ตำรับรักจอมนาง (สนพ.ดีต่อใจ)

ตอนที่ 26 : บทที่ 25 พบพานคือวาสนา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 122,024
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6,664 ครั้ง
    8 เม.ย. 62


ที่แท้ผู้พิพากษาประจำเมืองตั๋วเยี่ยรู้จักบิดาของเจียงเลี่ยงหลิน นางอดรู้สึกทึ่งในใจมิได้ ข้าราชการชั้นผู้ใหญ่เช่นนี้กลับถือเอานายอำเภอเล็ก ๆ เป็นมิตรสหาย ปกติแล้วผู้ที่ดำรงตนอยู่ในสายงานยุติธรรมจะคบค้าใครย่อมต้องเป็นที่จับตามอง ดังนั้นหากไม่พบผู้พิพากษาประเภทที่เข้าสังคมมาก มีอำนาจมาก ก็มักพบแบบพวกที่ปลีกวิเวกไปเลย


“หลินหลินเจ้าโตขึ้นเยอะทีเดียว จำลุงฉินได้หรือไม่” ฉินซู่อวี่คุยกับหญิงสาวที่ตั้งครรภ์แล้ว ด้วยน้ำเสียงราวกับกำลังคุยกับเด็กเล็ก ๆ โชคดีที่ทั้งคู่อยู่ในห้องทำงานส่วนตัว ถ้าอยู่ในศาลเลี่ยงหลินคงได้นึกอายแทนผู้อาวุโสผู้นี้อยู่บ้าง “ไม่เจอกันเสียนาน เจ้าเฒ่าเจียงไม่ยอมพาเจ้ามาเยี่ยมลุงเลย แม้แต่ตอนเจ้าแต่งออกยังไม่มีงานทำเอาลุงปวดใจนัก” เจ้าตัวกล่าวเจื้อยแจ้วจนคนมองเริ่มคิดแล้วว่าภาพลักษณ์ผู้พิพากษาผู้สุขุมรอบคอบควรเป็นอย่างไรกันแน่ เหตุการณ์ที่หลินหลินของเขาถูกยกให้เป็นอนุภรรยาของตวนอ๋องทำเอาหดหู่ อุดส่าหมายมั่นปั้นมือไว้ในใจมาตั้งนานว่าจะขอให้บุตรชาย แต่ด้วยความที่สหายของเขาไม่พาบุตรีออกมาพบปะกับใคร เด็กทั้งสองจึงไม่เคยมีโอกาสได้สนิทสนม ตอนนี้จะกล่าวอย่างไรได้ หลินหลินออกเรือนไปแล้ว บุตรชายของเขาก็แต่งงานไปแล้ว นี่จึงเรียกว่าไร้วาสนาต่อกันอย่างไรก็ไม่ได้ครองคู่


แต่ที่น่ากังวลอยู่เห็นจะเป็นเรื่องการเดินทางกลับฉางเฉินของนางคราวนี้ ฉินซู่อวี่ได้ยินข่าวลือเสียหายแว่ว ๆ มาบ้าง อย่างไรก็ไม่ค่อยมีใครรู้จักหลินหลินอยู่แล้ว เช่นนั้นก็ไม่ต้องพูดถึงสถานะของนางที่เป็นสนมของตวนอ๋องก็แล้วกัน


แม้จะเห็นอีกฝ่ายพยายามเชื่อมสัมพันธ์กับตนอยู่มาก แต่เลี่ยงหลินก็ได้แต่กล่าวตามตรง “เรียนท่านผู้พิพากษา ผู้น้อยจำช่วงเวลาในวัยเยาว์ไม่ค่อยได้นัก อาจเพราะยังเด็กอยู่มากเจ้าค่ะ”


เขาปวดใจ แต่ก็แน่นอนที่คงจะหวังให้หลินหลินจำตนไม่ได้อยู่แล้ว ตอนนั้นนางเพิ่งจะขวบกว่า กำลังขาวอวบน่ารักเหมือนสายไหม เขาที่ไม่มีบุตรสาวถึงกับหลงรักพะเน้าพะนอ แต่ก็โดนเจ้าเฒ่าเจียงจอมหวงลูกกีดกันตั้งแต่นั้น อีกทั้งไม่พาหลินหลินมาเยี่ยมอีก ครั้นจะเอาตัวตามไปหา งานผู้พิพากษาก็ใช่ว่าจะได้เที่ยวเล่นเสียเมื่อไหร่


“เหตุใดหลินหลินวางตัวห่างเหินกับลุงถึงเพียงนั้น จะทรมานใจคนแก่หรือไร”


เลี่ยงหลินไม่รู้จะรับมืออย่างไรกับคนหลงลูกของเพื่อนตรงหน้า ในเมื่อเจ้าของร่างจำไม่ได้ แน่นอนว่านางย่อมไม่สามารถสืบค้นความทรงจำในเวลานั้นได้ด้วย ดังนั้นการโต้ตอบกับผู้พิพากษาฉินจึงคล้ายเป็นคนแปลกหน้าโดยสิ้นเชิง


“ท่านผู้พิพากษาอย่าได้เคือง เลี่ยงหลินจำเรื่องแต่ก่อนมิได้จริง ๆ”


นางยอมลงให้บ้างแล้ว ถ้อยคำแทนตัวก็ดูใกล้ชิดขึ้นมากว่าเดิม


“เฮอะ เจียงซิ่นเฉิงเจ้าพ่อตัวดี บังอาจกีดกันหลินหลินจากข้าจนนางจำไม่ได้ ดูซี ลุงฉินเสียใจอย่างยิ่ง เอาแบบนี้ลุงว่าเจ้ามาอยู่ด้วยกันกับลุงดีกว่า ปล่อยเจ้านั่นอยู่ฉางเฉินไป ไม่ต้องใส่ใจ” แม้จะได้ยินข่าวว่าอีกฝ่ายหายสาบสูญ แต่เขากลับไม่เคยคิดว่าค้างคาวหนังเหนียวอย่างสหายของตนจะตายจริง ๆ บางทีเจ้านั่นอาจหลบซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่ง แล้วก็รอดออกมาอย่างหวุดหวิดในท้ายที่สุดเสมอ ดังเช่นสมัยหนุ่ม ๆ


ดวงตาคู่สวยมองบน ตกลงนางกำลังคุยกับผู้พิพากษาเมืองตั๋วเยี่ยใช่หรือไม่ “ท่านลุง”


เพียงนางเรียกเบา ๆ หัวใจคนสูงวัยก็ยวบ ยอมให้เจ้าเฒ่าเจียงมาอยู่ตั๋วเยี่ยด้วยกันก็ได้


“ไหน ๆ แล้ว หลิน ๆ มาพักอยู่บ้านลุงดีหรือไม่ ลุงมีลูกสะใภ้น่าจะเป็นพี่เจ้าเพียงสองปีกระมัง จะได้รู้จักกัน” ผู้พิพากษาฉินดวงตาเป็นประกาย แค่คิดว่าจะได้เห็นหลินหลินทุกวันก็สุขใจแล้ว


เลี่ยงหลินนั้นไม่ได้มาตัวเปล่า อีกทั้งนางยังไม่ได้รู้สึกสนิทใจกับอีกฝ่ายถึงเพียงนั้น “ท่านลุงคงทราบแล้วว่าเลี่ยงหลินกำลังจะเปิดร้านน้ำชา”


เขาจำได้เอกสารขออนุญาตของนางทั้งสองฉบับก็ยังคงวางอยู่บนโต๊ะ  “แต่ก็มาพักที่บ้านลุงก่อนไม่เห็นเป็นไร เหตุใดจึงต้องไปเร่ร่อนด้วย”


คำว่าเร่ร่อนของเขาทำเอาเลี่ยงหลินรู้สึกเหมือนตนเองลำบากอย่างมาก ทั้งที่แท้แล้วนางได้พักที่โรงเตี๊ยมฉีเล่อซึ่งเป็นสถานที่หรูหราประจำเมือง เห็นทีความหลงหลานสาวของผู้พิพากษาฉินจะมิใช่ระดับธรรมดาแล้ว “เลี่ยงหลินเข้าใจความหวังดีของท่านลุง หากแต่ยามนี้ร้านน้ำชากำลังจะเริ่มทำการจึงต้องดูแลใกล้ชิดสักหน่อย อีกอย่างเลี่ยงหลินโตถึงเพียงนี้แล้ว ทั้งยังมีครรภ์แก่ ไม่ว่าอย่างไรก็อดเป็นกังวลมิได้ว่าจะพลอยทำให้ท่านลุงเสื่อมเสีย”


ฉินซู่อวี่ถอนใจ หลินหลินของเขาช่างรู้ภาษาเกินไปจนทำให้ยิ่งทำให้นึกเอ็นดูมากขึ้น “ใครมันจะกล้าว่าให้เสียหาย ลุงจะทำให้พวกมันไม่กล้าพูดทีเดียว” เขามองใบหน้าหมดจด แก้มขาวเนียน ช่างเหมือนเด็กน้อยในอ้อมแขนเมื่อครั้งอดีต “เอาเถิดแต่ต้องมากินข้าวกับลุงบ่อย ๆ ได้หรือไม่”


เจ้าตัวผงกศีรษะเบา ๆ พร้อมรอยยิ้ม


หลังจากพูดคุยสัพเพเหระอยู่พักใหญ่ กว่าเลี่ยงหลินจะถูกปล่อยตัวออกมา ในมือของนางมีหนังสืออนุญาตที่ลงตราประทับเรียบร้อยสองฉบับ สามนายบ่าวจึงเดินทางกลับไปพักผ่อนอย่างรู้สึกโล่งใจ


ช่วงสายของอีกวัน เครื่องครัวที่สั่งซื้อไว้ทยอยมาส่งที่ร้าน เตาอบ เตาอั้งโล่ใหม่เอี่ยม รวมถึงโต๊ะตัวยาวสั่งทำที่ทำจากหินอ่อนสีขาวสะอาดค่อย ๆ เปลี่ยนภูมิทัศน์ให้อาคารหลังน้อยดูเหมือนอีกโลกหนึ่ง


“สวยมากเลยเจ้าค่ะ” จิ่งหลิวเหม่อลอย มองพื้นที่ภายในอาคารที่ถูกพวกช่างฝีมือช่วยกันเนรมิตให้เป็นไปตามการออกแบบของนายหญิงทีละส่วน นางไม่เคยพบเจอบ้านเรือนใดเป็นเช่นนี้มาก่อน แม้แต่แดนสวรรค์ในจินตนาการของจิ่งหลิวก็ไม่อาจกล่าวได้ว่างดงามแปลกตาถึงเพียงนี้


อย่าว่าแต่จิ่งหลิวและป๋าไห่เลย แม้แต่เหล่าช่างฝีมือผู้รับงานนี้มาด้วยตนเองก็ไม่อาจห้ามปรามความรู้สึกสะท้านในใจได้ ในแบบร่างว่างดงามแปลกตาแล้ว ยิ่งทำเสร็จทีละห้อง เห็นความจริงที่เปลี่ยนแปลงไปเบื้องหน้า แต่ละร่างได้แต่นึกงงงันในใจหรือพวกตนรังสรรค์แดนสวรรค์ขึ้นมา


ผ่านไปสามวันทั้งภายในและภายนอกอาคารก็ตกแต่งแล้วเสร็จ ชาวเมืองที่สัญจรไปมาบนถนนเส้นนี้เริ่มหยุดมองหลายครั้ง เลี่ยงหลินสั่งให้ป๋าไห่เริ่มเก็บผิงกั่ว[1]ซึ่งกำลังออกลูกดกเต็มสวนหลังร้าน


นมสดที่สั่งไว้ถูกนำมาส่งช่วงสาย ไม่ทันไรก็โดนแปรรูปให้เป็นเนยและครีมทำเองง่าย ๆ ด้วยเครื่องปั่นเนยแบบดั้งเดิม ก็เป็นเลี่ยงหลินเช่นกันที่ร่างแบบให้ช่างทำอุปกรณ์ ป๋าไห่ที่เป็นหน่วยถูกใช้แรงงานอยู่แล้วทำตามคำสั่งของนายหญิงอย่างรู้สึกอัศจรรย์ใจ


วิธีการทำเนยนั้นไม่ยาก แต่ต้องอาศัยเวลาและแรงกาย ดังนั้นการมีเครื่องช่วยทุ่นแรงจึงเป็นเรื่องที่สำคัญมากหากต้องการทำปริมาณเยอะ ๆ เพื่อค้าขายแบบนี้ เดิมในนมวัวที่ยังไม่ผ่านกระบวนการอันใดจะประกอบไปด้วยไขมันนมเข้มข้น เมื่อนำมาตีหรือเขย่าอย่างต่อเนื่องไปเรื่อย ๆ นมจะเริ่มกลายเป็นครีม เลี่ยงหลินเก็บแบ่งส่วนนี้เอาไว้ จากนั้นเมื่อถึงช่วงที่ไขมันนมเริ่มแตกตัวแล้วจับเป็นก้อน ตีต่อจนแห้งและแข็งก็จะได้เนย ส่วนนมเหลวที่เหลือในถังที่ยังมีอยู่ก็คือบัตเตอร์มิลค์ซึ่งสามารถใช้เป็นส่วนผสมของขนมอื่น ๆ ได้อีก


ในห้องครัวยามนี้เต็มไปด้วยกลิ่นนมวัวและมันเนยลอยอ้อยอิ่ง จิ่งหลิวและป๋าไห่ซึ่งไม่เคยได้สัมผัสประสบการณ์เช่นนี้มาก่อนต่างเผลอสูดลมหายใจลึกหลายครั้ง นายหญิงบอกว่าทั้งหมดนี้ล้วนเป็นวัตถุดิบที่มีความสำคัญเป็นอย่างมาก เป็นหัวใจหลักของทุกสูตรขนมในร้านเจียงจี่แห่งนี้ก็ว่าได้


ไม่ใช่เพียงวัตถุดิบทำเองเท่านั้น แม้แต่ส่วนผสมอื่น ๆ อย่างน้ำตาล แป้ง น้ำผึ้ง เกลือ ก็ล้วนสั่งแต่ของอย่างดี ป๋าไห่แอบชิมนมข้น ๆ ซึ่งนายหญิงเรียกว่าครีมดูแล้วแทบจะกลืนลิ้นตามลงไป เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าแค่นมสามารถอร่อยได้เพียงนี้เชียวหรือ ไม่ใช่ว่าไม่เคยดื่มนมมาก่อน แต่นมที่เอามาปั่นจนเป็นเช่นนี้นั้นช่างให้รสสัมผัสที่มีเอกลักษณ์เหลือเกิน


“พี่หลิวเอาเนยที่ได้ใส่ลงในพิมพ์แล้วอัดแบบนี้นะ” เลี่ยงหลินสอนจิ่งหลิวอัดเนยลงในพิมพ์ไม้สี่เหลี่ยมธรรมดา แม้จะดูเป็นเรื่องสามัญสำหรับนาง แต่เครื่องครัวทุกอย่างในนี้ล้วนสั่งทำ ไม่ชินตาสำหรับจิ่งหลิวและป๋าไห่เลยแม้แต่น้อย


“แบบนี้หรือเจ้าคะ” จิ่งหลิวทำตาม หลังจากที่ผ่านการเป็นลูกมือมาหลายต่อหลายครั้งทำให้ทั้งสองบ่าวค่อนข้างคล่องแคล่วอยู่บ้าง แม้จะใช้อุปกรณ์ไม่ค่อยเป็นแต่ก็จัดได้ว่าเรียนรู้เร็ว


เลี่ยงหลินพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม ปิดฝาด้านบน แล้วเอาผ้าขาวบางคลุมพิมพ์อีกครั้ง ก่อนจะนำเนยซึ่งทำรอบแรกและประสบความสำเร็จเป็นอย่างตีเข้าไปเก็บไว้ในตู้เย็น


ความจริงตู้เย็นของนางนั้นก็คือตู้เก็บของธรรมดา ๆ แต่สั่งก่อขึ้นมาจากดินเผา ทำให้สามารถกักเก็บอุณหภูมิไว้ได้ระดับหนึ่ง


“มีใครอยู่หรือไม่”


ได้ยินเสียงใครคนหนึ่งเอ่ยแว่ว ๆ มาจากหน้าร้าน ป๋าไห่จึงรีบลุกไปดู ไม่ทันไรเจ้าตัวก็เดินวกกลับมา “นายหญิงคุณชายหนานกงมาขอรับ”


เลี่ยงหลินวางพิมพ์ไม้ที่เหลือเอาไว้บนโต๊ะ หยิบผ้าสะอาดมาเช็ดมือ แล้วเดินออกไปต้อนรับแขก


“คุณชายหล่าง มาหาข้าถึงที่นี่มีธุระอันใดหรือ” เสียงหวานเอ่ยขึ้น เห็นร่างสูงถูกเชิญเข้ามานั่งข้างในร้านแล้ว นางมองสถานที่แห่งนี้ไม่ผิดไปเลยจริง ๆ พอมีชนชั้นสูงอย่างเขาเข้ามา ช่างก่อให้เกิดบรรยากาศอันงดงามบางอย่าง


หนานกงหล่างจ้องตอบหญิงสาวที่เดินมานั่งฝั่งตรงข้ามกับเขา ได้ยินข่าวเล่าลือว่าร้านเปิดใหม่นั้นเพียงแค่เห็นภายนอกยังสวยงาม ไม่นึกว่าพอเข้ามาเห็นด้วยตนเองเช่นนี้แล้วจะเหนือความคาดหมายอย่างแท้จริง “ร้านน้ำชาของแม่นางสวยแปลกตานัก” เขามองไล่ไปตามชั้นและผนังที่มีถ้วยชามลายครามประดับอยู่ สีขาวสะอาดตัดกับน้ำเงินดูสูงค่า “นั่นมิใช่ผลงานของคุณชายคังหรอกหรือ”


เลี่ยงหลินยิ้มกว้าง “คุณชายหล่างช่างตาแหลมคม นั่นเป็นเครื่องลายครามฝีมือของพี่เหิงมิผิด”


หนานกงหล่างหนาวเยือก นางถึงกับเรียกคังเค่อเหิงผู้นั้นว่าพี่เหิง “พวกท่านคงสนิทสนมกันมาก”


“คงเรียกว่าถึงขั้นสนิทสนมคงมิได้ หากแต่พี่เหิงมีน้ำใจขายสินค้าให้ข้าจนหมด อีกทั้งตลอดหลายวันมานี้ก็เอาของในโกดังมาจัดส่งให้ นี่จึงเรียกว่าถูกชะตามากกว่า เพราะข้าต้องใจจานชามเหล่านี้ นับจากนี้ก็คงมิมีใจอยากจะไปซื้อของสวยงามจากร้านอื่นอีก”


ชายหนุ่มตกอยู่ในภาวะพูดไม่ออก พันไม่ควรหมื่นไม่ควร มีคนมากมายให้คบหาเป็นสหายนางกลับไปเลือกเอาคนคนนั้นมาเสียได้ “แม่นางเจียงเพิ่งมาถึงตั๋วเยี่ยไม่นานจึงอาจไม่ค่อยคุ้นหน้ากับใครอยู่บ้าง สำหรับคุณชายคังผู้นั้นมิได้มีพื้นเพเป็นชาวเทียนหมิง ดังนั้นหากเป็นเรื่องการค้าที่ไม่เหลือบ่ากว่าแรงจนเกินไปติดต่อผ่านข้าจะดีกว่า”


“ขอบคุณคุณชายหล่างที่ใส่ใจ” นางว่า ฟังออกว่าเขากำลังเตือน คงเพราะเป็นช่วงสงครามการติดต่อทำการค้าจากชาวต่างเมืองด้วยตนเองเช่นนี้อาจก่อให้เกิดความเสี่ยงหลายอย่าง “ข้าเองก็ไม่เคยสอบถามพี่เหิงมาก่อนเลยว่ามาจากที่ใด”


“เอาไว้ลองถามเขาดู” หนานกงหล่างหลบดวงตาคู่สวยที่มองสบมา ยกชาขึ้นจิบอย่างเลี่ยงคำตอบ “วันพรุ่งก็งานเลี้ยงแล้ว ข้ายังไม่เห็นว่าแม่นางเจียงจะออกไปซื้อเสื้อผ้า วันนี้จึงได้นำมาให้”


เจียงเลี่ยงหลินประหลาดใจ นี่มิใช่ว่าเขาออกจะดูแลกันดีเกินไปหรือ “รบกวนคุณชายหล่างแล้ว ข้ารู้สึกละอายใจนัก”


“แม่นางเจียงอย่าได้เกรงใจเกินไป เราทำการค้ากัน อีกทั้งครั้งนี้ท่านก็เพิ่งมาเยือนตั๋วเยี่ย ในฐานะเจ้าบ้านข้าก็ควรต้อนรับขับสู้ให้ดี ท่านลองดูว่าชอบเสื้อผ้าแบบไหน ข้าเตรียมมาเสียหลายชุด เลือกใส่แบบที่ชอบก็แล้วกัน”


เขาให้บ่าวยกกล่องเสื้อออกมาวางบนโต๊ะ เผยให้เห็นผืนผ้าหลากสีสันอยู่ด้านใน อีกกล่องยังเป็นเสื้อผ้าของจิ่งหลิวกับป๋าไห่ “ข้าประเมิณเอาว่าแม่นางและผู้ติดตามคงมีขนาดตัวประมาณนี้ แต่หากขาดเหลืออันใดก็ให้ช่างเสื้อแก้ไขเสีย ท่านเอาไปลองกันเถิด”


เมื่อถึงขนาดนี้แล้วเลี่ยงหลินจึงไม่ปฏิเสธให้เสียน้ำใจแม้ของเก่าจากที่ตวนอ๋องเคยให้จะมีอยู่บ้าง นางบอกให้จิ่งหลิวและป๋าไห่เลือกแบบที่ชอบและเอาไปลอง สำหรับตัวเองนั้น นางหยิบแพรต่วนสีเขียวดอกบัวมาตัวหนึ่งดูชื่นตาชื่นใจ


เลี่ยงหลินหยิบเสื้อผ้าไปลอง จากนั้นจึงเดินออกมาให้เจ้าภาพผู้ซื้อเสื้อให้ได้ยล ร่างสูงราวกับตกอยู่ในภวังค์ชั่วครู่หนึ่ง ก่อนจะหลบสายตานางอีกครั้ง “คาดไม่ผิด แม่นางเจียงใส่อะไรก็งดงาม”


สายตาของหนานกงหล่างจดจ่ออยู่ที่ชายกระโปรงยาวปักลายสาลิกาดำสลับฟ้า ดอกโม่สี่สีขาวเดินด้ายอ่อนช้อยตัดกับกระโปรงเขียวสดใส ขับผิวของนางให้ขาวจัดราวกระเบื้องเคลือบเนื้อดี เพราะเข็มขัดรัดช่วงใต้อกเป็นผ้าทับซ้อนจับจีบ จึงแทบดูไม่ออกว่านางตั้งครรภ์ ไม่ว่าจะรูปร่างหรือใบหน้าก็ยังคงหยดย้อยราวกับนางสวรรค์เช่นนั้น


หลายวันมานี้องครักษ์เงาของตวนอ๋องก็ตามมาเอาข่าวที่เขา ตอนนี้ก็คงรายงานให้ด้านนั้นทราบแล้ว และคงแฝงตัวอยู่แถว ๆ นี้


“ใส่ได้พอดีทีเดียว น้ำใจของคุณชายหล่างข้าต้องตอบแทนแน่นอน” เลี่ยงหลินโค้งศีรษะน้อย ๆ เป็นเชิงขอบคุณ


“เช่นนั้นข้าคงต้องขอตัวก่อน งานเลี้ยงเริ่มยามอู่ แม่นางเจียงไปเตรียมตัวออกร้านที่งานก่อนราวครึ่งชั่วยามกำลังดี ข้าจะแจ้งคนงานไว้ให้”


“ข้าทราบแล้ว” เลี่ยงหลินคลี่ยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างซึ้งใจ


ในที่สุดงานเลี้ยงของกลุ่มการค้ากลางก็มาถึง ถนนย่านร้านค้าในเมืองตั๋วเยี่ยดูคึกคักเอิกเกริก ผิดกับความเงียบสงบเมื่อหลายวันที่ผ่านมาอย่างลิบลับ มองไปมุมไหนก็เห็นนักแสดงกายกรรม เสียงประทัดมงคลจุดขึ้นเป็นระยะ โคมหลากสีสันทอดตัวเป็นแนวยาวตลอดกำแพงจวนสกุลหนานกง


เลี่ยงหลินชื่นชมบรรยากาศคึกคักอยู่ครู่หนึ่ง แล้วสายตาของนางจึงสะดุดอยู่ที่กลุ่มบัณฑิตซึ่งดูมอซอผิดกับบรรยากาศในเมือง พวกเขาถือป้ายบางอย่าง เพราะไม่ได้หันหน้มาทิศเดียวกับนางจึงมองไม่เห็นข้อความในนั้น


“แดดแรงแล้ว เร่งเดินสักหน่อยนะเจ้าคะ” จิ่งหลิวกลัวนายหญิงของตนจะเป็นลมแดด เวลานี้เข้าสู่ช่วงปลายของฤดูใบไม้ผลิแล้ว อากาศเริ่มร้อน ดังนั้นเมื่อออกมาด้านนอกจึงต้องดูแลสุขภาพกันบ้าง


ป๋าไห่เดินลากรถเข็นรั้งท้าย มองจิ่งหลิวซึ่งกระชับร่มบังแดดให้นายหญิงอย่างระมัดระวังยิ่ง นึกถึงของใช้และสินค้าต่าง ๆ ซึ่งนายหญิงลุกขึ้นมาเตรียมการตั้งแต่เช้าตรู่แล้วก็รู้สึกว้าวุ่นใจ เขากับจิ่งหลิวย่อมชอบอาหารที่นายหญิงทำแน่ หากแต่สำหรับชนชั้นสูงพวกนี้ คงต้องดูกันต่อไป


จวนสกุลหนานกงนั้นโอ่อ่าสมกับที่เป็นผู้นำของสมาคมการค้ากลางซึ่งเป็นสมาคมที่ทรงอิทธิพลที่สุดท่ามกลางบรรดาเหล่าพ่อค้าในใต้หล้า เพียงป้ายหน้าประตูยังสลักหินดูทรงพลัง ลำพังเวรยามหน้าจวนยังเหนือกว่าคฤหาสน์คหบดีทั่วไปแล้ว


อีกฝั่งของประตูเหมือนกับเป็นอีกโลกหนึ่ง เหล่าผู้มั่งคั่งของกลุ่มการค้ากลางดูเหมือนจะหลั่งไหมาจากทั่วแดน ทั้งที่ช่วงเวลานี้ยังเป็นช่วงเตรียมการก่อนเริ่มงานเท่านั้น แม้แต่พ่อค้าแม่ขายระดับทองแดงเหมือนกันกับเลี่ยงหลินยังดูละลานตาถึงเพียงนี้ มือบางได้แต่ส่งเทียบเชิญให้เด็กรับใช้ เขารับไปอย่างยินดีแล้วนำทางทั้งหมดไปยังบริเวณที่ลงชื่อเอาไว้ ในพื้นที่จวนร่มรื่นดี ยิ่งอยู่ใกล้ต้นผิงกั่วคลี่ใบเขียวครึ้มยิ่งรู้สึกเย็นสบาย


จิ่งหลิวและป๋าไห่ไม่กว้าอิดออด เร่งลำเลียงของออกจากรถเข็นเพื่อตกแต่งพื้นที่ให้สวยงาม เพราะเคยมีประสบการณ์ออกงานจัดบูธชิมอาหารมาบ่อยครั้งในโลกเดิม ดังนั้นเลี่ยงหลินจึงเตรียมของประดับมาครบครัน เสาไม้สูงระดับศีรษะถูกประกอบเชื่อมกับฉากที่ทาสีขาวล้วนเอาไว้ ด้านบนเป็นป้ายชื่อร้านเจียงจี่วาดด้วยลายเส้นอ่อนช้อยงดงาม แม้แต่พื้นที่ชั่วคราวแบบนี้เลี่ยงหลินก็ยังใส่ใจในรายละเอียด ทุกอย่างไม่หลุดจากภาพลักษณ์ของร้านจริงแม้แต่น้อย บนโต๊ะปูผ้าบนสัตว์สีขาวสะอาดตา วางเรียงด้วยถ้วยชามลายครามงดงาม


เวลาผ่านไปไวเหลือเกิน ไม่ทันไรก็เริ่มงานเสียแล้ว เจ้าภาพของงาน หนานกงหล่างและหนานกงเหว่ยออกไปต้อนรับแขก เลี่ยงหลินสังเหตเห็นมีผู้อาวุโสอยู่ในกลุ่มนั้นด้วย คิดว่าคงเป็นผู้ใหญ่ในตระกูลของเขา


“แม่นางเจียง เป็นอย่างไรบ้างขอรับ” ไม่นานหลังจากนั้นหนานกงเหว่ยจึงเดินมาทักทาย เขาแต่งกายหรูหราสมกับเป็นนายน้อยของจวนจริงแท้ ผ้าไหมเช่นนี้ลักษณะเดียวกับที่ตวนอ๋องสวมใส่ ไม่ว่าอย่างไรคงไม่อาจปฏิเสธความมั่งคั่งของสกุลหนานกงได้เลย


“คุณชายเหว่ย ลองชิมสินค้าจากร้านเจียงจี่สักหน่อยนะเจ้าคะ” หญิงสาวเอ่ยชวนอย่างอารมณ์ดี ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา นางลอบมองสินค้าของแต่ละร้านแล้ว ไม่ว่าอะไรก็ล้วนน่าหยิบน่าลองไปเสียทั้งหมด


หนานกงเหว่ยพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม พลางก้มลงมองจานอาหารที่ครอบด้วยแก้วอย่างประหลาดใจ “ทั้งหมดนี้คือขนมหรือ”


สวยงามราวกับอัญมณีนั่นคือนิยามแรกที่เขามอบให้ ประกายแวววาวจากทั้งตัวขนมและภาชนะราวกับบทเพลงที่สอดประสานกันอย่างเหมาะเจาะ


หญิงสาวคีบขนมชิ้นเล็ก ๆ ที่ถูกจัดเป็นคำ ๆ วางไว้บนกระดาษรอง กลิ่นหอมฟุ้งอันชวนกระตุ้นความอยากลอยเรี่ยลมเมื่อฝาครอบถูกเปิดออก


กลิ่นอะไร


ผู้คนที่อยู่ใกล้บริเวณนั้นต่างเหลียวหาต้นกลิ่นพร้อมเพรียงอย่างไม่ได้นัดหมาย ยากที่ใครจะต้านทานกลิ่นนมเนยหอมฟุ้งของขนมอบสดใหม่ กลิ่นหวานยวนใจของคาราเมลเหนียวข้นซึ่งเคลือบฉาบผลไม้เป็นสีน้ำตาลนี่คือ Apple tatin tart[2] ขนมยอดนิยมตลอดกาลที่ไม่ว่าเชื้อชาติใดก็ต้องหลงรัก


หนานกงเหว่ยค่อย ๆ ละเลียดกินอย่างสงสัยใคร่รู้ กลิ่นหอมซึ่งไม่เคยพบพานกำลังโจมตีทั้งประสาทรับกลิ่นและประสาทรับรสของเขาอย่างจัง เขาคิดว่าขนมนี้น่าจะทำจากผลไม้เชื่อม หากแต่ผลไม้อันใดเล่าที่ใช้เชื่อม แล้วเชื่อมด้วยน้ำตาลชนิดใดจึงได้มีรสชาติละมุนเช่นนี้


ดวงตาสีดำสนิทเบิกกว้าง แม้กลืนเข้าไปหมดชิ้นแล้วยังหาคำตอบไม่ได้ ตั้งใจจะขอชิมอีกชิ้นก็เป็นเลี่ยงหลินนั้นเองที่เอ่ยขัดขึ้นก่อน “คุณชายเหว่ยกินขนมคอแห้งแล้ว จิบชาบ้างดีหรือไม่”


มือขาวราวกับหยวกยื่นจอกชาให้ เป็นชาสีขุ่นส่งกลิ่นหอม เป็นอีกครั้งที่เขานึกโกรธตัวเองจนแทบบ้าที่ไม่รู้สักนิดว่าชาที่ตนดื่มคือใบชาชนิดใด ช่างเสียศักดิ์ศรีพ่อค้ายิ่งนัก


“แม่นางเจียง


“คุณชายเหว่ยคงไม่เคือง หากข้าต้องบอกตามตรงว่าขนมที่เตรียมมามีจำกัด”


รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้างดงามนั้นทำเอาหัวใจของเขาคันยุบยิบ นางอายุเท่ากันกับเขาสมควรจะรู้เท่าทันกันใช่หรือไม่ เหตุใดเขากลับรู้สึกว่าตนกลายเป็นลูกไก่ในกำมืออีกฝ่ายไปแล้วเสียได้


“เมื่อเป็นเช่นนั้นข้าจะดึงดันได้อย่างไร คนค้าคนขายล้วนเข้าใจกันดี งานครั้งนี้แม่นางย่อมต้องหมายใจให้สินค้าของร้านเป็นที่รู้จัก ไว้มีโอกาสข้าค่อยตามไปชิมขนมเลิศรสที่ร้านเจียงจี่ก็แล้วกัน”


เลี่ยงหลินเตรียมมาแค่ร้อยยี่สิบชิ้นเท่านั้น หมดแล้วก็เลิกกัน ใครได้ชิมไม่ครบก็ให้ความอยากรู้ของพวกเขาชักนำไปเสาะหาอาเอง


ได้ยินคุณชายเล็กแห่งสกุลหนานกงเอ่ยปากเช่นนั้นย่อมเรียกความสนใจจากผู้คนรายรอบได้ไม่ยาก ไม่ทันไรโต๊ะร้านเจียงจี่ก็แน่นขนัด เพียงรูปลักษณ์ความงามก็สะดุดตาแล้ว มิคิดว่าทั้งขนมและชาที่เตรียมมาก็น่าจรุงใจไม่แพ้กัน หลายเสียงชื่นชม หลายร้านที่เป็นสินค้าชนิดเดียวกันก็เริ่มระแวดระวังคู่แข่ง หนานกงหล่างที่ปลีกตัวจากการต้อนรับแขกได้แล้วจึงเริ่มเดินมาทักทายแต่ละร้านที่นำสินค้ามาบ้าง


“ได้ข่าวว่าร้านเจียงจี่เนื้อหอมทีเดียว” เขาเอ่ยเย้าพร้อมรอยยิ้มระบายเต็มใบหน้า เลี่ยงหลินยื่นขนมให้ลองชิม แล้วเจ้าตัวก็เงียบเสียงไปทันที


ชายหนุ่มค่อย ๆ เคี้ยวอย่างสุภาพอยู่แบบนั้น จนกระทั่งร่างสูงของบุรุษผู้หนึ่งก้าวเข้ามา


“หลินเอ๋อร์” เสียงทุ้มทักขึ้น ดวงตาคู่คมมองร่างบางที่สวมชุดหรูหราแปลกไปจากปกติ ไม่ว่าจะห่อหุ้มด้วยเปลือกนอกอย่างไรก็ไม่อาจกลบทับท่าทางอันโดดเด่นของนางได้เลย ตลอดหลายวันที่ผ่านมาเขายิ่งได้เรียนรู้ว่านางยังมีเรื่องราวอีกมากมายให้คนนึกทึ่งได้เสมอสตรีเช่นนี้ ไม่คู่ควรกับหมิงหย่งเทียนเลยจริง ๆ


คังเค่อเหิงสืบรู้จนได้ว่านางเป็นสนมของตวนอ๋อง อีกทั้งยังรู้ถึงเรื่องเสื่อมเสียที่เกิดขึ้นด้วย บุรุษผู้นั้นก็ช่างกระไรเลย ปล่อยภรรยาท้องแก่ออกมาระเหเร่ร่อน ต่อให้นางมีปากเสียงกันหน่อยจะเป็นอันใดไป ที่ใดมีสตรีมากมายย่อมทะเลาะเบาะแว้งกันบ้างอยู่แล้วมิใช่ ชายาเอกผู้นั้นอาจหาญถึงขั้นขับไล่อนุภรรยาออกจากจวนทั้งที่ยังมีเลือดเนื้อเชื้อไขของตวนอ๋องในท้อง มิใช่ว่าหลงระเริงกับอำนาจสกุลอันของตนเกินไปหรือ เห็นทีหญิงโง่เช่นนั้นคงอยากหาเรื่องตายในเร็ววัน


“พี่เหิง ข้าเก็บส่วนของท่านเอาไว้” เลี่ยงหลินหยิบส่วนที่แยกไว้ออกมาเพราะเกรงว่าของทดลองชิมจะหมดก่อน นางรับปากเขาไว้แล้วว่าอย่างไรก็จะให้เห็นผลงานขนมที่คู่ควรกับภาชนะสวย ๆ ของเขา


เจตนาของหญิงสาวมีเท่านี้ หากแต่ในสายตาของหนานกงหล่างยิ่งเริ่มเจือความตึงเครียดมากขึ้นเรื่อย ๆ “มิรู้ว่าคุณชายคังชอบขนมหวานด้วย”


“หากน่าสนใจข้าย่อมไม่ปฏิเสธ” เหมือนว่าบรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่มีไฟซึ่งไม่เห็นระอุอยู่ บางคนที่อยู่ใกล้ ๆ ต่างลอบมองแล้วจินตนาการถึงศึกชิงนาง ถ้าหากไม่ติดนิดเดียวจริง ๆ ว่าแม่นางเจียงตั้งครรภ์อยู่


หากแต่หนานกงหล่างแทบหลั่งเลือดในใจ การดูแลภรรยาผู้อื่นมิใช่ว่ายากเกินความสามารถของเขาหรอกหรือ


“พี่เหิงไม่ชอบขนมหวานหรอกหรือ” เลี่ยงหลินเริ่มไม่มั่นใจ ผิงกั่วเชื่อมคาราเมลแบบนี้หวานมาก ถ้าไม่ชอบก็จะพานเกลียดไปเลย


“ไม่ใช่หรอก แค่ไม่ค่อยได้กิน” ชายผู้นั้นกล่าว ใบหน้าของเขาที่ฉายแววอ่อนลงยามเมื่อจ้องมองนางดูมีเสน่ห์ขึ้นมาหลายส่วน ทำเอาคุณหนูตระกูลสูงหลายรายหน้าแดงจัด  


เขารับขนมทาร์ตมา ชิ้นของมันเล็กกะจ้อยร่อยเมื่อเทียบกับมือใหญ่ ชายหนุ่มที่สนใจเดินทางไปทั่วแผ่นดินอยู่แล้วมองอย่างพิจารณา บิดหมุนดูรูปทรงกลมที่สวยและน่าดึงดูดสายตาอย่างยิ่ง “ผิงกั่ว?”


ผลไม้ปริศนาในใจหลายคนถูกเฉลยด้วยการบอกเล่าของคุณชายคังเพียงแค่มอง เลี่ยงหลินเผยรอยยิ้มถูกใจอย่างหาได้ยากยิ่ง ทุกครั้งเวลาที่เขาแวะเอาจานทยอยมาส่งที่ร้านทีไรก็มักจะได้คุยกันเสมอ นางรู้สึกว่าความรู้เรื่องรอบตัวของเขาไม่ใช่ระดับธรรมดา


เมื่อลองลิ้มรส คังเค่อเหิงจึงรู้สึกว่าที่ตนจินตนาการไว้นั้นไม่ได้ครึ่งของความเป็นจริงเลย “หวานแต่ไม่แหลม รสนุ่มนวลมากเหมือนมีนมแต่ก็ไม่เหมือนเสียทีเดียว ข้าเคยชิมอาหารของชนชาวเทือกเขาประจิมที่อยู่เลยออกไป ข้ามทะเลทรายสิ่งนี้เรียกว่านาน รสชาติคล้ายอยู่บ้างแต่เนื้อสัมผัสต่างกันเหลือเกิน”


“พี่เหิงพูดถูกเกือบหมดเลยทีเดียว ขนมนี้ทำจากผิงกั่ว ปรุงด้วยสูตรลับเฉพาะของร้านเจียงจี่ ข้าตั้งชื่อว่า ผิงกั่วต้านถ่า[3]” นางเข้าใจทันทีว่าอีกฝ่ายเคยกินสิ่งใดมาก่อน ในโลกนี้มีคนทำนานด้วยหรือ แผ่นดินกว้างใหญ่ ช่างมีสิ่งที่น่าสนใจรอให้ค้นคว้ามากมาย


“ผิงกั่วต้านถ่า ข้าจำชื่อขนมชนิดนี้ไว้แล้ว จะต้องตามไปอุดหนุนแม่นางแน่นอน” เสียงพึมพำรอบ ๆ กล่าวขึ้นอย่างต่อเนื่อง จากวันนั้นชื่อเสียงของร้านเจียงจี่ก็ค่อย ๆ หยั่งรากลงในเมืองตั๋วเยี่ยเป็นครั้งแรก


ห่างออกไปยังเมืองฉางเฉิน


“มีข่าวจากหยางอีขอรับ” องครักษ์เป่ยถวายจดหมายน้อยให้แก่ผู้เป็นนายแล้วรอรับใช้อยู่ข้าง ๆ อย่างเคย เตรียมตัวว่าหากหนนี้หากหยางอีหยางเอ้อร์ยังคงคว้าน้ำเหลวอีก ตนจะช่วยพูดให้สักหน่อย ไม่เช่นนั้นเจ้าสองคนนั้นคงไม่มีโอกาสได้ระเห็จกลับจวนอ๋องแล้ว


ระหว่างที่ท่านผู้นั้นอ่านจดหมายเงียบ ๆ ก็ไม่มีท่าทีอันใด เจ้าตัวถึงกับพับกระดาษแผ่นนั้นเก็บไว้ในกล่องส่วนตัวเสียด้วย


หรือเจ้าพวกนั้นจะทำสำเร็จ


เป่ยลู่เจ๋อได้แต่คาดเดา หลังจากนั้นทั้งวันตวนอ๋องก็ไม่ทรงตรัสอันใดอีกแม้แต่กับเส้ากงกง ทั้งยังนำกองกำลังออกไปล่าตระเวนกับแม่ทัพหานเสียด้วย


จนกระทั่งตกค่ำ


“หวางเย่อารมณ์ดีเกินไปหรือไม่” หานซิ่นแอบกระซิบถามเป่ยลู่เจ๋อซึ่งเป็นองครักษ์คนสนิท


คนถูกถามมองอย่างระอา ตั้งแต่เขาติดตามท่านอ๋องมายังเดาพระทัยไม่ออก แล้วอีกฝ่ายยังมาคาดเดาได้แม่นยำก่อนเขาเช่นนี้ช่างน่าขัดใจนัก “เหตุใดแม่ทัพหานคิดเช่นนั้น”


หานซิ่นถอนใจ พลางหยิบถังหู่ลู่ขึ้นมา “หวางเย่ซื้อให้”


เกิดความเงียบกริบระว่างชายหนุ่มผู้ได้ชื่อว่าเป็นนักรบผู้เก่งกาจทั้งสอง


 

 

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

อ้างอิง

ผิงกั่ว[1] แอปเปิ้ล

Apple Tatin Tart[2] แอปเปิ้ลตาแตงทาร์ต คือขนมหวานที่มีต้นกำเนิดมาจากประเทศฝรั่งเศส เดิมขนมชนิดนี้มีวิวัฒนาการมาจากพายแอปเปิ้ลธรรมดา แต่เกิดเรื่องเมื่อ Stéphanie Tatin ผู้เป็นเจ้าของและเชฟขนมประจำ Hotel Tatin ในย่าน Lamotte-Beuvron ได้ทำไส้พายพลาดโดยทิ้งแอปเปิ้ลเคี่ยวในน้ำตาลและเนยนานเกินไปจนมีกลิ่นน้ำตาลไหม้ เธอได้พยายามกู้สถานการณ์ด้วยการวางแป้งพายปิดทับบนกระทะเพื่อซ่อนความไหม้และนำเข้าอบในเตา ซึ่งนั่นทำให้ต้องเทพายกลับหัวออกมาเสิร์ฟ จากนั้นจึงทำให้พายกระทะนั้นถูกเรียกว่าแอปเปิ้ลตาแตงทาร์ตและได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก

ผิงกั่วต้านถ่า[3] - ทาร์ตแอปเปิ้ล


Talks - ไรท์ขอแก้จากต้นอู่ถงเป็นต้นผิงกั่วนะคะ ไรท์มึนเขียนผิดเองค่ะ



แอปเปิ้ลตาแตงแบบชิ้นเล็ก ๆ ทดลองชิ้ม และชิ้นใหญ่ ๆ แบบของจริงในร้านเจียงจี่ค่ะ

 

เครื่องลายครามฝีมือพี่เหิง


สมมุติว่าไรท์เปิดออดิชั่นซีรี่ส์เรื่อง "ตำรับรักจอมนาง" ใครจะรับบทเป็นนักแสดงเรื่องนี้บ้าง??

ถถถถถถถ
น้องเจียงใกล้จะคลอดลูกแล้วนะคะ อีกไม่นานก็ลั้นลาได้แล้ว




คุณชายหล่าง หนานกงหล่าง ไม่มีอะไร สำหรับสายอวยแบบไม่มีหวัง 
อวยไปงั้น ๆ ฝันลม ๆ แล้ง ๆ ขอแค่ให้ได้อวย




หมอเทวดา โหลวเยี่ย เป็นแค่หมอ ทำไมต้องออร่าเบอร์นี้ สั้น ๆ คือไรท์ให้ผ่านแบบไม่ต้องออดิชั่น 
ไม่รู้ว่าจะรักษาหรือทำให้คนไข้ป่วยหนักกว่าเดิม




เต้อผู้รับบท คุณชายคัง พี่คัง หลัวใหม่ แล้วแต่จะเรียก จะปะทะกับหยางได้ต้องเต้อเท่านั้นจึงจะเกรียนเสมอกัน 
ความไฮแฟชั่นที่สุดในแคว้นเทียนหมิงสมกับเป็นคุณชายนักปั้นหม้อ





ตวนอ๋อง หาเมจใหม่มาให้ค่ะ เดี๋ยวแม่ยกอ๋องจะน้อยใจ นี่มันหยางหยางชัด ๆ 
ดูมีสเน่ห์กึ่งวัยรุ่นกึ่งผู้ใหญ่แบบที่ไรท์คิดไว้เป๊ะ
สำหรับใครที่หมั่นไส้ตวนอ๋องไรท์ถามประโยคเดียว...ให้อภัยหลัวคนนี้มั้ยคะ 555555555








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6.664K ครั้ง

7,919 ความคิดเห็น

  1. #7842 555 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 19:50

    พี่เหิงดูลึกลับจัง

    ดีหรือเลวน้อ

    #7842
    0
  2. #7410 p_ple2 (@P_ple) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 23:01
    อุแง้ โมเอะพ้อยท์
    #7410
    0
  3. #7368 Charlotte_990 (@Dream_Saruta) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 14:53
    หวางเย่ซื้อให้555
    #7368
    0
  4. #7318 lovelove25 (@lovelove25) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 02:10
    อะไรคือซื้อถังหูลู่ให้55555
    #7318
    0
  5. #6770 woonwai!! (@kimmania) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 23:50
    55555 ชอบความซื้อถังหูลู่
    #6770
    0
  6. #6651 Noong7 (@Noong7) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 22:40
    ตวนอ๋องแบบ555555555555555
    #6651
    0
  7. #6513 ningthanaporn (@ningthanaporn) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 16:33
    ให้อภัยตอนที่ท่านตวนอ๋องซื้อขนมให้ทหารนิละ
    #6513
    0
  8. #6246 Asphyxia-co (@nanaji-288) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 00:44
    ไม่เคยเจอพระเอกที่อารมณ์ดีแล้วซื้อถังหูลู่ให้แม่ทัพอ่ะ555555 อ่านจบคือแบบ อิหยังวะ ได้หรอ??555555
    #6246
    0
  9. #6213 Nutal678 (@Nutal678) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 20:17
    ใจละลายย หล่อทุกผู้เลย 5555
    #6213
    0
  10. #6142 Lucky-Puppy (@poopo555) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 13:18
    หล่อทุกคน ขนมน่ากินมากกกก
    #6142
    0
  11. #6046 Jeabmaneerat (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 15:27

    โอ๊ยใจละลายกับตวนอ๋อง อะไรจะหลัวขนาดเนี่ย????????????????

    #6046
    0
  12. #5695 kulrapas (@kulrapas) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 00:25
    นึกภาพชายใส่เกราะถือถังหูลู่
    #5695
    0
  13. #5636 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 16:19
    ทุกคนได้ไหมมมมมมม หล่อโดนใจแม่
    #5636
    0
  14. #5564 Oil Sasipron (@autogun) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 09:21
    ขอบคุณค่ะ
    #5564
    0
  15. #5518 Kebhom (@Kebhom) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 14:43
    เมื่อไหร่จะได้เจอกัน
    #5518
    0
  16. #5302 14:03 (@pinkheavenpinku) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 00:33
    ตอนจบเอ็นดูมากกกก หลุดขำเลยค่ะ
    #5302
    0
  17. #5289 sone9Pp (@sone9Pp) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 19:23
    เราเอ็นดูท่านลุงมากกกกก หลินๆอย่างนู้นอย่างนี้ น่ารักมากกกกกกกก
    ปล. ผช.ของไรท์แต่ละคนนี่ระดับพรีเมี่ยม A++++++ มากค่ะ อยากได้555555
    #5289
    0
  18. #5284 doungrakc (@doungrakc) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 00:56

    โอ้ย เห็นแอปเปิ้ลตาแตงแล้วต้องรีบไปหาสูตรมาทำบ้างแล้วล่ะ อยากกินโคตร ๆ

    #5284
    0
  19. #5246 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 22:06

    เอ็นดูท่านผู้พิพากษา เป็นพวกเห่อลูกสาวนี่เอง 5555555 แงงงง เริ่มมีเมนูขนมเข้ามาแล้ว ตายสถานเดียวค่ะอิชั้น หยั่กกีงงงง แม้แต่คุณชายเหว่ยยังอดใจไม่ไหวแต่สงสารโดนน้องหลินดักทาง 55555 ชายหล่างหล่อมากค่าาาาา การี๊ดดดดด แต่ขอขำแม่ทัพหาน หวางเย่ซื้อถังหูลู่ให้ พูดอะไรไม่ออกเลยทีเดียว 55555555555555555

    #5246
    0
  20. #5205 SupapornKaewno (@SupapornKaewno) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 15:36
    ดาเมจรุนแรงทุกคนนน//อ้ากกกก
    #5205
    0
  21. #5190 praaewaa (@praaewaa) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 21:20
    หยางหยางงงงงง
    #5190
    0
  22. #5186 nuanganong (@nuanganong) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 19:36
    ให้อภัยในความหล่อ 555+
    #5186
    0
  23. #5140 Prissy_Liew (@Prissy_Liew) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 15:39
    กรี๊ดดดดดๆๆๆ หยางหยางของน้องหลิวววว
    #5140
    0
  24. #4681 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 16:32
    อารมณ์ดีเพราะมีความสุข
    #4681
    0
  25. #4651 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 13:03
    อารมณ์ดีอะไรหนอออ รีบไปหาเมียได้แล้วมีแมงเม่ามาเจ๊าะแจ๊ะแล้วนะ
    #4651
    0