ร้าว...ราน...รัก

ตอนที่ 29 : 27

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,504
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    20 ก.ค. 62

















ณวกาญจน์ลอบมองคนที่ดูแปลกไปตั้งแต่แวะไปส่งพรรษมน เนื่องจากทางนั้นขอกลับไปดูที่บ้านตนเองบ้าง ออกปากบอกว่าคงไม่มีอันตรายอะไรอีกแล้ว เจ้าตัวบ่นคิดถึงบ้าน เป็นห่วงบ้าน จบทริปที่ทะเลทุกคนเลยลงความเห็นยอมให้พรรษมนกลับได้

หลังแวะส่งทุกคนจนเรียบร้อยแล้ว ถึงได้ตรงกลับมาที่ห้อง

เธอมองตุลาที่ดูเงียบผิดปกติ เดินเข้าไปหาเขา ยกมือขึ้นแตะที่แขนของอีกฝ่าย เป็นจังหวะเดียวกันที่ตุลากำลังลุกขึ้น ซึ่งมันคล้ายกลับว่าเขาผละหนีมากกว่า บรรยากาศในห้องเงียบในทันที ตุลาไม่ว่าอะไรจากนั้น เขาเดินไปที่ห้อง

          เป็นอะไรคะ ไม่สบายหรือเปล่า

          ร้องถามเขาด้วยน้ำเสียงหงอยๆ

          พี่เหนื่อย อยากพัก

          ได้ยินตุลาบอกมาแบบนั้นแล้ว ได้แต่ทอดถอนใจ นึกได้ว่าตุลายังไม่ได้กินอะไร จึงเดินไปดูในตู้เย็น มีของสดแช่อยู่แต่ไม่รู้จะทำอะไรให้เขากินดี แล้วเลยหยิบโจ๊กซองมาแกะเปิดออก ตั้งใจจะทำให้เขา

          เห็นหลังตุลาไวไวว่าเดินออกไปยังระเบียง จึงเข้าห้องเพื่ออาบน้ำบ้าง เสร็จแล้วเลยล้มตัวลงนอนแล้วเลยหลับไปตื่นมาอีกทีตอนเช้าตรู่

          แว่วเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นตอนที่ณวกาญจน์เดินออกมาจากห้อง

          พี่ตุลย์ มีคนโทรมาค่ะ

          เธอตะโกนบอกเขา แล้วเดินไปชงกาแฟจนเสร็จ สายเรียกเข้านั่นตัดไป แต่แล้วก็โทรเข้ามาอีก พอเดินไปดู เห็นชื่อคนโทรเข้ามาเป็น

‘Pat’

          ชั่งใจครู่เดียวก็ตัดสินใจกดรับสาย

          พี่ตุลย์

          ปลายสายเรียกชื่อตุลาขึ้นมาก่อน ณวกาญจน์นิ่งไปครู่ ใจเต้นเป็นจังหวะไม่ค่อยดีนัก จำเสียงได้ว่า ‘pat’ ชื่อที่ปรากฏหราบนจอ ก็คือ พรรษมนนี่เอง แล้วโพล่งถามขึ้น

          พัดมีอะไรหรือ

          พรรษมนเงียบไปอึดใจ ก่อนถามกลับมาอีกเรื่อง

          พี่เปรมหรือคะ ทำไมพี่อยู่กับ...

          เธอตัดบท ถามขัดก่อน พัดมีอะไรหรือเปล่า

          มีคนมาป้วนเปี้ยนแถวหน้าบ้านพัดอีกแล้วค่ะ

          นั่นไง พี่บอกแล้วก็ไม่เชื่อ

          จากที่ใจเต้นแปลกๆด้วยความระแวงเมื่อครู่หายไปเกือบหมด เมื่อได้ยินว่าพรรษมนมีเรื่องเดือดร้อนใจ  

          มีอะไรหรือเปรม

          ณวกาญจน์หันไปมองตุลาที่เปิดประตูห้องเข้ามาพอดี พร้อมมองโทรศัพท์ของเขาที่เธอถือไว้สนทนาอยู่ เลยบอกเขาตามที่ปลายสายบอกมา

          พัดโทรมาค่ะ บอกว่ามีคนมาวนเวียนอยู่หน้าบ้านอีกแล้ว สงสัยจะเป็น...

          ยังเอ่ยไม่ทันจบ ตุลาคว้าโทรศัพท์ของเขาไปจากมือของเธอแทบเป็นกระชาก บอกเสียงติดกังวล

          พี่ไปดูแพทนะ มีอะไรโทรมา

          ณวกาญจน์ได้ยินเขาเรียกว่า แพทหรือเธอหูเพี้ยนไป แล้วยืนมองประตูที่ปิดดังปังตามหลังเขาด้วยใจเต้นระรัว เหตุใดตุลาถึงลนลานจากไปแบบนั้น

          ท่าทีดูเป็นห่วงพรรษมนมากเสียจน...

          มากเสียจน...

          มันมากจนเธอรู้สึกอึดอัดไม่สบายใจ

          เป็นไปได้หรือไม่ว่าตุลาจะชอบพรรษมน พรรษมนเป็นคนสวย พูดจาไพเราะ เพราะพริ้ง น่าฟัง ทั้งยังเอาใจเก่ง เป็นแม่บ้านแม่เรือน แม้จะมีสามีมีลูกมาแล้ว แล้วอย่างไร หากตุลาชอบขึ้นมาจริงๆ เขาคงไม่มองเรื่องในอดีตเหล่านั้นของพรรษมน

          คิดได้อย่างนั้นแล้วทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ใกล้สุด

          ความรู้สึกหึงหวงแผ่ซ่านออกทั่วทั้งตัว แต่แล้วก็ทำอะไรไม่ได้

          หากตุลากับพรรษมน...มีอะไรกันจริงๆเธอจะทำอย่างไร

          รอตุลาจนค่ำ เขาก็ยังไม่กลับมา จนเคลิ้มหลับไปตรงโซฟานั่นเอง มารู้สึกตัวอีกทีตอนได้ยินเสียงประตูปิดตาเหลือบมองเวลาโดยอัตโนมัติ

          ตีสามแล้วหรือ

          ตุลากลับมาตีสาม?

          ขยับตัวขึ้นนั่ง มองเขาด้วยสายตาจับผิด แล้วกระแอมไอ ถาม

          พัดเป็นยังไงบ้างคะ

          ไม่เป็นไรแล้วล่ะ ตุลาบอกสั้นๆแค่นั้นแล้วมองมาที่เธอ

          ทำไมไม่ไปนอนในห้อง

          รอพี่ตุลย์ไงคะ กลับดึกจัง ไหนให้เปรมดมสิ มีกลิ่นน้ำหอมใครติดมาไหม ว่าจบ แสร้งทำท่าเข้าไปดม แต่ตุลาเดินหนีไปก่อน

          พี่จะอาบน้ำ เราก็เข้าไปนอนได้แล้ว

          ณวกาญจน์มองตามหลังเขาไปด้วยความรู้สึกดิ่งลงเหววูบเลยทีเดียว เพราะเมื่อครู่เธอได้กลิ่น

          กลิ่นนั่น เป็นกลิ่นเดียวกับน้ำหอมของพรรษมน เธอจำได้เพราะมันทั้งหอม และหวานติดจมูก

          แต่ตอนนี้เธอจุกและตื้อแล้วก็อยากร้องไห้แต่กลับไม่มีน้ำตาจะไหลออกมาแม้แต่หยอดเดียว

          ณวกาญจน์ไม่ได้กลับเข้าห้องอย่างที่ตุลาบอก เธอทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้อย่างเดิม ยกขาขึ้นชิดอกทั้งสองข้างแล้วกอดเข่าซบหน้าลงบนนั้น จนหลับไป แต่ก็กลายเป็นหลับๆตื่นๆ แล้วตัดสินใจลุกขึ้นเพราะนอนต่อไม่ได้แล้ว เมื่อความวุ่นวายในใจมันเร้า มันบอกให้เธอไปตามตุลาตรงๆ แต่แล้วก็เลือกที่จะรอไปก่อน เสียงเล็กในใจบอกให้รอ

บางที...

          มันอาจไม่ใช่อย่างที่เธอหวาดระแวงอยู่ก็ได้

















อีบุ๊คคลิกที่ภาพปกได้เลยค่ะ

V

V

V



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

359 ความคิดเห็น

  1. #341 visr (@visr) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 12:34
    พัทนี่มโนจริงๆ ตรง...ไหมเวลาอยากได้ของคนอื่น
    #341
    0
  2. #340 Cheeryblue (@Cheeryblue) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 10:56
    ชีวิตเปรมมีแค่ ง่วง /หลับ /มองโทรศัพท์ตุลย์ /หลอกตัวเอง ไปวันๆ ไม่เคยคิดพิสูจน์ความจริง รอให้เขางอกบนหัวช้าๆละมั๊งนั่น น่ารำคาญ
    #340
    0
  3. #222 iamfabulous (@iam-me) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:43
    ลุ้นนนนนนน อยากให้กลับมาปัจจุบันให้เปรมอยู่สวยๆเริ่ดๆ ให้ตุลย์ง้อให้หนักๆเลย
    #222
    0
  4. #221 พี่น้อย0105 (@pimpilai2505) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:42

    ก็สมควรที่พัดจะแย่งตุลย์ไป เปรมเองเลือกที่จะปิดบังความสัมพันธ์ของตนกับตุลย์เองช่วยไม่ได้นะเปรม

    #221
    1
    • #221-1 สาวสาวสาว (จากตอนที่ 29)
      26 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:53
      จริงค่ะ..สมควรแล้วที่โดนนังสารพัดพิษแย่งพี่ตุลย์ไป..

      ตัวเองเป็นคนชักศึกเข้าบ้านเอง..แถมยังปกปิดความสัมพันธ์อีกกก..ตอนแรกรู้สึกสงสาร..ไปๆมาๆ..เอิ่มมมมม.....บอกไม่ถูก.....
      #221-1