ตำรับรักจอมนาง (สนพ.ดีต่อใจ)

ตอนที่ 16 : บทที่ 15 เดือดร้อนทุกหย่อมหญ้า [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 75,155
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5,521 ครั้ง
    11 มี.ค. 62

หยางซานกำลังเดินเตร็ดเตร่ไปมาหน้าจวนนายอำเภอ


เข้าเดินทางมาถึงฉางเฉินได้ระยะหนึ่งแล้ว และจากนั้นก็มุ่งมายังอำเภอส่านซีทันที ในฐานะองครักษ์เงาของตวนอ๋อง ย่อมไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้ออกปฏิบัติภารกิจในพื้นที่ไกล ๆ ดังนั้นก่อนจะส่งข่าวสาร เขาจึงตัดสินใจสำรวจพื้นที่รอบ ๆ ก่อนเพื่อรวบรวมข้อมูลให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้


เขาเคยมาเมืองฉางเฉินครั้งหนึ่ง สถานการณ์ในเมืองช่างต่างจากความทรงจำลิบลับ มีการเรียกระดมพลรวมถึงโยกย้ายกองทหารเข้าออกตลอดวัน ผู้ที่มาคุมทัพครั้งนี้เห็นจะเป็นแม่ทัพเวิ่นที่เพิ่งยกทัพมาจากเมืองหลวงโดยตรง


เท่าที่จำได้ ฉางเฉินไม่เคยไร้สีสันถึงเพียงนี้มาก่อน ดูเหมือนว่าเงาทะมึนแห่งสงครามได้พรากเอาความงดงามออกไปแล้วแทนที่ด้วยความตึงเครียดและหวาดกลัว กระทั่งจวนนายอำเภอยังมีเวรยามเข้าออกแน่นหนา ท้องถนนมีชาวบ้านสัญจรน้อยลงไปถนัดตา ผืนดินเรือกนาแห้งระแห้ง หลายครอบครัวอาจอพยพลี้ภัยไปแล้วก็เป็นได้


“ท่านน้าท่านนี้ เหตุไฉนบ้านเมืองจึงร้างไปหมด” องครักษ์หนุ่มที่สวมชุดชาวบ้านมอซอแสร้งทำทีเอ่ยถาม สีหน้าซื่อ ๆ ราวกับคนที่เพิ่งลงจากป่าเขาจนไม่ทราบความเป็นไปในชุมชน


“พ่อหนุ่มไม่รู้หรือ ตอนนี้มีพวกคนเถื่อนบุกเข้ามาเต็มเหิงกังไปหมด วันดีคืนดีพวกชาวบ้านข้าง ๆ ก็เจอกลุ่มคนเถื่อนออกมาปล้นฆ่าตามรายทางจนอยู่กันไม่ได้หมดแล้ว” นางส่ายหน้าอย่างจนใจ รอเก็บเสบียงอีกไม่นานนางก็จะอพยพเช่นเดียวกัน


“แล้วพวกทหารไม่ทำอันใดหรือ” ชายหนุ่มถามอย่างประหลาดใจ


“จะทำอันใด ชินอ๋องแพ้ บาดเจ็บสาหัสส่งกลับเมืองหลวงไปแล้ว แม่ทัพคนใหม่ที่มาแทนก็ยังเอาเมืองคืนไม่ได้ โน่นตั้งค่ายอยู่ในตัวเมืองฉางเฉิน เกณฑ์พวกผู้ชายไปเพิ่มทุกวันแล้วก็ส่งศพกลับมาทุกวัน” พวกชาวบ้านอย่างนาง ลำพังจะไม่มีกินกันอยู่แล้ว ยังโดนขูดรีดเรียกเก็บเสบียงเข้ากองทัพอีก จะเดินทางออกไปเมืองอื่น ๆ ก็ยังทำไม่ได้เพราะไม่มีทั้งเสบียงและเงินทุนมากพอ “เห็นนายอำเภอเจียงหรือไม่ ในจวนนั่น”


หยางซานมองตาม รอฟังว่าอีกฝ่ายจะกล่าวถึงเรื่องใด


“ทั้งที่ท่านนายอำเภอมิใช่ข้าราชการฝ่ายกองทัพ กลับอยู่รอคอยคุ้มครองพวกชาวบ้านจนถึงที่สุด” เสียงแหบเครือมีแววเย้ยหยัน “แล้วดูจวนเจ้าเมืองฉางเฉินซี เห็นเขาลือกันว่าหนีออกจากเมืองไปตั้งแต่ช่วงก่อนเมืองเหิงกังจะแตกแล้ว ชินอ๋องเรียกหากองกำลังสนับสนุนไฉนเลยจะมีใครไปช่วยได้ เลยต้องกลายเป็นแบบนั้น”


“พวกคนเถื่อนเยอะมากหรือท่านน้า” เขาสอบถาม ปกติแล้วปัญหาชนเผ่าโจมตีเหิงกังประปราย แต่ในหน้าประวัติศาสตร์หลายร้อยปีไม่เคยมีสักครั้งที่พวกนั้นบุกทะลวงเข้ามาได้


“อาเสอร์ข่านหลานชายของหัวหน้าเผ่าหลู เห็นว่าคนนี้โหดเหี้ยมมาก ฆ่าพี่น้องทายาทของลุงจนเหี้ยนแล้วก็ข่มขู่ ฆ่า ผู้นำเผ่าอื่น ๆ จนรวมพวกโฉด ๆ เหมือนกันได้มหาศาล บุกปล้นฆ่าชาวบ้าน ไม่ไว้ชีวิตใครทั้งนั้น พวกผู้หญิงมันก็จับตัวไปย่ำยี”


ชายหนุ่มตระหนกในใจ เหตุใดข้อมูลนี้จึงไม่มีแจ้งเข้าไปที่เมืองหลวงการต่อสู้กับกลุ่มคนเถื่อนที่ไร้ผู้นำ กับ กองทัพคนเถื่อนที่มีแม่ทัพของตนเองช่างต่างกันลิบลับ


 “แล้วท่านนายอำเภอที่อยู่รอพวกชาวบ้านเล่า เขาบอกหรือไม่ว่าจะอยู่อีกนานเพียงใด” เขาเริ่มกังวลแล้วว่าหากสนมเจียงมาถึงบ้านเกิดแล้วจะต้องตกอยู่ในวงล้อมสงคราม


“เห้อเรื่องนี้” นางถอนใจ “นายอำเภอเจียงประกาศเมื่อสัปดาห์ก่อนแล้วว่าจะอยู่ดูแลจนถึงที่สุดจะไม่ไปไหนทั้งนั้น สวรรค์ส่งคนดีมาตายแท้ ๆ โชคดีที่อย่างน้อยลูกสาวของนายท่านเจียงอยู่เมืองหลวง”


“ลูกสาว?” ชายหนุ่มแสร้งถาม นี่ย่อมยืนยันแล้วว่าสนมเจียงยังกลับมาไม่ถึงบ้านจริง ๆ


“ลูกสาวของนายท่านเจียงก็แม่นางเลี่ยงหลินอย่างไรเล่า บุญหนักศักดิ์ใหญ่เป็นถึงอนุภรรยาของตวนอ๋องเชียว” นางกล่าวอย่างชื่นชม ก่อนจะกลับมาตักเตือนเจ้าหนุ่มบ้านป่าผู้นี้อีกครั้ง “อย่าหาว่าข้าเซ้าซี้เลยพ่อหนุ่ม “เจ้าก็เก็บข้าวเก็บของออกเดินทางเถิด อย่าทนอยู่แถวนี้อีกเลย”


“ขอบคุณท่านน้า ข้าจะรีบเก็บของออกเดินทางเร็ว ๆ นี้”


หยางซานมองอีกฝ่ายที่เดินจากไปจนลับตา แล้วเดินเลี่ยงลัดเลาะออกไปยังท้ายหมู่บ้าน จนกระทั่งเข้าไปในป่า เขาหยิบแท่งเขียนออกมาเขียนจดหมายอยู่พักหนึ่งจึงผิวปากเรียกเหยี่ยวคู่ใจที่กำลังถลาร่อนลงมาจากท้องฟ้า “เสี่ยวเฮย เอานี่ไปให้หวางเย่ให้ไวนะเพื่อนรัก”


ดวงตาสีดำสนิทจ้องตอบกลับมา มันไม่เคยทำให้ผู้เป็นเจ้านายผิดหวัง


ทางด้านตวนอ๋อง


หลังจากได้ทราบเรื่องราวต่าง ๆ จนหมดสิ้น เขาแทบจะอยู่ไม่ติดแล้ว นางเพิ่งจะจากเมืองอันซุยไปไม่กี่วัน หากเร่งเดินทางตอนนี้เขาจะตามทันที่เมืองตั๋วเยี่ยแน่นอน


“ในเมื่อไม่มีสิ่งใดที่เปิ่นหวางต้องเป็นธุระแล้ว ท่านเจ้าเมืองก็เขียนฎีการายงานฮ่องเต้เสีย เปิ่นหวางจะออกเดินทางต่อ”


“วหวางเย่ ทรงอยู่ก่อนพะยะค่ะ” เจ้าเมืองชุนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น หลังจากที่ขุนนางแต่ละฝ่ายเสนอรายงานจนครบแล้วไม่สิ ตั้งแต่ช่วงต้นการประชุมแล้ว ตวนอ๋องก็ดูเหมือนไม่ค่อยสนใจจะประทับอยู่ที่นี่อีกต่อไป บรรยากาศกดดันชัดเจนรอบกาย


“ท่านเจ้าเมืองมีกิจใดเร่งว่ามา”


นั่นอย่างไร หรือตวนอ๋องต้องไปราชกิจที่ไหนต่อ “กระหม่อมเห็นว่าแม้ปัญหาในเมืองจะคลี่คลายลงไปแล้วแต่ก็ยังมีบางจุดที่ยังต้องการคำปรึกษาพะย่ะค่ะอย่างการเก็บภาษีระบบใหม่ตอนนี้ก็ยังเก็บได้ไม่ครบหมด วานิชบางรายยังหาเรื่องบ่ายเบี่ยงอยู่หากหวางเย่มีข้อแนะนำ


“กำหนดเส้นตายเสียว่าให้ชำระได้จนถึงวันไหน แล้วเริ่มเก็บดอกเบี้ย” ชายหนุ่มตอบฉับไวราวกับเป็นเรื่องง่าย ๆ ที่ไม่ต้องคิด “อย่าลืมลงรายละเอียดเรื่องภาษีลักษณะใหม่นี้เข้าไปในฎีกาที่จะส่งเสด็จพ่อด้วย เปิ่นหวางตั้งใจจะใช้เป็นต้นแบบในเมืองอื่น ๆ”


“พะย่ะค่ะ” เหล่าขุนนางตะลีตะลาน


“หมดธุระแล้วใช่หรือไม่” ราวกับว่าบุรุษผู้สูงศักดิ์พร้อมจะจากไปได้ทุกเมื่อ


“เดี๋ยวพะย่ะค่ะ หวางเย่” ชุนหลานซานรั้งไว้อีกครั้ง สัมผัสได้ด้วยลางสังหรณ์ว่าเงาหัวของตนชักจะเลือนรางลงทุกที เขาเหลือบตามองเหล่าขุนนางที่ให้กำลังใจเงียบ ๆ อย่างไรก็ต้องพูด “พวกกระหม่อมทูลขอให้หวางเย่ทรงประทับที่เมืองอันซุยสักระยะหนึ่งก่อน เนื่องจากจะมีการสร้างศูนย์รองรับผู้อพยพเพิ่มเติมพะย่ะค่ะ”


ดวงเนตรราวพญาอินทรีฉายแววเฉียบคมจนแทบทำให้คนมองขาสั่น ชั่วขณะหนึ่งทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบไม่กี่อึดใจ แต่ในความรู้สึกนั้นราวกับมีความกดดันอยู่ชั่วกัลป์


หมิงหย่งเทียนเคยชินเสียแล้วกับการรอ “ได้”


 [ต่อ]


นับตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน มีเรื่องใดบ้างที่เขาอดทนไม่ได้จะว่าไป มีครั้งหนึ่งกระมัง


ในอีกด้าน


 “ถึงแล้วขอรับ” น้ำเสียงสดชื่นของป๋าไห่เอ่ยไม่แพ้สภาพอากาศยามเช้าทำให้เหล่าคนบนรถม้าเริ่มขยับตัวอย่างงัวเงีย


หลังจากเดินทางกว่าหนึ่งสัปดาห์พวกเลี่ยงหลินก็ถึงที่หมายในที่สุด แนวเขาตระหง่านง้ำที่เห็นนี้คือเทือกเขาหลงซานที่กั้นชายแดนสุดทิศตะวันตกเฉียงใต้ของแคว้นเทียนหมิงเอาไว้ พื้นที่ป่าจนสุดสายตาแบบนี้สร้างความรู้สึกหวั่นใจ แน่นอนว่าในชีวิตก่อนเลี่ยงหลินเคยเห็นป่า แต่โลกนั้นไม่ว่าอย่างไรธรรมชาติก็ไม่อุดมสมบูรณ์จนชวนตะลึงเท่านี้ และทำเอาคำว่าป่าในสามัญสำนึกที่เคยมีเริ่มสั่นคลอน


ชุมชนหลงซานที่นักพรตเซี่ยเอ่ยถึงนั้นต่างจากที่เลี่ยงหลินเคยคิดเอาไว้ ที่นี่กันดารมากยิ่งกว่าภาพอำเภอส่านวีในความทรงจำเสียอีก บ้านเรือนของชาวบ้านลล้วนก่อด้วยดิน อิฐ และหญ้าคา แต่ละบ้านมีพื้นที่ทำสวนของตัวเอง แต่จากสภาพนี้คิดว่าผลผลิตคงไม่ค่อยดีเท่าใดนัก


“ท่านนักพรตเซี่ย


“ท่านนักพรตเซี่ยกลับมาแล้ว”


เด็ก ๆ วิ่งกรูกันเข้ามารอบ ๆ รถม้าเมื่อเห็นใบหน้าของนักพรตเซี่ยโผล่ออกมานอกหน้าต่างแต่ไกล อีกฝ่ายคงเป็นที่รักไม่น้อย เพราะทันทีที่เสียงเด็ก ๆ ดังขึ้น พวกชาวบ้านก็เริ่มชะเง้อออกมาจากที่พักของตนด้วย จะว่าไปแล้วที่ชุมชนหลงวานแห่งนี้สมกับที่อยู่ใกล้ชิดธรรมชาติ เรื่องบรรยากาศและสภาพอากาศล้วนปลอดโปร่งจนนึกว่าเป็นอีกสถานที่พักตากอากาศในโลกนี้ได้เลย


ป๋าไห่ชะลอรถจนเกือบหยุดนิ่ง “จะลงตรงนี้หรือไม่ขอรับ”


ได้ยินเสียตอบรับจากด้านหลัง พร้อมการบอกทิศทางจากนักพรตเซี่ย รถม้าของพวกเขาจึงขับเคลื่อนเข้ามาจอดในกลุ่มเรือนกลุ่มที่น่าจะใหญ่ที่สุดในหมู่บ้านแล้ว อาคารดินขาวแบบเรียบ ๆ ก่อล้อมกันเป็นลักษณะคล้ายโรงสอนหนังสือ เมื่อก้าวลงไปดูใกล้ก็ใช่จริง ๆ


“โรงหนังสือแห่งนี้เป็นของอารามจื่อคงหรือเจ้าคะ” เลี่ยงหลินเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นศิษย์นักพรตสองสามคนกำลังกวาดลานดินด้านหน้า


นักพรตเซี่ยพยักหน้า “ที่นี่มีชาวบ้านมาตั้งรกรากอยู่หลายครัวเรือน แต่มิได้รับการลงทะเบียนจากทางการในฐานะหมู่บ้านหรอก ดังนั้นการพึ่งพาอาศัยทางด้านอื่น ๆ ล้วนต้องเดินทางไปอำเภอเหอซานใกล้ ๆ นี้ พวกนักพรตเห็นว่าชาวบ้านลำบากหนักหนาจึงได้แต่ช่วยพัฒนาเท่าที่พอจะทำได้ อย่างโรงเรียนแห่งนี้ เหล่าอาจารย์ของจื่อคงก็ผลัดกันมาสอน แล้วแต่เด็กบ้านไหนอยากเรียนเขียนอ่านก็รับเป็นศิษย์ทั้งหมด”


ดวงตาคู่สวยมองด้วยความเลื่อมใส ไม่นึกเลยว่าเหล่านักพรตที่ปกติมักจะเข้มงวดเรื่องการถ่ายทอดวิชาและคัดเลือกศิษย์ต่างเมตตาชาวบ้านถึงเพียงนี้


“นี่คือท่านลุงฮัว” นักพรตเซี่ยแนะนำเมื่อชายวัยกลางคนคนหนึ่งยิ้มร่าเดินเข้ามาคารวะ “เขาเป็นผู้อาวุโสคอยดูแลคนในหมู่บ้านนี้ จะเรียกว่าเป็นผู้ใหญ่บ้านก็ได้”


ดังนั้นทั้งสามจึงคารวะท่านลุงฮัวกลับคืนบ้าง


“มาเถิด ข้าจะนำพวกเจ้าชมหมู่บ้านแล้วจากนั้นค่อยแวะไปหาท่านผู้อาวุโสบนอารามกัน” ตลอดสองข้างทางมักจะมีเด็ก ๆ และชาวบ้านมาทักทาย พร้อมเกาะมือเกาะไม้นักพรตเซี่ยอยู่ตลอด แม้จะโดนบรรยากาศยินดีทำให้อารมณ์ดีไปด้วยแต่เลี่ยงหลินก็ไม่ลืมสังเกตสิ่งต่าง ๆ นางยังคงจำเรื่องที่รับปากว่าจะช่วยเหลือท่านนักพรตตั้งแต่แรกได้ เท่าที่เห็นแปลงเพาะปลูกไม่มีอะไรที่เหมือนปกติสักนิด บ้างปลูกพืชได้ก็ดูแห้ง แคระแกร็น บ้างก็มีเพียงลานดินแตกระแหงโล่ง ๆ เท่านั้น


เลี่ยงหลินได้แต่ครุ่นคิดว่าตนเองพอจะช่วยได้หรือไม่


“ที่ท่านนักพรตกล่าวว่าชาวบ้านที่นี่ต้องเดินทางไปขอความช่วยเหลือจากอำเภอข้างเคียงอยู่เสมอ แต่เท่าที่ผู้น้อยดูที่นี่ก็มีผู้คนมากมาย ใยทางการจึงไม่ลงทะเบียนให้เป็นอำเภอเล่า” นี่เป็นสิ่งที่นึกติดใจ เพราะหากได้รับการยกสถานะเป็นอำเภอ หน่วยงานราชการก็จะต้องเข้ามาดูแล มีนายอำเภอคอยดำเนินการด้านสาธารณูปโภคต่าง ๆ ให้


นักพรตเซี่ยถอนใจ “ใต้หล้านี้มีเรื่องราวสำคัญมากมาย แต่ดูเหมือนว่าความเป็นอยู่ของชาวบ้านเล็ก ๆ เหล่านี้จะไม่ได้รวมอยู่ในนั้นด้วยในสายตาของทางการ”


“แต่หากท่านนักพรตเซี่ยออกปาก” เลี่ยงหลินเชื่อว่าอีกฝ่ายจะช่วยได้แบบครั้งที่ช่วยนางจากผู้ตรวจกการตอนอยู่ที่อันซุย


ทว่าฝ่ายนั้นกลับส่ายหน้าอย่างจนใจ “การก่อตั้งเขตพื้นที่ไม่ใช่เพียงเรื่องที่ข้าจะเจรจาแล้วจบได้ กระทั่งเคยเกริ่นเรื่องนี้กับฮ่องเต้ พระองค์ยังเพียงประทานเสบียงมาให้ ไฉนเลยจะทุ่มเทกำลังคน แต่งตั้งขุนนางมากมายมาปกครองระบบเหล่านี้มีมูลค่าสูงนัก” เพราะไม่อยากให้แขกผู้มาเยือนกังวลเกินไปนางจึงเปลี่ยนเรื่อง “เอาเถิด ปัญหาของพวกเราในยามนี้คือเรื่องเสบียงในยุ้งฉางกลางที่เริ่มเน่าเสีย อยากให้แม่นางเจียงช่วยดูทีว่าพอจะทำอย่างไรได้บ้าง แต่วันนี้พวกเราขึ้นอารามกันเลยดีกว่าข้าจะจัดที่พักให้บนนั้น ไว้พรุ่งนี้ค่อยลงมาใหม่ตั้งแต่เช้า”


ทั้งสามคนจึงเดินตามท่านนักพรตและผู้ใหญ่บ้านกับชาวบ้านอีกจำนวนหนึ่งไปเรื่อย ๆ จนถึงเขตป่าที่เต็มไปด้วยต้นอู่ถง[1]เขียวขจี อดจินตนาการไม่ได้เลยว่าหากถึงฤดูใบไม้เปลี่ยนสีทิวเขาลูกนี้จะงดงามมากแค่ไหน แว่วเสียงนกกาเหว่าเบา ๆ ผสานเสียงสายลม มองเรื่องไปตามลานหินจะเห็นบันตหินที่สลักออกจากภูผาทอดสูงขึ้นไปสุดสายตา ณ ปลายยอดนั้นคืออารามจื่อคง


หญิงสาวมองตามอย่างนึกทึ่งในความสวยงามเหลือเชื่อของช่างฝีมือโบราณ อีกอึดใจต่อมานางจึงได้ตระหนักว่าเห็นทีครั้งนี้จะไม่ไหวแล้ว


“มีสิ่งใดหรือไม่” นักพรตเซี่ยถามขึ้นเมื่อเห็นเจียงเลี่ยงหลินหน้าเจื่อนลงไปถนัดตา ต่างจากเมื่อครู่ที่ยังดูสดชื่นกระฉับกระเฉง


จิ่งหลิวดูเหมือนจะเข้าใจความกังวลของนายหญิงมากที่สุด สีหน้าจึงหม่นลงเช่นกัน “นายหญิงไหวหรือไม่เจ้าคะ”


ดวงตาหงส์เหลียวมองบันไดสูงอีกครั้งก่อนสูดหายใจลึก ตัดสินใจบอกคนอื่นเป็นครั้งแรก “เรียนท่านนักพรต ผู้น้อยนั้นมีใจอยากขึ้นไปคารวะผู้อาวุโสและสักการะสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของอารามจื่อคงเป็นอย่างยิ่ง ทว่าร่างกายของผู้น้อยในยามนี้ไม่เอื้ออำนวยเนื่องจากต้องรับภาระของอีกชีวิตด้วย ในเส้นทางชันลักษณะนี้ ผู้น้อยเกรงว่าตนเองจะหมดแรงกลางคัน หรืออาจเกิดอุบัติเหตุได้”


ยิ่งมองเห็นธรรมชาติสวยงาม และสำนักพรตแสนสง่างามบนยอดนั้นเลี่ยงหลินยิ่งเสียดาย เสียใจที่เจ้าของร่างไม่เคยมาที่นี่และไม่มีข้อมูลอื่น ๆ ของอารามพรตมาก่อนนอกจากได้ยินเพียงชื่อ ครั้งนี้คงมาเก้อจริง ๆ เมื่อไม่สามารถขึ้นไปชื่นชมทิวทัศน์ได้


นักพรตเซี่ยเข้าใจได้ทันทีว่าอีกชีวิตของแม่นางเจียงคือสิ่งใด เพราะตัวของเลี่ยงหลินเองก็แต่งกายในแบบสตรีที่ผ่านการออกเรือนแล้ว “เช่นนั้นที่แม่นางเดินทางรอนแรมจะไปฉางเฉินนี้ก็จะไปทั้งที่ตั้งครรภ์กระนั้นหรือ” นางมีทีท่าตกใจ ปกติแล้วคนท้องไม่ควรตกระกำลำบากกับการเดินทางเร่ร่อนยาวนานถึงเพียงนี้เลย


“ท่านนักพรตเข้าใจไม่ผิด ผู้น้อยตั้งใจจะกลับไปคลอดที่บ้าน อายุครรภ์ยามนี้ก็สี่เดือนกว่าแล้ว” และถ้าออกแรงมาก ๆ นางจะเริ่มรู้สึกเสียดท้อง จึงไม่อยากเสี่ยงขึ้นบันไดสูงชะลูดระดับนี้


เซี่ยอิงอิงดูชะงักไปชั่วขณะ ข่าวนี้สร้างความตกใจให้แก่นางไม่น้อย เดิมก็เกรงใจแม่นางเจียงที่ให้การช่ยเหลืออยู่แล้ว “เช่นนั้นท่านลุงฮัวเร่งจัดเรือนพักในหมู่บ้านให้แม่นางเจียงและผู้ติดตามเถิด”


“ขอรับท่านนักพรต” ผู้ใหญ่บ้านทำตามอย่างไม่อิดออด รู้สึกยินดีตั้งแต่ที่ได้ยินแล้วว่าแขกผู้มาเยือนท่านนี้จะมาช่วยพวกตนแก้ไขปัญหาหนักอกลงได้

 

 


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

อ้างอิง

ต้นอู่ถง[1] - ต้นเมเปิ้ล


Talks - ไรท์กลังกังวลว่าทำยังไงให้คนอ่านไม่รู้สึกค้างดีค่ะ หรือไรท์จะซอยย่อย ๆ อัพวันละ 10% ดีมั้ยคะ จะได้ชนเดือนพฤษภาคมพอดี // กุลิสรา

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.521K ครั้ง

7,913 ความคิดเห็น

  1. #6078 Lucky-Puppy (@poopo555) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 23:29
    สู้เค้าาาาาา
    #6078
    0
  2. #5610 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 23:40
    สู้ๆๆๆๆๆๆ
    #5610
    0
  3. #5236 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 20:35

    นางเอกเป็นคนดีจริง แม่พระมาโปรด 55555

    #5236
    0
  4. #4561 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 07:55
    เหมือนพระโพธิสัตว์มาโปรด
    #4561
    0
  5. วันที่ 13 เมษายน 2562 / 23:38
    😊😊😊
    #4208
    0
  6. #4202 T--dZ (@lllvioletlll) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 22:31

    หลัววววว


    ตามมาเร็วค่าาาา


    แม่จะคลอดก่อนนะ 555

    #4202
    0
  7. #3166 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 23:58
    เจ้าก้อนแป้งอดทนอีกหน่อยน่ะ
    #3166
    0
  8. #2830 neenaomfern (@neenaomfern) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 20:38
    มาต่อเร็วๆนะค่ะ
    #2830
    0
  9. #2518 mooklinlava2505 (@mooklinlava2505) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 21:35
    อ่านแล้วบางทีก็อดสะท้อนใจแทนไรต์ไม่ได้สู้ๆนะคะ
    #2518
    0
  10. #2425 firework_myheart (@firework_myheart) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 03:45
    นึกว่าเป็นพระพุทธเจ้าสะสมบุญบารมีเดินทางไปทั่วก่อนถึงชมพูทวีป
    #2425
    1
  11. #2414 SlowlifeSloth (@SlowlifeSloth) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 00:56
    นางเอกไม่ห่วงพ่อบ้างหรา. ทำไมแวะโน่นที นี่ที
    #2414
    0
  12. #2408 bubbleb3 (@trebleb3) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 23:45
    ไรท์จะให้นางเอกสร้างฐานอำนาจจากชาวบ้านทั่วอาณาจักรเลยใช่มั้ย 55555
    #2408
    0
  13. วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 12:36
    เหมือนนางเอกลืมว่าตัวเองท้องอะที่ผ่านมา 555555 ทำงานหนักจ๊นน
    #2049
    0
  14. #2046 kotchakornpp121 (@kotchakornpp121) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 12:01

    หวางเย่เป็นใครคะ คือเราอินมาก จนเราลืมจำชื่อค่ะ งงจนจำชื่อไม่ได้อ่ะ จำได้เเค่เลี่ยงหลืนค่ะ555555
    #2046
    1
  15. #1992 14jitra2002 (@14jitra2002) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 04:23
    ชาตินี้จะได้เจอกันมั้ยเนี่ย
    #1992
    0
  16. #1911 oudja (@oudja) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 21:36
    สนุกน่าติดตามมากครับ​
    #1911
    0
  17. #1753 Kirumi (@Kirumi) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 03:57
    รอเมียคลอดก่อนมั้ยค่อยไปตาม55
    #1753
    0
  18. วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 16:13
    ต้องดึงไปถึงพค.เลยเหรอ
    2 เล่มจบนีกี่ตอนอะคะไรท์ น่าจะขอสนพ.ให้ลงได้มากกว่าครึ่งนะคะ อาจจะซัก 70% ของเรื่อง แล้วลงวันเว้นวัน ครั้งละ 50% ก็ได้ค่ะ (แต่รี้ดก็จะขาดใจอยู่ดี 555)

    2 เดือนก็จะได้อีก 15 ตอน โดยประมาณ
    #1639
    0
  19. #1636 GeertAranya (@GeertAranya) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 15:18
    มีข้อสงสัยคะไรท์คือทางการมาเกณฑ์คนหนุ่มในหมู่บ้านไปเป็นทหารแต่กับคนในหมู่บ้านไม่ได้ขึ้นทะเบียนคืองงนะคะ แต่ยังไง ขอ100 % ดีกว่านะคะไรท์จะได้ไม่ค้าง
    #1636
    2
    • #1636-1 ฝันกลางวันถึงใคร (@noo-dd) (จากตอนที่ 16)
      12 มีนาคม 2562 / 16:10
      เออ นั่นสิ
      #1636-1
    • #1636-2 (@sheeperywriter) (จากตอนที่ 16)
      12 มีนาคม 2562 / 18:39
      ต้องมองภาพรวมก่อนนะคะ
      ตอนนี้ ซุมชนหลงซานเป็นแค่หมูบ้าน ส่วนอำเภอใกล้เคียงคือเหอซาน ทำธุระต่าง ๆ ต้องเดินทางไปเหอซาน การจะเปลี่ยนสถานะเป็นอำเภอได้จะต้องมีหน่วยงานราชการมาลง ซึ่งถ้าทำแบบนั้นจะหมายถึงทางการต้องจัดงบประมาณและแต่งตั้งขรก. ท้องถิ่นมาปกครองด้วย
      การที่หลงซานเป็นเพียงหมูบ้าน แต่ประชาชนก็ยังต้องเกณฑ์ทหารตามปกติค่ะ เราก็ยังต้องทำหน้าที่พลเมืองไม่ได้งดเว้น

      ไรท์ขออนุญาตยกตัวอย่างตอนที่บึงกาฬยังไม่ได้แยกจากหนองคายนะคะ การทำนิติกรรมต่าง ๆ ในระดับจังหวัดยังต้องเข้าไปที่ตัวเมือง ส่วนหน้าที่ในฐานะพลเมืองของชาวบึงกาฬก็ยังต้องทำตามปกติค่ะ
      #1636-2
  20. #1628 r123123 (@r123123) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 13:39

    ต้องแสดงฝีมืออีกแล้ว

    #1628
    0
  21. #1624 นักโทษหมายเลข0 (@Prison0) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 13:05
    สามีอยากตามหาภรรยาใจจะขาดแล้วเอยยยยย
    #1624
    0
  22. #1623 ❥Woaini (@Janejira-M) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 13:03

    ชอบมากกกก
    #1623
    0
  23. #1600 a_lisza (@a_lisza) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 07:04
    รอ100%จะได้อ่านเต็มๆค่ะ
    #1600
    0
  24. #1598 kamlaipetch (@kamlaipetch) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 06:11

    อัพทุกวัน ก็ดีนะคะ
    #1598
    0
  25. #1596 Panarinya (@Panarinya) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 03:58

    เป็นกำลังใจให้ไรท์ค่ะ ขอบคุณที่อัพทุกวันค่ะ ติดตามเปิดอ่านตลอด

    #1596
    0