[รวมเล่ม] (Yaoi) Season Change [SingtoxKristxGod]

ตอนที่ 29 : แฟน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,436
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    29 ก.ย. 60

แฟน



tumcial แหมๆๆๆ ถ่ายรูปคู่กันแบบนี้ มีความแฟนจริงเลยนะครับ คุณปราชญา


ในช่วงเกือบเที่ยงของวันที่สองของทริป อยู่ๆพี่น้องไร่ไกรสรก็ถูกดึงเข้า Group ปริศนาที่ตั้งชื่อว่า “เฉพาะกิจ” แล้วสิ่งที่ตามมาคือรูป รูปถ่ายป้ายห้วยน้ำดังซึ่งเขาสองคนยืนกันคนละด้านพร้อมกับทะเลหมอกที่ลอยอยู่ไกลๆ นั่นเป็นรูปที่สิงโตส่งเข้ากรุ๊ปไร่ไกรสรที่ดูไม่ได้แปลกตาหรือดูเป็นรูป’คู่’ อย่างไรเลย


theearth ยินดีด้วยครับพี่สิงโต

        newwie เฮ้ยๆๆๆ จริงอ่าาา เพื่อนกูออกเรือนแล้ว (แม่ดีใจ ฮึก ฮึก)

เลิกแซวเถอะ


หลังข้อความห้ามปรามของสิงโตส่งออกไป สติ๊กเกอร์ไลน์ทำท่าทางตกใจกลัวจากนิวก็ส่งกลับมา พร้อมสติ๊กเกอร์ sorry ของเอิร์ธส่งมาติดๆกัน สำหรับคนที่ถูกแซวอีกคนนึงได้แต่ยืนอ่านข้อความหน้าแดงๆ ทำตัวไม่ถูกคิดไม่ออกว่าควรตอบไปกลับไปอย่างไร


tumcial ฮั่นโน่ววววว คุณสิงมีปกป้องนะครับ


เมื่อเห็นว่าเพื่อนยังคงรังควาญจึงเลือกจะไม่ตอบความให้ยืดยาว หันไปมองคนข้างกายที่ยังนั่งอ่านข้อความที่ส่งมาอยู่ฝ่ายเดียวจากกลุ่มคนภาคกลาง


“พี่~~~” น้ำเสียงของคริสดูเขินอายทั้งที่ยังอ่านข้อความอยู่ สิงโตนึกสงสัยจึงเปิดโทรศัพท์เพื่อเช็คข้อความอีกครั้ง


แม่รัตน์ คริสจ๊ะ เรียกแม่ได้แล้วนะลูก


ไม่ต้องเดาก็รู้ ช่วงเย็นคงได้ข้อความทำนองเดียวกันจากพี่เสือที่คงเพิ่งได้อ่านหลังกลับจากไร่



ตอนนี้พี่น้องสายรหัสบุญธรรมที่เพิ่งเปลี่ยนสถานะในไม่กี่ชั่วโมงอยู่ในอำเภอปาย โรงแรมที่พักนั้นอยู่นอกเมืองเพื่อให้ได้ความสงบอย่างแท้จริง ความสงบตามแบบของสิงโตซึ่งไม่ใช่แนวทางของอ๊อฟเลยสักนิด  วางแผนไว้นานมากแล้วสินะ เพราะที่พักแสนสงบนี้น้อยห้องแต่ได้รับความนิยม เพื่อนสนิทของเขาคงตั้งใจไว้นานแล้วที่จะล็อคตัวเขาทั้งสองมาที่แห่งนี้


ไอ้อ๊อฟ คำขอบคุณก่อนหน้าขอเปลี่ยนเป็นคำด่าแทน เพราะห้องที่นี่มีแต่เตียงคิงไซส์เพียงอย่างเดียว แม้คืนที่ผ่านมาเหมือนคืนแสนหวานที่คนสองคนขอคบกันและนอนอยู่ในอ้อมกอดกันและกัน แต่ก็เพราะอารมณ์และบรรยากาศนุ่มนวลที่ปิดกั้นสามัญสำนึกไม่ให้คิดอื่นไกลไปกว่านอนชิดใกล้ เฮ้อ ไอ้เพื่อนเวร


“พี่ไม่ต้องคิดมากนะครับ ผมโอเค” คริสหันมาบอกคนข้างๆที่ยืนทำหน้ากังวลหลังเปิดประตู


“อ่าาา ผมหมายถึงว่า เรานอนที่นี่ได้ปกติครับ เหมือนปกติน่ะครับ คือ...” คนละล่ำละลักอธิบายความเพื่อไม่ให้ถูกเข้าใจเป็นอย่างอื่น


“หึ เข้าใจแล้ว” มือเรียวสัมผัสที่หัวเบาๆ ‘แฟน’ของเขาที่ดูยังประหม่ากับสถานะใหม่แบบนี้ช่างดูน่าเอ็นดูเสียจริง


ข้าวของถูกวางไว้บนโซฟาอย่างง่ายๆ คนขับรถที่วันนี้ต้องตื่นเช้าไปดูทะเลหมอกแล้วต้องขับรถต่อ แม้ไม่ไกลแต่ความเหนื่อยข้ามวันก็ทำเอาล้าพอดู


“ผมว่าพี่สิงโตนอนพักสักงีบดีกว่าไหมครับ เดี๋ยวตอนบ่ายๆเราค่อยออกไปข้างนอกก็ได้” คริสออกความเห็น


“อืมมม” ชายหนุ่มเดินตรงไปนอนที่เตียง เพียงครู่สติก็วูบหลับไป


การได้หลับลึกเพียงช่วงสั้นๆทำให้รู้สึกสดชื่นได้ดี สิงโตตื่นมาหลังจากการงีบไปเพียง 30 นาทีเท่านั้น สายตามองหาคนร่วมห้อง จึงมองเห็นว่าสัมภาระได้ถูกจัดวางเป็นระเบียบแล้ว กระเป๋าเสื้อหายไปอยู่ในตู้ กระเป๋ากล้องถูกวางไว้บนโซฟาหากแต่ถูกเปิดออก หันไปด้านระเบียงจึงพบคนตัวขาวนั่งเล่นพร้อมกล้องของเขา ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆ รู้ได้ว่าตอนนี้คนนั่งดูรูปคงมีความรู้สึกเช่นไร


“ความลับแตกแล้วสินะ” เสียงสิงโตดังขึ้นในความเงียบ คนถือกล้องสะดุ้งตัวเพราะถูกจับได้ว่าถือวิสาสะหยิบกล้องอีกฝ่ายมาเปิดแบบนี้ คริสหันมามองทั้งที่ยังหน้าแดง แต่ต่อให้ไม่หันมาชายหนุ่มก็รู้ได้ เพราะเพียงมองจากด้านหลังก็เห็นหูเจ้าของนั้นแดงฉาดเสียขนาดนั้น


คริสที่จัดข้าวของแล้วเสร็จนั้น นึกอยากดูรูปสวยๆจากในกล้องระหว่างนั่งรอคนบนเตียงพักผ่อน เขาจึงตัดสินใจเดินไปหยิบกล้องแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ระเบียงที่รับลมเย็นสบาย รูปเช้าวันนี้เต็มไปด้วยทะเลหมอก มีรูปเดี่ยวของเขาหลายรูป และไม่มีรูปตากล้องสักไฟล์ นึกในใจว่าวันนี้คงต้องขอเป็นคนถ่ายเจ้าของกล้องเพื่อให้ได้บันทึกความทรงจำเสียบ้าง เลื่อนจนไปถึงรูปเมื่อวาน รูปแรกที่เขาเห็นคือตัวเขาเอง แสงสีส้มยามเย็นสาดใบหน้าให้กลืนไปสีสันนั้น และภาพถัดๆไปก็เป็นภาพของเขาเพียงอย่างเดียว มันทำให้ใจเขาเต้นแรงซ้ำแล้วซ้ำเล่า


“เขินให้ชินนะ คงต้องได้เห็นรูปตัวเองอีกเยอะ” คนที่ยืนอยู่ส่งมือมาขยี้หัวเบาๆ แล้วเดินกลับเข้าไป


“พี่สิงงงง” น้ำเสียงแง่งอนที่เจ้าตัวส่งลอยกลับมา


คนเป็นพี่รู้ดี ว่าคงต้องเป็นหน้าที่ของเขาที่จะทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลง ความขัดเขินนั้น  หากเข้าใกล้มากไปก็มีแต่จะทำให้บรรยากาศยิ่งประดักประเดิด ค่อยเป็นค่อยไป ปล่อยให้ทุกอย่างเดินไปด้วยตัวของมันเอง ดีที่สุดแล้ว


ถนนคนเดินในตัวเมืองปายคึกคักมาก คราคร่ำไปด้วยนักท่องเที่ยวหลายสัญชาติราวกับที่นี่ไม่ใช่หมู่บ้านเล็กๆในเขาแสนไกล นี่เป็นวิวัฒนาการที่คงไม่สามารถจะหยุดชะงักมันได้ หากทำอย่างไรที่จะให้สิ่งที่เป็นอยู่คงอยู่และสอดรับกับสิ่งใหม่ที่เข้ามาอย่างกลมกลืนเสียมากกว่า


คริสแอบมองสิงโตที่เดินอยู่ข้างๆ ชายหนุ่มดูข้าวของไปเรื่อยเปื่อย กล้องที่เปลี่ยนเป็นเลนส์ขนาดเล็กเพื่อความสะดวกถูกใช้เป็นระยะ ตอนนี้คนลอบมองยังไม่รู้ว่าต้องทำตัวอย่างไร ควรแสดงท่าทีแบบไหน เพราะรู้จักกันมาในสถานะพี่น้องกว่าปี แต่เพียงข้ามคืนทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ใจนึงก็รู้สึกอาย ใจนึงก็กลัว กลัวว่าคนข้างๆจะคิดว่าเขาไม่เต็มใจ  ความคิดกลับไปกลับมาทำให้ความระมัดระวังขาดหาย เงยหน้ามาอีกที ก็เจอแต่คนแปลกหน้ามากมาย คนคุ้นเคยหายไป หันซ้ายขวาก็มีแต่นักท่องเที่ยวและร้านค้าเพียงเท่านั้น


ความกังวลเกิดขึ้นอึดใจ พลันสัมผัสอุ่นๆที่มือทำให้เขาหันไป เป็นพี่สิงโต คนตรงหน้าไม่พูดหรือบ่นความป้ำเป๋อของเขาแต่อย่างใด ทำเพียงกระชับมือให้แน่นขึ้นและเดินต่อ เดินไปด้วยกัน


คนรักสันโดษสองคนใช้เวลากับความวุ่นวายในเมืองอย่างแสนสั้น เห็นตรงกันว่ากลับที่ห้องเพื่อพักผ่อนและเตรียมพร้อมในการเดินทางสำหรับวันพรุ่งนี้จะดีกว่า สิงโตให้คริสเข้าอาบน้ำให้คลายเหนื่อยก่อน ส่วนตนนั้นถ่ายรูปวิวภายนอกที่มีพระจันทร์เสี้ยวลอยเด่นที่ริมระเบียง


“พี่ครับ” สิงโตหันกลับไปยังเสียงข้างหลัง


ซองเล็กถูกยื่นมาอยู่ตรงหน้า


“ใส่ให้ทีได้ไหมครับ” เสียงร้องขอนั้นแลดูจะติดขัดเคอะเขิน


สร้อยคอที่มีจี้หยดน้ำถูกคล้องลงบนคอขาวของคนตรงหน้า สิงโตขยับเลยข้ามไหล่เพื่อให้เห็นตะขอชัดขึ้น ความใกล้ชิดทำให้ได้กลิ่นสบู่อ่อนๆ ตัดใจดึงตัวกลับมา กลับเห็นคริสหลับตาปี๋เสียอย่างนั้น ทำท่าทางน่าเอ็นดูอีกแล้ว มือเรียวจึงวางลงบนกลุ่มผมคนน่าเอ็นดูซึ่งทำให้อีกฝ่ายต้องลืมตากลับมา


“ทำเหมือนที่เคยทำนั่นแหละ ค่อยเป็นค่อยไป ไม่ต้องคิดมาก เข้าใจไหม”


คริสนิ่งไปเพียงครู่จึงคลี่ยิ้มตอบรับกลับมา แต่พลันหน้าก็แดงซ่านกลับมาอีกครั้งด้วยคำพูดพร้อมรอยยิ้มแสนอ่อนโยน เป็นรอยยิ้มที่เขาคิดเข้าข้างตัวเองได้ไหมว่าเป็นเขาที่ได้พบเจอมันบ่อยที่สุด



“เป็นแฟนกันแล้วนะ…”


...............................................................................


อร้ายพี่สิงมีความแฟนจริงๆนะคะ ค่ำที่แล้วขอคบ ค่ำนี้ประกาศย้ำซ้ำเป็นทางการให้ชาวรีดฯรับทราบโดยทั่วกัน
เพื่อนสนิทพี่สิงไม่ธรรมดาค่ะ มี contact ทุกคน สร้างกรุ๊ปเฉพาะกิจแสดงความอิจฯล้วนๆ
เรามีความเอ็นดูคนน้อง คือใส่ใจแต่ยัังทำตัวไม่ถูก
ใส่สร้อยมาได้เองเป็นปีๆ มาขอให้'แฟน'ใส่ให้แบบเขินๆ อ่อยมากข่ะ ไรท์บอกเลย
แล้วการยืนหลับตาปี๋คืออะไรคะ อายเหรอ หรือรออะไรที่จะตามมาหลังการใส่สร้อย
ถ้าเป็นอย่างหลัง ก็อยากจะหัวเราะใส่ว่า นกค่ะ คริส วันนี้หนู นก

เด็กๆคบกันแล้ว ไรท์ก็รมณ์ดีมากๆ เขียนเครียดมาตั้ง 27 ตอน
เมื่อวานก็มีรีดฯมาเม้นท์ตอนที่ 27 ว่าเมื่อไหร่จะคบกันคะ พออ่านตอนที่ 28 แล้วคงจะดีใจละเนอะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

352 ความคิดเห็น

  1. #295 thoophom (@baiboonsri) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:37
    โอ้ยยความแฟนนี้
    ..เป็นแฟนกันแล้วนะ..
    รู้มั้ยว่าทำให้ใครบิดอยู่ตอนนี้555
    ฉันหลงรักคู่นี้เหลือเกิน
    ฉันหลงรักแม่รัตน์.."เรียกแม่ได้แล้วใช่มั้ย"
    ฉันรักก๊วนเพื่อนออฟเพื่อนนิว.."ลูกแม่ออกเรือน555"
      ฉันรักฤดูหนาว55555
    โปรดให้อภัยรีดฯนะไรท์..เราไม่ไหวคริคริ
    #295
    1
    • #295-1 ohoaha (@setsu-chin) (จากตอนที่ 29)
      14 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:43
      จ้าาาา​ หายตัวบิดยัง​ เดี๋ยวเมื่อยนะคะ​ หุหุ​ ต้องบิดกันไปอีกหลายตอน​ 😚😚😚
      #295-1
  2. #57 Nabhat (@Nabhatrapee) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 11:53
    การที่น้องชายคนเล็ก ไม่ยอมเรียกคุณป้ารัตน์ว่า ?แม่? เป็นการเว้นระยะเพื่อรอเวลานี้สินะ คือถ้าเป็นแม่ของเพื่อน หรือรุ่นพี่คนอื่น ๆ การเรียกแม่เพื่อนว่าแม่ ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก แต่พอเป็นแม่ของคนที่มีใจหวั่นไหวให้อยู่ น้องคงจะรู้สึกตะขิดตะขวงใจ หากต้องเรียกในเวลานั้น แต่มาวันนี้ น้องคงจะเรียกได้เต็มปากเต็มคำ อาจมีต้องเขินอายกับการเรียกแม่ เพราะอยู่ใน ?สถานะใหม่? ที่ไม่ใช่ ?น้องชายคนเล็ก? ของครอบครัวไกรสรแล้ว แต่คิดว่าไม่นานก็คงปรับชินได้เองเนอะ

    หากจะย้อนกลับไปนึกถึง ?ของขวัญปีใหม่? ริมระเบียงคอนโดหรู ที่ได้จากหนุ่มในฤดูร้อน เมื่อหลายปีก่อน อาจเทียบกันไม่ได้ เพราะระยะเวลาการคบกันของคนในฤดูร้อนกับคนในฤดูฝน คาดว่าคงผ่านไปสักระยะหนึ่งแล้ว แต่ก็อยากจะบอกว่าสุภาพบุรุษที่สุดในโลก ก็พี่ปี 3 คนนี้นี่ล่ะนะ ถึงแม้บรรยากาศที่ ?ริมระเบียง? แสนจะโรแมนติกเหมือนกัน อาจจะช่วยให้ความสัมพันธ์แน่นแฟ้นขึ้น แต่คนพี่ก็ไม่ได้เร่งเร้าอะไร จะด้วยระยะเวลาที่ได้พบเจอกัน สถานะใหม่ที่เพิ่งหยิบยื่นให้กัน หรือจะด้วยอะไรก็ตาม หากคนพี่จะหยิบฉวยโอกาสเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็คงพอทำได้ ดูท่าคนน้องก็ไม่ได้จะรังเกียจรังงอนกับการ ?ให้เล็ก ๆ น้อย ๆ? นี่นะ (เราปลายเปิดตรงนี้ไว้ เผื่อว่าจะมีการแสดงออกหลังจากวลีสั้น ๆ ในตอนนี้ ไปสู่การเริ่มต้นของตอนหน้า น้องจะต้องไม่นกสิ อิ อิ)

    ค่ำที่แล้ว หลังจากสร้อยที่มีจี้พระอาทิตย์ในฤดูร้อนหลุดร่วงไป วลีสั้น ๆ ?คบกับพี่เถอะ? ก็ได้นอนกอดไง

    ค่ำนี้ หลังจากสวมสร้อยที่มีจี้หยดน้ำในฤดูฝนจากคนในฤดูหนาว อีกวลีสั้น ๆ ?เป็นแฟนกันแล้วนะ? เขยิบสถานะแน่นอนแล้ว จะไม่มีสิ่งพิเศษอะไรเลยได้อย่างไร (ไม่นะ เราไม่ได้คิดไกลเท่ากับของคนในฤดูร้อนจริง ๆ เราย้ำคำว่า ?เล็ก ๆ น้อย ๆ? อีกครั้ง)

    เพื่อนสนิทของพี่ปี 3 ครับ ถึงเพื่อนพี่จะด่าพี่แทนคำขอบคุณ พี่ก็อย่าไปใส่ใจ พวกเราคนอ่านขอบคุณพี่หมื่นคำแทนก็ได้ ไม่ต้องไปง้อคำขอบคุณจากเพื่อนพี่เลยนะ

    ส่วนเพื่อนรักนักกีฬาทั้ง 2 เรารู้ว่าไม่ได้กลัวจริงจังกับอาการดุแบบเขินอายของ ?คุณแฟนทั้งสอง? ไม่ต้องมาเสแสร้งเลยนะ

    ว่าแล้ว เราต้องไปคิดค้นคำเรียกให้หนุ่มฤดูร้อน และฤดูหนาว เพื่อรองรับสถานะ ?แฟน? ล่ะสิ เรียกง่าย ๆ ไปก่อน ?คุณแฟนปี 2? กับ ?คุณแฟนปี 3? ละกันนะ
    #57
    2
    • #57-1 ohoaha (@setsu-chin) (จากตอนที่ 29)
      29 กันยายน 2560 / 13:09
      โหยยยยยยยยยยย รีดเดอร์อ่านเกมส์ออกแล้ว (มีความเกร็ง จะหาทางหลบไงดี)
      เรื่องแม่รัตน์นี่เป็นส่วนหนึ่งที่ตั้งใจไว้นั่นล่ะค่ะ

      สำหรับความสุภาพบุรุษที่สุดในสามโลกของพี่ปี 3 นั้น ก็เข้าใจถูกอีก พี่ปี 3 นั้นไม่รู้หรอกค่ะว่าน้องผ่านอะไรมาบ้าง ไม่สนไม่แคร์อยู่แล้ว เลยไม่อยากสร้างความกดดันใดๆในความสัมพันธ์ ส่วนคริสที่ผ่านอะไรๆมามาก เข้าใจดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้างไม่ช้าก็เร็ว คนนี้แหละกดดันตัวเองมากกว่า

      สำหรับเรื่อง?เล็กๆ น้อยๆ? ก็ไม่อยากจะทำให้เสียจุย แต่แบบว่าคืนแรกใจมันเผลอ คืนอื่นไม่มีเผลอใจอ่าค่ะ
      พี่สิงก็เป็นเงี๊ยะ น้องอ่อยหลายรอบละ ไม่เคยคว้าโอกาสบ้างเล้ยยยย

      คู่หูนิวเอิร์ธนี่เกรงกลัวข้อความพี่สิงโตค่ะ ถึงแม้จะรู้จักกัน แต่สำหรับสองคนนี้ พี่สิงโตก็ยังเป็นพี่รหัสหน้านิ่งเหมือนเดิม 555

      ส่วนหนุ่มฤดูฝน(เข้าใจว่าเม้นท์ชื่อผิด)และฤดูหนาวนั้น เอาชื่อไหนดีน้าาาาาา
      #57-1
    • #57-2 Nabhat (@Nabhatrapee) (จากตอนที่ 29)
      29 กันยายน 2560 / 14:55
      อุตส่าห์ปลายเปิดไว้ให้ เมนต์ตอบมาแบบนี้ เราเสียใจ และเราไม่อยากจะคาดคิดต่อไปเลยว่า ความสุภาพบุรุษในสามโลกของคุณแฟนปี 3 จะทำให้ไม่มีอะไรลึกซึ้งระหว่างกันเกิดขึ้นเลย และเพราะด้วยเหตุที่ไม่มีอะไรนี้ล่ะ จึงทำให้เมื่อหนุ่มฤดูร้อนกลับมา คุณแฟนปี 3 จึงหวั่นไหวได้ง่าย และคิดว่าอาจจะปล่อยมือคุณแฟนปี 2 คืนให้กับเขา อย่างที่โปรยหัวเรื่องเอาไว้ (ขอให้เราเดาผิด)

      คุณแฟนปี 2 ก็อุตส่าห์หลับตาปี๋รอ...คุณแฟนปี 3 นี่ก็ไม่ได้เรื่องได้ราว จะจุ๊บ จะหอม พอเป็นพิธีก็ไม่ได้ นี่คุณแฟนปี 2 จะนกจริง ๆ ใช่ไหม งอนไปเลยค่ะ งอนยาว ๆ คราวไหนอยากจะสัมผัสขึ้นมา เล่นตัวซะให้เข็ด

      ป.ล.เราเขียนผิดจริง ๆ ไรท์เข้าใจถูกแล้วค่ะ หนุ่มฤดูฝน กับ หนุ่มฤดูหนาว >_< จะมาร้อนกับหนาวได้ยังไง ฤดูฝนตบตาย 555
      #57-2
  3. #56 Pai_rr (@Pai_rr) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 09:42
    งุ้ยยเขินอะไรท์ แง้ววๆบับว่าๆๆ เป็นแฟนกันแล้วนะ กรี๊ดดดแรงเลยค่ะ น้องคริสนี้เกิดอาการมือเปลี้ยหรอคะลูก พอมีแควนแล้วมืออ่อนแรงใส่สร้อยเองไม่ได้ใช้ม้าาา
    #56
    1
    • #56-1 ohoaha (@setsu-chin) (จากตอนที่ 29)
      29 กันยายน 2560 / 10:28
      ชอบนิยาม มื้อเปลี้ย
      ขอบคุณนะคะที่กรีดร้องให้กับแฟนหมาดๆขอบสองคนนี้ ปลื้มมม
      #56-1