตัวขาวซีดไปทั้งตัวโดยคอของเขาถูกคล้องไว้ด้วยเชือกและมีร่างของใครบางคนกำลังดึงเขาขึ้นไปแขวนไว้บนต้นไม้ ไฮบาระเห็นดังนั้นจึงตกใจจนตาเบิกกว้างและหน้าซีดตัวสั่นด้วยหวาดกลัว เธอทำท่าจะกรีดร้องออกมาแต่ทันใดเองนั้นก็มีมือหนามาปิดปากเธอไว้ เธอตกใจอย่างมากจนสะดุ้งและดิ้นไปดิ้นมาจนเหลือบตาหันไปเห็นร่างของชายหนุ่มคนนั้น โอกิยะ สึบารุ นั่นเอง..

สึบารุส่งสัญญาณทางสายตาให้เธอเงียบๆก่อนจะโอบเธอไว้และเดินถอยหลังพาเธอออกไปอย่างเงียบๆ

แต่ระหว่างที่สึบารุเดินถอยหลังกลับไปนั้นเขาเผลอเหยียบเข้ากับกิ่งไม้ทำให้เกิดเสียงดังขึ้น

"ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ"

ร่างเงาดำที่กำลังจัดการกับศพของใครบางคนอยู่หยุดชะงักและวิ่งมาทางพุ่มไม้ที่สึบารุและไฮบาระซ่อนอยู่ พร้อมกับถือปืนมาด้วย ร่างสูงเห็นท่าไม่ดีจึงพาเด็กสาววิ่งออกไปอย่างเร็วที่สุด โดยทางที่พวกเขาทั้งคู่วิ่งไปนั้นไม่ใช่ทางออกแต่อย่างใดแต่กลับเป็นทางที่จะเข้าไปในป่าสงวนที่ลึกขึ้น ร่างสูงเงาดำวิ่งตามทั้งคู่เข้าไป ก่อนจะใช้ปืนยิงขู่ตามเป็นระยะๆ ทันใดนั้นเองกระสุนได้พุ่งเข้าไปหาไฮบาระด้วยความเร็วสูง แต่โดนร่างหนาของชายหนุ่มมากอดปกป้องเธอเพื่อกันกระสุนเอาไว้ ทำให้ไฮบาระตกใจอย่างมากกับการกระทำของเขา

"นาย..นายโดนยิงนี่" ร่างบางเอ่ยกับร่างสูง

"ฉันไม่เป็นไรหรอก รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวเขาจะตามมาทันนะ" สึบารุพูดพลางรีบพาร่างบางวิ่งหนีไปให้ไกลที่สุด ร่างเงาดำเมื่อสักครู่ตกใจมากที่ตัวเองเผลอยิงปืนออกไป เขากลัวว่าจะมีคนได้ยินเสียงปืนและจะทำให้แผนการทั้งหมดที่วางไว้พัง เขาจึงไม่รอช้าได้นำปืนกระบอกนั้นไปโยนทิ้งในลำธาร แล้วก็รีบกลับไปสร้างหลักฐานที่อยู่ทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ด้านพวกโคนันและขบวนการนักสืบเยาวชนที่ได้ยินเสียงปืนดังขึ้นต่างก็ตกใจ

"นั่นน่ะ เสียงปืนไม่ใช่เหรอคร้าบ" มิตสึฮิโกะเอ่ยขึ้น

"ใช่แล้วล่ะ เสียงดังมาจากในป่านี้ด้วย" โคนันตอบด้วยสีหน้าตกใจ

"อายูมิกลัวจังเลย" อายูมิพูดพลางเกาะแขนโคนันด้วยความกลัว

"ว่าแต่ไอคุงกับสึบารุคุงหายไปไหนแล้วล่ะ" ด็อกเตอร์อากาสะถามขึ้นเมื่อไม่เห็นพวกเขาทั้งคู่

"ไม่เห็นมาสักพักนึงแล้วล่ะคร้าบ" มิตสึฮิโกะตอบ

"อย่าบอกนะว่าสองคนนั้นหายเข้าไปในป่า" โคนันเอ่ยอย่างตกใจ

"ไม่จริงน่า...งั้นเสียงปืนเมื่อกี้ก็..." มิตสึฮิโกะพูดออกมาด้วยความกังวล

"เราไปช่วยกันตามหาพวกเขากันเถอะ" โคนันบอกกับทุกคน จากนั้นพวกเขาจึงช่วยกันออกตามหาสึบารุและไฮบาระด้วยกัน

ไฮบาระและสึบารุวิ่งหนีกันเข้าไปในป่าและนั่งหลบอยู่หลังโขดหินขนาดใหญ่

"เรานั่งหลบอยู่ตรงนี้ก่อนนะ ฉันไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าคนวิ่งมาทางนี้แล้ว มันคงจะไปหาเราทางอื่นแล้วล่ะ เป็นอะไรมากมั้ยไอจัง เจ็บตรงไหนรึเปล่า" สึบารุเอ่ยถามร่างบางด้วยความเป็นห่วง โดยที่ไม่สนใจอาการบาดเจ็บของตัวเองเลยสักนิด

"ฉันไม่เป็นไร แต่นาย..นายโดนยิงนี่นา" ร่างบางพูดด้วยสีหน้าเป็นกังวล

"ฉันไม่เป็นไรหรอก เธอไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว" ร่างสูงเอ่ยพร้อมยิ้มออกมา

"ขอฉันดูแผลหน่อยนะ" ร่างบางพูดพลางจับแขนของชายหนุ่มมาดู

"ไม่เป็นไรหรอก กระสุนมันแค่ถากๆไปน่ะ" ร่างสูงพูดพลางจ้องมองหน้าเด็กสาวที่เอาแต่ทำหน้ากังวล

"ไม่เป็นไรได้ไง เลือดออกเยอะขนาดนี้ ทำไมต้องทำอะไรเสี่ยงๆแบบนี้ด้วยนะ ทำไมต้องเอาตัวเองมาบังฉันด้วยล่ะ" ไฮบาระพูดอย่างหงุดหงิดก่อนจะฉีกชายเสื้อข้างล่างของตัวเองขึ้นมากดแผลและพันปิดบาดแผลของเค้าไว้ ทำให้ร่างสูงมองตามด้วยรอยยิ้ม

"คิดว่าตัวเองเป็นซุเปอร์แมนรึไงกันนะถึงได้ทำแบบนี้ ไม่คิดว่าฉันจะเป็นห่วงบ้างรึไง นายนี่มันจริงๆเลย" ร่างบางพูดพลางเงยมองหน้าสูงที่เอาแต่นั่งมองหน้าเธอแล้วยิ้ม

"นี่เราน่ะเพิ่งถูกฆาตรกรตามไล่ฆ่า แล้วนายก็บาดเจ็บแถมตอนนี้ก็รู้สึกเหมือนว่าจะหลงป่าอีก ยังจะยิ้มออกอีกนะ" ไฮบาระได้แต่บ่นใส่เขา

"ทีหลังไม่ต้องมาทำอะไรแบบนี้เลยนะ ฉันไม่อยากเห็นนายเจ็บ" ร่างบางพูดพลางจ้องมองไปยังชายหนุ่มด้วยสีหน้าและแววตาที่จริงจัง

"คงจะไม่ได้หรอก ฉันเป็นอัศวินก็ต้องปกป้ององค์หญิงสิ แล้วที่เธอบอกว่าไม่อยากเห็นฉันเจ็บน่ะ...ฉันก็เหมือนกันนั่นแหละ..ไม่อยากเห็นเธอเจ็บด้วยเหมือนกัน ถ้าจะให้เธอเจ็บ ฉันยอมเจ็บแทนจะยังดีซะกว่า" สึบารุพูดพลางใช้มือหนาลูบไปที่หัวของร่างบางเบาๆ

ทางด้านโคนันที่เข้ามาหาไฮบาระในป่าก็ได้พบเข้ากับศพปริศนาที่ผูกคอตายอยู่ใต้ต้นไม้พร้อมกับมีจดหมายลาตายหล่นอยู่ข้างๆ จึงได้เรียกสารวัตรยามามูระมายังที่เกิดเหตุ

"นี่น่ะต้องเป็นการฆ่าตัวตายแน่ๆ เพราะมีจดหมายลาตายเขียนไว้ด้วย นี่ยังไงล่ะ" สารวัตรติงต๊องได้ชูจดหมายลาตายให้ทุกคนดูพร้อมกับพูดสรุปคดีอย่างรวดเร็ว

"เดี๋ยวสิครับ นี่น่ะไม่ใช่การฆ่าตัวตาย แต่เป็นคดีฆาตรกรรมนะครับ" โคนันเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง

"นายรู้ได้ยังไงน่ะเจ้าหนู" สารวัตรยามามูระเอ่ยถามโคนันด้วยสีหน้าสงสัย

"ก็ดูนี่สิครับ แท่นไม้ที่ใช้เหยียบขึ้นไปน่ะมันเหลือระยะห่างระหว่างเท้ากับท่อนไม้อยู่นะครับ เขาคงจะไม่สามารถผูกเชือกไว้กับกิ่งไม้แล้วกระโดดจากแท่นไม้ไปคล้องคอตัวเองได้หรอกครับจริงมั้ย" โคนันบอก

"ก็จริงของเธอนะ แต่เอ๊ะ เธอเนี่ยสันนิษฐานได้เก่งจริงๆเลยนะเจ้าเด็กแว่น คงจะเรียนรู้มาจากคุณโมริล่ะสินะ" สารวัตรยามามูระเอ่ยถามพร้อมกับจ้องมาที่โคนันอย่างสงสัย

"แหะๆๆๆใช่แล้วล่ะครับ" โคนันตอบ

"ที่จริงคดีนี้คงจะง่ายกว่านี้นะถ้ามีคุณโคโกโร่นิทรามาช่วยหลับในตอนไขคดีน่ะ" สารวัตรยามามูระพูดพร้อมกับหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

"เอาล่ะครับคุณสารวัตรติงต๊องเอ้ยยคุณสารวัตรยามามูระ คดีนี้น่ะมีผู้ต้องสงสัยหรือใครที่เกี่ยวข้องกับผู้ตายบ้างมั้ยล่ะครับ" โคนันเอ่ยถามอย่างจริงจริง

"จะว่าไปแล้วก็มีนะ สามคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นไง" เขาบอกพร้อมกับชี้ไปที่ผู้ต้องสงสัยทั้ง

"คนแรก คุณยามาดะ อิชิมูระ ที่ใส่เฝือกที่ขา เขาคนนั้นเป็นเพื่อนของผู้ตายที่ขาหักเพราะเดินตกบันได ตอนนี้ก็เลยเดินไม่ค่อยถนัดเลยต้องใส่เฝือกไว้ เขาบอกว่าโดนผู้ตายนัดให้มาที่นี่เมื่อเช้า

คนที่สอง คุณซาวางุริ เอริที่ใส่ผ้าพันแผลไว้ที่แขนเพราะโดนอุบัติเหตุมีดบาด เธอเป็นแฟนของผู้ตาย เธอบอกว่าวันนี้นัดจะมาตั้งแคมป์กัน แต่ผู้ตายได้เดินทางล่วงหน้ามาก่อน

ส่วนคนสุดท้าย คุณชิมาดะ เอซึกิ ที่เป็นเจ้าหนี้ของผู้ตาย เขาบอกว่าตัวเองโดนผู้ตายนัดให้มาเอาเงินที่นี่น่ะ แล้วระหว่างทางที่มาเกิดอุบัติเหตุทำให้เกิดอาการปวดหลัง" เขาอธิบายให้เ็กแว่นฟัง

"อ๋อ งั้นเหรอครับ" พูดจบโคนันจึงจ้องไปที่ผู้ต้องสงสัยทั้ง3คน เขาครุ่นคิดอยู่สักพักก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นได้ จากนั้นเขาจึงกดเข็มขัดจนลูกบอลเด้งออกมาก่อนจะเลี้ยงลูกบอลไปเรื่อยๆและเตะบอลไปหาผู้ชายคนที่สามที่บอกว่าปวดหลัง

"เน่ๆคุณลุงครับเก็บลูกฟุตบอลให้ผมหน่อยสิครับ" โคนันพูดกับชายคนที่สาม แต่เขากลับกระซิบกับผู้หญิงคนข้างๆ จากนั้นเธอจึงก้มเก็บและใช้มือที่ไม่เจ็บโยนกลับมาให้โคนัน ก่อนที่เขาจะรับบอลมาแล้วเตะกลับไปหาผู้หญิงคนที่สอง

"รับนะครับพี่สาว" โคนันพูดจบจึงโยนลูกบอลไปหาหญิงสาวแต่เธอกลับกระโดดหลบลูกบอลไม่ยอมรับไว้

"อะไรของเด็กคนนี้เนี่ย" หญิงสาวเอ่ยออกมาอย่างหงุดหงิด ครั้งสุดท้ายโคนันจึงเตะบอลใส่ไปที่ผู้ชายคนแรกที่ใส่เฝือก เขารู้สึกตกใจจึงเผลอใช้ขาข้างที่ใส่เฝือกนั้นเตะบอลกลับมาให้โคนัน

'เข้าใจแล้ว...คนร้ายก็คือเขาคนนั้น' โคนันนึกในใจก่อนจะยิ้มออกมา

ด้านไฮบาระและสึบารุก็กำลังนั่งหลบกันอยู่หลังโขดหินที่เดิม

"ไอจัง...เธอกลัวมั้ย" สึบารุเอ่ยถามร่างบางในอ้อมแขน

"แค่มีนายอยู่ข้างๆฉันก็ไม่กลัวอะไรแล้วแหละ" ไฮบาระบอกกับสึบารุก่อนจะเลื่อนปากบางไปจูบที่ริมฝีปากหนาของเขา

ฝั่งโคนันก็ได้เวลาไขคดีครั้งนี้ เขาใช้เข็มยาสลบยิงไปที่สารวัตรยามามูระก่อนจะเริ่มทำการคลี่คลายคดี

"เอาล่ะ ต่อไปผมจะทำการคลี่คลายคดีนี้แล้วนะครับ คนร้ายก็คือ..คุณนั่นแหละ คุณยามาดะ อิชิมูระ" โคนันที่ใช้เสียงของสารวัตรยามามูระเอ่ยขึ้น

"พูดอะไรของคุณน่ะคุณตำรวจ ผมจะเป็นคนร้ายฆ่าเคนอิจิโร่ได้ยังไงกัน ขาผมเจ็บแบบนี้จะยกร่างเขาไปแขวนคอได้ยังไง" เขาเอ่ยขึ้นอย่างโมโห

"คุณโกหก ที่จริงขาคุณน่ะหายดีแล้วสินะ" คุณตำรวจที่นั่งก้มหน้าเอ่ยขึ้น

"พ...พูดอะไรน่ะ" เขาพูดขึ้นอย่างตกใจ

"ผมเป็นคนสั่งโคนันให้เตะบอลไปหาพวกคุณทั้ง3คนเพื่อดูปฏิกิริยาของพวกคุณยังไงล่ะ คนแรกคุณ ชิมาดะ เอซึกิ เขาไม่ยอมก้มลงไปเก็บลูกฟุตบอลแต่เขาขอให้คุณซาวางุริ เอริ ที่ยืนข้างๆเก็บให้ เพราะเขาปวดหลังจึงไม่สามารถก้มลงไปเก็บได้ ส่วนคุณซาวางุริ เอริ ก็เบี่ยงตัวไม่ยอมใช้มือรับลูกฟุตบอลเพราะเธอไม่สามารถใช้มือเดียวรับลูกฟุตบอลได้ ทำให้รู้ว่าเธอเจ็บมืออีกข้างจริงๆ ส่วนคุณน่ะพอโคนันเตะลูกฟุตบอลส่งไปให้ ร่างกายของคุณก็ตอบสนองทำให้คุณใช้ขาข้างที่คุณถนัดซึ่งเป็นขาข้างที่ใส่เฝือกไว้เตะกลับมายังไงล่ะ คุณน่ะยอมรับสารภาพมาเถอะนะครับโทษหนักจะได้กลายเป็นเบา เพราะไม่นานทางตำรวจก็จะต้องหาหลักฐานมาเอาผิดคุณได้แน่" โคนันที่ใช้เครื่องเปลี่ยนเสียงเป็นสารวัตรยามามูระเอ่ย

ชายหนุ่มคนใส่เฝือกได้ยินดังนั้นถึงกับนั่งฟุบลงไป

"เป็นเพราะหมอนั่นแหละ มันแหละที่ผิด ถ้ามันไม่นัดผมมาเพื่อบอกว่าให้ผมเลิกยุ่งกับเอริล่ะก็...ถ้าไม่ทำแบบนั้นล่ะก็ ผมก็คงจะไม่ต้องฆ่ามันหรอก ผมน่ะรักเอริมาก่อนมันแท้ๆ ฮืออ ทั้งๆที่มันก็รู้ว่าผมแอบรักเอริแต่มันก็ยังจะไปขอเธอเป็นแฟน แล้วยังบอกให้ผมเลิกยุ่งกับเธออีก ฮือๆๆ" เขาเอาแต่นั่งก้มหน้าลงและร้องไห้โฮออกมา

"อิชิมูระคุง..." หญิงสาวที่รู้สึกว่าตัวเองเป็นต้นเหตุให้คนรักของตัวเองต้องตายและเพื่อนชายต้องกลายเป็นฆาตรกรได้แต่ยืนหลั่งน้ำตาให้กับโศกนาฎกรรมในครั้งนี้

"นี่ คุณน่ะทำร้ายเพื่อนของพวกเราใช่มั้ย คุณพาพวกเขาไปไว้ที่ไหน" โคนันที่คลี่คลายคดีเรียบร้อยได้วิ่งมาถามคนร้าย

"ถ้าหมายถึงเด็กสาวกับไอหนุ่มนั่นล่ะก็ฉันยิงพวกเขาในป่านั่น และพวกเขาก็วิ่งหายเข้าไปในป่าแล้วแหละ" คนร้ายบอกกับโคนัน

ตอนนี้สึบารุเริ่มหน้าซีด และตัวเย็นลงเพราะแม้จะโดนยิงที่แขนแต่ก็โดนเส้นเลือดใหญ่ ทำให้เขาเสียเลือดค่อนข้างเยอะ" ร่างบางที่อยู่ในอ้อมแขนรู้สึกเป็นห่วงเขาอย่างมาก

"นาย...ไหวมั้ย ทำไมหน้าซีดแบบนี้ล่ะ อย่าเป็นอะไรนะ" ไฮบาระพูดพลางน้ำตาเอ่อไหลออกมาทั้งสองข้าง

"คนร้ายคงจะไปแล้ว ฉันจะพานายกลับไปที่แคมป์นะ ลุกขึ้นไหวมั้ย" ไฮบาระพูดพลางเช็ดน้ำตาทั้งสองข้างก่อนจะพยายามพยุงร่างสูงที่กำลังจะหมดแรง แต่ไม่ไหวเพราะเขาตัวใหญ่เกินกว่าที่เธอจะพยุงเขาได้ เธอจึงได้แต่กอดเขาไว้แล้วร้องไห้ออกมา

"ไฮบาระ...คุณสึบารุ" เสียงทุ้มของเด็กหนุ่มที่คุ้นเคยดังขึ้น เธอรีบปาดน้ำตาก่อนจะรีบโบกมือเรียกเขา

"ฉันอยู่ตรงนี้...ช่วยด้วย..รีบมาช่วยเขาที" ไฮบาระร้องเรียกเสียงดัง ทำให้พวกโคนันและตำรวจรีบเข้ามาช่วยพาสึบารุไปส่งโรงพยาบาล

"ไฮบาระเดินตามชายหนุ่มที่โดนหามไปด้วยความเป็นห่วง ก่อนที่พวกโคนันและอายูมิจะมารั้งเธอไว้

"นี่ ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกน่า คุณสึบารุน่ะต้องไม่เป็นอะไรแน่" โคนันพูดปลอบไฮบาระ

"พี่สึบารุน่ะต้องปลอดภัยนะ ไอจัง" อายูมิบอกไฮบาระ

"อะ...อื้ม ว่าแต่นายหาพวกเราเจอได้ยังไง" ร่างบางหันไปเอ่ยถามโคนันอย่างสงสัย

"คือฆาตรกรบอกกับพวกเราว่ามันยิงคุณสึบารุ แล้วฉันก็เห็นตะกร้าเห็ดกับรอยเลือดแถวที่เกิดเกตุเลยแกะรอยตามมาน่ะ ได้สุนัขของตำรวจช่วยด้วย ก็เลยเจอพวกเธอได้เร็วน่ะ" เด็กหนุ่มสวมแว่นพูดอธิบาย

"อย่างนี้เองสินะ ขอบคุณมากนะ" ไฮบาระกล่าวขอบคุณโคนัน

'แต่คนที่เธออยากจะขอบคุณมากที่สุดก็คือเขาคนนั้น อัศวินที่ช่วยเธอไว้อีกครั้ง เขาเคยบอกว่า แม้จะต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเธอ เขาก็จะทำ...และเขาก็ทำมันจริงๆด้วย" ร่างบางนึกกับตัวเองในใจ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

163 ความคิดเห็น

  1. #29 สิรินทร์ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 21:12

    คุณสึต้องไม่เป็นไรนะ รออ่านตอนต่อไปอยู่นะคร้าบบ

    #29
    1
  2. #26 เทพทัต แสนแก้ว (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 20:18

    ไม่ยากจะคิดเลยตอน (nc) จะเป็นยังไง

    #26
    1
  3. #25 NameNami (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 08:59

    ทำไมคุณสึถึงได้เป็นคนดีแบบนี้นะ ไอจังต้องรักพี่เค้าให้มากๆน้าาา
    #25
    1
  4. #24 ฟูมิจัง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 21:57
    ขินคุณสึมากๆเลยค่ะ งืออรักน้องมากเลยใช่มั้ย~
    #24
    1
  5. #23 สิรินทร์ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 21:53

    คุณสึน่ารักมากๆเลยยยย เขินนนแทนไอจัง อ่านตามยิ้มได้ทุกทีเลย มาต่อไวๆนะคะ เป็นกำลังใจให้คร้าา😊😊

    #23
    1
  6. #21 xilivegtar (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 21:31

    คุณสึรักไอจังมากๆเลยนะเนี้ยยย เขินแทน มาต่อไวๆนะคะ💕
    #21
    1