[Taokacha] Instead

ตอนที่ 2 : CHAPTER 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 322
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    26 ก.ย. 55

CHAPTER 2

 

 

 

“ชา ไม่ออกไปเดินเที่ยวเล่นข้างนอกบ้างเหรอ”

….

“บรรยากาศกำลังดีเลยนะลูก วันนี้หิมะตกไม่แรงมากด้วย”

“ฮะแม่”

“ไปเถอะลูก เปิดหูเปิดตาซะหน่อย มัวแต่นั่งอุดอู้อยู่ในบ้านมันไม่ดีหรอก”

“ก็ได้ฮะแม่”

“ระวังตัวด้วยนะลูก”

“ฮะ” 


 

 

 

“ลูกจะไปไหนหน่ะคุณ” ผู้เป็นพ่อเอ่ยถามผู้เป็นแม่

“ฉันให้ลูกออกไปเดินเล่นน่ะค่ะคุณ เผื่อบรรยากาศดีๆ จะทำให้ลูกเราเลิกคิดถึงคนใจร้ายคนนั้น”

“โฮะๆๆๆๆๆ”

“หัวเราะอะไรกันคะคุณ”

“อย่างงี้เราก็มีเวลาสวีทกันหน่ะสิ”

“คุณนี่ ไม่เห็นแก่ลูกเลย ลูกเรากำลังเศร้าอยู่นะคะ”

“ลูกอยู่ที่ไหนกันหล่ะคุณ”

“นี่คุณ งานการมีไม่ยอมไปทำนะ”

“งานทำเมื่อไหร่ก็ได้นะคุณ โฮะๆๆๆๆ”

 

 

 

 

หนาว บอกได้คำเดียวเลยว่าหนาวมาก

 




 

จริงๆ แล้วผมก็ไม่ได้อยากออกมานอกบ้านหรอก แค่ออกมาให้แม่สบายใจเฉยๆ เห็นพ่อไม่ได้สวีทกับแม่ซะนาน




 

 

จริงๆ แล้วผมหน่ะเกลียดอากาศหนาวมากๆ เรียกว่ายอมร้อนตายดีกว่าหนาวยอมกันเลยทีเดียว

 




 

 และจริงๆ แล้วผมหน่ะรักอากาศอบอุ่นเมืองไทยที่สุด แต่เพราะเหตุการณ์วันนั้น ทำให้ผมต้องหนี หนีมาที่นี่




 

 

เพราะ ผู้ชายคนนั้น….พี่นัท….คิดแล้วน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ทำไมพี่นัททำกับชาแบบนี้ฮะ

 

 



 

ปึก!!!!!!!

“ขอโทษฮะเอ๊ย I’m sorry.

Don’t worry about that. เอ๊ะ คุณเป็นคนไทยหรอครับ”

“ฮะ….” ผู้ชายอะไรเนี่ย ขาวชะมัดเลย

“เฮ้ย นี่ผมชนคุณทีเดียว คุณร้องไห้เลยเหรอ คงเจ็บมาก ไหนผมขอดูแผลหน่อยนะครับ”

…..” ว่าแล้วก็จับคนตัวร่างหมุนซ้ายหมุนขาเมื่อหาบาดแผลที่เกิดขึ้น

“เอ๋ ก็ไม่มีแผลหนิเจ็บตรงไหนมั๊ยคุณ”

“ไม่…..

“อ่าวแล้วคุณร้องไห้ทำไมหล่ะ”






 

 

 

“ไม่….จริงๆ แล้ว ผมเจ็บ ผมเจ็บมาก เจ็บมากๆ เลยต่างหาก”

“ฮะ คุณ เจ็บตรงไหนบอกผม เดี๋ยวผมช่วยดูให้”

 

 

 

“พี่นัท ชาเจ็บขาอ่ะ”

“ไปโดนอะไรมาล่ะครับ เด็กน้อย”

“ชาเดินเตะก้อนหินง่ะ ไอ้ก้อนหินบ้านั่นมันไม่ดูตาม้าตาเรือ คนเดินอยู่ดีๆ มาขวาง”

“ฮะๆๆ จริงเหรอ สงสัยพี่ต้องไปจัดการก้อนหินนั่นให้ซะแล้ว”

“หืม????

“ชา คอยดูนะ หินก้อนนี้ใช่มั๊ย”

“ใช่ฮะ”

ฟิ้วววววววววววววววว ตุ๋ม!!!!!!!

“เอ๊า พี่นัทโยนลงน้ำทำไมล่ะฮะ”

“มันจะได้ไม่มาให้ชาสะดุดอีกไง”

“ฮะ ขอบคุณนะพี่นัท”

“ไหน คนเก่งมาให้พี่ดูขาหน่อยซิ”

“โอ๊ย พี่นัทจับเบาๆ ชาเจ็บ”

“สงสัยขาจะพลิกนิดนึง เอางี้ เพี้ยงงงงงงงงงง!!!!!” ว่าแล้วก็เสกคาถาเป่าให้แผลที่ขาของคนตัวเล็ก

“พี่นัททำอะไรอ่ะ”

“พี่ร่ายมนต์ให้ละ อีกครึ่งชั่วโมงหายรับรอง”

“อ่าว แล้วก่อนมันจะหาย ชาจะเดินยังไงเล่า”

“ก็พี่อยู่ตรงนี้ทั้งคน จะปล่อยชาเดินคนเดียวได้ไง”

 

 





 

“ผมเจ็บตรงนี้มากๆ เลยฮะ….” ว่าแล้วก็เอามือกุมที่หัวใจ

……

“หัวใจของผมหน่ะ….เจ็บจนทนไม่ไหวแล้ว” แล้วน้ำตาก็ไหลอาบแก้มเนียมมากกว่าเดิม จนคนที่อยู่ข้างๆ ทำอะไรไม่ถูก

 

 

 

 

“คุณพอจะมีเวลาว่างมั๊ยครับ”

……

“งั้นคุณไปที่นึงกับผมก่อนนะ”

“คุณจะพาผมไปไหน”

“ผมไปหลอกเอาคุณไปขายหรอกหน่า”

 

 

 

 

ผมพาคนตัวเล็กมานั่งร้านกาแฟที่ไม่ไกลมาก ร้านนี้เป็นแค่ร้านเล็กๆ อยู่สุดตรอกซอยเล็กๆ ไม่ค่อยมีคนรู้จัก เงียบสงบ แถมบรรยากาศดี ผมเลือกนั่งตรงชั้นสองที่มีระเบียงยื่นออกไป

“หนาวมั๊ยคุณ อ่ะ ชาร้อนๆ”

…..

“คุณนั่งให้สบายใจก่อนเถอะ จะนั่งนานเท่าไหร่ก็ได้นะ ผมว่าง”

…..

 

 

 

 

ผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่ผมเอาแต่นั่งจ้องหน้าคนข้างๆ บอกตามตรงตอนแรกผมนึกว่าผมเดินชนผู้หญิงด้วยซ้ำ ผู้ชายอะไรน่าตาน่ารักกว่าผู้หญิงบางคนอีก ตัวก็นิดเดียว มองข้างหลังนี่คงไม่รู้ว่าเป็นผู้ชาย แต่นั่นก็ไม่สำคัญเท่ากับใบหน้าเศร้าๆ นั่น

 

 



 

ใครนะช่างใจร้ายทำให้ใบหน้านั่นเต็มไปด้วยความเศร้า

 

 



 

ใครนะทำให้ใบหน้าที่ควรจะสดใสเต็มไปด้วยคราบน้ำตา

 

 



 

จะเป็นผมได้มั๊ยนะ ที่ทำให้ใบหน้านั่นยิ้มขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งจะเป็นผมได้มั๊ยนะ

 

 



 

นานเท่าไหร่ไม่รู้ ที่ไม่มีเสียงพูดอะไรดังขึ้น คนหนึ่งอยากปล่อยให้อีกคนคิดอะไรหลายๆ อย่าง ส่วนอีกคนก็ตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง



 

 

 

“ผมเกลียดความหนาว

“ฮะอะไรนะครับคุณ”

“จริงๆ ผมรักความอบอุ่น”

“แต่ที่มีมันมีแต่ความหนาว คุณยังไม่ชินอีกเหรอ”

“ก็คงต้องทำใจให้ชิน….

“จริงๆ ถ้าคุณมองดีๆ ความหนาวก็ไม่ได้….

“ช่างมันเหอะ ผมกลับหล่ะ เอ่อขอบคุณที่มานั่งเป็นเพื่อน” พูดจบแล้วก็ลุกออกไปไม่ได้อีกคนหนึ่งได้ตั้งตัว

“อ่าว เฮ้ยคุณ แล้วผมจะได้เจอคุณอีกมั๊ย ……คุณครับ” แม้จะตะโกน แต่อีกคนก็อยู่ไกลเกินรัศมีที่จะได้ยินไปแล้ว

 

 

 





 

“ซักวันผมจะทำให้คุณรู้ว่า หิมะกับความหนาวหน่ะ งดงามแค่ไหน”

 

มาต่อแล้วค่ะ ติชมกันได้นะคะ J

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

20 ความคิดเห็น

  1. #16 antie-crazy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2555 / 00:19
    พี่เต๋า ปณิธานแน่วแน่มากอ่ะ เลิศศศศศศศศศศ
    #16
    0
  2. #11 1710 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กันยายน 2555 / 17:50
    เอาเลยพี่เต๋า ทำให้ชาชอบหิมะไวๆนะ
    ไม่อยากเห็นชาเศร้า
    #11
    0
  3. #9 0000 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กันยายน 2555 / 22:23
    จิ๊ดกับประดยคสุดท้าย
    #9
    0
  4. #8 rainny-yada (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กันยายน 2555 / 13:50
    สงสารคชาอ่า
    เต๋าต้องช่วยให้คชากลับมาเป็นเหมือนเดิมให่ได้นะ

    รออยู่นะคะไรเตอร์^^
    #8
    0
  5. #7 kanthamas (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กันยายน 2555 / 13:30
    สงสารคชา TT

    เต๋าชอบคชาแล้วหรอเนี่ย???

    รอๆระค่ะไรเตอร์  ><
    #7
    0