นายท่านต้อนรัก

ตอนที่ 12 : นายท่านผู้ดุดัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 791
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    18 ก.ค. 63

 

                    

                  “เสี่ยวชิง” กงเหลียนเรียกเสี่ยวชิงที่กำลังเดินมา

 

            “พี่กงเหลียน มีอะไรกับข้าหรือ?” 

 

            “นายท่านเรียกหาเจ้า” กงเหลียนเอ่ยด้วยสีหน้าไม่ค่อยสู้ดี

 

            เสี่ยวชิงเห็นกงเหลียนมีสีหน้าเช่นนี้ก็รู้สึกสงสัย แต่ก็ไม่ได้ถาม

 

            “เดี๋ยวข้าขอไปเก็บขลุ่ยที่ห้องก่อนแล้วข้าจะไปพบนายท่าน” เสี่ยวชิงบอกก่อนจะทำท่าเดินไป แต่เสียงเครียดๆของกงเหลียนก็ดังขึ้นเรียกไว้

 

            “เสี่ยวชิง ข้าว่าเจ้ารีบไปหานายท่านดีกว่า นายท่านอารมณ์ไม่ดี”

 

            พอได้ยินอย่างนี้ เสี่ยวชิงยิ่งไม่อยากไปหาหยางเฉิน

 

            แต่นางจะปฏิเสธได้หรือ นอกจากทำตาม

 

            “ได้ เดี๋ยวข้าจะรีบไป”

 

            “ที่เรือนพักของนายท่านนะ” กงเหลียนบอก

 

            “อืม” เสี่ยวชิงขานรับก่อนจะเดินไป

 

 

            หยางเฉินนั่งหลับตาทำสมาธิ มือจับสร้อยประคำ นิ้วคลึงนับลูกประคำทีละเม็ดๆ พึมพำท่องบทสวดมนต์ หวังช่วยดับความรุ่มร้อนในใจตน แต่ไม่ได้ผล 

 

            “นายท่าน ข้าเสี่ยวชิงเจ้าค่ะ” เสี่ยวชิงมาถึงหน้าประตูห้อง

 

            พอได้ยินน้ำเสียงหวานใสที่คุ้นเคย หยางเฉินก็ลืมตาก่อนที่แววตาของเขาจะวาววับ เขาเก็บสร้อยลูกประคำ

 

            “เข้ามา” ชายหนุ่มบอกด้วยน้ำเสียงเย็นชา

 

         เสี่ยวชิงเปิดประตูห้องนอนของหยางเฉิน ร่างบางเดินเข้ามาก่อนจะหันไปปิดประตู แล้วก็หันมาทางหยางเฉินที่กำลังยืนเอาสองมือไพล่หลังแล้วจ้องมองนางไม่วางตา

 

แต่แล้วสายตาของเขาก็เห็นขลุ่ยไม้ไผ่ในมือของนาง ภาพเมื่อตอนบ่ายก็วนกลับมา ภาพที่เสี่ยวชิงเป่าขลุ่ยอย่างร่าเริงเคียงคู่เหวินไห่ หัวใจของคหบดีหนุ่มรูปงามถึงกับหดเกร็งเจ็บหนึบด้วยความหึงหวงนางอีกครั้ง

 

“นายท่านเรียกข้า มีอะไรหรือเจ้าคะ” เสี่ยวชิงถามด้วยสีหน้าหวั่นใจเพราะตอนนี้ท่าทางของหยางเฉินดูแปลกๆ ปกติก็ไม่น่าไว้วางใจอยู่แล้ว เวลานี้ก็ยิ่งดูน่ากลัวเหลือเกิน 

 

“ขลุ่ยนั่น ผู้ใดให้เจ้า?” หยางเฉินไม่ตอบเสี่ยวชิง แต่ถามนางแล้วจ้องตา สายตาของเขาตอนนี้แข็งกระด้างจนเสี่ยวชิงกลัว นางจึงก้มหน้าหลบตาเขา

 

“พี่ไห่เจ้าค่ะ” 

 

พอเสี่ยวชิงตอบ หยางเฉินก็หึงมากจนทำอะไรไม่ถูก เขาเดินช้าๆไปนั่งที่เก้าอี้ก่อนจะมองเสี่ยวชิงนิ่ง

 

“ข้าไม่เคยรู้ว่าเจ้าสนิทสนมกับเหวินไห่” หยางเฉินเอ่ยเสียงแข็ง

 

เสี่ยวชิงได้แต่ก้มหน้า มือน้อยบีบขลุ่ยไม้ไผ่ในมือแน่น นางรู้สึกได้ว่าขลุ่ยอันนี้อาจจะอยู่กับนางไม่นานแล้ว

 

หยางเฉินเห็นท่าทางหวงขลุ่ยของเสี่ยวชิง เขาก็รู้สึกหวงแหนนางมากและแอบน้อยใจ ทีปิ่นหยกที่เขาให้นาง นางไม่ปักให้เขาได้ชื่นชม แต่กลับไปหลงขลุ่ยไม้ไผ่กระจอกๆอันหนึ่ง

 

หรือว่านางจะมีใจให้เหวินไห่...

 

ความริษยาและแรงหึงทำให้หยางเฉินมีความคิดจะกำจัดขลุ่ยไม้ไผ่ของเสี่ยวชิงทิ้งไปเสีย

 

“ข้าไม่ชอบขลุ่ย มันเป็นสิ่งอัปมงคลสำหรับข้า” หยางเฉินพูดขณะยกกาน้ำชาแล้วรินน้ำชาใส่จอก เขายกจอกขึ้น ก่อนจะเป่าแล้วค่อยๆจิบ แต่สายตาจับจ้องใบหน้าจิ้มลิ้มของเสี่ยวชิง

 

เสี่ยวชิงลมหายใจติดขัดและพยายามกลั้นน้ำตา

 

ที่นางหวงแหนขลุ่ยไม้ไผ่ ไม่ใช่เพราะนางมีใจให้เหวินไห่ แต่เป็นเพราะนางชอบขลุ่ยมาตั้งแต่เด็กๆและพอได้ขลุ่ยอันนี้มา มันก็เหมือนสมบัติประจำตัวนางไปแล้ว จึงทำให้เกิดความรู้สึกหวง

 

 หยางเฉินเห็นเสี่ยวชิงน้ำตาเอ่อคลอ ใจเขาก็รู้สึกหน่วงๆ เขาละสายตาจากใบหน้างดงามจิ้มลิ้ม 

  

“ส่งขลุ่ยนั่นมาให้ข้า” หยางเฉินสั่งสาวใช้คนงามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ขณะที่เสี่ยวชิงถึงกับหลั่งน้ำตา

 

นางมองขลุ่ยในมือก่อนจะสะอึกสะอื้น ยังไม่ยอมส่งขลุ่ยให้หยางเฉิน น้ำตาของสาวน้อยรินไหลอาบพวงแก้มขาวนุ่ม

            

ยิ่งเห็นอาการใจสลายของเสี่ยวชิง หยางเฉินยิ่งคิดไปไกลว่าเสี่ยวชิงคงรักเหวินไห่ และขลุ่ยนี่ก็อาจจะเป็นของแทนใจจากอีกฝ่าย

            

“ส่งมา!” หยางเฉินเสียงดัง หน้าตาดุดันจนเสี่ยวชิงที่สะอึกสะอื้นร้องไห้อยู่นั้นถึงกับสะดุ้งตกใจกลัว

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7 ความคิดเห็น