Fic Detective Conan : Little Princess and Silver bullet Knight (Subaru x Haibara)

ตอนที่ 4 : ไปแคมป์ปิ้งกันเถอะ!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 375
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    6 พ.ค. 63

สึบารุและไฮบาระช่วยกันทำอาหารจนเสร็จจากนั้นจึงเดินออกมาจากในครัวพร้อมกัน

"อ้าว ไอจังกับพี่สึบารุช่วยกันทำอาหารเสร็จแล้วงั้นเหรอ" อายูมิเอ่ยถามทั้งคู่ด้วยสายตาเป็นประกาย

"อะ...อื้ม" ร่างบางตอบ

"อ้าว เห็นคุณสึบารุบอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำนี่คร้าบ ทำไมถึงไปช่วยคุณไฮบาระทำอาหารได้ล่ะ" มิตสึฮิโกะถามขึ้นพร้อมกับทำหน้าสงสัย

"พอดีฉันเดินผ่านห้องครัวแล้วเห็นเธอทำอาหารอยู่คนเดียวก็เลยแวะช่วยทำน่ะ" สึบารุตอบคำถามมิตสึฮิโกะ

"งะ..งั้นเหรอคร้าบ" มิตสึฮิโกะตอบอย่างพยายามจะเข้าใจ

"นี่ไอจังกับพี่สึบารุมาก็ดีแล้ว พวกเราน่ะคุยกันว่าวันเสาร์นี้จะไปตั้งแคมป์กันที่ภูเขาในเขตกุนมะล่ะ" อายูมิบอกกับทั้งสองด้วยท่าทางตื่นเต้น

"ตั้งแคมป์ที่ภูเขางั้นเหรอ" ร่างบางเอ่ย

"ใช่แล้วล่ะคร้าบ เพราะช่วงนี้น่ะที่ป่าแถบนั้นจะมีเห็ดมัตสึทาเกะออกมาปีล่ะครั้ง พวกเราก็เลยคิดกันว่าจะไปหาเห็ดด้วยกันล่ะ" มิตสึฮิโกะเอ่ยอธิบาย

"ใช่แย้ว ฉันน่ะชอบเห็ดมัตสึทาเกะมากเลย อย่อยมากๆแถมยังออกมาปีล่ะครั้งด้วยราคามันก็เลยแพงมาก ยังไงซะคราวนี้ฉันก็ต้องไปหาเห็ดนี่มากินให้ได้" เก็นตะพูดด้วยท่าทีจริงจัง

"คุณสึบารุไปด้วยกันนะครับ" โคนันเอ่ยชวนร่างสูงที่นั่งข้างไฮบาระ

"นั่นสิ สึบารุคุงไปด้วยกันเถอะ ตั้งแต่ปีที่แล้วก็ไม่ได้ไปเที่ยวไหนด้วยกันอีกเลย ทั้งที่บ้านอยู่ติดกันแท้ๆ" ด็อกเตอร์อากาสะเอ่ย

"เอ่อ..นั่นสินะครับ งั้นครั้งนี้ผมขอไปด้วยแล้วกันนะครับ ให้ฉันไปด้วยน้าพวกเธอ" สึบารุพูดพลางหันไปหาพวกขบวนการนักสืบเยาวชนที่นั่งตรงข้ามกัน

"คร้าบ...ค่าาาา" พวกเขาทั้งหมดตอบรับ จากนั้นสึบารุจึงหันมาขยิบตาให้กับเด็กสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ

เช้าวันเสาร์ ณ.บ้านของด็อกเตอร์อากาสะ

"เด็กๆช่วยขนของสำหรับไปแคมปิ้งขึ้นรถทีนะ" ด็อกเตอร์อากาสะเอ่ยพลางยื่นอุปกรณ์ต่างๆให้กับขบวนการนักสืบเยาวชน

"คร้าบ/ค่าาา" พวกเขาทั้งหมดตอบรับพร้อมกับช่วยกันขนของขึ้นรถ สึบารุก็เข้ามาช่วยขนของต่างๆไปยังรถของตัวเองด้วย

"ไอคุงกับอายูมิจัง ช่วยขนอุปกรณ์สำหรับกางเต๊นท์นี่ไปไว้ที่รถสึบารุคุงหน่อยนะ อ้อ แล้วก็ทั้งสองคนน่ะนั่งไปกับรถสึบารุเลยแล้วกัน" ด็อกเตอร์บอกกับสองสาว

"ได้ค่าาา" อายูมิตอบรับส่วนไฮบาระได้แต่พยักหน้าหงิกๆแล้วเดินไปที่รถของสึบารุ

"ดูท่าว่าจะหนักนะ เอามาเถอะครับ" ร่างสูงพูดพลางเข้ามาเอาของที่อยู่ในมือไฮบาระและอายูมิไปวางไว้หลังรถก่อนจะรีบเดินมาเปิดประตูให้ทั้งคู่ อายูมิรีบขึ้นไปนั่งยังเบาะหลัง ไฮบาระกำลังจะเดินขึ้นไปบนรถด้วยแต่โดนมือหนาของชายหนุ่มรั้งเอวเธอไว้ ร่างบางตกใจเพราะกลัวคนอื่นเห็นเลยรีบผละออกก่อนจะหันมาจ้องสึบารุด้วยสายตาดุๆ

"อะไรของนายยะ" เด็กสาวเอ่ยถาม

"นั่งข้างหน้าด้วยกันสิ...นะ" ร่างสูงเอ่ย

"ไม่ได้หรอก...จะให้อายูมินั่งหลังคนเดียวได้ยังไง" ไฮบาระบอกกับชายหนุ่ม

"ไอจังไปนั่งข้างหน้ากับพี่สึบารุเถอะนะ อายูมินั่งหลังคนเดียวได้สบายมาก แต่พี่สึบารุเป็นคนขับรถให้นั่งหน้าคนเดียวคงเหงาแย่.." อายูมิพูดพร้อมกับปิดประตูรถลงและแอบยิ้มให้กับทั้งคู่ จากนั้นสึบารุจึงเปิดประตูรถให้ร่างบางขึ้นไปนั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถข้างๆคนขับ ก่อนที่เขาจะรีบขึ้นรถตามไปและขับรถออกไปในที่สุด

ระหว่างที่ขับรถไปสักพักร่างสูงคนขับก็แอบมองเด็กสาวที่นั่งเบาะข้างหลังผ่านทางกระจกส่งทาง และเห็นว่าเธอนั้นหลับไปแล้ว จากนั้นเขาจึงหันหน้ามาคุยกับร่างบางที่นั่งข้างๆเขา เธอเอาแต่นั่งฟังเพลงตลอดทาง

"ไอจัง..ไอจัง...นี่" ร่างสูงเอ่ยเรียกเธอเบาๆ แต่เธอที่กำลังเข้าถึงอารมณ์เพลงอย่างสุดซึ้งอยู่ตอนนี้ ไม่ได้ยินเสียงของเขาเลยสักนิด สึบารุทนไม่ไหวจึงหยิกแก้มของเธอเบาๆไปหนึ่งที ทำเอาเด็กสาวถึงกับสะดุ้งและเพ่งสายตาพิฆาตมาหาเขาที่ขัดอารมณ์การฟังเพลงของเธอ ก่อนที่เธอจะปลดหูฟังออกข้างนึง

"อะไรของนายกันยะ มาหยิกแก้มฉันแบบนี้มันเจ็บนะ" ร่างบางเอ็ดสึบารุไปหนึ่งที

"ก็เธอเอาแต่ฟังเพลงนี่นา ฉันเรียกก็ไม่ได้ยิน...ว่าแต่ฟังเพลงอะไรอยู่น่ะ เพราะมากขนาดที่แฟนเรียกก็ไม่สนใจเลยงั้นเหรอ" สึบารุเอ่ยแซวเด็กสาวพลางหันมาตั้งใจขับรถต่อ ไฮบาระหันมองไปข้างหลังเพื่อดูอายูมิแต่เห็นว่าเธอหลับอยู่ ทันใดนั้นเธอก็หันกลับมาและโน้มตัวไปใกล้ๆชายหนุ่มคนขับรถก่อนจะใส่หูฟังอีกข้างนึงไปที่หูของเขา ร่างสูงหันมาสบตากับร่างบางหนึ่งครั้งก่อนจะกลับไปตั้งหน้าตั้งตาขับรถต่อ

"เป็นเพลงของโอกิโนะ โยโกะที่ฉันชอบฟังช่วงนี้น่ะ เพราะดีใช่มั้ยล่ะ" ไฮบาระเอ่ยถามชายหนุ่มคนขับรถ

"อื้ม...เพราะมากเลยล่ะ" สึบารุบอกกับไฮบาระพร้อมกับยื่นมือหนามาจับมือเรียวเล็กของเธอไว้

"ยิ่งทำแบบนี้เพลงที่ฟังอยู่ก็จะยิ่งเพราะขึ้นนะรู้มั้ย" เขาหันมาบอกกับไฮบาระ เธอเขินจนต้องก้มหน้าและแอบยิ้มออกมา

ด้านอายูมิก็ได้ยินเสียงคนคุยกันจึงลืมตาตื่นขึ้น ทำให้เห็นสองคนที่นั่งอยู่ด้านหน้าใส่หูฟังฟังเพลงและจับมือด้วยกันอย่างอารมณ์ดี เธอยิ้มออกมาจากนั้นก็หลับตานอนต่ออีกครั้ง

ณ.สถานที่ตั้งแคมป์แห่งป่ากุนมะ

หลังจากขับรถมาสักพักก็ถึงสถานที่ตั้งแคมป์ที่พวกเขาทั้งหมดจะมาพักกันเป็นเวลา 2 วัน 1 คืนเนื่องจากพวกเขามาถึงที่นี่ในช่วงเที่ยง ซึ่งเลยช่วงของการเก็บเห็ดไปแล้ว ทุกคนจึงต้องเลื่อนไปกับเห็ดกันในเช้าของวันพรุ่งนี้แทน

"เอาล่ะ ยังไงเราก็มาช่วยกันเตรียมเต๊นท์สำหรับนอนพักในคืนนี้ก่อนละกันนะ" ด็อกเตอร์อากาสะพูดกับพวกเด็กๆ

"คร้าบบ..ค่าาา" ทั้งหมดตอบรับ จากนั้นจึงไปช่วยกันขนของลงมาจากรถและไปช่วยกันกางเต๊นท์ในพื้นที่ที่ทางอุทยานเตรียมเอาไว้ให้ สึบารุและด็อกเตอร์ก็มาช่วยพวกเขาประกอบเต๊นท์ด้วย เวลาผ่านไปไม่นานนัก เต๊นท์พี่พักสำหรับคืนนี้ก็เสร็จเรียบร้อย

"ในที่สุดเต๊นท์ของพวกเราก็เสร็จสักทีนะคร้าบบ" มิตสึฮิโกะพูดขึ้น

"นั่นสิ เล่นเอาเหนื่อยเลยแฮะ" เก็นตะพูดพลางเช็ดเหงื่อ

"เก่งมากเลยนะทุกคน...เอาล่ะไหนๆก็ทำเต๊นท์เสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกเธอไปเดินสำรวจแถวๆนี้ดูก็ได้นะ" ด็อกเตอร์บอกกับพวกเด็กๆ

"จริงเหรอคะ ด็อกเตอร์" อายูมิพูดอย่างตื่นเต้น

"อืม แต่อย่าไปไกลนักล่ะ" ด็อกเตอร์อากาสะเตือนด้วยความเป็นห่วง

"เดี๋ยวผมไปกับเด็กๆเองครับ" ร่างสูงในชุดคอเต่าเอ่ยขึ้น

"งั้นก็ฝากเด็กๆด้วยนะ สึบารุคุง" เขากล่าวกับสึบารุ

"ครับ..ไปกันเถอะพวกเธอ" ร่างสูงพูดก่อนจะรีบเดินนำพวกเขาไป

"ป่าที่นี่น่ะ สวยจังเลยน้าาา" อายูมิเอ่ยขึ้น

"นั่นสิคร้าบบ ธรรมชาติของที่นี่น่ะอุดมสมบูรณ์มากเลยนะคร้าบ" มิตสึฮิโกะพูดอย่างเห็นด้วยกับอายูมิ

"แน่นอนสิ เพราะจังหวัดกุนมะนี่น่ะตั้งอยู่ใจกลางของเกาะประเทศญี่ปุ่น รูปร่างขอบเขตจังหวัดจะเหมือนกับนกกระเรียนกางปีกกว้าง กำลังตีปีกขึ้นบิน ซึ่งมีการแต่งว่า "จังหวัดกุนมะที่มีรูปนกกระเรียนบิน" ในไพ่คารุตะ ที่นี่น่ะมีธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์ เช่น "โจโม ซันซัน" ประกอบด้วยภูเขาอาคางิยามะ, ภูเขาฮารุนะซันและภูเขาเมียวงิซัน, ภูเขาอาซามะยามะ และภูเขาทานิงาวะดาเคะ" โคนันอธิบายให้ทั้งหมดฟัง

"อย่างนี้เองสิน้าา" เก็นตะเอ่ย

"นู่นตรงนู้นมีลำธารด้วยแหละ" อายูมิพูดพลางชี้ไปยังลำธารที่เห็นอยู่ตรงหน้า

"ใช่จริงๆด้วย เราไปดูกันดีกว่านะ" ไฮบาระพูดพลางจูงมืออายูมิไปดูอย่างตื่นเต้น ทำให้ร่างสูงที่ยืนมองอยู่ข้างหลังอดยิ้มไม่ได้ ก่อนจะเดินตามพวกเธอไป

"น้ำใสมากๆเลยล่ะ เย็นมากๆด้วยเนอะไอจัง" อายูมิเอ่ยหลังจากใช้มือเล็กจุ่มลงไปสัมผัสน้ำในลำธาร

"อื้ม..เย็นสบายมากๆเลย" ไฮบาระพูดอย่างเห็นด้วย

"น้ำนี่น่ะคงจะไหลมาจากแม่น้ำโทะเนะงาวะล่ะนะ" สึบารุเอ่ยพลางหันมามองหน้าไฮบาระพร้อมกับยิ้มให้

ร่างสูงเอื้อมมืออ้อมมาจากข้างหลังเด็กสาวก่อนจะจุ่มลงไปในน้ำใกล้ๆกับเธอ

"อยากลงไปเล่นหน่อยมั้ย" สึบารุเอ่ยถามไฮบาระ

"ไม่ล่ะ แค่นี้ก็พอ" ร่างบางหันไปพูดกับชายหนุ่มคนข้างๆ  

"อะแฮ่มม ไปกันได้รึยังคร้าบบทั้งสองคน" มิตสึฮิโกะพูดกับชายหญิงทั้งคู่ที่ทำเหมือนกับว่าโลกนี้มีแต่สองเรา

"อะ...อื้มไปสิ" ไฮบาระรีบลุกขึ้นอย่างไวก่อนจะรีบเดินไปพร้อมกับอายูมิ

"เย็นแล้วเหรอเนี่ย ไวจังเลยแฮะ หิวแล้วสิเนี่ย" เก็นตะพูดขึ้นก่อนท้องจะร้องจ๊อกๆออกมา ทำให้ทุกคนหัวเราะกันยกใหญ่

"งั้นเรารีบกลับไปที่เต๊นท์มั้ย" ไฮบาระเอ่ยแสดงความคิดเห็น

"แต่อายูมิอยากไปดูพระอาทิตย์ตกดินที่หน้าผาข้างหน้าก่อนนี่นา" อายูมิเอ่ยขึ้นพร้อมกับทำหน้าหงอยๆ

"งั้นไปดูกันแปปนึงก็ได้ หิวแค่นี้ฉันทนได้สบายมั่ก" เก็นตะเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นอายูมิทำหน้าเศร้า

"จริงเหรอเก็นตะคุง เย้ๆๆงั้นไปกันเถอะ" อายูมิพูดอย่างดีใจก่อนจะรีบวิ่งไปดูพระอาทิตย์ตกดิน พวกเขาทั้งหมดมายังหน้าผาแล้วยืนมองดูพระอาทิตย์ตกด้วยกัน

"สวยจังเลยน้าา" อายูมิเอ่ยด้วยแววตาเป็นประกาย

"อื้มมมไม่ผิดหวังเลยแฮะที่ยอมทนหิว" เก็นตะบอก

"พระอาทิตย์ตกสวยจัง" ไฮบาระเอ่ยออกมาเบาๆแต่ร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างๆเผลอได้ยินจึงกระซิบมายังเด็กสาว

"แต่ฉันว่าเธอสวยกว่านะ...ไอจัง" สึบารุเอ่ย ไฮบาระได้ยินก็ถึงกับเขินเลยใช้ศอกกระทุ้งร่างสูงไปหนึ่งที

ในช่วงค่ำเมื่อทั้งหมดกินข้าวเย็นกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงมานั่งล้อมรอบกองไฟเพื่อพูดคุยกัน

"วันนี้ขนาดยังไม่ได้ไปเก็บเห็ดก็สนุกมากเลยนะคร้าบ" มิตสึฮิโกะพูดขึ้น

"นั่นสิได้เดินชมธรรมชาติแล้วก็ได้เล่นน้ำที่ลำธารนิดหน่อยด้วย แถมได้ดูพระอาทิตย์ตกอีก ดีมากๆเลยล่ะ" อายูมิพูดด้วยสีหน้ามีความสุข

"นั่นสินะ นี่พวกนายฉันว่าเรามาเล่นเกมกันมั้ย" เก็นตะเอ่ยขึ้น

"เกมอะไรดีล่ะคร้าบบ เราไม่มีอุปกรณ์อะไรเลยนะ" มิตสึฮิโกะเอ่ยถาม

"นั่นสินะ" เก็นตะเอ่ยอย่างเซ็งๆ

"อ๋อ อายูมิรู้แล้ว อายูมิมีไอนั่นล่ะ รอแปปนะ" อายูมิพูดจบจึงเข้าไปหยิบบางอย่างออกมาจากในเต๊นท์ ก่อนชูให้ทุกคนดูเป็นกล่องป๊อกกี้รสสตรอวเบอรี่

"เอ๋ กล่องป๊อกกี้งั้นเหรอคร้าบ เราจะเล่นเกมอะไรได้งั้นเหรอ" มิตสึฮิโกะเอ่ยแบบงงๆ

"คืออายูมิเห็นมาจากในเกมโชว์เมื่อไม่นานมานี้น่ะ เขาจะให้จับคู่กันแล้วคาบป๊อกกี้คนละฝั่ง จากนั้นก็กัดเข้ามาเรื่อยๆ คู่ไหนกัดเหลือชิ้นที่เล็กมากที่สุดจะเป็นฝ่ายชนะล่ะ" อายูมิอธิบายกติกา

"อย่างนี้เองสินะ นึกว่าจะแข่งกันว่าใครกินได้หลายชิ้นที่สุดซะอีก ถ้าแข่งกินจุเนี่ยรับรองฉันชนะแน่" เก็นตะพูดพลางหัวเราะชอบใจ

"เก็นตะตุงนี่ล่ะก็..." มิตสึฮิโกะพูดอย่างเหนื่อยใจ

"แต่เราจะเล่นกันยังไงล่ะคร้าบ เรามี5คนนี่ ด็อกเตอร์ก็หลับไปแล้ว มันจะไม่ครบคู่นะคร้าบ" มิตสึฮิโกะพูดไม่ทันจบ ก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่สึบารุเปิดเต๊นท์ออกมาจะไปห้องน้ำพอดี ทั้งหมดพร้อมใจกันหันไปมองเขา

"หึหึ พี่สึบารุ.." อายูมิพูดออกมาอย่างเบาๆพร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์

"พี่สึบารุคะ มานี่หน่อย" อายูมิเรียกชายหนุ่มพร้อมกับกวักมือ เมื่อเขามาถึงเธอก็บอกถึงสาเหตุที่เรียกมาให้ฟัง

"แล้วใครจะคู่กับใครล่ะ" โคนันเอ่ยถามขึ้น

"นะ...นั่นสิ" ไฮบาระรู้สึกสงสัยเช่นกัน

"งั้นเพื่อความยุติธรรมเรามาจับคู่โดยการโอน้อยออกแล้วกันนะคร้าบ" มิตสึฮิโกะพูดขึ้น 

แล้วเมื่อหาคู่โดยวิธีนั้นก็ได้ผลสรุปว่า อายูมิคู่กับโคนัน เก็นตะคู่กับมิตสึฮิโกะและไฮบาระคู่กับสึบารุ

เมื่อได้คู่เรียบร้อยแล้ว คู่ที่หนึ่งอายูมิกับโคนันก็เริ่มเล่นก่อน อายูมิกับโคนันกัดป๊อกกี้จนเหลือสั้นอยู่ แต่ของคู่มิตสึฮิโกะและเก็นตะสั้นกว่าพวกเขาเลยชนะไป ต่อไปคือคู่สุดท้ายไฮบาระกับสึบารุ  

"นี่ค่ะพี่สึบารุ ไอจัง" อายูมิพูดพลางส่งป๊อกกี้ให้ไฮบาระและสึบารุพร้อมกับยิ้มเขินๆให้ทั้งคู่ จากนั้นทั้งสองจึงใช้ปากคาบป๊อกกี้ไว้คนละด้าน

"เอาล่ะ เริ่ม..." เมื่ออายูมิให้สัญญาณสึบารุจึงเริ่มกัดป๊อกกี้เข้ามาเรื่อยๆ ส่วนไฮบาระเอาแต่นั่งนิ่งไม่ขยับปากเลย เพราะมัวแต่ใจเต้นแรงกับการกระทำของเขาต่อหน้าเด็กพวกนี้ ร่างสูงค่อยๆละเมียดกัดชิมป๊อกกี้ชิ้นเล็กๆเข้าปากไป ยิ่งป๊อกกี้ขึ้นเล็กลงมากเท่าไหร่ทั้งคู่ก็ยิ่งใกล้กันมากยิ่งขึ้น ตอนนี้เธอและเขาใกล้กันมากจนลมหายใจอุ่นๆรินรดกัน แต่สึบารุก็ยังไม่หยุดแค่นั้น เขาเอียงหน้าและขยับปากเข้าไปหาร่างบางเรื่อยๆจนริมสีปากหนาของเขาชนเข้ากับริมฝีปากบางของเธอ จากนั้นเขาก็ใช้ฟันกัดป๊อกกี้ที่เหลือไม่ถึงหนึ่งเซน แล้วจึงยื่นให้กับอายูมิ ทำเอาทุกคนถึงกับตกใจและนั่งเหวอ

"เอ่อ...ผู้ชนะก็คือไอจังและพี่สึบารุค่ะ สำหรับรางวัลก็คือนี่ค่ะ ป๊อกกี้ที่เหลือให้ทั้งคู่ไปกินต่อด้วยกันทั้งกล่องเลย" อายูมิพูดพลางยื่นกล่องป๊อกกี้ให้ไฮบาระ เธอได้แต่นั่งทำหน้านิ่งๆด้วยอารมณ์เขิน จากนั้นร่างสูงข้างๆจึงกระซิบมาที่เธอ

"งั้นคืนนี้เรามากินป๊อกกี้ด้วยกันทั้งคืนเลยดีมั้ย" เมื่อได้ยินดังนั้นร่างบางก็ต้องหน้าแดงขึ้นอีกครั้ง เธอจึงหยิกไปที่แขนแกร่งของเขาไปหนึ่งทีเพื่อลงโทษคนขี้แกล้ง

"โอ้ย.." ร่างสูงเผลอร้องออกมาทำให้ทั้งหมดหันมามอง

"มีอะไรรึเปล่าครับคุณสึบารุ" โคนันเอ่ยถาม

"ปละ...เปล่า มดกัดน่ะ มดตัวนี้มันตัวนิดเดียวแต่กัดเจ็บเป็นบ้าเลย" ร่างสูงพูดพลางมองมายังคนตัวเล็กข้างๆ และจากนั้นไม่นานนักพวกเขาทั้งหมดก็แยกย้ายกันไปเข้านอน...

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

163 ความคิดเห็น

  1. #138 papermail (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 22:09

    อายุมิจังงงงง หนูคือชิปเปอร์ที่ดี

    คุณสึอยากกินป๊อกกี้ทั้งคืนคืออะไรค่ะ 555

    #138
    0
  2. #20 สิรินทร์ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 20:54

    คุณสึนี่จริงๆเลยย เขินแทน อยากอ่านตอนต่อไปเร็วๆจัง

    เป็นกำลังใจให้นะคะ รออ่านอยู่น๊าาาา

    #20
    1
  3. #17 xilivegtar (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 21:30
    น่ารักกก คุณสึนี่น้าา รอนะคะ 💕
    #17
    1
  4. #16 ฟูมิจัง (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 21:24
    เป็นเขินทุกตอนเลยย งือออมาต่ออีกไวๆนะคะ
    #16
    1