Fic Detective Conan : Little Princess and Silver bullet Knight (Subaru x Haibara)

ตอนที่ 14 : พี่สะใภ้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 374
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    5 มิ.ย. 63

           ณ.บ้านด็อกเตอร์อากาสะ

หลังจากสึบารุมาส่งไฮบาระที่บ้านได้ไม่นานพวกด็อกเตอร์อากาสะรวมทั้งโคนันและขบวนการนักสืบเยาวชนก็ได้เดินทางกลับมาถึงพอดี

"อ้าว กลับมานานแล้วเหรอหนูไอ" ด็อกเตอร์ถาม

"อืมม ค่ะ" เธอตอบสั้นๆ

"แล้วสึบารุคุงล่ะ นึกว่าอยู่ด้วยกันซะอีก" ด็อกเตอร์ถามต่อ

"เขามาส่งแล้วก็กลับไปแล้วน่ะค่ะ" ไฮบาระตอบ

"อ๋อ" ด็อกเตอร์ตอบรับ

"นี่ คุณไฮบาระกับคุณสึบารุน่ะไปทำธุระอะไรกันมาเหรอครับ" มิตสึฮิโกะเอ่ยถาม

"นั่นสิ เสียดายง่ะน่าจะได้อยู่เที่ยวด้วยกัน สนุกมากเลยนะไฮบาระ" เก็นตะบอก

"เอ่อ...พอดีมีธุระส่วนตัวนิดหน่อยน่ะ แต่ก็สะสางเสร็จเรียบร้อยแล้ว ไม่มีอะไรแล้วล่ะ" ร่างบางเอ่ย

"แต่อายูมิก็ซื้อของมาฝากไอจังด้วยนะ" เด็กสาวพูดด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับล้วงไปในกระเป๋าก่อนจะหยิบของที่ระลึกที่ได้จากการไปเที่ยวในครั้งนี้มาให้เพื่อนสาวคนสนิท

"นี่จ้ะ" อายูมิเอ่ยพร้อมกับยื่นพวงกุญแจอันเล็กๆไปให้

"พวงกุญแจรูปแมวกับหมาป่างั้นเหรอ น่ารักจัง ขอบคุณมากเลยนะคุณโยชิดะ" ร่างบางเอ่ยขอบคุณ

"อื้มม อันที่จริงอายูมิซื้อพวงกุญแจแมวให้ไอจัง ส่วนอีกอันที่เป็นหมาป่าน่ะจะให้พี่สึบารุ" อายูมิบอก

"อ้องั้นเหรอ โทษทีนะ" ไฮบาระพูดพร้อมกับยื่นพวงกุญแจหมาป่าคืนให้กับอายูมิ

"เอาไว้ที่ไอจังนั่นแหละ ฝากเอาไปให้พี่สึบารุทีนะ" เธอบอกพร้อมกับส่งยิ้มมาให้เพื่อนสาว

"จะดีเหรอ" ร่างบางเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ

"อื้อ ให้ไอจังเอาไปให้น่ะดีแล้วแหละ พี่สึบารุต้องดีใจแน่ๆเลย" เด็กสาวกระซิบแซว

ไม่นานนักเสียงเจื้อยแจ้วของเพื่อนๆขบวนการนักสืบเยาวชนก็เงียบหายไป เพราะเป็นเวลาค่ำแล้วทุกคนจึงต้องรีบเดินทางกลับบ้านโดยมีด็อกเตอร์อากาสะเป็นคนอาสาขับรถไปส่ง ขณะนี้ภายในบ้านจึงมีแต่ไฮบาระเพียงคนเดียว ร่างบางมองลอดออกไปยังนอกหน้าต่างเพื่อสังเกตบ้านหลังข้างๆเห็นว่าไฟยังคงเปิดอยู่

"อืม อยู่บ้านสินะ...พาไปให้ตอนนี้เลยดีมั้ยนะ" ร่างบางเอ่ยออกมาเบาๆพลางก้มมองพวงกุญแจหมาป่าที่อยู่ในมือ

"แต่ตอนเช้าก็เพิ่งห่างกันเองนี่นา ถ้าเจอกันบ่อยๆเดี๋ยวตาบ้านั่นคงเบื่อหน้าฉันแน่เลย งั้นค่อยเอาไปให้พรุ่งนี้แล้วกัน" เด็กสาวพูดจบจึงเก็บพวงกุญแจนั่นไว้แล้วรีบเดินขึ้นห้องนอนไป

 

      ณ.โรงเรียนเทย์ตัน

"เลิกเรียนแล้ว เราไปเดินห้างเบกะด้วยกันเถอะครับ" มิตสึฮิโกะเอ่ยชวน

"อื้ม ไปสิๆอายูมิอยากไปซื้อของด้วย" อายูมิตอบ

"ฉันก็จะไปหาของกินด้วย" เก็นตะพูด

"โคนันคุงกับคุณไฮบาระล่ะครับ จะไปด้วยกันมั้ย" มิตสึฮิโกะถามเพื่อนทั้งสองที่กำลังเก็บของใส่กระเป๋าอยู่

"ไม่ล่ะ ฉันมีนัดกับพี่รันแล้วน่ะ" โคนันเอ่ย

"อ้าว งั้นเหรอครับ แล้วคุณไฮบาระล่ะครับ" มิตสึฮิโกะเอ่ยถามเพื่อนสาวโต๊ะข้างๆที่กำลังรีบเก็บของใส่ลงกระเป๋าอยู่ แต่ดูเหมือนว่าจะรีบเร่งยัดๆมันลงไปซะมากกว่า 

"ฉันก็ขอผ่าน คือวันนี้มีรายการทีวีที่อัดไว้ต้องรีบกลับไปดูน่ะ ไปก่อนนะ" ร่างบางพูดจบก็ยกกระเป๋าขึ้นมาสะพายก่อนจะรีบวิ่งออกไป

"ด..เดี๋ยวสิไฮบาระ" โคนันไม่ทันได้เอ่ยถามใดๆ เพื่อนสาวคนสนิทก็วิ่งหายไปไกลลับตาแล้ว

"ไม่ยักรู้ว่าคุณไฮบาระจะติดรายการทีวีขนาดนี้นะครับเนี่ย" มิตสึฮิโกะเอ่ยด้วยความสงสัย

"เออ นั่นน่ะสิ อะไรของเค้านะ" เก็นตะพูดอย่างเห็นด้วย

"ช่างเถอะน่า เรารีบไปกันเถอะ" อายูมิเอ่ยชวน จากนั้นทั้งหมดจึงรีบเดินทางไปยังห้างเบกะ

 

       ณ.บ้านคุโด้

ร่างบางในชุดกะลาสีของนักเรียนม.ต้นยืนอยู่หน้าประตูบ้านที่ขณะนี้ได้ดูเงียบเชียบราวกับว่าไม่มีใครอยู่ เธอผลักประตูดูเบาๆก็พบว่าประตูนั้นไม่ได้ล็อคแต่อย่างใด เธอจึงเดินย่องเบาๆเข้าไปภายในบ้านแล้วหันมองซ้ายมองขวาเพื่อหาร่างสูงผมสีน้ำตาลที่อาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้ แต่กลับพบเพียงชายหนุ่มร่างสูงในชุดสีดำที่มีผมสีดำขลับนอนฟุบอยู่บนโซฟา เมื่อเธอเดินเข้าไปใกล้ๆแล้วพินิจพิจารณาดูดีๆก็พบว่า ชายหนุ่มที่นอนแผ่หราอยู่บนโซฟานี้ก็คือร่างสูงคนที่เธอตามหาอยู่นั่นเอง หากแต่เป็นอีกรูปร่างหนึ่งของเขา รูปร่างที่แท้จริงที่เธอไม่ค่อยจะได้เห็นบ่อยนัก

"นี่ทำไมถึงมานอนอยู่ตรงนี้ล่ะ แถมในร่างแบบนี้อีก" ร่างบางพูดพลางใช้มือเล็กจับไปที่หน้าของร่างสูง

"เอ๊ะตัวร้อนนี่นา ไม่สบายงั้นเหรอ" ร่างบางเอ่ยถาม แต่ร่างสูงกลับนอนเงียบไม่ตอบอะไรกลับมา

"นี่ฉันถามนายอยู่นะ ทำไมไม่ตอบล่ะ" ร่างบางเอ่ยพลางทำหน้ามุ่ย ร่างสูงที่ได้ยินดังนั้นจึงใช้แขนแกร่งดึงร่างเด็กสาวลงมาให้ซบอยู่ตรงอกผายของเขา

"อื้ออ ปล่อยนะ" เด็กสาวเอ่ยพลางดิ้นไปมา

"ทำไมเมื่อคืนไม่มาหา" ร่างสูงถาม

"เมื่อวานตอนเช้าก็เจอกันแล้วไง" คนตัวเล็กที่ซบอกแกร่งอยู่เอ่ย

"ถ้าสมมุติวันนี้เจอแล้ว เจออีกไม่ได้เหรอ" เขาถามกลับ

"ก็...ก็เปล่า ฉันกลัวว่าถ้าเราเจอกันบ่อยเกิน เดี๋ยวนายก็จะเบื่อฉันน่ะสิ" เธอบอก

"คิดอะไรแบบนั้น ฉันไม่เบื่อเธอหรอกน่า...ไม่มีวัน" ร่างสูงกระซิบบอกพลางใช้จมูกลูบไล้ไปที่ซอกคอขาวๆของร่างบางทั้งสองข้าง

"ฉันอยากเจอเธอทุกวัน อยากอยู่ด้วยตลอดเลย แล้วก็อยากตื่นมาเจอหน้าเธอทุกเช้าเลยรู้มั้ย..." ร่างสูงพูดจบจึงกดจูบไปที่ต้นคอของร่างบาง จนเธอสะดุ้งเฮือก

"นี่ๆๆ หยุดเลยนะ ไม่ต้องมาทำอะไรแบบนี้เลย ที่มาหาเนี่ยเพราะมีธุระหรอกนะยะ" เด็กสาวพูดพร้อมกับดันหน้าร่างสูงที่พยายามจะมาคลอเคลียออกเบาๆ

"ธุระอะไรเหรอ" เขาถาม

"เอาอันนี้มาให้น่ะ คุณโยชิดะฝากให้เอามาให้ เป็นของฝากที่ไปเที่ยวมาเมื่อวันก่อน" ร่างบางพูดพร้อมกับส่งพวงกุญแจหมาป่าให้

"อืม น่ารักดีนี่ ฝากขอบคุณเธอด้วยแล้วกัน" ร่างสูงรับพวงกุญแจมาวางไว้ข้างๆพร้อมเอ่ยขอบคุณ

"แล้วนี่ทำไมถึงมานอนอยู่แบบนี้ล่ะ วันนี้ไม่เป็นคุณโอกิยะ สึบารุเหรอ" ร่างบางเอ่ยถาม

"ทำไม คิดถึงคุณสึบารุงั้นเหรอ" ร่างสูงพูดพร้อมรอยยิ้ม

"ก็ไม่นิ ไม่ได้คิดถึงอะไรสักหน่อย" เด็กสาวพูดทำท่าทางไม่รู้ไม่ชี้

"งั้นเหรอ วันนี้ฉันรู้สึกเหมือนไม่ค่อยสบายน่ะเลยอยากทำตัวให้โล่งๆ" ร่างสูงเอ่ย

"ไม่สบายเป็นด้วยเหรอนายน่ะ เห็นปกติแข็งแรงจะตายนิ พ่อหนุ่มsilver bullet" เธอเอ่ยแซว

"ไม่เชื่อเหรอว่าฉันไม่สบายน่ะ ฉันตัวร้อนอยู่นะ นี่ไง" ร่างสูงพูดจบจึงกดใบหน้าร่างบางลงมาให้หน้าผากของเธอแตะกับหน้าผากของเขา อีกทั้งปลายจมูกงอนของเด็กสาวก็ชิดติดอยู่กับจมูกโด่งของเขาด้วย ลมหายใจอุ่นๆของทั้งคู่ถูกส่งผ่านออกมาและไหลรินรดกัน สักพักร่างบางที่นอนทาบอยู่ด้านบนจึงผละหน้าออกมา

"ร..รู้แล้วย่ะว่าไม่สบายจริง งั้นก็นอนพักเถอะ ฉันกลับก่อน ไม่กวนแล้ว" เธอพูดพลางยกตัวขึ้นแต่ก็โดนร่างสูงกดไว้

"เดี๋ยวสิอยู่ต่ออีกหน่อยนะ ได้อยู่กับเธอ ฉันอาจจะหายป่วยไวขึ้นก็ได้" ร่างสูงพูดพร้อมกับใช้แขนกดร่างบางไว้ ทั้งคู่นอนกอดนัวเนียกันอยู่บนโซฟา พลางหยอกล้อกันไปมาแล้วต่างคนก็ต่างยิ้มและหัวเราะกันออกมาอย่างมีความสุข

“พี่ชู...เอ่ออ” เสียงหญิงสาวห้าวๆเอ่ยเรียกชายหนุ่ม เธอเผลอเดินเข้ามาเห็นตอนที่ทั้งคู่กำลังนัวเนียกันอยู่พอดี ร่างสูงและเด็กสาวรีบผละออกจากกันอย่างไว

“มาที่นี่ได้ยังไงน่ะ มาสึมิ” ร่างสูงที่นั่งอยู่บนโซฟาเอ่ยถาม

“พอดีพามาม๊ามาทำธุระที่ญี่ปุ่นนิดหน่อยเลยแวะมาหาพี่ชูน่ะ ก็หลังจากที่รู้ความจริงว่าพี่ชูปลอมตัวมาเป็นคุณโอกิยะ สึบารุ ก็ไม่ค่อยได้เจอกันเลยนี่นา” เซระบอก

“นั่นสินะ ไม่ได้เจอกันนานเลย” ร่างสูงเอ่ยเมื่อนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้เจอกับน้องสาวของตัวเองนานแล้ว

“แต่ก็ไม่นึกว่าพี่ชูจะมีแขกน่ะ” เธอเอ่ยพลางเหลือบมองไปยังเด็กสาวที่นั่งอยู่บนโซฟาข้างๆพี่ชาย

“เอ่อ ฉันไม่มีธุระอะไรแล้ว งั้นกลับก่อนนะ” ร่างบางพูดพลางทำท่าจะลุกขึ้น

“เดี๋ยวสิฮะ จะรีบไปไหนน่ะ อยู่คุยด้วยกันก่อนสิ” เซระพูดพลางรั้งแขนร่างบางไว้

“เอ่อ ไม่กวนดีกว่า เขาไม่ค่อยสบายอยู่ด้วย” ไฮบาระพูดพลางมองไปที่ร่างสูงตรงหน้า

“เอ๋ พี่ชูไม่สบายงั้นเหรอ” สาวห้าวเอ่ยถาม

“อืม ก็นิดหน่อยน่ะ” ร่างสูงตอบ เซระเงียบไปสักพักก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

“เธอน่ะ ไปกับผมหน่อยได้มั้ย” สาวห้ามพูดกับเด็กสาวที่กำลังยืนงงอยู่ข้างๆ

“เอ๊ะ ปะ..ไปไหนงั้นเหรอ” ร่างบางถามอย่างสงสัย

“เอาน่า เดี๋ยวก็รู้...ขอยืมตัวเธอแปปนะครับ” เซระพูดจบก็รีบลากไฮบาระออกไป

 

ณ.ห้างเบกะ

“นี่ พาฉันมาที่นี่ทำไมงั้นเหรอ” ร่างบางถามด้วยความสงสัย

“ก็พี่ชูไม่สบายนี่นา เลยอยากจะซื้อของไปเยี่ยมหน่อยน่ะ” เซระตอบพร้อมรอยยิ้ม

“อ๋อ แล้ว...ทำไมต้องชวนฉันมาด้วยล่ะ” เธอถาม

“ก็เธออาจจะรู้ใจพี่ชูก็ได้ไง เป็นแฟนกันไม่ใช่เหรอ” เซระเอ่ยถามพลางจ้องหน้าเด็กสาว

“ปละ...เปล่านะ ไม่ใช่นะ ไม่ได้เป็นแฟนกันซะหน่อย” ไฮบาระตอบพลางหลบสายตาของสาวห้าวตรงหน้า

“ฮ่าฮ่า งั้นหรอกเหรอ ถึงผมจะไม่ค่อยสนิทกับพี่ชายแล้วก็ไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่ก็พอจะดูออกนะว่าพี่ชูรู้สึกยังไงน่ะ” เซระเอ่ย

“เอ๊ะ” เธอเอ่ยขึ้นอย่างงุนงง

“ตอนแรกผมก็คิดนะว่าทำไมพี่ชายถึงต้องยอมปลอมตัวมาเพื่อคอยปกป้องเด็กสาวข้างบ้านตั้งนานหลายปีด้วย แต่พอได้เห็นเธอกับพี่ชูเมื่อกี้ก็เพิ่งมาเข้าใจว่าเพราะอะไร” เซระพูดพร้อมกับส่งยิ้มบางๆมาให้เด็กสาว

‘ใช่แล้ว พี่ชายของเธอรักผู้หญิงคนนี้ สายตา รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของพี่ชายที่เธอไม่ค่อยจะได้เห็น แต่เขากลับทำทั้งหมดออกมาได้อย่างง่ายดายเมื่ออยู่กับผู้หญิงคนนี้’ เธอนึกในใจ

“เอ้าไปซื้อของกันเถอะ” สาวห้าวผมสั้นพูดพร้อมกับจูงมือเด็กสาวไปซื้อของร้านนู้นร้านนี้จนครบ สักพักเธอก็พาเด็กสาวมาหยุดอยู่หน้าร้านชุดคอสเพลย์

“มาร้านนี้ทำไมเหรอ จะซื้ออะไรงั้นเหรอ” ไฮบาระถามขึ้นด้วยความสงสัยอีกครั้ง

“เอาน่า เข้าไปกันเถอะ” เซระลากไฮบาระเข้าไปภายในร้านที่มีชุดคอสเพลย์แขวนเรียงรายกันเต็มไปหมด ไม่ว่าจะเป็น ชุดเมด ชุดแมวน้อยน่ารัก ชุดนักเรียนม.ปลาย ชุดคอสเพลย์จากอนิเมะ หรือชุดคอสเพลย์ต่างๆที่สาวๆนิยมใส่กัน เซระหยิบมาให้เด็กสาวข้างๆหนึ่งชุด

“ลองไปใส่ชุดนี้ดูหน่อยสิฮะ” เธอพูดพลางยื่นชุดให้เด็กสาว

“ทำไมต้องใส่ด้วยล่ะ” ร่างบางถาม

“เอาน่า เข้าไปลองใส่ดูเถอะ” เซระพูดพร้อมกับดันหลังคนตัวเล็กให้เดินเข้าไปในห้องลองเสื้อผ้า ไฮบาระหายไปในห้องลองเสื้อผ้าสักพักก่อนจะส่งเสียงออกมา

“นี่แบบนี้มันน่าอายจัง ฉันจะถอดแล้วนะ” เธอบอก

“ไหนออกมาดูหน่อยสิฮะ” เซระเอ่ยกับเด็กสาว เธอเดินออกมาจากห้องลองชุด เผยให้เห็นร่างบางในชุดพยาบาลที่ออกแนวหวานปนเซ็กซี่หน่อยๆ

 

“สวยมากเลยฮะ พี่สะใภ้” เซระเอ่ยชม

“นี่พูดอะไรน่ะ แล้วจะให้ฉันใส่ชุดนี้ทำไมเนี่ย” ร่างบางเอ่ยพร้อมกับทำหน้ายุ่ง

“ก็มีของสำหรับคนป่วยแล้ว ก็ต้องมีพยาบาลคอยดูแลด้วยสิฮะ” เซระเอ่ยพร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์

“ไม่เอาด้วยหรอกนะ แบบนี้น่ะ...น่าอายจะแย่” ร่างบางเอ่ยท้วง

“งั้นเหรอ ผมก็แค่เป็นห่วงพี่ชูมากๆแล้วคิดว่าถ้าเธอทำแบบนี้ พี่ชูต้องหายป่วยไวแน่เลยเฉยๆน่ะ งั้นไม่เป็นไรก็ได้ เอาไปแขวนเถอะ” เซระพูดพร้อมกับทำหน้าเศร้าๆ

ร่างบางเมื่อเห็นเซระทำหน้าแบบนั้นก็รู้สึกสงสารเลยเกิดอาการลังเลขึ้นมา

“เอ่ออ ถ้าทำแบบนี้แล้วหมอนั่นไม่ชอบล่ะ” เธอเอ่ยออกมาเบาๆ

“ไม่หรอกฮะ พี่ชูต้องชอบมากๆแน่ๆ ถ้างั้นเอาชุดนี้เนอะ เดี๋ยวผมไปจ่ายตังให้ ถือว่าเป็นของขวัญให้พี่สะใภ้ไง”

“ดะ...เดี๋ยวสิ” ร่างบางพูดไม่ทันจบเซระก็รีบเดินไปจ่ายเงินแล้วพาเธอเดินออกจากร้านไป

 

ณ. บ้านคุโด้

เซระและไฮบาระกลับมาถึงบ้านคุโด้พร้อมกับหอบข้าวของพะรุงพะรังทั้งของกินต่างๆและเสื้อผ้าด้วยที่ซื้อมาเมื่อครู่ด้วย

“อ้าวพี่ชูหายไปไหนแล้วล่ะเนี่ย” เซระเอ่ยขึ้นเมื่อไม่เห็นพี่ชายที่น่าจะนอนอยู่บนโซฟา

“อ๋อ น่าจะอยู่บนห้องนอนน่ะ ตามมาสิ” ร่างบางบอกพลางพาเซระเดินขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน

“รู้ดีจังเลยนะฮะ” สาวห้าวเอ่ยแซว

“ปละ...เปล่านะ ไม่เคยนอนด้วยกันนะ” ไฮบาระรีบเอ่ยอย่างร้อนตัว

“เอ๋ ผมก็ยังไม่ได้ว่าอะไรเลยนะฮะ” เซระพูดพลางอมยิ้ม ทำให้เด็กสาวคนข้างๆถึงกับเขินหน้าแดง ก่อนจะรีบเปิดประตูห้องนอนของร่างสูง

“พี่ชู ผมพาพี่สะใภ้มาส่งแล้วนะฮะ” เซระบอก

“อืม” ร่างสูงตอบรับ

“พ..พี่สะใภ้อะไรกัน อย่าเรียกแบบนี้สิ” ไฮบาระเอ็ด

“ฮ่าฮ่าเรียกแบบนี้ถนัดดีนี่นา เอาล่ะผมกลับก่อนนะ กลับก่อนนะฮะพี่ชู” เซระบอกกับพี่ชายที่นอนอยู่บนเตียง

“จะกลับแล้วเหรอ” ร่างสูงเอ่ยถาม

“ครับ บอกมาม๊าว่าออกมาธุระแปปเดียวน่ะ ยังไงก็ค่อยเจอกันคราวหลังนะฮะ” เธอบอก

“ฝากดูแลพี่ชายผมด้วยนะครับ อ้อแล้วก็อย่าลืมใส่ชุดนั้นด้วยล่ะ สู้ๆนะฮะพี่สะใภ้” เซระพูดจบจึงเปิดประตูแล้วรีบเดินออกจากห้องไป

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

162 ความคิดเห็น

  1. #113 NameNami (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 22:28
    เซระคือเป็นงานมากอ่ะ พี่ชูช่วยเบาๆกับน้องพยาบาลหน่อยนะคะ5555
    #113
    1
  2. #112 easymioce (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 21:54
    ncต้องมาแล้วป่ะ55555เซระทำดีมาก👍💖
    #112
    1
  3. #111 Minoon_ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 21:43

    ไรท์อัพแล้ววว คิดถึงมากๆค่ะ รอต่อน้า
    #111
    1
  4. #110 ฟูมิจัง (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 21:42

    คิดถึงไรท์มากๆเลยค่ะ แงงงมาต่อไวๆน้าา ได้กลิ่นncลอยมาแต่ไกลอีกแระ5555 แต่เซระก็คืออวยพี่สะใภ้หนักมากกก
    #110
    1
  5. #109 MTBB_COLD_Tim (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 21:30

    รอมานานคิดถึงมากๆค่ะ มาต่ออีกนะ เซระยอมรับพี่สะใภ้แล้วมั้ง อิอิ
    #109
    2
  6. #108 Notekul (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 20:51
    รอมานานมาก คิดถึงนะคะ ♥️
    #108
    3
    • #108-1 ฟูมิจัง(จากตอนที่ 14)
      5 มิถุนายน 2563 / 21:38
      คิดถึงไรท์มากกกเลยค่ะ รีบมาต่อตอนใหม่ไวๆนะคะ แหมม เซระเรียกพี่สะใภ้เต็มปากเต็มคำเลยน้าาา 😂
      #108-1
  7. #107 pw_214 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 20:43
    จริงๆ ยัยเซระนี่ก็น่าจะชอบพี่สะใภ้อยู่นาา วอแวเอามากๆ รักพี่ชายขนาดนี้ต้องรักพี่สะใภ้มากแน่ๆ
    #107
    1
  8. #106 fahluckkana2544 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 20:40
    น้องรักพี่ชูแน่ๆมาสึมิ5555
    #106
    1
  9. #105 THEPTHET (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 20:28
    ทำไมเซระถึงไม่เอาแม่มาค่อยจะได้เห็นหน้าลูกสะใภ้5555
    #105
    1
  10. #104 xilivegtar (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 20:23

    เซระทำถูกใจชัวเลยพี่ชู คราวนี้หายป่วยเป็นปลิดทิ้ง มาต่อไวๆนะคะ
    #104
    1
  11. #103 Nura_Riku (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 20:04
    ทำดีมากเซระ 55555tt
    #103
    1