[รวมเล่ม] (Yaoi) Season Change [SingtoxKristxGod]

ตอนที่ 71 : (SP) Honeymoon - Honeymoon

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,409
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    23 พ.ย. 60

(SP) Honeymoon - Honeymoon


นับจากวันที่มาเยือนยุโรป เพียงพี่สิงโตติดตามและเดินเคียงข้างด้วยคริสนั้นก็มีความสุขมากแล้ว หากวันนี้การได้เดินกุมมือ ได้รู้สึกถึงผิวเนื้อที่ถูกเกลี่ยจากคนข้างกายที่ทำบ่อยครั้งยามอารมณ์ดี ได้พูดคุยเวลามองเห็นสิ่งแปลกตา ได้ส่งยิ้มให้ทันทีที่รู้สึกสนุกสนาน ไอความอบอุ่นที่แสนคุ้นเคยของพี่สิงโต กลิ่นผิวเย็นๆที่คอยติดตามให้ผ่อนคลาย ไม่รู้สึกหนาวหรือเหน็ดเหนื่อยในตลอดวันที่ได้เดินในเมืองแสนโรแมนติกแห่งนี้


นึกขอบคุณจิมมี่เหลือเกินที่ทำสิ่งที่ราวกับเป็นของขวัญในการท่องเที่ยวเช่นนี้ เขาประทับใจจนไม่รู้จะตอบแทนเพื่อนใหม่คนนี้อย่างไร


“พี่สิงครับ” ระหว่างการชมไฟแสนสวยยามค่ำคืน คริสคิดสิ่งที่จะตอบแทบจิมมี่ได้แล้ว


“หืมมม” สิงโตทำเพียงหันมองคนข้างกาย ในสายตาเขา ใบหน้าของคริสตอนนี้น่าถ่ายลงกล้องเป็นความทรงจำเสียเหลือเกิน ช่างสดใสและมีความสุขนัก ไม่เป็นไร เพราะใจของเขาบันทึกมันไว้หมดแล้ว


“ผมคิดว่าจะทำมื้อเย็นเป็นการขอบคุณจิมมี่ที่พาเราเที่ยววันนี้ ดีไหมครับ” คริสบอกวิธีการขอบคุณที่ตั้งใจไว้


“ไม่!!” สิงโตปฏิเสธโดยไม่ต้องใช้เวลาตรึกตรองแม้แต่นิดเดียว


“ทำไมล่ะครับ” ใบหน้าขาวงุนงงกับการถูกปฏิเสธแบบรวดเร็วเช่นนี้


“พี่ไม่อยากให้เขากินอาหารฝีมือคริส” คำตอบแบบนี้มีหรือคนรักจะไม่หน้าขึ้นสี


“ขี้หวง” เสียงค่อนขอดสั้นๆของคริสดังขึ้น


สิงโตหันไปมองคนรักที่ทำเพียงมองตรงไปข้างหน้าทั้งๆที่แก้มแดงนัก ไม่บ่อยครั้งที่คริสจะตอบโต้เขาแบบนี้ มันช่างน่ารักและน่าหมั่นเขี้ยวจริงๆ


ฟอด!! สิงโตไม่รีรอจะจัดการตามความรู้สึก กดจมูกโด่งไปยังแก้มขาวนวลนั้น


“พี่สิง!!” แน่นอนว่าคนถูกกระทำย่อมต้องตกใจกับการกระทำเช่นนี้ สายตาแง่งอนส่งกลับมา แต่คนหอมแก้มเพียงเลิกคิ้วมองกลับมาอย่างอารมณ์ดี


“จะหอมพี่กลับก็ไม่ว่านะ” ตอบได้เลยว่าสตั๊นท์ คริสไม่เคยได้ยินคำพูดยียวนของพี่สิงโตแบบนี้มาก่อน ไม่สิ เคยเกิดขึ้น แต่นั่นก็นานมากแล้ว หากเพียงไม่นานความนิ่งอึ้งก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม


“ไม่มีทางครับ” คริสส่งยิ้มสดใสกลับไป เขาชอบมันจัง ชอบที่ได้เห็นมุมอื่นของคนรักแบบนี้


จิมมี่มองไปยังคู่รักที่คุยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน ตาคมนั้นอ่านอารมณ์ตรงหน้าอย่างลึกซึ้ง กล้องของสิงโตในมือของเขาได้รับการใช้งานตลอดเวลาที่อยู่ในมือนี้



“เหนื่อยจัง” คริสบ่นเบาๆเมื่อตัวสัมผัสโซฟาห้องที่อบอุ่น ตอนนี้ทั้งสามคนกลับมายังห้องพักแล้ว


สุดท้ายมื้อเย็นของเขาก็เป็นร้านอาหารแนวดัตช์ที่จิมมี่เป็นคนพาไป ใช้เวลาต่อรองกันเนิ่นนานเมื่อต้องจ่ายเงิน เพราะคู่รักมีความประสงค์จะเลี้ยงขอบคุณ หากแต่จิมมี่ยืนยันที่จะให้แชร์เหมือนเดิม เขาบอกเพียงว่าขอรูปไว้เพียงสองสามรูปที่เขาถ่ายในกล้องของสิงโต


“พี่สิงทำอะไรครับ” คริสร้องตกใจเมื่อสิงโตจับขาเขายกขึ้นมา


“พักเถอะ” สิงโตจับขาคริสขึ้นมานวดโดยไม่สนใจเสียงร้องขอให้ปล่อยไป


จิมมี่ที่เดินหายไปในห้องทำงานอีกห้องนั้นออกมาพร้อมกับรูปสองสามใบ การ์ดจากกล้องถูกถือไปเสียบในช่องที่ต่อเข้ากับทีวีตรงหน้า และเพียงไม่นานภาพที่ถูกถ่ายในวันนี้ปรากฎขึ้น ความละเอียดของภาพที่ได้จากกล้องบวกกับจอทีวีคุณภาพดีทำให้การแสดงผลน่าสนใจ


“(คุณเป็นช่างภาพ)” จากมุมมองของคนที่ชอบถ่ายภาพเช่นเขา รูปแบบการถ่าย แสงสี และองค์ประกอบภาพ นี่คือระดับมืออาชีพ


จิมมี่ยิ้มตอบกลับมา หยิบปากกาจรดลงไปยังรูปที่วางบนโต๊ะและส่งให้กับคู่รักทั้งสอง


ภาพใบหน้ายิ้มแย้มของสิงโตและคริส ดวงตานั้นสะท้อนแสงสียามค่ำคืนทำให้ดูสุกสกาวรื่นเริง ภาพนั้นอ่อนละมุนชวนฝัน อารมณ์ของความสุขถูกถ่ายทอดออกมาอย่างชัดเจน มุมขวาล่างของรูปเขียนไว้ด้วยคำว่า Happiness และลายเซ็นต์ Jimmy


ภาพที่สองถัดจากนั้นคือรูปในสวนที่เขาทั้งสองไปหลังจากเหตุการณ์วุ่นวายที่พิพิธภัณฑ์ เป็นครั้งที่เขาทั้งคู่เริ่มจับมือและออกเดินไปด้วยกัน ใบหน้าด้านข้างที่มองกันและกัน ดวงตานั้นช่างชัดเจน และมันถูกให้ความหมายโดยจิมมี่ว่า Love


รูปภาพถ่ายทอดมากกว่าความทรงจำ มันสื่อถึงอารมณ์ของเหตุการณ์นั้นอย่างชัดเจนและสวยงาม

คริสไม่เคยคิดว่าสายตาที่ตนมองไปยังคนรักเป็นเช่นนี้

สิงโตไม่เคยคิดว่าตนเองจะยิ้มกว้างออกมาได้แบบนั้น

ช่วงเหตุการณ์อันแสนสั้นหากแต่มันถูกบันทึกได้อย่างรวดเร็ว


“(ผมชอบถ่าย ‘อารมณ์’)” จิมมี่อธิบาย และนั่นทำให้สองคู่รักมองไปยังรูปต่างๆที่ติดอยู่รายล้อมรอบ แน่นอน นี่ย่อมเป็นรูปของเจ้าของห้องเช่นกัน


สำหรับสิงโต การถ่ายภาพให้ได้องค์ประกอบที่ดี และแสงเงาสวยงามก็ว่ายากแล้ว แต่การถ่ายภาพไร้การเคลื่อนไหวใดให้สื่อถึงความหมายนั้นยากยิ่งกว่า หากแต่คนๆนี้ทำมันออกมาได้อย่างชัดเจน และสวยงาม รวมถึงภาพที่เขาเห็นในหน้าจอทีวีตอนนี้ มันตรึงความรู้สึกให้กลับไปยังความทรงจำที่เพิ่งผ่านพ้นไปราวกับเครื่องย้อนเวลา


“(ครั้งแรกที่ผมเห็นพวกคุณ ความคิดแว่บแรกคือ ผมอยากถ่ายพวกคุณ)” นี่สินะถึงเป็นที่มาของการขันอาสาตัวเองมาเป็นไกด์ในวันนี้


จิมมี่ยื่นมือถือส่งมาให้ มีบางรูปที่ถูกถ่ายเก็บไว้ในนั้น แม้ภาพอาจไม่ได้มีลูกเล่นเช่นในกล้อง แต่มุมมองและวิธีการนำเสนอก็ถ่ายทอดออกมาได้ไม่ต่างจากรูปจากจอทีวีใหญ่


รูปเขาทั้งสองคนในพิพิธภัณฑ์

ภาพที่สิงโตแอบถ่ายคริสเวลาที่เดินไปมาดูงานศิลปะประวัติศาสตร์

ภาพด้านหลังของเขาทั้งสองที่ยืนเว้นระยะกันยามยืนดูภาพวาดผืนใหญ่

และภาพคริสที่มองมายังสิงโตที่กำลังถ่ายภาพอยู่นั้น รอยยิ้มน้อยๆส่งไปยังคนรัก แต่ดวงตานั้นดูขัดแย้ง มันกำลังเหงา สิงโตเข้าใจสิ่งที่จิมมี่กำลังจะบอก


“พี่สิง ผมไม่ได้…” คริสที่ไม่รู้ตัวเองด้วยซ้ำว่าแสดงสีหน้าแบบนั้นตอนไหน ไม่เคยคิดว่าตนเองรู้สึกเหงาหรือน้อยใจคนรักแต่อย่างใด หากเขาไม่รู้ทำไม เพียงเสี้ยววินาที มันคงเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้นจริงๆที่ใจมันกำลังสื่อบางสิ่งบางอย่างภายใน นั่นทำให้ภาพมันออกมาแบบนั้น


สิงโตมองคนรักที่พยายามเอ่ยอธิบายถึงสิ่งที่แม้แต่เจ้าตัวก็ไม่คาดคิดไว้ เขาจับไปที่ใบหน้า จรดริมฝีปากไปที่หน้าผาก มือนั้นลูบหัวเบาๆไปที่กลุ่มผมนุ่มมือ


“ชอบรูปนี้ไหม?” คำพูดจากสิงโตที่ควรเป็นคำปลอบใจกลับเป็นคำถามเสียแบบนั้น เขาหยิบรูป Happiness ขึ้นมา


“ครับ” คริสมองมัน ดวงตาเป็นประกายอย่างไม่อาจปิดบัง


“เราจะเป็นแบบนี้” สิงโตกล่าวกับคริสเช่นนั้น


เพราะตลอดการเดินทางจะมีเพียงเราสองคน ไม่มีสิ่งใดที่สำคัญเท่าคนข้างกายอีกแล้ว ในสามวันที่ผ่านมาคริสดูแลเอาใจใส่เขาทุกสิ่งอย่าง ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นใจไม่เคยเปลี่ยน หากเขากลับพลั้งเผลอหลงลืมที่จะดูแลความรู้สึกเล็กๆน้อยๆของคนรัก ต้องสมดุลมันหน่อยสินะ ชายหนุ่มคิดคำนึงในใจ


“(พรุ่งนี้จะออกจากที่นี่แต่เช้าสินะครับ)” จิมมี่เอ่ยถามเมื่อเห็นคู่รักเอาแต่จ้องหน้ากันแบบนั้น


“(ครับ เราจะต่อรถไฟช่วงเช้าเลย)” สิงโตนึกถึงแผนในวันถัดไป


“(ถ้ายังไง ผมคงไม่ได้อยู่ส่งนะ คืนนี้จะไปนอนบ้านเพื่อน)” จิมมี่เดินไปหยิบเสื้อโค้ดและกระเป๋าใบย่อม


“(อ้าว ทำไมล่ะครับ)” คริสตกใจที่อยู่ๆเพื่อนใหม่จะไม่อยู่ห้องอีกครั้ง กังวลว่าเป็นตัวเขาที่ทำให้เจ้าตัวอึดอัดหรือไม่


“(ไม่ต้องคิดมากนะ ผมมันพวกอยู่ไม่ติดห้องอยู่แล้ว)” คนแก่ประสบการณ์อ่านสีหน้าคนตรงหน้าออก


“(แล้วก็ คืนนี้ใช้ห้องนี้ให้เต็มที่ ฮันนีมูนมันก็ต้อง’จัดเต็ม’สิครับ)” ชายหนุ่มขยิบตาให้คู่รักทั้งสองและเดินไปยังประตู


“(ขอบคุณนะครับ ถ้าคุณไปที่เมืองไทย บอกพวกเรานะ)” สิงโตลุกเดินไปส่งที่ประตู


“(โอ้ สิงโต คุณใจดีจริงๆ ขอบคุณนะ)” แขนยาวๆของจิมมี่อ้าออกหมายจะกอดสิงโตเป็นการขอบคุณ หากชายหนุ่มถอยหลังให้เหลือเพียงช่องว่างอากาศ เขาขอรับแค่คำพูดก็พอ


จิมมี่ยังคงยิ้มขี้เล่นเช่นเดิม เปิดประตูและหันมากล่าวลาอีกครั้ง


“(บ๊ายบายครับ มีโอกาสคงได้พบกันอีก รักกันตลอดไปนะครับ)”


“(ขอบคุณครับ)” “(ขอบคุณครับ)” คู่รักกล่าวขอบคุณเจ้าของห้องอีกครั้ง และประตูนั้นก็ปิดสนิทลง


คืนนี้กลับไปเป็นเหมือนเช่นคืนวาน เหลือเพียงเขาสองคน หากแตกต่างที่บรรยากาศเวลานี้ยังคงอบอวลไปด้วยความรักความอบอุ่น สิงโตนอนกอดคริสอยู่บนโซฟาดูรูปที่ถูกถ่ายโดยจิมมี่จากจอทีวี ภาพช่างสวยงามจนสิงโตนึกอยากฝึกให้มีความสามารถเช่นนี้บ้าง


“พี่สิง…” เสียงเรียกนั้นดึงความสนใจให้หันมายังคนในอ้อมกอด คริสขยับพลิกตัวหันมาทางเขา แก้มและหูนั้นแดงฉาดนัก และริมฝีปากนุ่มก็สัมผัสเข้ามาเมื่อชายหนุ่มคิดจะเอ่ยปากถาม


คริสที่ปฏิเสธการสัมผัสมาหลายวัน รู้ดีว่าคนรักคงรู้สึกคิดถึงมันมากแค่ไหน และด้วยความห่างหายของสัมผัสกับความนุ่มนวลของบรรยากาศ คืนนี้คงไม่อาจหักห้ามใจได้อีกแล้ว


คนได้รับสัมผัสรู้ได้ด้วยสัญชาตญาณ มือเรียวนั้นลูบเรื่อยไปยังหลังขึ้นไปยังท้ายทอย กดศีรษะเบาๆให้ริมฝีปากแนบแน่นลงมาให้ลึกล้ำ แขนยาวโอบล้อมเอวเพื่อให้ทุกสัดส่วนได้แนบชิด


ห้องอันแสนเงียบ บัดนี้เกิดเสียงลมหายใจแรงๆของสองคู่รัก เสียงริมฝีปากหนักเบาดังอย่างต่อเนื่องและเสียงเสียดสีของเสื้อผ้าจากร่างของทั้งสองคน ภาพจากทีวีนั้นถูกละเลยหมดสิ้น


แกร๊ก!! พลันเสียงประตูห้องดังขึ้น


“(โอ้ ขอโทษที ผมลืมของ)” จิมมี่รีบวิ่งเข้าไปในห้องนอน เพียงครู่ก็รีบเดินออกไปยังประตูบานเดิม หากไม่วายหันมาบอกลาก่อนไป


“(ต่อได้เลยครับ ผมไม่กลับมาจริงๆละ Happy honeymoon)” จิมมี่ยิ้มกว้าง ส่งสายตาล้อเลียนไปยังคริสที่หนีไปนั่งอยู่มุมโซฟา หมอนใบใหญ่ถูกถือมาปิดใบหน้าที่โผล่มาเพียงสายตาให้ได้เห็น


ปัง!! ประตูห้องปิดอีกครั้ง สิงโตหันไปยังคนรักที่กอดหมอนแน่นตรงจุดเดิม


“ฮันนีมูนอะไรกัน…” เสียงงุ้งงิ้งอู้อี้ดังลอดหมอนใบใหญ่ คริสเพิ่งสังเกตคำนี้จากประโยคสุดท้ายนี่แหละ


“หึ ที่จิมมี่พูดน่ะถูกแล้ว” ก็ในเมื่อคู่รักมาเที่ยวกันสองคนเช่นนี้ แม้เขาจะไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน แต่จิมมี่ก็พูดถูกต้อง หากมันยังไม่สมบูรณ์ ก็เขายังไม่ได้ดื่มด่ำกับมันเลยนี่


“ไม่ปล่อยไปแล้วนะคืนนี้” ชายหนุ่มขยับยันตัวคล่อมไปยังคนรัก มือของสิงโตคว้าหมอนดึงออกอย่างเบามือ ฉากบนโซฟายามนี้ราวกับสิงโตกำลังเตรียมกินเนื้อกระต่ายขาวไร้ทางสู้เสียจริง


“ไปที่ห้องนอนนะครับ~~~” รู้แน่ว่าคงจะรอดจากอุ้งมือสิงโตตัวร้ายไม่ได้ แต่คงขอถ่วงเวลาทำใจสักวินาทีก็ยังดี


“จำไม่ได้เหรอ?” คนเจ้าเล่ห์มีหรือจะไม่รู้ว่ากระต่ายใต้ร่างกำลังดึงเวลาอยู่


“ครับ?” คำถามของคนรักชวนให้เขางุนงง


“(คืนนี้ใช้ห้องนี้ให้เต็มที่ ฮันนีมูนมันก็ต้อง’จัดเต็ม’สิครับ)” สิงโตลอกคำพูดของจิมมี่มาแบบไม่ผิดเพี้ยน และแน่นอนคนรักของเขาก็คงไม่หูเพี้ยนแปลความหมายเป็นอย่างอื่น


“พี่สิง!!”


และนั่นคือประโยคสุดท้ายของกระต่ายน้อยผู้น่าสงสาร ไม่ใช่สิ ของคริสผู้กำลังถูกชักพาเข้าสู่ค่ำคืนน้ำผึ้งพระจันทร์อันแสนยาวนาน


...............................................................................


มีใครเอะใจไหม ห้องมีรูป ถ่ายรูปเป็น

เป็นไหมคะ เวลาบรรยากาศมันดี ความเป็นเราก็จะค่อยๆเปิดเผยออกมา

ถามว่าสองคนนี้เคยกวนใส่กันไหม ครั้งเดียวจริงๆค่ะ คือตอนเจอกันครั้งแรกที่สวนสมุนไพร

แต่จะเห็นก็มีแต่เสือสิงเขากัดกันไปมาตลอด


เอาจริงๆ ถามว่าน้องกระต่ายทำไมถึงไม่ยอมท่าเดียว

จริงๆยอมค่ะ ไม่งั้นพี่สิงจะดึงหมอนง่ายไรขนาดนั้นคะ แต่น้องมันซึน 555


ก็อยากจะบอกว่าตอนหน้าจะเป็นตอนสุดท้ายของ Honeymoon

กระซิกๆ คิดถึงรีดแน่ๆเลยค่ะ งือออออ


ป.ล.ตอนนี้มีเซ่นโมเม้นต์นวดขาด้วยนะคะ เป็นโมเม้นต์ที่เราชอบมากที่สุดเลย ได้โอกาสใส่ซะที


รูป Happiness ค่ะ อารมณ์แบบนี้เลย




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

352 ความคิดเห็น

  1. #219 Atchyfone (@Atchyfone) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 06:43
    น้องกระต่ายน้อยนี่น่ารักจริงๆ คืนนี้จะได้นอนไหมล่ะ 55
    #219
    1
    • #219-1 ohoaha (@setsu-chin) (จากตอนที่ 71)
      11 พฤศจิกายน 2560 / 07:13
      คงได้พักบ้างนะคะ ไม่อย่างนั้นตกรถไฟรอบเช้าแน่ๆ หุหุ
      #219-1
  2. #218 Nabhat (@Nabhatrapee) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 15:08
    แหม แหม แหม วันนั้นจะต่อยปาก ตะปบหน้าจิมมี่อยู่แหมบ ๆ ทีอย่างนี้ล่ะ ทำมานึกขอบคุณ เชอะ ใช้บริการจิมมี่หนักมาก เดินตามดูคู่รักหวานแหววต้อย ๆ และดูเหมือนจิมมี่จะถูกชะตา เอ็นดูคู่รักจากเมืองไทยเป็นพิเศษ

    ดูแลดีขนาดนี้ ไม่ต้องรอให้จิมมี่บอกกล่าว ไร่พีรญาเป็นรูปเป็นร่างแล้ว ส่งเทียบเชิญจิมมี่เสียหน่อยจะเป็นไร

    เราจะมองข้ามซีนกระต่ายน้อยถูกกินไปก่อน มันต้องมีสิ มันต้องมี มาดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์กันทั้งที จะปล่อยผ่านไปได้อย่างไร

    ตอนหน้าจบฮันนีมูนแล้ว และจะจบจริง ๆ แล้วใช่ไหมคะ เราจะคิดถึงกันใช่ไหมคะ
    #218
    1
    • #218-1 ohoaha (@setsu-chin) (จากตอนที่ 71)
      10 พฤศจิกายน 2560 / 15:44
      จบฮันนีมูนจะจบจริงๆแล้วใช่ไหม --> ก็จะไม่มีลงต่อเนื่องละค่ะ อาจจะโผล่มาตามโมเม้นต์เมื่อมีโอกาส

      จริงๆแล้วตอนฮันนีมูนก็ไม่คิดว่าจะเกิด อย่างที่เคยเม้าส์ในทวิตว่า ไปวิ่งสวนแล้วสมองมันก็แล่นตอนนี้ออกมาเฉย แล้วพอเขียนกะว่าสองตอนก็ปาไปห้าตอน (ตีมือๆตัวเอง)

      มีหลายอย่างที่ทดไว้ในใจค่ะ มีหลายสิ่งที่อยากเขียนถึงอย่างอ๊อฟกันบ้านสวนดอกไม้ข้างๆ แต่ก็อยากให้เวลากับสิงโตคริสในอีกเรื่องด้วย

      อยากบอกว่าเพราะเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกของเรา ก็เลยรักมาก คงมีแวะมาให้คู่รักชาวไร่มาทักทายรีดฯเสมอๆ

      คิดถึงกันแน่ๆค่ะ รักรีดฯคนนี้มากเลย เวลาโพสท์ก็รอรีดฯมาเม้นท์ตลอดๆ
      รีดฯคนอื่นๆเราก็รักและอยากขอบคุณมากๆ อย่างคุณพาย คุณหมวย คุณขนมหวานฯ

      อยากได้อะไรก็ปามา เขียนได้เราจะเขียนน้องสายรุ้งกับพี่สายลมให้อีก ^ ^
      #218-1
  3. #217 Pai_rr (@Pai_rr) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 11:56
    เราน้องกระต่ายสมยอมตลอดแหละค่ะแค่ขัดขืนพองามใช่ไหมคะ อิอิ
    #217
    1
    • #217-1 ohoaha (@setsu-chin) (จากตอนที่ 71)
      10 พฤศจิกายน 2560 / 12:09
      ให้พี่สิงได้มีความตื่นเต้นบ้างไรบ้าง หุหุ
      #217-1