[รวมเล่ม] (Yaoi) Season Change [SingtoxKristxGod]

ตอนที่ 54 : Home

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,746
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    23 พ.ย. 60

Home


“คนขี้เซา…” เสียงกระซิบข้างๆหูปลุกให้คนที่กำลังหลับไหลรู้สึกตัว


สัมผัสที่แก้มด้วยปลายจมูกของเสียงๆนั้นคลอเคล้าชวนให้เพลิดเพลิน สัมผัสที่กล่อมให้คนที่สะลืมสะลือเคลิ้มหลับต่ออย่างง่ายดาย


แต่สัมผัสที่ลำคอด้วยริมฝีปากกลับเปลี่ยนจากเบาบางกลายเป็นหนักหน่วง ชวนวาบหวามยิ่งกว่าเดิม ความเย็นเข้าสู่ช่วงอกจากเม็ดกระดุมที่ค่อยๆถูกปลดออก


“พี่สิง!!” สองมือขาวจับใบหน้าของคนที่เริ่มขยับไปที่อกบางให้หยุด’ปลุก’ไว้เพียงแค่นั้น คนบนเตียงเกรงว่าการปลุกจะทำให้ไม่ได้ออกจากห้องนอนตลอดช่วงเช้าวันหยุดเป็นแน่


“อรุณสวัสดิ์” คนปลุกยิ้มละมุนใส่ แต่สายตาแสนเจ้าเล่ห์แบบนั้น ดูไม่น่าไว้วางใจเอาเสียเลย


“ขอพี่กอดสัก 10 นาทีนะ ไม่ทำอะไร สัญญา” คนปลุกล้มตัวลงนอนคว้าเจ้าของเตียงไปนอนกอดแนบแน่น


ใกล้ปิดภาคการศึกษาแล้ว สำหรับปี 3 เพิ่งสอบเสร็จไปเมื่อสองวันก่อน เหลือแต่การสอบของปี 1 และปี 2 ที่มีวิชาเรียนมากกว่า กับปี 4 ยิ่งแทบไม่เข้ามหาวิทยาลัยยกเว้นช่วงส่งโปรเจคเท่านั้น ว่าที่นักศึกษาปี 4 แอบดมกลิ่นเย็นๆของว่าที่บัณฑิตเจ้าของอ้อมกอด คริสไม่ได้เจอพี่สิงโตมา 2 สัปดาห์แล้ว ในช่วงเทศกาลสอบที่เจ้าตัวต้องใช้เวลาในการเตรียมตัวและติวก๊วนนิว พี่สิงโตกลับไปบ้านที่นครปฐมเพื่อช่วยเรื่องงานขยายไร่ นี่เป็น’รายงาน’ที่เจ้าตัวแจ้งไว้ล่วงหน้าก่อนจะหายหน้าไป


ปิดเทอมนี้ คริสหมายมั่นจะไปฝึกงานที่ไร่อย่างจริงๆจังๆ เพราะเส้นทางที่ก้าวอยู่ตอนนี้แม้จะค้นพบในภายหลังว่าไม่ใช่ แต่เมื่อเดินมาไกลเกินกว่าครึ่งทาง การทุ่มเทเรียนรู้สิ่งที่เป็นอยู่และเริ่มขยายเส้นทางไปยังสิ่งที่ตัวเองรักก็น่าสนุกไม่น้อย พี่ณัฐเอ่ยย้ำเสมอว่าหากต้องการกลับเข้าเรียนปริญญาตรีในสายเกษตรนั้น ไม่ขัดข้อง ไม่ว่าเรื่องเงิน หรือความคิดเห็นใดๆ แต่คริสกลับมองว่า การเรียนรู้วิชาการเกษตรในประเทศที่เจริญด้วยอุตสาหกรรมเกษตรแบบนี้ มีที่ให้เข้าไปค้นหาเรียนรู้มากมาย


“งานไร่หนักนะ เตรียมเหนื่อยได้เลย” คริสนึกถึงคำพูดของคุณแม่รัตน์ เดือนที่แล้วที่กลับไปเยี่ยมเยียน ก็ฝากฝังตัวเองขอเป็นคนงานไร่ไว้ล่วงหน้า คุณแม่ยิ้มยินดี พร้อมส่งสายตาดูเจ้าเล่ห์ อืมมม สายตาเหมือนเมื่อกี้เลย แม่ลูกช่างถอดกันมาจริงๆ


“มาตอนไหนครับ” รู้ว่าวันนี้จะมาตามที่นัดหมายกันไว้ แต่ไม่คืดว่าจะมาเสียเช้าแบบนี้


“ออกจากบ้านมาตอนตี 5” พูดไปพลางสูดกลิ่นหอมๆที่ซอกคอไปพลาง


“ทำไมรีบออกมาล่ะครับ รอให้สว่างก่อนก็ได้” คริสเอ่ยด้วยความห่วงใย


“คิดถึง…” คนพูดน้อย แต่แสนตรงไปตรงมา


คนฟังหน้าแดงซ่าน แล้วจะตอบอะไรออกไปได้ นอกจาก...

“ผมก็คิดถึง…”


จาก 10 นาทีกลายเป็น 20 นาที คนสองคนไม่เอ่ยคำใดเพิ่ม ทำเพียงแลกไออุ่นผ่านสัมผัสกอดทดแทน 2 สัปดาห์ที่หายไป


เจ้าของห้องค่อยๆขยับตัวออกจากอ้อมกอดของคนที่หลับไปแล้ว ใบหน้าคนหลับดูเหน็ดเหนื่อย ไม่รู้ว่างานที่ไร่เยอะขนาดไหนถึงทำให้พี่สิงโตดูเหนื่อยขนาดนี้


ผมจะไปช่วยด้วยนะครับ คริสตั้งความหวังในใจ จุมพิตเบาไปที่หน้าผากเพราะกลัวคนหลับจะตื่นเอาเสียก่อน และลุกไปจากเตียงโดยไม่ทันได้เห็นรอยยิ้มที่มุมปากคม


แซนวิชและกาแฟ มื้อเช้าง่ายๆหลังจากอาบน้ำแต่งตัว เพราะจะไม่อยู่คอนโดอีกพักใหญ่จึงไม่อยากเก็บอาหารสดไว้ในตู้


“หอมมมม” คนเพิ่งตื่นสวมกอดพ่อครัวที่กำลังเตรียมมื้อเช้าง่ายๆ บวกกำไรเพิ่มจากการหอมแก้มนุ่มๆไปฟอดใหญ่


“หิวรึยังครับ?” คริสหันกลับไปถาม  แม้เจ้าตัวอยากจะเอามืออุดจมูกคนหอมจริงหอมจังเสียจริง


“หิว” คำตอบน่ะสั้น แต่สายตานี่สิ ความหมายแฝงแสนไม่สั้น การคบหากันจนถึงตอนนี้ จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าหิวของพี่สิงโตด้วยสายตาแบบนี้มันคืออะไร


“เอาไว้กลับพรุ่งนี้แทนไหม” นั่นไง มาละ


“บอกคุณแม่ไว้แล้วว่าจะไปวันนี้ ห้ามเลื่อนครับ” ใจน่ะอยากจะตอบตกลง แต่ก็ไม่ควรทำให้ผู้ใหญ่รอ เมื่อสัญญากับคุณแม่ไว้แล้วว่าวันนี้จะเริ่มฝึกงานไร่ จะผิดคำพูดได้อย่างไร


“เดือนหน้าเอิร์ธมีแข่ง ผมจะขอวันพักคุณแม่อยู่ต่ออีก 2 วันนะครับ” คนต่อรองกอดเอวคนตรงหน้าที่ทำหน้านิ่ง


ฟอดดด “ชักต่อรองเก่งขึ้นแล้วนะ” ชายหนุ่มยิ้มขำ คลายอ้อมกอดออก


“แพ็คแซนวิชไปกินบนรถได้ไหม พี่ต้องไปทำธุระให้แม่ก่อนน่ะ”


“หืมมมม ไปไหนครับ?”



อยุธยา…


นานแล้วที่ไม่ได้ไปจังหวัดที่เป็นบ้านเกิด คิดถึงเหลือเกิน จากกรุงเทพถึงเขตจังหวัดใช้เวลาไม่นาน คริสยังไม่รู้ว่าธุระที่คุณแม่ฝากให้มาทำคืออะไร แต่แค่ไปตามเส้นทางที่จดจำได้ตั้งแต่สมัยเด็กจนถึงมัธยมก็ทำให้เจ้าตัวรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย


รถพาเลี้ยวไปยังถนนสายรอง คริสยังไม่รู้ว่ารถจะไปยังเส้นทางไหนต่อ แต่ถนนเส้นนี้ วิวทิวทัศน์แบบนี้ ยิ่งพาให้เจ้าตัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ รั้วประตูบ้านใหญ่ที่ดูเหมือนเพิ่งทำใหม่เปิดออก ถนนขนาดพอดีรถ 1 คันที่เต็มไปด้วยต้นไม้สูงสองข้างทาง ใจที่ยิ่งเต้นแรงพาให้น้ำอุ่นมาเอ่อคลอในสายตา


บ้านเรือนไทยตรงหน้า แม้จะดูเก่าและโทรมลง แต่ไม่เคยเปลี่ยนไปจากความทรงจำที่ประทับอยู่ในหัวใจ ที่ๆเขาเกิด เติบโต และจากไป บ้านแสนรักที่คิดว่าคงไม่มีวันกลับมาได้อีกแล้ว


ตอนนี้ เวลานี้ คริสไม่รู้เลยว่าทำหน้าแบบไหนกัน ความรู้สึกเหมือนล่องลอย เห็นเพียงพี่สิงโตเดินมาเปิดประตูรถ ปลดเข็มขัดนิรภัย จับจูงมือเดินพาไปรอบตัวบ้าน ความทรงจำวัยเยาว์ซ้อนทับไปตามสถานที่ต่างๆ  เท้าสองคู่เดินก้าวมาถึงศาลาริมน้ำ ลมเย็นลอยเอื่อย กลิ่นดอกแก้วใกล้ๆกำจายรอบ


มือเรียวจับกระชับแน่นกว่าเดิม คริสเงยหน้าขึ้นมอง ภาพสายตาพร้อมรอยยิ้มแสนอบอุ่นที่คุ้นเคย มีเพียงเขาเท่านั้นที่ได้รับรอยยิ้มเช่นนี้


“พี่ตั้งใจว่าจะทำที่นี่ใหม่ พื้นที่มันถูกปล่อยว่างไว้นานมาก บางจุดคงต้องปรับสภาพดินใหม่ ทำเรือนปลูกผักไฮโดรโปริกส์ด้วยดีไหม? เรือนไทยพี่ขอให้แม่ช่วยคุยกับลุงที่เป็นคนทำบ้านที่นครปฐม ช่วยดูแล้วจะพยายามปรับให้เหมือนเดิมมากที่สุด บอกไม่ได้นะว่าจะกลับมาดีเหมือนเดิมรึเปล่า คริสคงต้องเผื่อใจไว้หน่อยนะ” คำอธิบายแสนยืดยาวจากคนพูดน้อย


“พี่สิง… พี่ซื้อที่นี่?”


“อ่าาาา ก็ไม่เชิงหรอกนะ แม่ปล่อยกู้ ถึงแม้ว่าชื่อจะเป็นของ’เรา’ แต่แม่ยังยึดโฉนดจนกว่าจะผ่อนหมด พูดง่ายๆคือตอนนี้พี่จนมาก ต้องรีบทำไร่นี้ให้กลับมาสร้างรายได้ให้เร็วที่สุด เราคงต้องเหนื่อยกันนานหน่อย คริสไหวไหม”


เดี๋ยวนะ อะไรกัน สมองคริสมึนงงกับคีย์เวิร์ดต่างๆในคำพูดของพี่สิงโต


“ที่ของเรา ??” คริสเอ่ยย้ำคำที่ก้องอยู่ในหัว


“แม่บอกว่า ถ้าจะซื้อ ก็ต้องใส่ชื่อสองคน ไม่งั้นอด ดูเหมือนลูกชายคนเล็กคงได้มรดกหมดแหงๆ” ชายหนุ่มพูดไปยิ้มไป


“ผม… ผม…” ทำไมต้องทำขนาดนี้กันนะ


คนตรงหน้าเหมือนจะอ่านใจจากท่าทางสับสนนั้นออก ชายหนุ่มดึงตัวคริสเข้ามากอดแนบแน่น


“จำความฝันของพี่ได้ไหม? smartfarm เราจะเริ่มจากที่นี่ พอได้แนวทางที่ถูกเราจะเอาไปปรับใช้กับไร่ไกรสร พี่อยากให้คริสช่วย พี่คงทำที่นี่คนเดียวไม่ได้แน่ๆ ช่วยพี่ได้ไหม เงินเดือนปีแรกๆคงไม่ค่อยเยอะเท่าพนักงานบริษัทหรอกนะ”


“ราคาที่ไม่ใช่น้อยๆ กี่สิบปีจะจ่ายแม่หมดกันครับ” คริสไม่คิดจะปฏิเสธคำชวน ความฝันของพี่สิงโต บนที่แห่งนี้ ต่อให้ทำงานฟรีเขาก็ไม่ว่ากระไร


“แม่ยกดอกเบี้ยให้เป็นของขวัญแต่งงาน เพราะฉะนั้นเราผ่อนแค่เงินต้นพอ ส่วนงานซ่อมเรือนแม่ทำให้เป็นเรือนหอด้วย ลูกชายคนเล็กให้น้อยกว่านี้ได้ที่ไหน” อ้อมกอดกระชับแน่นขึ้นเมื่อพูดถึงการแต่งงาน


“ใครจะแต่งงานกัน...” คนในอ้อมกอดขยุกขยิกหวังจะหลุดออกจากคนที่ทำให้หน้าร้อนไปหมด


“หึ เป็นหนี้กันสองคนแล้ว ไม่แต่งก็ต้องอยู่ช่วยกันทำงานใช้หนี้ล่ะ”


ลูกหนี้ทำหน้ามุ่ยใส่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม รอยยิ้มอันแสนสดใสดั่งสายรุ้งงามยามหมดฝน


“ขอบคุณครับ ขอบคุณ ที่รัก...” ประโยคหวานๆแสนสั้นจากคริส ที่ดูจะตีความได้สองความหมาย


แต่สำหรับสิงโต เขาขอตีความไปทั้งสองอย่างเลยดีกว่า ควรตอบไปแบบไหนดีล่ะ


คนพูดน้อยเลือกจะเก็บคำ ก้มหน้าไปยังใบหน้าขาวๆเพื่อมอบสัมผัสหวานๆแทนคำพูด


ฝนตกปรอยๆในวันที่ฟ้ายังเจิดจ้า สัญญาณของฤดูฝนที่คริสรักหนักหนา กลิ่นดิน กลิ่นไม้ และกลิ่นเย็นๆราวกับฤดูหนาวของใครบางคน หากความอบอุ่นนั้นไม่เคยคลาดคลา คงเป็นสิ่งที่ชายหนุ่มขาดไม่ได้อีกต่อไป…


จบบริบูรณ์

.......................................................................


ถ้าใครได้อ่านในทวิตเรา จะเห็นว่าเราเคยบอกว่าเราเขียนตอนจบไว้แล้ว

เราพูดจริงๆค่ะ เราเขียนตอนนี้เมื่อเดือนที่แล้ว (ตอนนั้นเขียนไปถึงประมาณตอน 10)

จะเห็นว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนจะดูมีความเป็นคู่รักขึ้นเยอะ

พี่สิงเวลาพูดเรื่องเป็นการเป็นงานจะพูดเยอะค่ะ แล้วยิ่งเป็นเรื่องบ้านอยุธยา

แล้วยิ่งพูดเยอะเพราะยิ่งพูดม้ากมาก เพราะได้แต่งเมีย 555


หวังว่าจะ feel good ไปด้วยกันนะคะ ยังมี SP ให้ได้อ่านกันนะคะ

เจอกันวันที่ 30 ค่ะ รักและคิดถึงกันด้วยน้าาาาาา




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

352 ความคิดเห็น

  1. #319 Bebeby (@bebebaekbaek) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:10
    บรรยากาศอบอุ่นใจมากค่ะ มันดีมากๆเลย เราเห็นถึงการเริ่มต้นใหม่ที่เป็นการเริ่มต้นใหม่จริงๆ ขอบคุณนะคะ
    #319
    1
    • #319-1 ohoaha (@setsu-chin) (จากตอนที่ 54)
      17 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:27
      ขอบคุณที่ติดตามมาจนถึงตอนนี้นะคะ ^ ^
      #319-1
  2. วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 13:35
    ละมุนละไมมากอบอุ่นจนรู้สึกอิจฉาความรักของเค้า
    #157
    1
    • #157-1 ohoaha (@setsu-chin) (จากตอนที่ 54)
      22 ตุลาคม 2560 / 13:52
      อิจฉาจนอยากไปส่องชีวิตในไร่ที่อยุธยาเลยค่ะ
      #157-1
  3. #128 Anjinmei_muay (@muayja007) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 12:45
    ชอบมากกกกก เสียดาย อยากให้ยาวกว่านี้(แอบโลภ555) มีโครงการเขียนเรื่องอื่นมั้ยคะ ? รอติดตามๆ ชอบสำนวนการเขียนจุง ^^
    #128
    1
    • #128-1 ohoaha (@setsu-chin) (จากตอนที่ 54)
      15 ตุลาคม 2560 / 15:34
      มีคิดไว้ในใจเหมือนกันค่ะ แต่อยากให้เคลียร์สมองพี่สิงโตน้องคริส ณ ไร่ไกรสรออกก่อน น่าจะอีกสักพัก :)
      #128-1
  4. #127 Atchyfone (@Atchyfone) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 09:56
    ติดอยู่เรื่องนึงค่ะไรต์ ตอนที่คริสต้องทิ้งอยุธยามาและทิ้งเพื่อนรักมาคนนึง คนนี้ใช่พี่สิงไหมคะ <เอะ หรือเราสับสนเอง> 

    จบแบบหวานละมุนมากค่ะ คนพี่ก็จะเจ้าเล่ห์ขึ้นหน่อยๆ
    #127
    1
    • #127-1 ohoaha (@setsu-chin) (จากตอนที่ 54)
      15 ตุลาคม 2560 / 10:02
      ที่อยุธยาคริสไม่มีเพื่อนสนิทเลยค่ะ ตอนที่ต้องไปเรียนกรุงเทพฯก็ไม่ค่อยอยากไปนักเพราะตัวเองชอบชีวิตในสวนมากกว่า

      ขอบคุณที่ชอบตอนจบนะค้าาาา
      #127-1
  5. #125 Pai_rr (@Pai_rr) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 23:30
    จบแล้วอะต้องคิดถึงมากๆแน่เลยค่ะ
    #125
    1
    • #125-1 ohoaha (@setsu-chin) (จากตอนที่ 54)
      15 ตุลาคม 2560 / 06:53
      คิดถึงก็กลับมาอ่านซ้ำให้หายคิดถึงเนอะ แล้วก็อย่าลืมกลับมาอ่านสเปฯวันที่ 30 นะคะ :)
      #125-1
  6. #124 Nabhat (@Nabhatrapee) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 18:15
    อย่าเพิ่งโจ๊บบบบบบบบบบ ถึงมีสเปวันที่ 30 ก็ยังอยากอ่านอีก มีไม่กี่เรื่อง ที่อยากให้ยืด ช่วยยืดหน่อยเถอะ อยากจะบรรยายอะไร ก็ยินดีจะอ่าน มันค้างงงง มันยังไม่อยากให้จบ อันนี้เรื่องจริงนะคะ

    กล่าวถึงบ้านที่ "อยุธยา" ตั้งแต่ตอนแรกเลยโดยนายแสงแดด บอกว่าจะพาไป ก็มัวแต่พาไปทะเลอยู่นั่น (มองบน) สุดท้ายเห็นไหม พี่สายลม คนที่คิดจะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิตต่างหาก ที่เป็นคนพามา เป็นคนทำทุกอย่างเพื่อเป็น "ของขวัญ" สุดพิเศษ บิ๊กเซอร์ไพรส์ (ถึงจะต้องช่วยกันใช้หนี้ก็เถอะ) โอ้ยยย จะสรรหาคำพูดไหนมาบรรยายความแสนดีของพี่สายลมของเราดีล่ะนี่ มันไม่หมดจริง ๆ

    ตอนนี้กับตอนที่แล้ว มันช่างแตกต่าง อีคนที่ถูกเลือกตั้งแต่แรก พอไม่ได้รับการเลือกปุ๊บ ฟูมฟายอกหักอยู่ 4 เดือน มันช่างใจง่าย เดินสะดุดกาน้ำชาแว่บเดียว บอกดีกว่ากาแฟถ้วยเก่า (ขอยืมคำไรท์หน่อย...แม่ม)

    แล้วมาตอนนี้สิ คู่รักที่กว่าจะเลือก และถูกเลือก เขาสร้างอนาคตด้วยกัน ในสถานที่ที่เป็นที่ผูกพันที่สุดในชีวิตของน้อง ทำให้เรารู้สึกว่า พี่สายลมช่างรักน้องสายรุ้งเสียจริง ๆ (คือบ้านที่นี่ ไม่ซื้อคืนมาก็ได้ใช่ไหมล่ะ แบ่งที่จากในไร่ไกรสร หรือที่ไหนก็ได้) ส่วนคุณแม่รัตน์นี่ไม่ต้องพูดถึง ทั้งรักและเอ็นดูมาแต่วันแรกที่มาเยือน เหมือนจะรู้ว่า จะได้มาเป็นครอบครัวเดียวกัน

    เขาทั้งคู่จะอยู่กันด้วยความรัก ความอบอุ่น ความเข้าใจ อยากเห็นเขาใช้ชีวิตร่วมกัน "บ้านเรือนหอ" ที่อยุธยา คงเป็นสถานที่ที่อบอวลไปด้วยความรักจริง ๆ น้องคงมีความสุขมาก (คิดไปล่วงหน้า น้ำตาซึมไปกับน้องสายรุ้งก่อนแล้ว)

    ~~~โฮม~~~

    ฟิคเรื่องนี้ อ่านไปอ่านมา ทำไมเหมือนเราไปอยู่ข้างบ้านเขาเลยอ่ะ

    จะวอแว จะอ้อนวอนกอดเข่า จะออดอ้อน จะยังอยากอ่านต่อ
    #124
    3
    • #124-2 Nabhat (@Nabhatrapee) (จากตอนที่ 54)
      14 ตุลาคม 2560 / 19:26
      ได้หมดเลยค่ะ คู่รักกับเดอะแก๊ง กับครอบครัว ชีวิตต่อจากนี้ คือเราก็ไม่รู้ว่าไรท์แต่งสเปอะไรไว้แล้วบ้าง แต่ในแต่ละ cpt ที่ผ่านมา มันยังต่อได้ มันยังไม่หมด เหมือนที่ไรท์บอกยังขยี้ได้ไม่สุด

      เอาเถอะ ลงอะไรก็อ่านค่ะ ไม่ได้ต่อปากต่อคำกับไรท์ละ คงจะเฉา นี่ก็วอแวไว้หลายเรื่อง แต่เรื่องนี้ ยาวเหยียดสุด ๆ ละ

      ป.ล. ตอนนี้พี่สายลมของเราพูดเยอะสุดแล้วม้างงงง น้องมัวแต่อึ้ง พูดอะไรไม่ออก
      #124-2
    • #124-3 ohoaha (@setsu-chin) (จากตอนที่ 54)
      14 ตุลาคม 2560 / 20:02
      ถ้าหล่นเป็นดอกพิกุลทองคงจะใช้หนี้แม่รัตน์ได้ละคะ
      ส่วนสเปฯรออ่านดูหวังว่าจะชอบน้าาาาา
      #124-3
  7. #123 kun_kontoh (@kun_kontoh) (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 17:36
    จบแล้ว รวมเล่มไหมคะ ^^
    #123
    2
    • #123-1 ohoaha (@setsu-chin) (จากตอนที่ 54)
      14 ตุลาคม 2560 / 17:50
      ขอบคุณนะคะที่ชอบ แต่เราไม่มีประสบการณ์การทำหนังสือเลยค่ะ เห่ๆ
      #123-1
    • #123-2 kun_kontoh (@kun_kontoh) (จากตอนที่ 54)
      15 ตุลาคม 2560 / 10:34
      https://my.dek-d.com/nnpt2012/writer/view.php?id=989039

      มีคำอธิบายอยู่นะคะ ขั้นตอนรวมเล่มฟิค ลองอ่านดูน้าาาาา
      #123-2