[Taokacha] Instead

ตอนที่ 3 : CHAPTER 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 361
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    20 ต.ค. 55

 

CHAPTER 3

 

 

 

บรรยากาศยามเช้าใจกลางมหานครลอนดอน ถึงแม้จะไม่มีหิมะตกลงมา แต่ก็หนาวจับใจ จนต้องเป่าลมใส่มือ เพื่อลดความหนาวไปบ้าง ขาสองข้างยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างดี เพื่อนำผมมุ่งไปสู่จุดหมาย

 

 

 

 

 

ถึงแม้จะยังไม่ลืมอดีตที่แสนเศร้านั่น แต่ชีวิตผมก็ต้องเดินต่อไป ผมคงไม่โง่พอที่จะเอาเรื่องที่ในอดีตมาฉุดรั้งตัวเอง อีกอย่างได้ทำอะไรซะบ้าง จะได้ลืมเรื่องพวกนั้นซักที

 

 

 

 

 

 

ถึงแม้มันจะยากมากก็ตาม……

 

 

 



มหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของอังกฤษ…. เพียงแค่ผมยื่นใบทรานสคริปต์ที่โอนมาจากมหาวิทยาลัยที่ไทย ทางมหาวิทยาลัยก็แทบจะรีบตะครุบผมไว้ทันที ด้วยผลการเรียนที่สูงอย่างไม่น่าเชื่อ

 

 

 

 

 

ใช่ ช่วงชีวิตหนึ่งผมเคยมีความสุข ทุกอย่าง ทุกอย่างจริงๆ ความจริงผมก็ไม่ได้เป็นคนเรียนเก่งอะไรมากมาย แต่เพราะเค้าคนนั้น

 

 

 

 

 

“เป็นไงคนเก่ง ทำอะไรอยู่หน้ายุ่งเชียว”

“ชา เรียนเรื่องนี้ไม่เข้าใจอ่ะพี่นัท งงจะตายอยู่แล้ว”

“แอบหลับในห้องเรียนอีกแล้วใช่มั๊ยเนี่ย”

“อ๋อย พี่นัทอ่ะ อย่ารู้ทันดิ”

“ไหนมา พี่ช่วยดู”

 

 

 

 

 

 

ใช่ เมื่อก่อนผมเคยมีติวเตอร์ส่วนตัว พี่เค้าเรียนเก่งมากๆ  

 

 

 

 

 

 

 

มากเกินไป….

 

 

 

 

 

 

 

“เอ่อ พี่มีอะไรจะบอกชา”

“อะไรเหรอฮะพี่นัท”

“พี่ได้ทุนไปเรียนที่อเมริกาหน่ะ”

“ฮะจริงเหรอฮะ

“ชาดีใจกับพี่ใช่มั๊ย”

“ฮะ ดีใจด้วยนะ แล้วจะไปเมื่อไหร่ แล้ว แล้วพี่นัทจะไปนานมั๊ย

4 ปี เดินทางอีกตั้ง 3 เดือนแหนะ พี่ยังอยู่กับชาอีกนาน”

“ตั้ง 4 ปีเลยเหรอพี่นัท แล้วชาจะอยู่ยังไง”

“พี่ไปไม่นาน จะไม่มีใครเลยด้วยเอ้า”

“ไม่เอา ไม่ให้ไป!!!

“ชา มีเหตุผลหน่อยนะ ชาก็รู้ว่าพี่หวังทุนนี้มานานแล้ว”

“ไม่รู้!!!!

“ชาพี่บอก

“หยุด!!! ไม่ต้องพูดแล้วพี่นัท เดี๋ยวปีหน้าชาจะสอบทุนแล้วตามไปอยู่กับพี่นัทให้ได้!!!!!

“ฮะ 55555 จริงๆ เลยตัวเล็กของพี่ ตามให้ทันก็แล้วกัน”

“ชาซะอย่าง พูดอะไรก็ต้องทำให้ได้”

“แล้วเรื่องที่เรียนอยู่เข้าใจแล้วเหรอ”

“โห่ พี่นัทอ่ะ”

 

 

 

 

 

คิดแล้วน้ำตาก็ไหลอาบใบหน้าเนียนช้าๆ…..

 

 

 

 

 

 

 

ทำไม ทำไมนะ ทำไมผมยังต้องไปคิดถึงเค้าอีก ทำไมกัน

 

 

 

 

 

“คุณ!!!” เฮ้ย ไอ้หลอดนีออนวันนั้นนี่นา มาทักอะไรตอนคนเค้ากำลังร้องไห้เล่า

 

 

“คุณ!!! คุณจะเดินหนีผมทำไมเนี่ย” ก็ร้องไห้อยู่!!!!

 

 

 

 

พรึบ!!!

 

 

ไอ้หลอดนีออนคว้าแขนผมเอาไว้ ทำไมเนี่ย อยากเห็นน้ำตาคนอื่นเค้านักรึไง เอาไงดีวะ เอาไงดี

 

 

“นี่คุณ จำผมไม่ได้รึไงหันหน้ามาคุยกันหน่อยสิ”

 

 

เอ่อ เอางี้แล้วกัน….

 

 

“คุณมีอะไร” ผมพยายามถามด้วยเสียงที่เรียบที่สุด  

 

 

“หันหน้ามาคุยกันก่อนดิ….หันมาเลย….เฮ้ย!!!!!

 

 

“มีอะไร”

 

 

“แล้วรูดซิปเสื้อกันหนาวขึ้นมาปิดเงี้ยจะคุยกันรู้เรื่องมั๊ย แล้วหายใจออกเหรอนั่น”

 

 

“มันเรื่องของผม คุณมีอะไร ผมไม่มีเวลานานหรอกนะ”

 

 

“เอ้า คุณก็มองไม่เห็นผมอ่ะดิ”

 

 

“ไม่เกี่ยวกับคุณ” และด้วยความไม่เห็นนั่นแหละ ผมถึงไม่รู้ว่าคุณหลอดไฟนีออนกำลังเอามือมารูดซิปเสื้อกันหนาวผมออก

 
 

“เฮ้ย คุณ ร้องไห้ไมอ่ะ เจอผมแล้วต้องร้องไห้เลยเหรอ”

 

 

“เปล่า ไม่เกี่ยวกับคุณ”

 

 

“เกี่ยว ผมไม่อยากให้คุณร้องไห้ให้ผมเห็น!!!!

 

 

“นี่คุณ ฮึก ก็ผมร้องอยู่ดีๆ ฮึก…..คุณก็เข้ามาเอง ฮึก….แล้วจะตะคอกทำไมกัน!! ไม่ได้อยากให้เห็นซักหน่อย” มีสิทธิ์อะไรมาตะคอกใส่คนอื่นแอบนี้กัน อารมณ์คนอ่อนแอผมเจออะไรแบบนี้ทนได้ที่ไหนกัน

 

 

“ เอ่อ คุณ โอ๊ย!!!! อะไรวะ”

 

 

“ฮึกฮึก” ยังไม่หยุดอีกไอ้บ้า น่ากลัวชะมัด โอ๊ย น้ำตานี่ก็ไม่หยุดไหลซักที อยากให้เค้าเยาะเย้ยมากรึไงนะ

 

 

“มานี่เลยคุณ” ว่าแล้วก็ฉุดมือคนตัวเล็กให้เดินตามไป

 

 

ไอ้หลอดนีออนพาผมมานั่งที่สวนสาธารณะเงียบๆ ของมหาวิทยาลัย เงียบและหลบมุมจนผมคิดว่าเขาหาที่นี่เจอได้ยังไงกัน แถมยังเงียบจนน่ากลัวอีกด้วย

 

 

“คุณรอตรงนี้ก่อนนะ” เฮ้ย ไอ้หลอดนีออนพามาทิ้งไว้คนเดียวเนี่ยนะ โอ๊ย น่ากลัว

 

 

“เมื่อไรจะมาเนี่ย ฮึก วังเวงชะมัด”

 

 

จึ๊กๆๆ

 

 

เค้ามาสะกิดไหล่ผม

 

 

“นี่คุณ อ่ะ….ผมขอโทษ” แล้วเค้าก็ยื่นมาให้ผม

 

 

------Instead-----

 

 

[Tao’s Part]

 

 

วันนี้ผมดีใจแทบแย่ ที่ผมเจอคุณคนนั้นอีก ผมไม่ลังเลเลยที่จะเข้าไปทักเค้า

 

 

“คุณ!!!” แต่เค้ารีบเดินหนีผม ผมมั่นใจว่าเค้าเห็นหน้าผมแล้ว ไม่ได้นะ ไม่ยอมหรอก ไม่ได้เจอกันง่ายๆ ซะหน่อย

 

 

“คุณ!!! คุณจะเดินหนีผมทำไมเนี่ย” ผมตัดสินใจเดินตาม ไปคว้าแขนเค้ามา

 

 

“นี่คุณ จำผมไม่ได้รึไงหันหน้ามาคุยกันหน่อยสิ” ผมมั่นใจว่าเค้าจำผมได้

 

 

“คุณมีอะไร” เอ๊ะ ทำไงตัวสั่นๆ สงสัยจะหนาว

 

 

“หันหน้ามาคุยกันก่อนดิ….หันมาเลย….เฮ้ย!!!!!” โอ๊ย ตกใจหมด ถ้าจะรูดซิปไปปิดหน้าขนาดนั้น

 

 

“มีอะไร”

 

 

“แล้วรูดซิปเสื้อกันหนาวขึ้นมาปิดเงี้ยจะคุยกันรู้เรื่องมั๊ย แล้วหายใจออกเหรอนั่น” นี่ผมกำลังยืนคุยกับก้อนอะไรเนี่ย

 

 

“มันเรื่องของผม คุณมีอะไร ผมไม่มีเวลานานหรอกนะ”

 

 

“เอ้า คุณก็มองไม่เห็นผมอ่ะดิ”

 

 

“ไม่เกี่ยวกับคุณ” ไม่ดีๆ คุยกับคนหล่อๆ ไม่เห็นหน้าได้ยังไง ผมเลยยื่นมือไปรูดซิปลงมา
 

 

“เฮ้ย คุณ ร้องไห้ไมอ่ะ เจอผมแล้วต้องร้องไห้เลยเหรอ” แต่ว่า….เค้ากำลังร้องไห้ นี่สินะเหตุผลที่เค้าต้องปิดหน้าด้วยวิธีนั้น

 

 

“เปล่า ไม่เกี่ยวกับคุณ” แต่แค่ผมเห็นหน้าเค้าร้องไห้ แค่คิดถึงตัวการที่จะเป็นอะไรก็ตามที่ทำให้เค้าร้องไห้ ผมก็รู้สึกโกรธ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ผมเลยตะโกนออกไปโดยไม่ได้ตั้งใจ

 

 

“เกี่ยว ผมไม่อยากให้คุณร้องไห้ให้ผมเห็น!!!!

 

 

 “นี่คุณ ฮึก ก็ผมร้องอยู่ดีๆ ฮึก…..คุณก็เข้ามาเอง ฮึก….แล้วจะตะคอกทำไมกัน!! ไม่ได้อยากให้เห็นซักหน่อย”

 

 

“ เอ่อ คุณ โอ๊ย!!!! อะไรวะ” โอ๊ย ร้องไห้หนักเลย ทำไมทำงี้วะไอ้เต๋า แล้วทีนี้จะทำยังไงเนี่ย

 

 

“ฮึกฮึก” สายตาคนที่เดินผ่านมาก็มองผมเหมือนคนผิดมหันต์ขนาดนั้น เอ่อ ไปง้อที่อื่นก็ได้

 

 

“มานี่เลยคุณ” ผมเลยตัดสินใจจูงเค้าเดินทางที่สวนสาธารณะของมหาวิทยาลัยที่เหมือนผมเป็นเจ้าของไปแล้ว ระหว่างทางผมก็คิดว่าผมจะขอโทษเค้ายังไงดี ถึงเค้าจะร้องไห้มาก่อนแล้วก็เถอะ ก็ผมไปทำให้เค้าร้องหนักขึ้นนี่นา

 

 

“คุณรอตรงนี้ก่อนนะ”

 

 

 

 

เอ่อ ในชีวิตนี้ไม่เคยง้อใครนอกจากหลานสาวตัวเล็กลูกสาวคุณป้า ใช้วิธีเดียวกันแล้วกัน ผมเลยเดินไปซื้อไอศกรีมช็อกโกแลตมาโคนหนึ่ง แล้วรีบวิ่งกลับไปหาอีกคนที่ทิ้งไว้ที่สวนคนเดียว ป่านนี้กลัวแย่แล้ว สวนเงียบจะตาย

 

 

 

จึ๊กๆๆๆ

 

 

ผมสะกิดไหล่ที่ยังสั่นๆ อยู่ของอีกคน สงสัยจะยังไม่หยุดร้องไห้ จะสำเร็จมั๊ยเนี่ย

 

 

“นี่คุณ อ่ะ….ผมขอโทษ” แล้วผมก็ยื่นไอศกรีมไปตรงหน้าอีกคน

 

 

“คุณ!!! ฮึก ฮือออออออออออออออออ”

 

 

“เฮ้ย คุณๆๆ เป็นอะไรอีกอ่ะ” โอ๊ยทำยังไงเนี่ย อะไรวะ

 

 

“ฮือออออออออออออออออ”

 

 

“คุณ ยังไม่หายโกรธผมเหรอ คุณอยากได้อะไร เอ่อ ผม


 

“ไม่ได้โกรธนะ ฮือออออออออออออออออ”

 

 

“อ่าว แล้วร้องไห้ทำไมอ่ะคุณ” เมื่อกี้ก็จะหยุดร้องอยู่แล้ว พอเห็นไอศกรีมร้องไห้หนักเลย ทำไมดีอ่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ทำไมไม่ซื้อรสสตอเบอร์รี่มา”

 

 

 

 

เป็นไงกันมั่ง J

สนุกมั๊ย อย่าเพิ่งเบื่อกันนะ

ยังอยู่ในช่วงชาคร่ำครวญ 5555

ขอเม้นเป็นกำลังใจหน่อยน้า

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

20 ความคิดเห็น

  1. #17 4EVERLOVE (@antie-crazy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2555 / 00:22
    พี่ชาเอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย เด็กน้อยแท้555555555555555
    #17
    0
  2. #14 Kaem (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2555 / 10:41
    555. คชาเอ๊ยยยย ทำไมไม่ซื้อรสสตอเบอรี่มา

    เสียใจอยู่ยังห่วงกินอีก
    #14
    0
  3. #13 sulfer (@fiataum) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2555 / 09:46
    ประโยคสุดท้าย win !

    คชาเอ๊ยยย ยังจะเลือกรสอีกนะ
    5555

    เจอแบบนี้พี่เต๋าคงเงิบเลย 
    #13
    0
  4. #12 ama (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2555 / 20:31
    ทำไมไม่ซื้อรสสตอเบอรี่มา ฮามากขาชา 555

    ชอบๆ ไรท์มาอัพต่อไวไวนะ
    #12
    0