คัดลอกลิงก์เเล้ว

[GOT7] You are the light. (MarkBam)

โดย Natacha_Roma

"ถ้าผมตาบอดคุณยังจะรักผมอยู่มัย มาร์ค"

ยอดวิวรวม

2,026

ยอดวิวเดือนนี้

6

ยอดวิวรวม


2,026

ความคิดเห็น


22

คนติดตาม


28
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  27 เม.ย. 57 / 19:01 น.
[GOT7] You are the light. (MarkBam) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

คำแนะนำ : อ่านในคอมจะฟินกว่านะ เปิดเพลงนี้ฟังไปด้วยนะ^=^





 



themy butter

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 27 เม.ย. 57 / 19:01

บันทึกเป็น Favorite





หมอ เสียใจด้วยครับ คุณมีโอกาสมองไม่เห็นเยอะมากซึ้งเราไม่สามารถแก้ไขให้ได้ นอกจากว่าเราจะเปลี่ยนดวงตาให้คุณใหม่เท่านั้น

 

แล้วผมยังมองเห็นได้อีกนานแค่ไหนครับ

 

อย่างมากที่สุดตอนนี้ก็คงแค่ 5 วันเท่านั้นครับ

 

หมอครับ ผมมีเรื่องจะขอร้อง

 

ว่ามาเลยครับ

 

 

อย่าบอกเรื่องนี้กับใครนะครับ

 

ได้ครับ งั้นหมอขอตัวนะครับ

 

หมอและเหล่าพยาบาลเดินออกจากห้องไป น้ำใสๆเริ่มไหลอาบแก้มเนียน จากที่ค่อยๆไหลมันกลับไหลมากขึ้นและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดไหลเลย

 

นี่เขาจะมองไม่เห็นอย่างนั้นหรอ ทำไมโชคชะตาถึงได้เล่นตลกกับเขาถึงเพียงนี้

ถ้าผมตาบอดคุณยังจะรักผมอยู่มัย มาร์ค

 

คนตัวเล็กที่ตอนนี้อยู่ในท่ากึ่งนั้งกึ่งนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยรีบปาดน้ำตาทันทีเมื่อเห็นว่ามีคนกำลังเดินเข้ามา

ชายหนุ่มผมแดงค่อยเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับของกินมากมายที่พึ่งลงไปซื้อให้ให้คนตัวเล็ก

แบมแบม นายร้องไห้ทำไมมีอะไรรึเปล่า

 

เปล่าหรอก ก็แค่ดีใจน่ะแบมจะได้ออกจากโรงบาลแล้ว

 

ดีใจ จนร้องไห้ขี้มูกโปร่งเลยหรอ ไม่พูดเปล่าคนตัวโตยกมือขึ้นขยี้หัวขนตัวเล็กอย่างเอ็นดู

 

ก็แบมเบื่อนี่นา มาร์คก็รู้ว่าแบมเกลียดโรงบาลมากแค่ไหน ใช่แบมเกลียดมากเพราะที่นี่คือที่ที่พรากทุกอย่างไปจากแบม ขอโทษด้วยนะมาร์คที่ฉันไม่สามารถที่จะมองใบหน้าของนายได้อีกต่อไป ขอโทษ

 

รู้ครับ รู้ คนตัวสูงยิ้มบางๆ มีหรอที่เค้าจะไม่รู้ว่าคนตัวเล็กเกลียดที่นี่มากแค่ไหน เค้าถึงต้องคอยอยู่ดูแลอยู่เป็นเพื่อนตลอดเวลา เพราะรักมากก็เลยห่วงมาก กลัวคนๆนี้จะเป็นอะไรไปเค้าทำใจไม่ได้หรอกนะ และ เค้าคงอยู่ไม่ได้แน่หากขาดอีกคนไป

 

แบมจะได้ไปเที่ยวกับมาร์คแล้ว ดีใจจัง คนตัวเล็กคว้าเอวของคนตัวสูงกว่าเค้ามากอดพร้อมกับแนมหัวลงบนท้องของอีกคน

 

งั้น ไปที่ไหนกันดีล่ะ

 

ที่ไหนก็ได้ ที่มาร์คอยากพาแบมไป ไปสัก5วันเลยเนอะ

 

ได้เลย

 

ผมอยากสร้างความทรงจำกับเค้าไว้ให้นานที่สุดผมอยากจดจำใบหน้านี้ให้ได้มากที่สุดและทุกๆรายละเอียด ทุกๆอย่างที่เกี่ยวกับเค้า

 

ไม่เป็นไรนะตัวเล็กถึงนายจะมองไม่เห็นฉันก็จะยังรักนาย รักตลอดไป ไม่ว่านายเป็นอะไรฉันรับได้ทุกอย่าง ขอเพียงนายอย่าหนีฉันไปไหน อย่าหนีฉันไป!

ใช่เค้ารู้ รู้ว่าคนที่กอดเค้าอยู่อีกไม่นานสำหรับคนๆนี้ทุกอย่างจะมืดมิด

 

 

……………………………………………………………..

ก่อนหน้านั้น

ในกลุ่มหมอและพยาบาลกำลังเดินออกมาจากห้องผู้ป่วย มาร์คเดินมาพอดีและเค้าก็จะได้ว่าหมอคนนี้คือหมอที่รักษาอาการของแบมแบมอยู่ ดูท่าทางหมอจะเครียดมาก

เกิดอะไรขึ้นกับแบมแบม?!

 

สวัสดีครับ คุณหมอ มาร์คเป็นฝ่ายทักคุณหมอขณะที่อีกฝ่ายกำลังหันหน้าสั่งพยาบาล

 

คุณคือ...

 

ผมชื่อมาร์คครับ ผมเป็นเพื่อนกับคนไข้เจ้าของห้องที่คุณหมอพึ่งออกมา

 

อ่อ...ครับ

 

อาการเพื่อนผมเป็นยังไงบ้างครับ

 

เอ่อ....คือ..ว่า..ความจริงเรื่องนี้คนไข้ไม่อยากให้ใครทราบแต่ผมคิดว่าถ้ามีใครสักคนรอบตัวเค้ารู้เรื่องนี้น่าจะดีกว่า

 

“….มันร้ายแรงหรอครับ คนไข้ถึงไม่อยากบอกให้ใครรู้

 

คือ คนไข้มีโอกาสที่จะมองไม่เห็นอยู่มาก อย่างมากที่สุดตอนที่คนจะสามารถมองเห็นเหลือเวลาเพียงแค่5วันเท่านั้น และไม่มีทางรักษาเลยนอกจากต้องเปลี่ยนดวงตาเท่านั้น หมอเสียใจด้วยครับ


แบมแบมจะมองไม่เห็น คนตัวเล็กของผมจะมองไม่เห็น ทำไมทำไมถึงไม่เป็นผม

 

เขากำมือแน่น และ ยืนปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้ม


ผมจะไม่ให้อภัยตัวเองที่ไม่สามารถปกป้องของที่ผมรักได้

 

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 

มาร์คจะพาแบมไปไหนหรอ


 

ก็แบมอยากไปเที่ยว ไม่ใช่หรอ มาร์คจะพาแบมไปเที่ยวไง


 

ไปที่ไหนหรอ

 
 

ไม่บอกหรอก ความลับ!”



 

ผมเผลอหลับไปในระหว่างการเดินทาง แต่เมื่อตื่นมาผมต้องตื่นตาตื่นใจเมื่อพบว่าตัวเองอยู่ในนห้องนอนห้องหนึ่ง ในห้องนี้มีผ้าม่านผืนใหญ่ เป็นผ้าม่านขนาดเท่ากำแพงปิดอยู่และอยู่ในตรงปลายเตียง ผมค่อยๆลุกขึ้นแล้วผมก็แหวกผ้าม่านให้เปิดออก




 

ทะเล!




 

มีเพียงกระจกใสกั้นอยู่ระหว่างผมกับผืนทราย แต่มันไม่ได้บดบังวิวทิวทัศน์ที่สวยงามนี้เลย




ช่วงเวลา5วันที่เหลืออยู่ของผม ผมมีความสุขมาก





 



แต่เมื่อถึงวันสุดท้าย

 






ผมกับมาร์คเราสองคนนอนกอดกัน พร้อมกับมองวิวออกไปข้างนอก ทะเลซึ้งดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด

 

 





แบมรักมาร์คนะ

 






รักเหมือนกันครับ คนตัวสูงกอดร่างเล็กแน่นขึ้นราวกับคนตัวเล็กกำลังจะหายไป


อย่าหายไปไหนนะ

 


มาร์คแบมมีอะไรจะบอก

 


...

 


วันนี้มันคือวันสุดท้าย วันสุดท้ายที่แบมจะได้มองหน้ามาร์ค ได้จ้องตามาร์ค

 


แต่มาร์คไม่ต้องห่วงนะ แบมจะจดจำทุกๆอย่างที่เป็นมาร์ค” คนตัวเล็กพูดด้วยน้ำเสียงสั้นเครือเล็กน้อย และค่อยยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าของอีกคน

 


...

 


ดวงตาคู่นี้ จมูก แก้ม ริมฝีปาก แบมจะไม่ลืมแบมจะเก็บไว้เป็นความทรงจำของแบมตลอดไป

หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง ของคนทั้งสองคน

พวกเค้ารู้ดีว่าไม่สามารถที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรได้ ทำได้เพียงแค่ยอมรับมัน

 




ร่างสูงค่อยๆเลื่อนหน้าไปจูบหน้าผากมนพร้อมหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม




ไม่เป็นไรนะแบม ไม่ว่าแบมจะเป็นอะไรมาร์คก็จะรักแบม แบมสัญญากับมาร์คนะว่าแบมจะไม่หนีมาร์คไปไหน สัญญานะ


 

อืม แบมสัญญา ในขนาดที่คนตัวเล็กพูดทุกๆอย่างสำหรับเค้าตอนนี้มันได้มืดลงแล้ว

 


มาร์คความมืดมันไม่ได้น่ากลัวใช่มัย


 

มันไม่น่ากลัวหรอก แบมอย่ากลัวนะ มาร์คจะคอยอยู่ข้างๆแบมตลอดไปนะ มาร์คจะคอยเป็นแสงสว่างให้แบมเอง




ร่างสูงพูดในขณะที่จ้องมองแววตาของอีกคนเขายกมือขึ้นเพื่อเพื่อโบกผ่านหน้าของอีกฝ่าย แล้วเค้าก็ต้องร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิม และเขาก็กอดคนตัวเล็กแน่นขึ้นกว่าเดิม แววตาของคนตัวเล็กตอนนี้มันช่างดูเหม่อลอย




นายไม่ต้องห่วงนะแบมแบมฉันจะเป็นแสงสว่างให้นายเอง



 

…………………………………………………….


 


หลังจากการท่องเที่ยวในครั้งนั้น ทั้งสองคนก็ได้กลับมาอยู่ที่คอนโดของมาร์คตามเดิม แต่ทุกๆอย่างมันกลับไม่เหมือนเดิม ตั้งแต่ที่แบมแบมมองไม่เห็นอะไรๆสำหรับเค้ามันดูยากมากยิ่งขึ้น ในเวลาที่มาร์คไปทำงานแบมแบมก็เหมือนคนแขนขาดขาขาดทำอะไรไม่ค่อยได้เลย

 





แกร้ก! แกร้ก!

 


มาร์คกลับมาแล้วหรอ



อืม กลับมาแล้ว ฉันพาเพื่อนมาด้วยนะเค้าชื่อยองแจนะ


 

อ่อ อือ สวัสดีครับคุณยองแจ แบมพูดขึ้นพร้อมหันไปโค้งในอีกทิศทางซึ้งไม่มีใครยืนอยู่

 
 

นี่ก็ดึกแล้วนะ แบมกินอะไรรึยัง


 

อีม เรียบร้อยแล้วล่ะ


 

งั้นแบมเข้านอนเถอะเดียวมาร์คจะทำงานกับยองแจนิดหน่อย


 

อื้มโอเค


 

คนตัวเล็กเดินเข้าห้องไป





แต่มันเหมือนมีอะไรบางอย่างที่ทำให้คนตัวเล็กที่ได้แต่นอนพลิกไปพลิกมา นอนไม่หลับ เขาเลยตัดสินใจว่าจะออกไปหามาร์คที่อยู่ข้างนอก เขาค่อยๆเดินไปที่ไปตูด้วยความระมัดระวัง และค่อยๆบิดลูกบิดเพื่อเปิดออก




 

 

ไม่เอานะมาร์คเดียวแฟนคุณก็เห็นหรอก



เค้าไม่เห็นหรอก เค้าตาบอดไม่เห็นรึไง




“คิก คิก แต่เค้าก็ยังได้ยินนะ




นายก็ครางเบาๆสิครับที่รัก




งั้นนายก็อย่าทำแรงสิ อื้อ.. นายนี่มันซนจริงๆเลยมาร์ค




ก็ใครบอกให้คุณร้อนแรงล่ะ


 

แบมแบมที่ยืนอยู่หลังประตูกำมือแน่น และค่อยๆปิดประตูอย่างเบามือที่สุด แล้วก็ทรุดตัวลงนั้ง พร้อมกับน้ำตาที่ค่อยๆหลั่งไหลออกมา





ไหนบอกว่ารักกันไง คนรักกันเค้าทำกันแบบนี้หรอ ใช่สิเพราะฉันตาบอด นายเลยหมดรักฉัน ฉันคงเป็นภาระให้นายสินะ

 

แบมแบมยกมือขึ้นปิดหูทั้งสองข้างเค้าไม่อยากได้ยินอะไรทั้งนั้น ไม่อยากได้ยินเสียงคนที่ตัวเองรักมีความสุขกับคนอื่น

 


ฉันเกลียดนายมาร์ค ฉันเกลียดนาย ฉันขยะแขยงคนอย่างนาย

 

 

………………………………………………….





อีกฝั่งของประตู






มาร์คนายแน่ใจหรอว่าต้องการแบบนี้





ฉันมีทางเลือกมากกว่านี้ด้วยหรอ มันคือทางเดียวที่จะทำให้แบมแบมเกลียดฉัน




ยองแจยกมือขึ้นมาตบบ่าของอีกฝ่ายเบาๆ





แล้วนายจะไม่บอกเรื่องนั้นกับแบมหน่อยหรอ





คงไม่ล่ะ ฉันไม่อยากเป็นภาระให้แบมแบม เสร็จจากเรื่องนี้ ฉันจะกลับอเมริกา ฉันฝากนายดูแลแบมๆแทนฉันด้วยนะ มันจะเป็นคำขอสุดท้ายของฉัน



 

...................................................................

 

 

[ยินดีด้วยครับคุณกันต์พิมุก ตอนนี้ได้มีผู้บริจาคดวงตาให้กับคุณแล้ววันนี้เราขอให้คุณมาที่โรงพยาบาลเพื่อเตรียมทำการผ่าตัดเลยนะครับ]

 




มันคือข่าวดีที่สุดในชีวิตของผม ผมกำลังจะกลับมามองเห็นอีกครั้งถ้ามาร์ครู้เรื่องเค้าจะดีใจหรือเสียใจกันนะ



 

ผมโทรเรียกเพื่อนสนิทของผมให้มารับไปที่โรพยาบาล

 

 

ตอนนี้ผมอยู่ในชุดของคนไข้ เตรียมรอการผ่าตัดที่กำลังจะมาถึง


 

ผมพยายามติดต่อมาร์คแต่ยังไงก็ติดต่อไม่ได้ ผมโทรเข้าไปที่ทำงานก็มีคนบอกว่า มาร์คติดประชุมอยู่


 

แต่ก็ช่างเถอะเค้าคงไม่สนใจหรอก



 

..........................................................................




 

การผ่าตัดผ่านไปได้ด้วยดีผมกลับมามองเห็นอีกครั้ง



 แต่หลังจากวันนั้นผมก็ไม่ได้เจอมาร์คอีกเลย



เค้าหายไป และผมก็ไม่คิดจะตามหาเค้าคนอย่างเค้าไม่มีค่าพอให้ผมตามหาอีกต่อไป



ตอนนี้ผมทำงานเป็นครูอนุบาล ผมมีความสุขที่ได้อยู่กับเด็กๆพวกเค้าใสซื่อ ไม่โกหก พูดความจริงแถมยังน่ารักมากด้วย

 



ฮานึล คุณแม่ยังไม่มารับหรอค่ะ


ผมย่อตัวลงเพื่อคุยกับเด็กผู้หญิงหน้าตาหน้ารักจิ้มลิ้ม ที่กำลังนั้งแกว่งชิงช้าอยู่


 

ยังเลยค่ะ แต่เดียวคุณก็คงมา


เด็กน้อยพูดไปด้วพร้อมคอยชะเง้อมองหาคุณแม่




อ่ะคุณแม่มาแล้วค่ะ



เด็กน้อยลุกออกจากชิงช้าแล้ววิ่งเข้าไปแม่ทันที



ผมมองตามหลังฮานึลไป แล้วก็เดินตามแกไปเพื่อไปทักทายผู้ปกครองตามปกติ




สวัสดีครับคุณแม่น้องฮานึล


 

อ่อ สวัสดีครับ



ทั้งสองคนก้มให้กันพอเป็นพิธี




อยู่โรงเรียนน้องดื้อรึเปล่าครับ


 


ไม่ดื้อเลยครับ แกน่ารักมากเลยครับ


 


จริงรึเปล่าค่ะฮานึล



คนเป็นแม่หันไปถามลูกสาวตัวเล็กในอ้อมกอด




จริงสิค่ะคุณแม่ น่ารักเหมือนที่คุณแม่ยองแจบอกทุกอย่างเลย


 


ยองแจ! 

อาจจะคนล่ะคนกันก็ได้

 


ฮานึลไปหาคุณพ่อก่อนนะค่ะคุณแม่ขอคุยกับคุณครูก่อน




ได้ค่ะ ไปก่อนนะค่ะคุณครู




จ๊ะ




ผมยิ้มให้กับเด็กน้อยที่ตอนนี้กำลังวิ่งไปที่รถยนต์สีขาวที่จอดอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล


 

หลายปีแล้วนะ แบมแบม” ฝ่ายจองแจเป็นคนพูดขึ้นก่อน




หรือว่าคนคนนี้คือคนที่มีอะไรกันกับมาร์คในคืนนั้น




นายไม่คิดจะตามหามาร์คเลยหรอ

 


คุณคือ...

 


ใช่ ฉันคือยองแจเพื่อนของมาร์ค


 

ออกไปนะ!!!! พวกคุณมันเลว!!!”

 


ไม่ นายต้องฟังฉันอธิบายก่อน


 

ไม่!!! ผมไม่ฟังอะไรทั้งนั้น ผมหันหลังให้อีกฝ่ายและเดินนี้


 

งั้นนายจะปล่อยให้มาร์คอยู่กับความมืดด้วยด้วยตัวคนเดียวไปจนตายเลยรึไง!”




ผมชะงักทันที่ อยู่กับความมืดหมายความว่ายังไง



ยองแจเดินเข้ามาประชิดตัวผม ผมหันหน้าไปหาอีกฝ่ายอย่างไม่รีรอ


 


หมายความว่ายังไง?!





 

……………………………………………….


 

ยองแจเล่าให้ผมฟังทุกอย่างเรื่องในคืนนั้น มาร์คตั้งใจทำให้ผมเกลียดเค้า เรื่องทั้งหมดที่ผมเข้าใจผิดมาตลอดมาร์คเป็นสร้างเรื่องขึ้น และ เรื่องที่ทำให้ผมต้องเสียใจและเกลียดตัวเองที่สุดนั้นก็คือเรื่อง ที่มาร์คเป็นคนบริจาคดวงตาให้กับผม ดวงตาดวงนี้ เค้าสลับดวงตากับผมเพียงเพื่อให้ผมมองเห็น


 


 

ผมรีบบินไปอเมริกาเพื่อตามหามาร์คทันทีผมตามหาเค้าจากที่อยู่ที่ยองแจให้มา













 




 

นายอยู่ไหนกันมาร์ค












 

ผมถึงกับต้องชะงักเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ชายหนุ่มผู้มีสายตาอันเหม่อลอย กลุ่มผมสีออกแดงๆนั้นทำให้ผมจำได้ทำทีว่าเค้าคือใคร กำลังนั้งอยู่บนเก้าอี้ไม้สีซีดบริเวรหน้าบ้าน  ผมค่อยๆเดินเข้าไปใกล้เค้าผมปล่อยของทุกอย่างแล้วค่อยเดินเข้าไปหาคนตรงหน้าผมทรุดตัวลงกอดเค้า น้ำตาของผมไหลออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า






 

คนโง่ นายทิ้งฉันมาทั้งแบบนี้ได้ยังไง นายมันเห็นแก่ตัวที่สุดเลยมาร์ค


 

ฉันบอกนายแล้วไง ว่าฉันจะเป็นแสงสว่างให้นาย อีกฝ่ายพูดออกมาด้วยใบหน้าติดยิ้ม


 

คนบ้า นายมันนิสัยไม่ดี ยังจะมายิ้มอีกนะ



ผมกอดมาร์คแน่นขึ้นกว่าเดิม




ขอบคุณนะมาร์คที่นายมาเป็นแสงสว่างให้กับฉัน ต่อไปนี้ฉันก็จะเป็นแสงสว่างให้กับนาย อย่าหนีฉันไปแบบนี้อีกนะ ไม่เอานะไม่เอาแบบนี้


 

อืม ฉันไม่หนีไม่ไหนแล้ว ฉันสัญญา



 

ฉันก็สัญญาเหมือนกันว่าฉันจะดูแลนาย และ ก็จะรักนายตลอดไป

 





ฉันรักนายนะมาร์ค








----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

คอมเมนท์ เพื่อเป็นกำลังใจในการสร้างสรรค์ผลงานกันด้วยนะ
เดียวไรท์คนนี้เฉาตาย T^T 


themy butter

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Natacha_Roma จากทั้งหมด 1 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสท์

    คะแนน

    อัพเดท

  • แฟนฟิคเกาหลี

    เรื่องสั้น

    4/2024

    22

    100%

    27 เม.ย. 57

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

22 ความคิดเห็น

  1. #22 E_moji (@mojimuangkham) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:39
    เราอ่านจบเเล้วร้องไห้เลยอะ
    #22
    0
  2. วันที่ 21 สิงหาคม 2558 / 22:19
    ร้องไห้หนักเลยอ่ะ มาร์คครับทำไมถึงได้แสนดีแบบนี้ล่ะครับ
    #21
    0
  3. วันที่ 8 กันยายน 2557 / 12:50
    ซึ่งมากเลย TOT
    #20
    0
  4. วันที่ 15 พฤษภาคม 2557 / 11:20
    ซึ้งมากเลยค่ะไรท์อ่านแล้วร้องไห้เลยค่ะจะมีผู้ชายดีๆแบบนี้อยู่ไหมเนี่ย
    #19
    0
  5. #18 taro
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 14:26
    ซึ้งมากเลยค่ะไรย์ นํ้าตาไหลโดยไม่รู้ตัว จะมีผู้ชายแบบนี้อีกไหมหนอ
    #18
    0
  6. วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 01:37
         อ่านไปน้ำตาไหลไป ทั้งซึ้งทั้งสนุกเลยค่ะไรท์^^
    #17
    0
  7. วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 21:43
    ซึ้งมากอ่ะ อ่านไปนำ้ตาไหลไปเลยอ่ะ
    #16
    0
  8. #15 byunnews
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 21:16
    ร้องไห้เลย ซึ้งมากๆค่ะ ^^
    #15
    0
  9. #14 Fah
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 11:11
    ถ้าจะหาคนรักแบบนี้

    นี่ยากมากนะ!!



    แต่ซึ้งน้ำตาไหลมากอ่ะจริง!!

    รวมๆก็ สนุกมาก..
    #14
    0
  10. วันที่ 29 เมษายน 2557 / 00:33
    อ่านแล้วซึ้งมากค่า
    #13
    0
  11. #12 Racha
    วันที่ 28 เมษายน 2557 / 23:23
    น้ำตาไหล ฮือๆ
    #12
    0
  12. #11 โบวี่
    วันที่ 28 เมษายน 2557 / 21:33
    อ่านแล้วน้ำตาไหลเลย ซึ้งมากกก พี่มาร์ครักแบมมากจริงๆ ㅠㅠㅠㅠ
    #11
    0
  13. วันที่ 28 เมษายน 2557 / 12:01
    พลิ๊กล๊อคถล่มทลาย ย ย ย เฮือก
    #10
    0
  14. วันที่ 28 เมษายน 2557 / 09:17
    น้ำตาไหลเลย ซึ้งมากกกก T^T
    #9
    0
  15. #8 korngorn
    วันที่ 28 เมษายน 2557 / 00:24
    เดาไว้ละว่าจะเป็นแบบนี้แต่อ่านแล้วก็ร้องไห้อยู่ดี กำ เพลงเพราะมากๆค่ะ 5555+
    #8
    0
  16. #7 มาร์คแบม
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 18:25
    ร้องไห้เลยอ่ะ





    พี่มาร์ครักแบมบี้มากซินะ
    #7
    0
  17. วันที่ 27 เมษายน 2557 / 16:31
    น้ำตาไหลเลยยยย 5555
    #6
    0
  18. #5 Nokyoong
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 07:47
    โอ๊ยยยบ่อน้ำตาแตกตั้งแต่ต้นเลยอ่ะ ToT
    #5
    0
  19. วันที่ 26 เมษายน 2557 / 23:37
    เรื่องนี้ทำให้บ่อน้ำตาแตก จริงๆเลย T.T
    #4
    0
  20. #3 aung
    วันที่ 26 เมษายน 2557 / 20:55
    ความรักทำได้ทุกอย่างจริงๆ

    อย่าทิ้งกันน่ะทั้งคู่อ่ะ

    อ่านไปน้ำตาซึมอ่ะ
    #3
    0
  21. #2 Ong
    วันที่ 26 เมษายน 2557 / 17:15
    ซึ้งมากเลยน้ำตาจิไหลแว้วววววว

    ดีใจที่ยองแจพูดความจริงทำให้แบมเข้าใจและตามหามา

    ดีใจที่ทั้งคู่เข้าใจกันได้
    #2
    0
  22. วันที่ 26 เมษายน 2557 / 16:06
    ซึงซึ่งซึ้งมากมายยย >..<
    #1
    0