นายท่านต้อนรัก

ตอนที่ 5 : ปิ่นหยก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,017
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    26 พ.ค. 63

 

หยูเยียนมองศีรษะของเสี่ยวชิงอย่างสนใจ เมื่อผมยาวดำขลับนุ่มสลวยที่บางส่วนถูกเกล้ามวยเป็นก้อนกลมทั้งสองข้างดูคล้ายซาลาเปาสองลูกแปะบนหัวโดยที่ผมหลายส่วนปล่อยยาวสยายเรียบลื่นดูราวกับแพรไหม แต่สิ่งที่สะดุดตาของหยูเยียนหาใช่ทรงผมประจำตัวของเสี่ยวชิง แต่เป็นปิ่นหยกสีเขียวใสงดงามเนื้อดีที่นางมองปาดเดียวก็พอรู้ว่าต้องเป็นของหายาก และปิ่นหยกชิ้นนี้ปักประดับที่มวยผมซาลาเปาด้านขวาของเสี่ยวชิง

 

“เสี่ยวชิง เจ้าไปเอาปิ่นหยกชิ้นนี้มาจากที่ใดกัน?” หยูเยียนถามเสี่ยวชิงขณะที่เสี่ยวชิงกำลังต้มน้ำแกงอยู่ที่ครัวร่วมกับหว่านซินและจูเอ๋อร์

 

พอสิ้นเสียงของหยูเยียน หว่านซินกับจูเอ๋อร์ ก็หันมามองเสี่ยวชิง ดูจากสีหน้าพวกนางก็คงอยากรู้เหมือนกัน เพียงแต่ไม่ได้ถามแบบหยูเยียน

 

เสี่ยวชิงชะงักก่อนจะหันไปมองเพื่อนๆ สาวใช้ด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน และอาการนี้ยิ่งทำให้คนช่างสังเกตอย่างหยูเยียนสงสัย

 

เสี่ยวชิงยกมือลูบคลำปิ่นหยกบนหัวด้วยท่าทางใจลอย เมื่อนึกถึงผู้ที่ให้ปิ่นนี้กับนาง

 

“เจ้าขโมยมาหรือ?” คำถามชวนตกใจของหยูเยียนทำให้เสี่ยวชิงตื่นจากภวังค์ก่อนจะรีบส่ายหน้า

 

“เปล่า ไม่ใช่” เสี่ยวชิงรีบปฏิเสธ

 

หยูเยียนเอื้อมมือไปดึงปิ่นหยกจากมวยผมบนหัวของเสี่ยวชิงอย่างถือวิสาสะ มวยผมซาลาเปาด้านนั้นกระเซิงเพราะแรงดึง จนเพื่อนอีกสองคนอย่างหว่านซินกับจูเอ๋อร์ต้องทักท้วงแทนเสี่ยวชิง

 

“เจ้าช่างไร้มารยาทนักหยูเยียน” หว่านซินต่อว่า

 

“เสี่ยวชิง เจ้าเจ็บหรือไม่?” จูเอ๋อร์ถามเสี่ยวชิงแล้วช่วยเสี่ยวชิงจัดผมเผ้าให้เข้าเรียบร้อย หยูเยียนจ้องปิ่นหยกงดงามที่ถืออยู่อย่างหลงใหลอยากได้

 

“ข้าไม่เป็นไร” เสียงหวานใสบอกเพื่อนก่อนที่เสี่ยวชิงจะหันไปทางหยูเยียน แล้วยื่นมือ

 

“ข้าขอปิ่นของข้าคืนด้วย” เสี่ยวชิงเอ่ยกับหยูเยียน

 

แทนที่หยูเยียนจะคืนปิ่นหยกให้เสี่ยวชิง แต่หยูเยียนกลับนำปิ่นนี้เสียบปักที่มวยผมของตัวเอง

 

“ข้าชอบปิ่นนี้มาก ข้าจะเอา” หยูเยียนเอ่ยอย่างเอาแต่ใจก่อนจะรีบวิ่งหนีไปดื้อๆ ทิ้งให้เพื่อนทั้งสามตกตะลึงโดยเฉพาะเสี่ยวชิง

 

“นางช่างร้ายกาจนัก นิสัยแย่ไม่เปลี่ยนเลย” จูเอ๋อร์พูดอย่างเจ็บใจแทนเสี่ยวชิง

 

“คงคิดว่าตัวเองเป็นหลานแม่นมหยงแล้วจะทำอะไรก็ได้” หว่านซินเอ่ยอย่างไม่พอใจกับนิสัยเอาแต่ใจร้ายกาจของหยูเยียน เพียงเพราะนางเป็นหลานสาวของแม่นมหยง ซึ่งเคยเป็นแม่นมของนายท่านหยาง ก็ทำให้นางวางตัวกร่างทั้งที่ก็เป็นสาวใช้เหมือนๆ กันกับพวกนาง

 

“นางชอบอู้งาน ขี้เกียจ แต่ก็ไม่มีใครกล้าว่ากล่าวตักเตือนนางแม้แต่พ่อบ้านเหอที่แม้จะดุบ้างแต่ก็ยังหลุดออกมาเพียงคำน้อยเพราะเกรงใจแม่นมหยง มีอยู่งานเดียวที่นางจะทำก็คือหาทางใกล้ชิดนายท่าน ขนาดให้พวกเราบอกนางถ้าวันไหนต้องไปทำความสะอาดที่เรือนพักของนายท่านเพื่อที่นางจะได้ไปทำแทน” จูเอ๋อร์ยังคงบ่น

 

เสี่ยวชิงถอนหายใจดังเฮือกอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร นางได้แต่ใช้ทัพพีไม้คนน้ำแกงในหม้อ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7 ความคิดเห็น

  1. #5 ลมรัก (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 13:47

    เเฮียต้องช่วยน้องนะน้องถูกรังแกเพียงเพราะไม่มีอำนาจถ้าแม่นมดีก็ดีไปแต่กลัวจะอยากได้นายท่านเป็นหลานเขยนะสิ

    #5
    0