[รวมเล่ม] (Yaoi) Season Change [SingtoxKristxGod]

ตอนที่ 25 : เหมือนเดิม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,249
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    26 ก.ย. 60

เหมือนเดิม


ฝนตกโปรยปรายไปทั่วสวนสมุนไพร กระจายความชื้นให้พื้นใบเขียวชุ่มชื้นน่ามอง มือขาวยื่นออกไปรับน้ำจากหลังคา หลังคาของศาลาเล็กๆในสวนสมุนไพรที่ช่วยคุ้มแขกผู้มาเยือนไม่ให้เปียกชื้นจนป่วยไข้  มีเพียงสองผู้พักพิงใช้ประโยชน์จากที่แห่งนี้ พี่น้องสายรหัส 0064-0065 หรืออาจจะเปลี่ยนเป็นพี่น้องไร่ไกรสรแล้ว


คริสใช้เวลาตลอดปิดเทอมที่ไร่ไกรสรจนเกือบถึงวันสุดท้าย หากเพราะโดนคู่หูจากก๊วนส่งข้อความหาถี่จนต้องยอมมาเจอหน้าสังสรรค์ก่อนวันเปิดเทอม เรื่องเล่าของทริปผจญภัยเกาะใต้ถูกถ่ายทอดโดยนิวอยู่ฝ่ายเดียวเป็นชั่วโมง ก่อนจะเข้าสู่ขั้นตอนซักฟอกอย่างจริงจังของนิว


“ไปอยู่ไร่พี่สิงโตได้ยังไง?”  ~ “พี่ณัฐยกเลิกตั๋ว พี่สิงโตรู้เลยชวนไป”


“แล้วทำไมอยู่จนตลอดปิดเทอม?” ~ “คุณแม่พี่สิงโตชวนให้พักต่อ”


“กับพี่สิงโตเป็นยังไงบ้าง?” ~ “.... ก็เหมือนเดิม”


จบกัน ประโยคสุดท้ายของนิวจบอย่างสุดเซ็ง นึกถึงตอนนั้นแล้วก็แอบรู้สึกขำเพื่อนจากโรงเรียนเดิมในใจ เพราะคนที่ใส่ใจเขาเสียเหลือเกิน เหมือนกำลังจะมองข้ามบางสิ่งบางอย่างข้างๆตัว สายตาของใครบางคนเปลี่ยนไป ซึ่งเขาที่ไม่เจอหน้ากว่าสองเดือนมองเห็นมันอย่างชัดเจน ไม่รู้หรอกว่าจะเป็นอย่างไร เพราะดูเพื่อนตัวโตจะระมัดระวังตัวกว่าที่เคยเป็น


ติ๊ง !! ติ๊ง!! เสียงเตือนข้อความดังซ้อนกัน คริสเปิดดูข้อความจากในกรุ๊ป ‘ไร่ไกรสร’


ภาพดอกเบญจมาศสีเหลืองสดใส ‘สวัสดีวันจันทร์’


ไม่ต้องอ่านก็รู้ว่าเป็นป้ารัตน์ส่งมา หันไปมองพี่สิงโตทำหน้านิ่งๆแล้ววางโทรศัพท์กลับไปวางที่เดิม และเป็นลูกชายคนเล็กของบ้านที่ตอบข้อความแทนทุกคน


“สวัสดีครับ”


ติ๊ง !! ติ๊ง!! หลังจากนั้นเพียงไม่นาน เสียงเตือนข้อความดังซ้อนกันอีกครั้ง สิงโตหยิบอ่านข้อความจากกรุ๊ปล่าสุด เป็นรูปความคืบหน้าไร่ของสิงโตจากพี่เสือ ถัดมาเป็นรูปสวนของคริส


งานที่ไร่ของสองคนดูมีความคืบหน้า สิงโตนึกชื่นชมความพยายามของน้องปีสอง สวนดูมีความเป็นระเบียบเรียบร้อย ม้านั่งไม้ที่ทำมาจากต้นไม้ตายซากถูกทำเป็นทั้งเก้าอี้และโต๊ะสำหรับนั่งทานข้าวอย่างง่ายๆ  ฝีมือจากคนงานในไร่ เป็นรายได้พิเศษที่เจ้าของยินดีจ่ายโดยไม่จำเป็นต้องไปหาซื้อให้เสียเวลา ความคิดของคนทำสวนคนนี้ที่อยากให้คนงานได้มีส่วนร่วม มีความรู้สึกได้ผูกพันกับสวน เพื่อให้ช่วยกันดูแลรักษาโดยไม่ต้องตั้งกฎระเบียบใด


สวนนี้ซื้อใจคนงาน ส่วนเจ้าของผลงานซื้อใจครอบครัวไปจนหมด แล้วเขาล่ะ?

“กับน้องมึงเป็นยังไงบ้าง?” ~ “.... ก็เหมือนเดิม”


คำถามจากอ๊อฟที่คงอยากจะไล่เรียงให้ได้ความกว่านั้น แต่เพื่อนสนิทกันมายาวนานย่อมรู้ ถ้าเขาเลือกจะปิดปากก็อย่าได้ถามให้เหนื่อยใจตัวเอง


ก็เพราะทุกอย่างดูเหมือนเดิมจริงๆ แม้บางอย่างดูมีการเปลี่ยนแปลงก็ไม่ควรถือว่าเป็นพัฒนาการ สิงโตมองไปยังกล่องข้าวขนาดใหญ่เล็กวางข้างกันกับกระปุกพริกเล็กๆ


เริ่มเปิดเทอมปี 3 มื้อเช้าถูกปรับจากแซนวิชไปเป็นข้าวกล่อง แม้จะเอ่ยทัดทานไม่ต้องเสียเวลาให้ต้องลำบาก แต่ดูเจ้าตัวจะเริ่มเคยชินจากการทานมื้อเช้าแบบไทยๆในช่วงปิดเทอม บวกกับเหตุผลแสนสั้น ‘ทำแล้วสนุกดีครับ’ แต่เอาเถอะ เหมือนเดิมเช่นนี้ก็ดีแล้ว


“ได้เจอน้องรหัสรึยัง?” พี่ปี 3 เอ่ยถาม


“อาทิตย์หน้าทีมจะพาปี 2 ไปเจอน้องที่ห้องเรียนครับ” คนตอบนึกถึงเหตุการณ์เดียวกันเมื่อปีที่แล้ว พี่ปีสองหน้านิ่งคนนั้น


“ช่วงนี้ปี 2 เตรียมกิจกรรมแล้วครับ คงอยู่ช่วยนิวเสาร์อาทิตย์ด้วย” ถึงแม้จะไม่ได้มีส่วนร่วมอะไรมาก แต่การเป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมก็ควรทำ ซึ่งนั่นอาจจะต้องผลัดผ่อนนัดหมายกับคนที่ไร่ไกรสร


“อืม เดี๋ยวบอกแม่ให้ สะดวกเมื่อไหร่ค่อยไป”


ในช่วงเดือนแรกๆ จะมีเพียงน้องปี1 ปี 2 ที่จะมียุ่งจากกิจกรรมที่มีร่วมกัน ส่วนพี่ปีอื่นที่เรียนหนักขึ้น จะมาร่วมในกิจกรรมหลักๆเท่านั้น ดังนั้นพี่น้องไร่ไกรสรจึงแทบไม่เจอหน้ากันเลย มีเพียงมื้อเช้าและการอ่านข้อความทางกรุ๊ปที่ไร่ไกรสร ที่ยังเชื่อมต่อชีวิตของคนสองคนไว้




กริ๊ง !! เสียงเรียกเข้าดังขึ้นในช่วงบ่ายวันอาทิตย์


“ครับ พี่สิงโต” คริสรีบร้อนรับโทรศัพท์ด้วยความประหลาดใจ น้อยครั้งที่พี่ปี 3 จะโทรหาแทนการส่งข้อความ


“ตอนเย็นไปไหนรึเปล่า?” คนปลายสายเอ่ยถามทันที


“ไม่มีครับ” คริสที่ยังงงๆกับคำถาม


“แม่ฝากข้าวเย็นไปให้” พี่สิงโตตอบเรียบๆ พร้อมเสียงป้ารัตน์ลอยมาไกล ‘กินเยอะๆนะลูก’ คงจะโทรเช็คเพื่อไม่ให้มื้อเย็นจากไร่เป็นหมัน


ฟ้าเปลี่ยนเข้าสู่ยามเย็น รถคุ้นตาจอดเทียบ ณ จุดจอดชั่วคราวที่คอนโด คนรอที่ได้ข้อความล่วงหน้าเดินไปหาด้วยตัวเอง


เมื่อเจ้าของรถเปิดท้ายขึ้น คริสถึงกับตกใจกับข้าวเย็นที่ฝากมา ปิ่นโตขนาดใหญ่ที่เรียกว่ากินทั้งสัปดาห์คงไม่หมด ข้างๆกันมีถุงขนาดใหญ่บรรจุผักสวนครัวทั้งมะนาว พริก และผักอีกชุดใหญ่ เหมือนป้ารัตน์จะลืมไปว่า เขาอยู่คนเดียว คงไม่สามารถจะจัดการทั้งหมดก่อนจะเสียแน่นอน คิดได้ดังนั้นจึงหันไปหาพี่รหัสปีสามข้างๆ


“ทานมื้อเย็นที่นี่ก่อนไหมครับ ผมคนเดียวคงจัดการไม่หมดแน่ๆ” น้ำเสียงอ้อนวอนส่งออกไป


สิงโตยืนคิดนิ่งไปเพียงครู่แล้วจึงพยักหน้ารับ หยิบของจากท้ายรถทั้งหมดแล้วไปจอดรถที่คอนโดจัดบริการไว้สำหรับแขกผู้มาเยือน


นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเข้าห้องของน้องรหัสปี 2 ทีแรกใจนึกลังเล ลังเลต่อความอดทนของตนเอง แต่ถึงกระนั้นความต้องการที่จะใช้เวลาอยู่ร่วมก็ครอบครองกระบวนการตัดสินใจเสียสิ้น ถ้าจำเป็นต้องวนเวียนใกล้ๆขอแค่กระชากตัวเองก่อนจะถูกกับดักจับไว้เป็นพอ


ห้องของคริส… ห้องสีสะอาดที่ข้าวของถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ สิ่งที่บอกชัดถึงเจ้าของห้องคือต้นไม้ในกระถางเล็กๆ ที่ทำให้ดูสบายตา ห้องครัวมีกลิ่นของการถูกใช้งานบ่อยครั้ง เครื่องครัวครบครันพร้อมให้ปรุงอาหารซึ่งเขาได้รับแทบทุกเช้า โต๊ะขนาดเล็กหน้าทีวีถูกใช้เป็นโต๊ะอาหาร โดยมีเจ้าของห้องกุลีกุจอเดินไปมาหยิบจานช้อน


อาหารและข้าวในปิ่นโตถูกถ่ายลงสู่จานเพื่อความสะดวก สิ่งที่เพิ่มเข้ามาคือพริกน้ำปลาฝีมือพ่อครัวรอง วัตถุดิบจากสวนหลังบ้านนครปฐม ชายหนุ่มทั้งสองเริ่มรับประทานอย่างรวดเร็ว แม้อย่างนั้นอาหารจำนวนมากของแม่ครัวใหญ่ก็ยังเหลือพอสำหรับมื้อถัดไป คริสตัดสินใจเก็บไว้อุ่นซึ่งเขาจะนำใส่กล่องไปให้ในมื้อเช้าที่สวนสมุนไพร


แขกคนเดียวของห้องตอนนี้ยังนั่งพักที่โซฟา รอให้คนในครัวที่กำลังล้างจานทำงานของตนแล้วเสร็จ จึงตั้งใจจะกล่าวลาตามมารยาท เอนหลังหลับตาพักสักครู่ให้หายเหนื่อยคงจะดี ประสาทรับรู้กลิ่นเริ่มทำงาน กลิ่นของดินและพืชพันธุ์เป็นเอกลักษณ์ของห้องนี้ เขารู้สึกราวกับนอนอยู่ใต้ต้นจามจุรีในสวนเสียจริง ความผ่อนคลายพาสติให้วูบลง


ในความฝันนั้น คนที่ทำให้ใจชุ่มชื้นยังคงแวะเวียนมาเยี่ยมเยียน สัมผัสนุ่มนวลทำให้อยากโอบกอดไปเสียชั่วกัปกัลป์ ในความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริง


“พี่สิงโต…” เสียงนุ่มนวลใกล้ๆหูยิ่งทำให้ใจเคลิบเคลิ้ม


“พี่ครับ…พี่สิง~~” ความรู้สึกดันเบาๆที่หน้าอกทำให้สติของคนหลับทำงาน


พลันลืมตาตื่น ใบหน้าขาวลอยเด่นตรงหน้าในระยะแสนอันตราย มือเรียวที่เกาะเอวนั้นรีบปล่อยออกอย่างรวดเร็ว คนที่เพิ่งได้รับอิสระรีบผละออกทันที


“อืมมม ขอโทษที เสร็จแล้วเหรอ” คนที่เพิ่งตื่นขยับตัวพยายามปรับสติให้เข้าที่


“ครับ ยังเหนื่อยไหมครับ นั่งอีกสักพักก็ได้” เจ้าของห้องยังคงเอื้อเฟื้อแขกให้อยู่ต่อ


“ไม่เป็นไร เดี๋ยวจะดึกเกิน ขอบใจนะ” สิงโตลุกขึ้นเต็มความสูง หยิบกระเป๋าและกุญแจรถ


สิงโตยังนั่งนิ่งอยู่ในรถ เขากำลังนั่งปรับแรงเต้นในใจให้เบาลง สัมผัสในความฝันที่เป็นความจริง ยิ่งทำให้สติบังคับมันยากกว่าครั้งไหนๆ เกือบเสียแล้ว เกือบตกลงไปในกับดักนั้นเสียแล้ว


คริสยังนั่งนิ่งอยู่ที่โซฟา นึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น เขามาปลุกคนนั่งหลับสบายหลังมื้อเย็น อยู่ๆมือนั้นก็โอบเอวให้หล่นลงไปอยู่ในอ้อมกอดอย่างรวดเร็ว นั่นทำให้เขาเพิ่งสำนึกได้ถึงสัมผัสครั้งสุดท้ายในสวนสมุนไพร หากครั้งนั้นถูกบดบังไปด้วยความหวาดกลัว แต่ครั้งนี้สติเขาเปิดกว้าง ใจเขาเต้นระรัวแรงกว่าครั้งใดๆ แรงจนต้องใช้เวลาผ่อนให้เบาก่อนจะบังคับตัวให้ปลุกอีกฝ่ายให้ตื่น


จวบจนทุกวันนี้ทั้งสองฝ่ายยังเหมือนเดิม การกระทำเช่นเดิม ระยะห่างเท่าเดิม และหัวใจทั้งสองก็ยังคงเกาะเกี่ยวกันเงียบๆเหมือนเดิม


ทุกอย่างเหมือนเดิม


..................................................................


ปาตอนเพิ่มใส่ อารมณ์อยากลงล้วนๆเลย (จะหมดสต็อคละ)


ผิดหวังกันไหมคะ ที่มันดั๊นเหมือนเดิม

แต่จริงๆทุกคนรู้กันเนอะ เป็นไปไม่ได้หรอกที่อะไรๆจะเหมือนเดิม


กลับมาเรื่องที่ลุ้นกับนิววี่ สุดท้ายก็ซักฟอกได้ไม่ขาวดังคิด พี่น้องไร่ไกรสรปากแข็งมากค่ะ

ส่วนคุณพี่สิงโต รอบนี้พลาดเสียแล้ว มนต์อะไรในห้องคริสหนอ ที่ทำให้สติเบลอได้ขนาดนั้น

และ... จุดพลุค่ะ นุ้งคริสของเรา พูดคำว่า "พี่สิง" แล้วววววว





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

352 ความคิดเห็น

  1. #291 thoophom (@baiboonsri) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:04
    "ความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริง"ทำไมมันเจ็บปวดนักนะ..อยู่ใกล้ได้แค่ความรู้สึกของคนที่บอกว่า"เหมือนเดิม"มันจะกักเก็บไว้ได้นานแค่ไหนกันพี่สิงโต
    #291
    1
    • #291-1 ohoaha (@setsu-chin) (จากตอนที่ 25)
      14 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:09
      อีกไม่นาน​ค่ะ​ ^ ^
      #291-1
  2. #275 candy_peraya (@candy_peraya) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 20:23
    แน่ใจเหรอที่ว่าเหมือนเดิมเราว่ามากกว่าเดิมไปเยอะเลยนะ คนที่เคยบอกยังไม่พร้อมใจเต้นขนาดนี้ก็ควรพร้อมได้แล้วมั้ง
    #275
    1
    • #275-1 ohoaha (@setsu-chin) (จากตอนที่ 25)
      10 ธันวาคม 2560 / 16:36
      คนอื่นน่ะมองว่าไม่เหมือนเดิม คงมีแต่สองคนนี้ล่ะค่ะที่คิดว่าเหมือนเดิมตลอดๆ
      #275-1
  3. #49 Nabhat (@Nabhatrapee) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 20:42
    อาหารเช้า เปลี่ยนจากแซนวิช เป็นข้าวกล่อง พร้อมพริกน้ำปลา~~เหมือนเดิมเลย

    จะไปไหน จะทำกิจกรรมอะไร ต้องบอกกล่าวกันกลาย ๆ~~เหมือนเดิมตรงไหน

    น้องปี 2 พูดตั้ง 10 ประโยค พูดประโยคยาว ๆ ได้ด้วย~~เหมือนเดิมจริง ๆ

    น้องปี 2 ยอมตอบคำถามเรื่องพี่ปี 3~~เหมือนเดิมเป๊ะ

    พี่ปี 3 ยอมตอบคำถามเพื่อนเรื่องน้องปี 2 ตั้ง 1 ประโยค~~เหมือนเดิมนิดนึง

    พี่ปี 3 ยอมก้าวข้ามเส้นแบ่งเขตที่ตัวเองขีดไว้ เพื่อใช้เวลาอยู่ด้วยกันตามลำพัง~~เหมือนเดิมซะจนต้องปรับสติ (อ่ะ แฮ่ม)

    น้องปี 2 และ พี่ปี 3 ต้องมานั่งปรับแรงเต้นของหัวใจในเหตุการณ์เดียวกัน ต่างกันที่สถานที่และเวลา~~เหมือนเดิมที่สุด

    ทุกอย่างเหมือนเดิม ซะไม่มีที่ให้สงสัยเลย

    ~~~~~~~~~

    ป.ล. ตัดกลับมาที่คู่รักนักกีฬา เอ้ย คู่หูวอเตอร์บอย ไม่ได้เรื่อง อุตส่าห์ไว้วางใจ ง้างปากซักฟอกมาได้แค่เนี้ย ไม่ได้ใช้แอทแทค อินเลิฟ ที่แนะนำใช่ไหม ไม่มีจิตวิทยาในการถามเอาซะเลย บอกอาจารย์ริบเกรดคืนซะดีไหม กลับไปว่ายน้ำอย่างเดียวเลยไป๊ ไม่ต้องเป็นละนักส่ง นักสืบ

    อด งดหมด ขนง ขนม ที่สัญญาจะสมนาคุณ หาซื้อกินเองเลย ไม่งั้นก็ไปขอตังค์ไรท์โน่น พวกเดียวกันล่ะสิ ชิ

    ป.ล.ป้าเก็บดอกพิกุลของน้องปี 2 และพี่ปี 3 ได้ตั้งหลายดอก ต้องถวายน้ำแดงน้องกุมารซะแล้ว
    #49
    1
    • #49-1 ohoaha (@setsu-chin) (จากตอนที่ 25)
      26 กันยายน 2560 / 21:21
      555 แหมๆๆ ต้องเห็นใจสองหนุ่มนะคะ ไปเที่ยวทะเลเพลินไม่ได้ส่องพี่น้องไร่ไกรสรเหมือนเราๆ
      คนอยู่ด้วยกัน'ตลอดเวลา'มันจะไม่รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงเท่าคนนอกหรอกเนอะ
      และถูกต้อง ตามที่สังเกตเลยค่ะ คุยกันมากขึ้น เป็นธรรมชาติมากกว่าช่วงแรกๆ

      ตอบ ป.ล. ให้กล้วยสองหนุ่มละกัน ประหยัดดี

      ตอบ ป.ล. ขอให้รวยกับดอกพิกุลนะคะ อิอิ
      #49-1
  4. #48 Pai_rr (@Pai_rr) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 18:32
    แหม่ๆ พี่สิงนี้แอบร้ายนะคะเนี้ยอยากใช้เวลากับน้องคริสเสียด้วย ที่ดึงน้องไปกลอดนี้ตั้งใจหรือเผลอกันคะเนี้ย
    #48
    1