ตำรับรักจอมนาง (สนพ.ดีต่อใจ)

ตอนที่ 33 : บทที่ 42 ศาสตร์และศิลป์แห่งอาหาร [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 62,386
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,678 ครั้ง
    20 พ.ค. 62

จากเดิมที่ตั้งใจว่าจะผลักดันน้ำปรุงรสในช่วงการประชุมขุนนางประจำปี แต่เพราะติดพันหลายเรื่องที่จวนอ๋อง เลี่ยงหลินจึงไม่ได้ไปร่วมงานเพื่อแนะนำสินค้านี้อย่างที่หวัง บิดาของนางแม้จะได้ถือไปให้คนอื่นเห็นอยู่บ้าง แต่ก็ยังอธิบายไม่กระจ่าง นางจึงหาแผนใหม่เพื่อบอกเล่าถึงความพิเศษของสินค้าชนิดนี้


“หลินเอ๋อร์ ให้เปิ่นหวางเข้าไปได้หรือไม่”


มือที่ถือพู่กันอยู่ชะงักจนทำน้ำหมึกหยดเปื้อนเป็นด่างดวง เมื่อครู่นางได้ยินเสียงเขาขออนุญาตเข้ามาในห้องใช่หรือไม่ พักหลัง ๆ เริ่มจะมีพฤติกรรมแปลกประหลาดจนนางรับมือไม่ถูกแล้ว


“เชิญเพคะ” นางแทบหาหางเสียงของตัวเองไม่เจอ รู้สึกการเผชิญหน้าเขาเหมือนจะต้องมีการเสริมความแข็งแกร่งให้จิตใจอยู่หลายครั้ง ใช่จะไม่รู้ว่าเจตนาของเขา คงอยากให้ทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนเก่า หากแต่นางไม่ใช่เจียงเลียงหลินคนเดิม จะให้รู้สึกเหมือนเดิมก็ยากเต็มที


ร่างสูงของตวนอ๋องก้าวเข้ามาในห้องพักของเรือนรับรองแขก ดวงตาคมกริบมองหญิงสาวอยู่ชั่วขณะหนึ่ง “เจ้ายังสวมชุดธรรมดา อากาศเริ่มเย็นบ้างแล้วสมควรให้พวกบ่าวเปลี่ยนให้”


เขาคงไม่ได้มาหานางเพื่อที่จะทักว่าใส่ชุดผิดฤดูกาลหรอกกระมัง


“เปิ่นหวางจะให้พ่อบ้านกู้จัดการส่งช่างเสื้อเข้ามา ต้องเตรียมตัดชุดฤดูหนาวให้เจ้ากับซิงซิงอีกหลายชุด” เขานั่งลงข้าง ๆ “ยังอ่านหนังสือเตรียมตัวอยู่หรือ”


เพราะต้องเข้าวัง เลี่ยงหลินจึงไม่ปฏิเสธเขาเรื่องเสื้อผ้า


“เปล่าเพคะ ไม่ได้กดดันมากแล้ว” เรื่องการสอบวัดระดับคนครัวขั้นต้น อย่างไรเสียก็ไม่ทิ้งภูมิความรู้เดิมมาก อีกทั้งนางได้อ่านตำราทำอาหารของโลกนี้บ้าง เดินเข้าไปดูคนครัวในจวนอ๋องบ้าง ก็รู้สึกว่าพอไหว “แต่เป็นเรื่องสินค้าจากฉางเฉิน ทีแรกตั้งใจจะเอาไปแนะนำที่งานเลี้ยงขุนนางประจำปี”


นางเว้นไว้เพราะต้นเหตุที่ทำให้นางไม่ได้ไปก็คือเขาซึ่งอุ้มซิงฉวี่ไปนั่งเล่นกับเสียนเฟยอยู่นาน เลี่ยงหลินที่ห่วงลูกมีหรือจะขยับตัวไปไหนได้ สุดท้ายบิดาของนางจึงได้แต่ลุยเดี่ยวอย่างเงอะงะ แล้วสุดท้ายก็ต้องกลับฉางเฉินไปนั่นเอง


“ให้เปิ่นหวางช่วยหรือไม่” เขาถาม


ประโยคนั้นทำให้เลี่ยงหลินถึงกับต้องเงยหน้ามองเขา เหมือนความรู้สึกกำลังโดนจู่โจมอย่างแรงมากกว่าตอนที่เขาพยายามทำตัวแปลก ๆ กับนางเสียอีก


เหนือขึ้นไปด้านบน หยางเอ้อร์กำลังตั้งอกตั้งใจแอบฟัง พยายามติดตามผลงานซึ่งตนหมายมาดไว้ในใจว่าเป็นเพราะตัวเองเต็มที่


หยางซานสั่นศีรษะ กระโดดขึ้นไปนั่งบนกิ่งต้นพลับ พลางนึกในใจว่าไม่น่าเข้าเวรพร้อมกันกับเจ้าบ้านี่เลยนับตั้งแต่อีกฝ่ายเอาหนังสือเล่มนั้นไปให้ท่านอ๋อง ระยะหลังนี้ก็รู้สึกว่าพระองค์จะทรงทำตามคำแนะนำ ที่หนักกว่านั้นคือเจ้าหยางเอ้อร์ยังไปดักรอซื้อผลงานเล่มสองของบัณฑิตสุดระทมที่มีชื่อว่า ยอดกลเม็ดร่วมหอลงโรงแค่แอบพลิกดู เห็นภาพประกอบในนั้นก็คิดว่าไม่ไหวแล้ว ถ้าได้มีโอกาสมอบให้ท่านอ๋องเมื่อใด คิดว่าคงถึงคราวหายนะของเจียงอี๋เหนียงและผู้พบเห็น


ท่านหัวหน้าเป่ยขอรับ อย่าให้ผู้น้อยเข้าเวรกับหยางเอ้อร์เลยหยางซานได้แต่โอดครวญในใจ


เวลาผ่านไปไวในที่สุดก็ถึงวันสอบวัดระดับคนครัว


เลี่ยงหลินตื่นแต่เช้า รู้สึกว่าอากาศเย็นแล้วจริง ๆ คงจะมีหิมะตกสักวันใดวันหนึ่งใกล้ ๆ นี้


นางหยิบชุดเรียบ ๆ เน้นสวมใส่แล้วยังสามารถเคลื่อนไหวได้คล่องแคล่ว เสื้อนวมบุขนห่านอ่อนนุ่มสีเทาลูกสวาด ปักลายนกกระสา ดูเรียบร้อยเข้ากันเป็นอย่างดีกับกระโปรงสีชมพูหม่น


จิ่งหลิวช่วยนางเกล้าผมอย่างเคย เพราะอากาศเป็นเช่นนี้ซิงฉวี่จึงยังหลับพริ้ม นานแล้วที่ไม่ได้มีเช้าซึ่งสงบเงียบ แต่พอเป็นแบบนี้ขึ้นมาก็รู้สึกเหมือนขาดอะไรไป เช้าที่มีเสียงร้องอ้อแอ้ของซิงฉวี่ดูจะสดใสมากกว่า


เลี่ยงหลินกำลังจะรับประทานอาหารเช้า ก็พบว่าเจ้าของจวนก้าวเข้ามา รู้สึกว่าเขาจะขยันโผล่หน้ามาเรือนรับรองแขกบ่อยเกินไปหน่อยหรือไม่


“ซิงฉวี่ยังไม่ตื่นหรือ”


หญิงสาวพยักหน้าแทนคำพูด พลางบอกจิ่งหลิวให้แจ้งโรงครัวจัดอาหารเช้าให้ท่านอ๋องอีกชุด ชายหนุ่มเลื่อนเก้าอี้เข้ามาใกล้ ไม่ทันไรก็แย่งน้ำเต้าหู้ของนางไปดื่มเสียก่อน “เปิ่นหวางคิดว่าอาหารที่เรือนรับรองแขกอร่อยกว่าที่เรือนหลักเสียอีก”


ถ้ากลอกตาใส่เขาได้นางคงทำแล้ว อาหารก็มาจากคนครัวของเขา โรงครัวของเขา ใช่ว่านางเข้าครัวทำเองทุกมื้อเสียเมื่อไหร่ “คงเพราะหวางเย่เสด็จมาช่วงที่ได้เวลาอาหารพอดี ก็ต้องหิวอยู่แล้ว”


เขายิ้ม มองเลี่ยงหลินอย่างเอ็นดู


“เพราะมีครอบครัวอยู่ด้วยต่างหาก”


เลี่ยงหลินพูดไม่ออก ประจวบกับอาหารเช้าถูกยกมาเพิ่มพอดี นางจึงเลื่อนจานของกินให้เขาแทน


หมิงหย่งเทียนกินไปก็ชวนคนข้างกายคุยไป “วันนี้เปิ่นหวางจะไปดูเจ้าสอบด้วย”


ได้ยินดังนั้นก็ตกใจ กลัวว่าเขาไปจะพลอยทำให้ชาวบ้านธรรมดาแตกตื่น “หวางเย่


“ไม่ต้องห่วงสมาคมช่างแขนงต่าง ๆ มิได้ขาดการติดต่อจากวังหลวงนัก ทั้งขุนนาง ทั้งเชื้อพระวงศ์ก็ไปเยือนอยู่บ้าง พูดถึงผู้คุมสอบเปิ่นหวางก็นึกถึงผู้อาวุโสหมานขึ้นมา ท่านนั้นเคยเป็นหัวหน้าพ่อครัวหลวงมาก่อน แวะสนทนาจิบชาทักทายกันบ้างก็เป็นการดี”


หัวหน้าพ่อครัวหลวงไม่เพียงชื่อตำแหน่งฟังดูยิ่งใหญ่ แต่ภาระหน้าที่และศักดิ์ศรีนั้นไม่แพ้หัวหน้าแพทย์หลวงเลยแม้แต่น้อย ไม่ว่าจะเป็นประเทศจีนในโลกเดิม หรือแคว้นเทียนหมิงในโลกนี้ ล้วนแล้วแต่มองเรื่องกินอยู่เป็นสาระสำคัญของชีวิต เพราะเหตุนั้นศิลปะอันทรงเกียรติทั้งเจ็ดแขนงจึงมีคหศาสตร์ร่วมด้วย


พอได้ฟังจากเขา เลี่ยงหลินก็นึกอยากเห็นผู้อาวุโสหมานขึ้นมา มิทราบได้ว่าฝีมือระดับเป็นหัวหน้าพ่อครัวหวงได้นั้น จริง ๆ และจะร้ายกาจเพียงใด


ในโลกก่อน แม้จะได้ศึกษาอาหารตำรับชาววัง แต่นั้นก็เป็นการที่ชนรุ่นหลังทำตามตำรับตำราและวิถีแบบดั้งเดิมทั้งสิ้น ในเมื่อกำลังจะมีโอกาสได้เห็นของโบราณจริง ๆ ตรงหน้า สิ่งที่เป็นต้นตำรับอย่างจริงแท้ พลันนางรู้สึกตื่นเต้นเหลือเกิน


“ไปกันเถิด” ชาวหนุ่มเอ่ยหลังจากร่วมรับประทานมื้อเช้าด้วยกันแล้ว เพราะช่วงเวลาที่ผ่านมาหญิงสาวเข้าวังกับเขาบ่อยจนชิน จึงไม่รู้สึกเกร็งอะไรอีกยามเมื่อต้องอยู่บนรถม้ากับเขาตามลำพัง


รถม้าของตวนอ๋องเคลื่อนผ่านไปยังฝั่งตะวันออกของเมืองอย่างไม่เอิกเกริก ไม่ทันไรก็ถึงหอสูงสามชั้นที่ดูเรียบง่ายทว่าทรงพลังยิ่ง อาคารปูนสีขาวนวล หลังคาเทาเข้มเรียงซ้อนเป็นชั้นทอดยาว เช่นเดียวกับรั้วล้อมตัดขาดความพลุกพล่านของย่านการค้าอีกฝั่งถนน  หน้าประตูทางเข้ามีรูปสลักมีดและกระบวยไขว้บนบานประตู เหนือขึ้นไปคือตัวอักษรเขียนว่า อาหารคือวิถีแห่งอารยชนช่างเป็นอักษรที่ทรงพลังและเร่าร้อนราวกับเปลวเพลิง


เพียงคำประกาศเจตจำนงซึ่งใช้เป็นป้ายชื่อสมาคม ก็สร้างความประทับใจที่มีต่อสมาคมทำอาหารได้แล้ว เลี่ยงหลินตระหนักอย่างแท้จริงว่านางควรจะปฏิบัติอย่างไร เพียงคำนำหน้าก็อหังการถึงเพียงนี้ ดูทีหากไม่นางทุ่มสุดตัวแต่แรก มัวแต่ประมาทว่าเป็นการฝึกทักษะขั้นต้น คงไม่แคล้วถูกพยัคฆ์มังกรหลับกลืนกินหากคนในวงการอาหารของโลกนี้เข้าใจหลักการเช่นนี้ได้ น่ากลัวว่าฝีมือของพวกเขาก็ต้องไม่ธรรมดาเช่นกัน


“ตวนหวางเย่ตวนหวางเย่เสด็จ”


ได้ยินเสียงเด็กรับใช้ในสมาคมป่าวร้องต่อ ๆ กัน ไม่นานนักลานหน้าสมาคมซึ่งมีเหล่าผู้รอเข้ารับการทำสอบยืนกระจัดกระจายอยู่ทั่ว ก็เริ่มมากระจุกตัวอยู่ในจุดเดียวกัน รอมุงดูตวนอ๋อง


แม้หมิงหย่งเทียนจะไม่เคยหลบหน้า แต่ด้วยความที่ได้อยู่เมืองหลวงน้อยนักหากเทียบกับพี่น้องคนอื่น ๆ ประกอบกับชื่อเสียงและผลงานขจรไกล จึงนับว่าเป็นบุคคลหายาก ยามเสด็จออกตามสถานที่สาธารณะทีไร ต้องมีชาวบ้านชาวเมืองรอชื่นชมบารมี


เลี่ยงหลินรู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง รีบไปต่อแถวสมัคร หันหลังกลับไปก็เห็นว่าพวกเด็กรับใช้คงจะไปตามผู้อาวุโสส่วนหนึ่งออกมารับหน้าตวนอ๋องแล้ว


“หวางเย่เสด็จมาถึงสมาคมอาหารเช่นนี้ มีประสงค์ใดให้พวกกระหม่อมรับใช้พ่ะย่ะค่ะ”


ต่อให้ตวนอ๋องยังไม่ทรงตรัสสถึงสตรีที่มาพร้อมกัน แต่เหล่าอาจารย์ผู้คุมสอบในสมาคมแห่งนี้ก็มิใช่ตาบอด ดังนั้นเหล่าเด็กรับใช้จึงได้แต่รับคำสั่งผ่านสายตาเงียบ ๆ ว่าให้คอยดูแลแม่นางท่านนั้นด้วย


“เปิ่นหวางมาพบผู้อาวุโสหมาน นานเหลือเกินที่มิได้พูดคุยกัน” เขาตอบเช่นนั้น รู้ดีว่าเลี่ยงหลินยังไม่ต้องการให้ใช้อิทธิพลช่วย


“ท่านอาจารย์หมานอยู่ชั้นสาม กำลังหารือเรื่องต่าง ๆ อยู่พอดี ทูลเชิญหวางเย่เสด็จพ่ะย่ะค่ะ”


หมิงหย่งเทียนมองเลี่ยงหลินอยู่ชั่วขณะหนึ่ง นางเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของเขาคล้ายกับว่าให้กำลังใจแล้วเดินตามอาจารย์ท่านนั้นไป


เลี่ยงหลินที่จ่ายค่าสอบห้าสิบตำลึงเงินแล้วรับป้ายหมายเลขประจำตัวมาถือ จากนั้นก็มองจำนวนผู้สมัครสอบรอบ ๆ อย่างเหม่อลอย ค่าสมัครสอบนี้นับว่าราคาค่อนไปทางสูง มิน่าเล่าเหล่าคนครัวชั้นสูงตามเหลาอาหารจึงมีค่าจ้างกระโดดขึ้นไปอีกระดับต่างจากคนครัวทั่วไปเลยทีเดียว การสอบวัดระดับผ่านจึงนับว่าเป็นใบเบิกทางสู่วงการอาหารอาชีพอย่างจริงแท้ คิดแล้วก็นึกการสอบวัดระดับชั้นเจ็ดถึงหนึ่ง และชั้นสูง ซึ่งยังรอให้ฝ่าฟันอยู่ หากผ่านจุดนี้ไปได้


ราวหนึ่งเค่อ หน้าโต๊ะรับสมัครสอบก็วางป้ายว่าปิดรับสมัคร แม้จะมีคนมาไม่ทันอยู่บ้างแต่ก็ไม่มีใครโวยวายอันใด เนื่องจากการสอบของสมาคมอาหารนั้นเปิดสอบบ่อยครั้ง แต่นั่นไม่ได้ส่งผลต่อจำนวนสมาชิกสมาคมว่าต้องมากตามด้วย เพราะการคัดเลือกเป็นแบบสะสมคะแนนให้ถึงเกณฑ์ ซึ่งแสดงว่า แม้จะได้คะแนนอันดับหนึ่งในการสอบ แต่ไม่ถึงเกณฑ์ที่สมาคมกำหนดไว้ รอบนั้นก็ไม่นับว่ามีคนผ่านการสอบคัดเลือก


“ยินดีต้อนรับผู้สมัครสอบทุกท่าน ข้าเซียวเยว่เฮ่ารับหน้าที่เป็นผู้แนะนำการสอบในวันนี้” ตั้งแต่ปรากฏกายหลายคนก็เริ่มกระซิบกระซากันแล้ว ยิ่งกล่าวนามออกมาเสียงฮือฮายิ่งชัดเจน


เลี่ยงหลินเงี่ยหูฟังเหล่าผู้สมัครสอบคุยกัน “นี่ท่านเซียวอย่างไรเล่า อายุเพียงยี่สิบสี่ก็สอบวัดระดับพ่อครัวขั้นสองได้แล้ว เห็นว่าฮ่องเต้แคว้นสู่เสียนทรงโปรดมากจะพระราชทานตำแหน่งหัวหน้าครัวหลวงให้ หากแต่ท่านเซียวเป็นห่วงมารดาที่แก่เฒ่าแล้วยังต้องย้ายถิ่นฐาน จึงได้รับพระราชทานป้ายพ่อครัวหลวงกิตติมศักดิ์มาแทน ฮ่องเต้แคว้นของเราก็ชื่นชม มีรับสั่งให้เข้าวังบ่อยครั้ง ยามนี้เป็นพ่อครัวใหญ่ประจำอยู่โรงเตี๊ยมฉีเล่อ”


“ทุกท่านคงได้รับป้ายหมายเลขประจำตัวกันครบแล้ว” เซียวเยว่เฮ่ากล่าวต่อ “การสอบในวันนี้แบ่งเป็นสี่ฐาน ฐานที่หนึ่งวัดความรู้เรื่องวัตถุดิบ ฐานที่สองวัดความรู้เรื่องการปรุงอาหาร ฐานที่สามวัดทักษะการใช้มีด และฐานสุดท้ายวัดทักษะการปรุงอาหารเบื้องต้น ขอให้ทุกท่านแยกกลุ่มออกเป็นสองฝั่ง ใครได้หมายเลขคี่ จะเริ่มสอบฐานที่หนึ่งก่อน ส่วนหมายเลขคู่เริ่มสอบฐานที่สอง จะมีการคัดออกรอบเช้า หากใครไม่ผ่านก็จะมิได้สอบในฐานที่สามและสี่”


จากที่กะคร่าว ๆ โดยสายตา จำนวนผู้เข้าสอบในวันนี้น่าจะราว ๆ ร้อยคน เลี่ยงหลินมองแผ่นป้ายหมายเลขแปดสิบเอ็ดในมือของตนเอง เช่นนั้นนางต้องไปฐานที่หนึ่งก่อน


นางเงยหน้าขึ้นมาจากแผ่นป้าย เห็นว่าสายตาของเซียวเยว่เฮ่าจ้องมองตนอยู่ก่อนแล้ว จะว่าไปพ่อครัวผู้นี้อนาคตไกล ถ้าเป็นไปได้นางก็อยากวัดฝีมือกับเขาดูสักครั้ง


“ทุกท่านนั่งประจำที่ มีเวลาให้ทำข้อสอบครึ่งชั่วยามเท่านั้น ตั้งสติและเขียนคำตอบให้ถูกต้องมากที่สุดเอาล่ะ เริ่มสอบได้” อาจารย์คุมสอบประจำฐานแรกกล่าว จากนั้นจึงเกิดเป็นความเงียบขึ้นภายในห้องสอบ


เลี่ยงหลินมองกระดาษคำตอบ แล้วจ้องวัตถุดิบที่เหล่าผู้คุมสอบยืนถือตามจุดต่าง ๆ เพื่อให้เห็นโดยทั่วกัน นี่ถือว่ายาก เพราะไม่เพียงแต่ต้องแม่นยำแล้ว ยังต้องนึกให้ออก เพราะหากผู้คุมสอบเปลี่ยนคำถาม ไฉนเลยจะมีใครย้อนมาตอบข้อที่ว่างไว้ได้อีกพลันนางเข้าใจแล้วว่าเหตุใดคนสอบผ่านจึงมีน้อยยิ่งกว่าน้อย ค่าสมัครสอบก็ล้วนกลายเป็นเงินบำรุงสมาคมได้อย่างดี


นางขีดเขียนชื่อวัตถุดิบลงไป รังนก เกาลัด ถั่งเช่า ของพวกนี้ไม่เท่าไหร่ มายากจริง ๆ ตอนพวกพืชสมุนไพรและเครื่องเทศที่หน้าตาคล้ายกัน ตอบยากมากหากไม่ได้ดมกลิ่น


จานใส่ผงสีเหลืองอมส้มถูกยกออกมา ลอบเห็นหลายคนปาดเหงื่อ เลี่ยงหลินจ้องมันอยู่พักหนึ่งแล้วเขียนคำตอบ


ครบกำหนด ก็ได้เวลาเปลี่ยนฐาน


โชคดีที่ฐานวัดความรู้เรื่องการปรุงอาหารไม่ได้จัดรูปแบบการสอบแบบฐานวัตถุดิบ ไม่อย่างนั้นผู้เข้าสอบคงต้องเบียดเสียดแย่งกันชิมอาหารจนวุ่น แต่สมุดคำถามที่วางประจำแต่ละโต๊ะช่างชวนให้กังวล เมื่อถึงคราวเปิดออกอ่านก็รู้ว่าไม่ธรรมดา


จงอธิบายวิธีการขจัดกลิ่นคาวจากเครื่องใน’ ‘ยกตัวอย่างเครื่องเทศที่ใช้ปรุงเนื้อแพะ 3 ชนิด พร้อมบรรยายสรรพคุณ’…ดวงตาคู่สวยกวาดไล่ไปตามบรรทัด นี่เป็นความรู้พื้นฐานซึ่งใช้คัดได้เลยว่าใครรู้จริง หรือใครจำมาใช้แบบผิด ๆ ตลอด


เลี่ยงหลินสูดลมหายใจลึกหากเป็นเรื่องพวกนี้ นางไม่ยอมแพ้ใครเด็ดขาด


“กระหม่อมจำได้ว่าในกาลก่อน หวางเย่ทรงโปรดขนมเปี๊ยะอุ่น ๆ ในช่วงอากาศเช่นนี้มาก เสียนเฟยมักทรงรับสั่งให้โรงครัวทำสดใหม่ตลอด เพื่อที่จะได้ทรงเสวยหลังจากเรียนหนังสือ”


หมิงหย่งเทียนจิบชาคั่วซึ่งส่งกลิ่นหอมละมุน ขนมเปี๊ยะชิ้นเล็กมีไอร้อนลอยกรุ่นวางอยู่ข้าง ๆ หากมิใช่ฝีมือของผู้อาวุโสหมานซึ่งทำไว้เตรียมจะจัดส่งไปให้เหล่าองค์ชายพอดี ก็อย่าหวังว่าใครจะมีวาสนาได้ลิ้มลอง


“ผู้อาวุโสฝีมือดีเยี่ยม เปิ่นหวางยังคงนึกถึงช่วงเวลาเช่นนี้ กลับจวนมักเห็นของขวัญจากท่านมาส่งทุกฤดูกาล”


“หวางเย่ช่างเข้าใจกล่าววาจากับคนชราอย่างกระหม่อมนัก ยามนี้น้อยครั้งจะได้ลงมือทำด้วยตัวเองทุกอย่าง ยังคงมีบางจานที่มือเที่ยงตรงอยู่ แต่บางจานที่มิอาจมองข้ามการชิมรสได้ ก็ดูเหมือนว่าลิ้นจะผิดเพี้ยนไปบ้างสียแล้ว”


“แต่ก็ยังสามารถรับรู้ความอร่อยได้มิใช่หรือ เปิ่นหวางเห็นว่าการแข่งขันทำอาหารครานี้เหล่าคนครัวรุ่นใหม่คงได้ประจักษ์ในสมญานามเก่าก่อนอีกครา”


“พูดถึงสมญานามเช่นนั้นกระหม่อมก็อดละอายใจมิได้ คนครัวธรรมดาผู้หนึ่งไหนเลยจะสมควรเรียกว่ามังกรเพลิง สิ่งสูงค่าในตำนานเช่นนั้นย่อมคู่ควรกับโอรสสวรรค์มากกว่า” ผู้อาวุโสหมานกล่าวอย่างถ่อมตน แม้ตวนอ๋องพระองค์นี้จะอ่อนวัยกว่าตนหลายรอบ และยังนับว่าฐานอำนาจไม่แข็งแกร่งดั่งเช่นองค์ชายอื่น ๆ หากตั้งแต่เล็กมาแล้ว กลับมิมีผู้ใดกล้าล่วงเกิน ทั้งกลิ่นอายทรงอำนาจอันแรงกล้านั้น หรือแม้แต่การวางองค์ พระปรีชาสามารถ เพียงนึกว่าหากวันหนึ่งจะกระโจนลงชิงชัยในบัลลังก์ด้วยก็น่ากลัวเหลือประมาณ


“สัตว์ก็คือสัตว์ จะเปรียบให้เป็นสัญลักษณ์ของสิ่งใดก็ล้วนอยู่ที่มนุษย์กำหนด เปิ่นหวางเห็นว่าสมญานามนั้นเหมาะสมกับผู้อาวุโสหมานแล้ว ได้ลิ้มรสฝีมือของบุรุษผู้เป็นมังกรแห่งวงการอาหารก็ถือว่าเป็นวาสนาของเปิ่นหวางเช่นกัน”


ผู้อาวุโสหมานแทบจะค้อมศีรษะลงติดพื้น หาได้เคยมีเชื้อพระวงศ์ใดให้เกียรติตนถึงเพียงนี้มาก่อน


“หวางเย่ทรงเมตตาต่อประชาชน แม้คนครัวเล็ก ๆ อย่างกระหม่อมก็ยังทรงพระกรุณา” ผู้อาวุโสหมานลอบถอนใจ เคยอยู่ในรั้ววังกว่าห้าสิบปีใยจะมิรู้เห็นการชิงอำนาจ รอดปากเหยี่ยวปากกา รวมถึงเล่ห์กลต่าง ๆ ที่เหล่าชนชั้นสูงต่างใช้อาหารเป็นเครื่องมือเขาเองก็ถือว่าแข็งแกร่งไม่น้อยเช่นกัน เขาเสียดายว่าในช่วงชีวิตนี้จะทันได้เห็นแผ่นดินเทียนหมิงผลัดเปลี่ยนผู้ปกครองหรือไม่ สุดท้ายแล้วผู้ที่ครองบัลลังก์จะเป็นผู้ใด


              ในอีกด้านของเหล่าอาจารย์คุมสอบ


              “คะแนนแนนเต็มขอรับอาจารย์จาง”


              “แน่ใจหรือ ตรวจอีกรอบ” ฝ่ายผู้เป็นอาจารย์คุมสอบต่างตกใจ เหล่าอาจารย์หลายท่านเริ่มหันมาสนใจแล้ว


              “เต็มขอรับ” เป็นเซียวเยว่เฮ่าที่ถือกระดาษอีกแผ่นวางลงมา นั่นเป็นข้อสอบวัดทักษะการปรุงอาหาร


              “ทั้งสองฐาน”


              “เป็นไปได้อย่างไร”


              อาจารย์ทั้งหลายมุงดู พิจารณาคำตอบกันคร่าว ๆ อีกครั้ง แค่อ่านผ่าน ๆ ยังรู้สึกว่าละเอียดถึงเพียงนี้ บางข้อตอบให้หลายวิธี เจ้าของกระดาษเขียนคำตอบออกมาได้ขนาดนี้อย่างไรในช่วงเวลาจำกัด เห็นทีทางเดียวที่มีคงจะเป็นแทบไม่ได้เสียเวลาคิดเลยกระมัง


              “เจียงเลี่ยงหลิน” อาจารย์ท่านนั้นอ่านชื่อผู้เข้าสอบ


              “เถ้าแก่เนี้ยะร้านเจียงจี่ที่ตั๋วเยี่ย” เป็นเซียวเยว่เฮ่าเอ่ยขึ้น เขาทำงานให้กับกลุ่มการค้ากลาง แน่นอนว่าย่อมรู้จักผู้คนมากมาย


              “ร้านนั้นเอง ที่ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งว่าขนมรสเลิศราวกับสวรรค์ ทั่วแผ่นดินไม่เคยได้ชิมที่ไหนมาก่อน”


              เกิดเสียงอุทานอื้ออึง “เช่นนั้นแสดงว่านางไม่เคยสอบวัดระดับคนครัวมาก่อนหรือ แล้วยังทำของแบบนั้นได้ น่าทึ่งนัก”


              “วิธีแรกใช้แป้งสาลี ใช้น้ำดอกไม้ดับกลิ่นคาวถูกต้องนางยังเพิ่มเครื่องเทศ แล้วนี่อะไรนมวัว?


              เป็นเซียวเยว่เฮ่าตอบแทนอีกครั้ง “ข้าตรวจข้อสอบแผ่นนี้ของนาง ย่อมรู้ว่าวิธีนี้มีจริง ชาวเผ่าใช้นมวัวดับคาวกลิ่นเครื่องใน ความหวานในน้ำนมจะเข้าไปแทนที่ทำให้เครื่องในมีรสชาติเข้มข้นมากขึ้น เป็นวิธีที่เหมาะกับจานผัด จานย่าง เพราะแม้สมุนไพรจะดับคาวได้แต่ไม่ได้เสริมรสให้วัตถุดิบ ดังนั้นจึงมักใช้สมุนไพรดับคาวเครื่องในในจานต้มมากกว่า”


              “เหลือเชื่อ” กับท่านอาจารย์เซียวที่เดินทางไปทั่วแว่นแคว้นจนสร้างชื่อเสียงเป็นที่ปรากฏ ไม่แปลกที่เขาจะรอบรู้ แต่กับคนครัวคนหนึ่งที่ไร้ที่มาที่ไป ไม่มีอะไรเลย กลับรู้ล้ำลึกเช่นนี้น่าแปลกที่นางยังไม่ดัง หรือที่ผ่านมาจะเก็บเนื้อเก็บตัวตลอด หากเป็นเช่นนั้นนางไปเรียนรู้เสาะหาวิธีเหล่านี้มาอย่างไร


              เจียงเลี่ยงหลินเริ่มแรกเซียวเยว่เฮ่าจับตามองเพราะคุณชายหนานกงไหว้วานมา อีกทั้งเขายังเคยกินขนมจากร้านเจียงจี่มาก่อน แม้จะเป็นขนมคนละแบบกับโรงเตี๊ยมฉีเล่อ จึงวัดระดับกันได้ยาก จึงได้แต่หวังว่าสักวันนางจะทำพวกขนมเปี๊ยะ ขนมไหว้พระจันทร์ ออกมาให้ได้ยล


              “ฝีมือนี้เป็นจริงหรือไม่ หรือนางก็แค่หนอนหนังสือผู้หนึ่ง การสอบวัดระดับช่วงบ่ายเราคงได้รู้” ชายหนุ่มสรุป


              หลังจากพักเดินเตร็ดเตร่ กินอาหารที่สมาคมเตรียมไว้ให้เหล่าผู้เข้าสอบแล้วเลี่ยงหลินก็รู้สึกเหมือนได้เรียนรู้สิ่งใหม่ คนครัวของสมาคมช่างร้ายกาจสมชื่อ ซาลาเปาไส้หมูแดงนี้ชุ่มฉ่ำมากเหลือเกิน กลิ่นน้ำผึ้งหอมกรุ่นชัดเจนในโพรงจมูก มันหมูสับพอหยาบแบบนี้ ทำให้ยามที่เคี้ยวรู้สึกได้ถึงน้ำมันที่ค่อย ๆ ละลายในปากหอมมาก แม้แต่แป้งซาลาเปาก็ยังเป็นของดี ยังไม่นับเกี๊ยวทอด น้ำแกงไก่ ขนมหวาน ของง่าย ๆ แต่ทุกอย่างอร่อย


              เมื่อถึงการสอบช่วงบ่าย ความกดดันกำลังกำลังกดทับผู้เข้าสอบทุกคน


              ไม่น่าเชื่อว่าคนสอบตกข้อเขียนเยอะมาก ที่เห็นนี้มีเหลืออยู่เพียงยี่สิบเท่านั้น อีกทั้งตำแหน่งคณะกรรมการ ยังเพิ่มผู้อาวุโสหมานกับตวนอ๋องเข้ามาสังเกตการณ์


              เลี่ยงหลินประหม่า สายตาของหมิงหย่งเทียนจ้องมาที่นางอย่างเปิดเผยเกินไป


              “หวางเย่ไม่ทรงเสวยมื้อกลางวัน เช่นนั้นรับของว่างเพิ่มอีกสักนิดเถิดพะย่ะค่ะ” ผู้อาวุโสหมานคะยั้นคะยอ ปกตินอกวังเช่นนี้ใครจะกล้าถวายเครื่องเสวยให้เชื้อพระวงศ์ เกิดผิดพลาดขึ้นมามีแต่โดนกุดหัว หากแต่เพราะเป็นผู้อาวุโสหมาน นอกจากเส้ากงกงที่ยืนคอยตรวจตราอาหารในขั้นต้นให้ตวนอ๋องแล้วก็หาได้มีคำปฏิเสธใด ๆ จากผู้สูงศักดิ์


              เซียวเยว่เฮ่ามองอ๋องผู้นี้อย่างพิจารณา เขาเคยเห็นอยู่บ้างแต่มิได้พบเจอในระยะประชิด


              หมิงหย่งเทียนพยักหน้า ส่งผลให้ของว่างหรูหราถูกนำออกมาถวาย ผู้เข้าสอบคนครัวบางรายที่ไม่เคยเห็นวัตถุดิบสูงค่าราคาแพงมาก่อนต่างลอบมองอย่างสนใจ


              เลี่ยงหลินดึงสายตากลับมา ตั้งใจฟังโจทย์ที่อาจารย์ผู้คุมสอบประกาศ นี่คือการสอบวัดทักษะการใช้มีดเบื้องต้น ที่หน้าโต๊ะมีปลาให้คนละสามตัว ตัวแรกแล่สำหรับกินดิบ ตัวที่สองแล่เป็นชิ้นสำหรับต้ม ตัวที่สามแล่เป็นทรงมังกรสำหรับทอด


              รอยยิ้มบางเบาผุดที่มุมปาก สำหรับเลี่ยงหลินที่มีทักษะการใช้มีดขั้นสูงจนถึงระดับทดสอบหั่นเต้าหู้ดอกเบญจมาศมาแล้ว แล่ปลาเท่านี้ไม่นับว่าเป็นอะไรได้


              หญิงสาวลงมีดอย่างคุ้นเคย ไม่เหลียวมองใครอื่น ไม่วอกแวก เมื่อทำอาหารราวกับทุกสิ่งรอบกายถูกกั้นเอาไว้ นี่จึงเป็นโลกของนางอย่างแท้จริง


              ผู้คุมสอบเดินสังเกตการณ์อยู่ระหว่างผู้เข้าสอบจัดการปลาของตัวเอง พลันเมื่อเดินผ่านโต๊ะของเลี่ยงหลินเขาถึงกับหยุดดู


              อะไรคือบางราวปีกจักจั่น เขาได้เห็นกับตาก็วันนี้ อาจารย์ผู้เข้าสอบบางคนเพิ่งจะสอบผ่านระดับห้ามาหมาด ๆ ยังไม่อาจทำได้ถึงขั้นนี้ด้วยซ้ำ โดยส่วนมากการสอบแล่ปลาของคนครัวชั้นต้นจะให้อิสระในการเลือกทรงที่ถนัด บังคับแค่ทรงมังกรในตัวสุดท้าย ซึ่งส่วนมากมือใหม่มักจะเลือกการแล่ปลาดิบเป็นแบบมาตรฐานคือทรงพัด เนื่องจากเกณฑ์ให้คะแนนจะดูว่าแนวเนื้อปลาเรียบกริบ ไม่แล่เสียจนเกิดกลิ่นคาวแฝงมาก็ผ่านการทดสอบ แต่การแล่แบบของแม่นางท่านนี้ เห็นทีต้องวัดระดับขั้นสูงแล้ว


              ไม่ใช่เพียงผู้คุมสอบท่านนั้น กระทั่งผู้อาวุโสหมานที่เห็นเนื้อปลาโปร่งบางจนแสงทะลุผ่านยังสอบถาม “อาเฮ่า แม่นางผู้นี้เป็นคนครัวจากเหลาอาหารไหนส่งเข้าทดสอบหรือ”


              “มือใหม่ขอรับ จากร้านขนมเจียงจี่ที่เพียงเปิดไม่ถึงปีร้านนั้น” เซียวเยว่เฮ่ากล่าว


              “ดูเหมือนเราจะพบพยัคฆ์ซ่อนมังกรหลบเสียแล้ว” ฝีมือการใช้มีดนั้นไม่อาจละสายตาได้เลย ผู้อาวุโสหมานมองตามทุกการเคลื่อนไหวของนาง ไม่มีจังหวะใดที่เคลื่อนที่อย่างไร้ประโยชน์ ราวกับนางคุ้นเคยเช่นนี้ ทำเป็นพันหมื่นครั้งจนชิน นางไม่ยั้งคิดแม้แต่น้อยว่าต้องทำอย่างไร มีดในมือก็เคลื่อนไหวราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย


              “หยกงามมักพบเมื่อไม่ได้เสาะหา” ตวนอ๋องเอ่ยขึ้น เขาเข้าใจความรู้สึกของผู้อาวุโสหมาน ในเมื่อเคยผ่านมาก่อนจะไม่ตระหนักได้อย่างไร


              “แม่นางผู้นี้” ฝ่ายผู้อาวุโสรู้สึกได้ถึงความชื่นชมอันมากล้นจากบุรุษสูงศักดิ์


              “นางเป็นภรรยาของเปิ่นหวาง”


              เพียงคำตอบเดียวเหล่าอาจารย์ผู้คุมสอบก็คลายความสงสัย ที่แท้ที่ตวนอ๋องเสด็จมาถึงเพียงนี้เพราะพาภรรยามาสอบ อีกทั้งยังเก็บงำตั้งแต่รอบสอบข้อเขียนเพราะเกรงว่าภรรยาจะโดนครหาว่าใช้เส้นสายใช่หรือไม่แต่ในรอบแสดงความสามารถเช่นนี้ ใครจะกล้าย้อนกล่าวว่านางอาศัยบารมีตวนอ๋อง ก็ในเมื่อฝีมือและทักษะโดดเด่นออกปานนี้


              แม้แต่ปลาตัวที่ถูกหั่นเป็นชิ้นใหญ่เตรียมต้มยังเลี่ยงแนวก้างและเลาะกระดูออกจนหมด หากมิได้ฝึกฝนย่อมไม่มีทางรู้ชัดเจนถึงเพียงนี้ว่าในปลาตัวหนึ่งมีก้างเล็กหลบซ่อนอยู่ที่ใดบ้าง ยังไม่นับการหั่นปลาเป็นทรงมังกรตัวสุดท้าย ทันทีที่นางจับวางตั้งตรง ครีบท้องแผ่ค้ำยันเป็นรูปร่างอย่างดี เนื้อปลาถูกบั้งละเอียดยิบ ยามโรยแป้งทอดต้องแผ่เป็นเกล็ดมังกรอย่างสมบูรณ์แน่นอน


              หากถามว่าอาหารจานหนึ่งต้องมีอาศัยศาสตร์รู้รอบในสรีระและองค์ประกอบของวัตถุดิบอย่างไร การอาศัยศิลปะอันเป็นจินตนภาพของผู้ปรุงย่อมไม่ยิ่งหย่อนไปกว่า ทุกครั้งที่ลงมือทำ คนครัวชั้นสูงควรต้องนึกเสมอว่าแต่ละสิ่งที่ผสมกันออกมาควรจะมีรสชาติอย่างไร การเตรียมวัตถุดิบเช่นนี้จะให้ภาพผลลัพธ์อย่างไรเมื่อปรุงสุก


              สำหรับผลงานประณีตของเจียงเลี่ยงหลิน เพียงแค่มองก็รู้แล้วว่าจานอาหารของนางนั้นคู่ควรจะให้ผู้กินระดับใด





Talks - จริง ๆ ไรต์ควรงดช่วงทอล์คเพราะไรต์รู้ตัวว่าระดับอารมณ์ของตัวเองไม่ปกติค่ะ 5555 แต่ไรต์อยากแจ้งนิดนึงว่า ตลอดมาไรต์ก็รับฟังความเห็นตลอดนะคะ เรื่องความเห็นต่างนี้ไรต์ก็เข้าใจ แต่ที่ไรต์เคืองเล็ก ๆ คือตอนที่ไรต์ถามว่าจะเอาแบบไหน เสียงส่วนมากก็เข้ามาแนะนำว่าอยากอ่านพร้อมกันสองเล่ม ซึ่งไรต์แจ้งแล้วว่ายังเขียนเล่มสองไม่จบค่ะ พอตอนนี้ก็มาในลักษณะแบบโพสต์ข้อความบั่นทอนไรต์กัน ไรต์ก็เข้าใจว่าคงไม่อยากให้ลง พอไรต์ไม่ลงก็บอกว่าไรต์หายอีก ไรต์ก็สับสนเป็นนะคะ เอาเป็นว่าไรต์ขอหลบไปนั่งปรับอารมณ์ก่อน  เดี๋ยวจะเกิดดราม่าระหว่างไรต์กับนักอ่านไป แต่จะยังลงตอนให้ตามที่ไรต์เคยแจ้งค่ะ

ขอบคุณนักอ่านที่โพสต์เป็นกำลังใจค่ะ ไรต์ซึ้งมาก ๆ 

ไรต์พยายามเขียนเต็มที่เพื่อให้ได้เร็วที่สุดค่ะ ยังวางกำหนดไม่ได้ว่าจะเป็นวันไหนเพราะไรต์ยังไม่ปิดต้นฉบับเลย ซึ่งถ้าท่านไหนเคยทราบเกี่ยวกับกระบวนการพิมพ์หนังสือมาก่อนจะทราบว่า process ในส่วนของโรงพิมพ์กำหนดได้ค่ะว่ากี่วัน แต่ process ในส่วนต้นฉบับมันอยู่ที่ความเร็วในการเขียนของไรต์ล้วน ๆ ดังนั้นไรต์เองก็จะพยายามเขียนให้จบไวที่สุดค่ะเพื่อไม่ให้รอนาน ทันทีที่ไรต์เขียนเสร็จก็น่าจะกำหนดวันที่วางแผงได้เลย ไรต์วางไว้ในใจว่าคงอยู่ในช่วงเดือนมิถุนายนค่ะ ไรต์ไม่อยากให้ทุกคนรอนานเหมือนกันค่ะ ขอโทษที่ต้องให้รอนะคะ

เรื่องนี้มีอีบุคค่ะ

ทุกคำถามเกี่ยวกับเนื้อเรื่องไรต์อยากตอบมากเลยค่ะ แต่มันจะกลายเป็นสปอยล์ไป แต่ยืนยันว่าเรื่องนี้สุขนิยมค่ะ feel good ยังไม่มีดราม่าสักฉากเลยนะ 55555

ข้อความที่บอกว่าเป็นเดือน พ.ค. นั้น คือกำหนดการเดิมก่อนเลื่อนนะคะ ตอนนี้ก็ยังไม่มีการกำหนดวันที่ออกเล่มกันค่ะ


แวะมาแก้คำผิด + เพิ่มรูปให้ค่ะ


ปลาทอดทรงมังกร

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.678K ครั้ง

7,915 ความคิดเห็น

  1. #7853 Nhuni (@Nhuni) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 16:52
    ไรต์ เนื้อหาข้ามกระโดดมาก ไม่มีตอนที่ตวนอ๋องง้อน้องแล้วพากับจวนอ๋อง แล้วไม่มีตอนที่ลงโทษสองชายาล้างมลทินให้น้องแบบนี้ มันไม่โอเท่าไหร่นะไรต์ เพราะเนื้อหาสำคัญที่รีดทุกคนสนใจโดนข้ามหมดเลย
    #7853
    1
    • #7853-1 lovelydreammeii (@lovelydreammeii) (จากตอนที่ 33)
      17 ตุลาคม 2562 / 17:10
      ไรท์ส่งสำนักพิมพ์ทำเป็นเล่มแล้วค่ะ ถ้าอยากอ่านต้องซื้อ อีบุ๊คหรือไม่ก็ซื้อเล่มแทน
      #7853-1
  2. #7845 555 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 11:56

    สิ่งใดอ่านแล้วทำให้เครียด

    ก็สักแต่ว่าอ่าน

    อย่าเก็บมาใส่ใจ

    เป็นกำลังใจให้นะคะ

    สู้ๆค่ะ

    #7845
    0
  3. วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 18:30
    😊😊😊
    #7578
    0
  4. #7501 dplay (@dplay) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 09:20

    แแหมทำไห้หลัวกินไช่มะ

    #7501
    0
  5. #7400 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 20:23
    ชอบที่บอกว่าพาเมียมาสอบ 555
    #7400
    0
  6. #7022 Ajrpstupu (@Ajrpstupu) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 19:25

    เปร์แน่นอนจ้า
    #7022
    0
  7. #7005 Lunar116 (@Lunar116) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 21:24

    เขียนเล่าได้ละเอียดมากค่ะไรท์ ชอบมากๆๆ ทำให้ตอนอ่านนึกภาพตามแล้วก็หิวตามเลย :) เป็นกำลังใจให้ไรท์นะค้าา รอ e-book อย่างใจจดจ่อ

    #7005
    0
  8. #6744 Nattiya Bursnachaitavee (@nsttiyaburana) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 15:03
    ขอบคุณมากกกกคร้าไรท์.

    สู้ ๆ นะคะ.
    #6744
    0
  9. #6555 Fon Proy (@fonproy12) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 08:02

    รอติดตามค่ะ
    #6555
    0
  10. #6539 Kanchat Passadorn (@kaekai72) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 13:13

    กลับมาอ่านทวนอีกครั้ง..ชอบมาก
    #6539
    0
  11. #6515 M1N3__ (@milk4546) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 17:25
    สู้ๆนะคะไรต์
    #6515
    0
  12. #6493 Bambi3 (@Bambi3) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 10:23
    เราชอบเรื่องนี้มากๆค่ะ ออกเมื่อไรเราซื้อแน่นอนค่าา
    #6493
    0
  13. #6226 \\^o^// miNi_Mint \\^o^// (@ni_mint) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 16:44

    คห.ก่อน จะพิมพ์ว่า ไยจะไม่รู้ นะคะ ขอแก้ตรงนี้ เพราะเด็กดีแก้ความเห็นไม่ได้อ่ะ

    ขอบ่นต่อ ข้ามไปก็ได้นะ สมัยนี้คนสะกดนะคะเป็น นะค่ะ เยอะ ก็น่าหงุดหงิด นิยายบางเรื่องเราเจอ นี่ปิดไม่อ่านเลยนะ


    เออ ถ้าไรท์จะตีพิมพ์ ขอเถอะค่ะ ช่วยแก้คำผิดด้วย บางเรื่องเราซื้อ แล้วเจอคำผิด เราเสียดายเงิน จ้างเราปรู๊ฟก็ได้นะ ได้ตังค์จากคนอ่านไปแล้วอ่ะ เสียเงินค่าปรู๊ฟนิดหน่อยจะเป็นไรไป เฮ้อ แต่ไรท์พิมพ์กับสำนักพิมพ์ใช่ไหมคะ ฝากบอกบรรณาธิการปรู๊ฟด้วยนะคะ ของไรท์ผิดไม่เยอะหรอก แต่เป็นคำผิดแบบที่ไรท์คงแก้เองไม่ำด้ เพราะอ่านแล้วรู้เลยว่า ไม่รู้ว่ามันผิด

    #6226
    0
  14. #6225 \\^o^// miNi_Mint \\^o^// (@ni_mint) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 16:40

    ไยจะไม้รู้ สะกดด้วยไม้มลายค่ะ ไม่ใช่ไม้ม้วน ถ้าไม้ม้วนจะใช้กับใยบัว สายใยรัก แต่ถ้าเป็นไยดี จะเป็นไม้มลาย

    เราตามอ่านทุกตอนเลยนะคะ และว่าจะซื้อด้วย เนื้อเรื่องสนุกมาก แต่จะมีไรท์เตอร์คนไหนแก้คำผิดตามที่เราบอกไหม อ่านมา 10 เรื่อง ก็ผิด 10 เรื่อง ช่างน่าท้อใจแทนครูภาษาไทยนะคะ บางคนเราเม้นท์ไว้หลายเดือนผ่านมายังไม่แก้เลย เห็นแล้วก็ ความเห็นของคนอ่านคงไม่มีความหมายอ่ะ ไม่ได้หมายถึงไรท์นี้หรอกนะคะ หมายถึงเรื่องท็อปเรื่องอื่นบางเรื่อง สมัยนี้นักเขียนสะกดผิดกันเยอะขึ้นนะคะ อ่านนิยายมาแต่เด็กเป็นสิบปี เห็นพัฒนาการเลยว่าเป็นไปในทางแย่ลง

    #6225
    0
  15. #6224 \\^o^// miNi_Mint \\^o^// (@ni_mint) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 16:28

    เสวย กับตรัส เป็นราชาศัพท์อยู่แล้ว ไม่ต้องมีทรงนำหน้านะคะ

    เราอ่านออนไลน์ฟรี ไม่เท่าไหร่ แต่ถ้าตีพิมพ์แล้วยังผิดอีก ไม่พอใจนะคะ

    #6224
    0
  16. #6200 Toon Diamond (@toondiamond) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 21:19
    ทำไมเราอ่านแร้วงงๆ เหมือนมันข้ามตอนไปรึเปล่าคะ
    #6200
    3
    • #6200-1 Baby Nongnoy (@iinararin) (จากตอนที่ 33)
      25 พฤษภาคม 2562 / 01:17
      ตัวเองต้องกลับไปอ่านที่ไรท์ชี้เเจงนร้าา
      #6200-1
    • #6200-3 lljung (@lljung22) (จากตอนที่ 33)
      6 มิถุนายน 2562 / 01:32
      สู้ๆ นะคะ ชอบเรื่องนี้มากเลย ค่ะ

      ปล.ตอนนี้อ่านไปหิวไป ปลาน่ากินมากเลยค่ะ
      #6200-3
  17. #6154 Lucky-Puppy (@poopo555) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 15:49
    น่าหม่ำมากกกก
    #6154
    0
  18. #6105 memolunla (@memolunla) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 07:10
    ออกมาทีเดียว2เล่มพร้อมก็ดีนะคะ
    รีดจะได้ไม่ค้างชะเง้อรอเล่ม2
    แต่ถ้าไรท์สะดวกทีละเล่ม ก็ได้เช่นกัน สำหรับคนอ่านไม่เกี่ยงค่า

    ปล. ปลาทอดมังกร น่ากินจังเลยนิ
    #6105
    0
  19. #6100 มากิริจัง (@mikiri) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 06:07

    ขอบคุณค่ะเนื้อ​ดีรออุดหนุน
    คนเขียนคอดว่าแบบไหนดี
    สะดวกกับคนเขียนก็เลือกแบบนั้นเถอะคะ
    นี่คือนิยายคุณเป็นโลกของคุณ
    เราคนอ่านแค่เข้ามาเสพมาชื่นชมผลงาน
    คนร้อยคนร้อยเรื่องนะคะ
    คิดมากบั่นทอนจิตใจ
    เอาเวลามาทำนิยายดีกว่าเนอะ

    อิอิ​ ที่จริงคือชอบอ่านอยาก
    อยากอ่านอีกเยอะๆ
    #6100
    0
  20. #6059 Meawkan (@Meawkan) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 21:02
    ขอบคุณไรท์มากนะคะเป็นกำลังใจให้สู้ๆค่ะ
    #6059
    0
  21. #6058 mamaarai (@giftza1612) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 20:10
    รักไรท์และเป็นกำลังใจให้นะคะ ไม่เคยติดนิยายเรื่องไหนเท่านี้เลย แต่งลื่น เนื้อหาแน่น ชอบมากกก รอไรท์ได้เสมอ อัพเวลาที่ไรท์สะดวกเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #6058
    0
  22. #6049 zukino (@zukino) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 17:03

    จะรอสอยเล่มพร้อม2เล่มนะค่ะอ่านสนุกมากเลยรอสอยแบบเล่มจะแย่แล้ว
    #6049
    0
  23. #6016 Sirikanya Noomeaw (@kunmeaw) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 07:04
    อ่านสนุกเพลินมากเลยคะ
    #6016
    0
  24. #5990 Airika_Catcha (@Airika_Catcha) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 23:06
    เราชอบเรื่องนี้ แล้วก็อยากอ่านบ่อยๆค่ะ อยากให้ไรท์เห็นใจแล้วก็ลงให้อ่านเยอะๆ / เราจะรอซื้อ ebook นะคะ / ปลาทอดทรงมังกรแปลกมากเลยค่ะ เราชอบดูรูปประกอบที่ไรท์ลงให้มากค่ะ
    #5990
    0
  25. #5976 qqday2 (@QQday) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 19:38
    ชื่นชมผลงานของไรท์มากค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #5976
    0