[รวมเล่ม] (Yaoi) Season Change [SingtoxKristxGod]

ตอนที่ 20 : เฝ้าไข้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,670
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    24 พ.ย. 60

เฝ้าไข้


ช่วงเวลาตลอดสัปดาห์ แขกผู้มาเยือนไร่ไกรสรใช้เวลาในไร่อย่างไม่เคยเบื่อ ในทุกเช้าเขาจะตื่นเช้ามาเป็นลูกมือแม่ครัวใหญ่ ตามพี่รหัสไปดูพื้นที่สำหรับทำไร่นาสวนผสม บางวันก็ไปพื้นที่อื่นตามแต่คนเขาจะพาไป แต่ช่วงบ่ายจะเป็นเวลาของเขา ต้นจามจุรียักษ์จะมีคนสองคนปีนไปยังก้านใหญ่ที่เหมาะกับการนั่งเล่น ต่างฝ่ายจะทำกิจกรรมของตัวเอง คริสมักพกหนังสือเพียง 1 เล่มและอ่านตลอดบ่ายจนหลับ ส่วนพี่สิงโตจะถ่ายรูปบ้าง หรือหยิบ ipad มาวางแผนงานของตัวเอง


แผนงานสำหรับทำโปรเจค คริสเคยเห็นแผนนั้นแล้ว มีลำดับรายละเอียดในแต่ละช่วงเวลา มีการกำหนดเงินการลงทุน ความเสี่ยงของแผนคร่าวๆ จนแอบวิจารณ์ในใจว่าคนๆนี้ไม่ต้องเรียนแล้วทำโปรเจคจบไปเสียเลยได้แล้วกระมัง


เพราะเห็นแบบนั้น ตัวเขายิ่งเกรงใจ พี่รหัสใจดีดูแลเขาแทบตลอดวัน จะเป็นเขาที่ทำให้งานของพี่คนนี้ยิ่งล่าช้าลง สุดท้ายจึงเอ่ยตัดสินใจกลับเมื่อครบกำหนดตามแผนแรก แม้ป้ารัตน์จะเอ่ยทัดทานก็ตาม


“จริงๆก็ไม่อยากกลับหรอกนะปู่” คริสนอนกอดก้านใหญ่ๆพูดคุยกับสิ่งมีชีวิตอายุยาวนานที่เขาตั้งชื่อว่า ‘ปู่’


“ต้องคิดถึงมากแน่ๆเลย” คำว่าคิดถึงที่คงหมายรวมทั้งปู่ ป้ารัตน์ ไร่ไกรสร และอาจเผื่อถึง พี่รหัสบุญธรรม


เป็นบ่ายที่พี่สิงโตไม่อยู่ด้วยเพราะต้องไปทำธุระในไร่ เข้าใจว่าเป็นเรื่องที่คงไม่อยากให้คนนอกอย่างเขาไปรับฟัง จึงได้ฝากเขาไว้กับป้ารัตน์ในตอนบ่าย แต่นี่เป็นวันสุดท้ายที่อยู่ที่นี่ จะไม่ให้เขามาบอกลาปู่ได้อย่างไร เขาจึงขอป้ารัตน์ออกมาเพียงลำพัง


ชอบที่นี่เหลือเกิน อยากอยู่ตลอดปิดเทอมนี้เลย คิดคำนึงคุยกับปู่จนผลอยหลับไป



ซ่าาาา!!! ฝนตกลงมาอย่างหนักภายนอก สิงโตที่เพิ่งกลับมาถึง เดินหาน้องรหัสจนรอบบ้าน


“แม่ คริสไปไหนน่ะ”


“หืมมม เห็นบอกว่าจะไปปั่นจักรยานไปใกล้ๆนี้นะ ยังไม่กลับอีกรึ แม่ก็คิดว่ากลับมานอนเล่นแล้วซะอีก” แม่สิงโตที่กำลังมีสมาธิในการทำบัญชีจนไม่ได้สังเกตแขกแต่อย่างใด


เพราะฝนภายนอกไม่มีทีท่าจะเบาลงแบบนี้ สองแม่ลูกยิ่งกังวลเป็นห่วงมากขึ้น


“เดี๋ยวผมออกไปหาน้องนะ” สิงโตหันตัวออกไป


“แล้วจะไปหาน้องที่ไหนล่ะ?”


“มีที่เดียวแหละ แม่”


ต้นจามจุรีแม้จะแผ่กิ่งก้านใบปกคลุมกันฝนได้ แต่ด้วยแรงลมนั้นไม่สามารถจะช่วยปกป้องคนที่นอนหลับอยู่ได้ทั้งหมด คริสยังนอนอยู่ที่ประจำเมื่อมาถึง เขาค่อยๆ ปีนขยับไปหาเรียกปลุกคนที่ยังหลับไหลไม่สนใจดินฟ้า


“คริส รีบลงมาได้แล้ว” สิงโตรีบปลุกเด็กตัวน้อยที่นอนไม่ยอมไปไหน


“อืมมม พี่สิงโต” ตากลมค่อยปรือขึ้นมองดูชายหนุ่มผู้มาเยือน ตัวคนเพิ่งตื่นเหมือนละเมอ แต่ก็สามารถขยับตัวได้ตามสัญชาตญาณค่อยขยับตัวลงตามต้น โดยสิงโตจะค่อยๆขยับลงมาคอยรอรับจนเท้าแตะถึงพื้น


คริสที่ยืนอยู่บนพื้นดินเต็มเท้าก็เหมือนปิดระบบตัวเองทันที ล้มลงอีกครั้ง ยังโชคดีที่มีสิงโตยืนประคองรับได้ทันท่วงที และนั่นเองคนที่รอรับร่างขาวนั้นจึงจับอุณหภูมิความร้อนที่ขึ้นสูงผิดปกติอย่างชัดเจน


รถรีบพาไปถึงเรือนเจ้าของบ้านไร่ และรีบอุ้มคนที่ยังหลับไม่ได้สติขึ้นไปในห้อง มารดาที่รออยู่ก่อนตามเข้ามาอย่างร้อนใจ ทั้งสองช่วยกันเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เย็นเฉียบ โดยเจ้าตัวไม่ได้สติตื่นมารับรู้เลย



“คงจะตากแดดนาน แล้วเจอฝนล่ะครับ ให้ทานยาแล้วคืนนี้คอยเช็ดตัวให้คนไข้นะครับ แต่โดยรวมผมว่าไม่น่าจะปอดบวม พรุ่งนี้ผมจะมาตรวจอีกรอบนะครับ” หมออาวุโสบ้านใกล้เรือนเคียงมาช่วยวินิจฉัย


“เดี๋ยวผมไปส่งนะครับ” เสือเดินออกไปส่ง


“คืนนี้ผมจะดูน้องนะแม่ แม่ไปพักก่อนเถอะ” สิงโตรับอาสาดูแลน้องรหัสที่ยังไม่ได้สติ


“อืมมม ตัวร้อนน่าดูเลย” แม่สิงโตที่นั่งอยู่ข้างเตียงแตะแก้มเบาๆ


“แม่ครับ…” เป็นคริสที่ดูเหมือนละเมอเอื้อมมือมาจับเจ้าของสัมผัสที่แก้ม


“จ๊ะคริส เป็นไงบ้างลูก”


“แม่ครับ… ปวดหัวจัง” คริสบ่นพึมพำ


“เดี๋ยวก็หายนะคะ อดทนไว้นะ” มืออีกข้างที่ว่างอยู่แตะไปที่หน้าผากแล้วลูบขึ้นลงเบาๆ


“แม่ครับ… ฮึก… อย่าไปไหนนะครับ แม่… อยู่กับผมนะ แม่…” เสียงพึมพำคร่ำครวญ น้ำตาหยดน้อยๆกลั่นออกมาจากตาที่ยังหลับอยู่


สองแม่ลูกจึงได้เข้าใจ แม่ที่คนบนเตียงเรียกหา คงเป็นอีกคนที่อยู่ไกลแสนไกลเสียแล้ว


“แม่อยู่ตรงนี้นะคะลูก” ใจคนเป็นแม่จะไม่รู้สึกสะเทือนใจได้อย่างไร น้ำตาของนางเอ่อคลอ ชายหนุ่มที่นอนอยู่นี้ พยายามดูแลตัวเอง พยายามเข้มแข็งเพื่อให้อยู่ตัวคนเดียวได้ แต่อย่างไรแล้วเขาก็ยังไม่โตพอจะอยู่เพียงลำพังอย่างโดดเดี่ยวเช่นนี้


สิงโดมองภาพของแม่ตนเองลูบซับน้ำตาคนป่วยบนเตียงเงียบๆ และไข้ของคริสก็ค่อยลดลงจากการเฝ้าดูแลของพี่รหัสตลอดคืน


เสียงนกกาเหว่า นาฬิกาปลุกประจำบ้านทำงาน คริสค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา ความรู้สึกแรกคือหน้าผากเขาพิงความอุ่นบางอย่าง สมองยังตื้อตึง คอแห้งผาก ในความทรงจำที่พอจะดึงมาได้คือเขาถูกพากลับมา นอนไข้สูงบนเตียง มือเรียวๆที่คอยแตะหน้าผาก ความเย็นจากผ้าขนหนูที่รู้สึกได้ตลอดคืน


พี่สิงโต ขยับศีรษะเงยหน้าขึ้นก็เจอคนนอนพิงหัวเตียงกอดอกหลับอยู่ ในความรู้สึกผิดก็แอบรู้สึกดีที่มีคนๆนี้อยู่ข้างๆในตอนที่รู้สึกทรมานกาย


แอบมองชายหนุ่มที่ดูจะเหนื่อยล้า ดวงตาคมปิดสนิท จมูกโด่งคมสัน หน้าเรียวได้รูป ความเข้มของผิวทำให้ดูน่ามองยิ่ง คริสจึงได้คิดว่าที่ผ่านมา เขาไม่ได้พิจารณารูปลักษณ์พี่รหัสคนนี้มากนัก ใครจะกล้าจ้องหน้าคนอื่นตรงๆกันล่ะ ข้อแก้ตัวเกิดขึ้นในใจ


หลับอีกสักนิดดีกว่า คนป่วยพลิกกลับสู่ท่าเดิมเมื่อแรกตื่น ท่าทางออดอ้อนที่แม้แต่เจ้าตัวก็ไม่ทันได้รู้สึกตน และคงไม่ทำแบบนี้ในตอนที่อีกฝ่ายตื่นอยู่ หลังจากนั้นสติก็หลุดลอยด้วยความอบอุ่นหัวใจ


สิงโตลืมตาขึ้นมามองคนที่ขยับมาอยู่ใกล้ขึ้นเพียงครู่ แล้วหลับตาลงเพื่อพักผ่อนอีกครั้ง



“อาการดีขึ้นแล้วครับ ทานยาที่จ่ายไว้ พักผ่อนมากๆ ก็จะกลับมาปกติครับ” คุณหมอกลับมาเช็คอาการในตอนเช้า


“คริส” เป็นเสียงป้ารัตน์เอ่ยหลังจากคุณหมอกลับไปแล้ว


“ปิดเทอมอยู่ที่นี่เถอะนะจ๊ะ” ความตั้งใจที่คิดไว้ตั้งแต่เมื่อคืนดังออกมาก


“อย่าเลยครับ แค่นี้ก็ทำให้ทุกคนวุ่นวายจะแย่อยู่แล้ว ไม่รบกวนจะดีกว่าครับ” คริสที่รู้สึกผิดเป็นทุน ยิ่งรู้สึกเกรงใจกับน้ำใจที่ยื่นมาให้


“ต้องให้บังคับไหมหืมม” แล้วผู้อาวุโสก็นั่งลงข้างเตียงอ้าอ้อมแขนกอดคนป่วยแนบชิด


“ไม่ต้องเกรงใจนะ คริสอยู่ก็ช่วยแม่ทำงานครัวแทนภาไปได้เยอะ จริงๆสิงก็อยากให้ช่วยทำงานโปรเจคอยู่แล้ว อยู่คนเดียวมันเหงานะลูก ไม่ต้องอดทนขนาดนั้นหรอกนะจ๊ะ ที่ผ่านมาทำได้ดีพอแล้วน้าาา” เสียงเย็นๆแสนใจดียังคงเอ่ยต่อ อ้อมกอดช่างอบอุ่นเหลือเกิน


“ฮึก..” กำแพงที่กักเก็บน้ำตากำลังพังครืน


“มาเป็นลูกแม่นะคะ อยู่กับแม่นะ” มือนุ่มลูบหัวน้อยๆ ราวกับดึงให้อารมณ์ของคนในอ้อมกอดระบายความเครียดที่ผ่านมาให้ปล่อยออกในคราวนี้

“ฮืออออ แม่ครับบบบ” เขาพ่ายแพ้ต่อความอบอุ่นนี้แล้ว ความอดทดอดกลั้นสิ้นสุดลงแล้ว


ไร่ไกรสรคือที่พักของคริสตลอดปิดเทอม


……………………………………………………….


มาลงอีกตอน เพราะไม่ชัวร์ว่าพรุ่งนี้จะว่างไหม เห่ๆ

จนถึงตอนนี้มีใครสังเกตไหมคะ ว่าไม่เคยเห็นคริสร้องไห้ ต่อให้ตื่นมามีน้ำตา ก็หยุดมันไว้ตรงนั้น

คนผ่านประสบการณ์มา มองปราดเดียวก็จับมันได้ค่ะ และแม่สิงคนเก่งย่อมรู้ว่าควรทำอย่างไร

หลังจากนี้ ขอให้เจอแต่เรื่องดีๆนะคะ (เขียนเอง อวยพรเอง)


ป.ล.เห็นคริสอ่อยไหม แอบอ่อยอ่าาาา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

352 ความคิดเห็น

  1. #337 feliona_p (@pinkykitty) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 22:07
    คุณแม่ใจดีและน่ารักมาก น้องจะได้มีครอบครัวให้พึ่งพิงซักที
    #337
    1
    • #337-1 ohoaha (@setsu-chin) (จากตอนที่ 20)
      11 เมษายน 2561 / 22:09
      ใช่แล้วค่ะ คุณแม่รัตน์เป็นคนสำคัญของเรื่องนี้ บอกเลย ^ ^
      #337-1
  2. #335 som112524 (@som112524) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 15:56
    น้ำตาไหลมาเอง ไหลมาเฉยเลย อบอุ่นจนรู้สึกได้ ไรท์เก่งนะคะ เขียนได้ดีมากคะ
    #335
    1
    • #335-1 ohoaha (@setsu-chin) (จากตอนที่ 20)
      9 เมษายน 2561 / 17:18
      ขอบคุณนะคะ ขอบคุณที่ชอบ ดีใจ งืออออ
      #335-1
  3. #329 benmin (@benmincub) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 08:13
    ตอนนี้แบบน่ารักมากๆอบอุ่นใจมากๆฮืออชอบนะคะ
    #329
    1
    • #329-1 ohoaha (@setsu-chin) (จากตอนที่ 20)
      1 มีนาคม 2561 / 08:44
      ค่า​าาาขอบคุณ​ที่ชอบน้าาาา​ ชอบแม่รัต​น์เนอะ
      #329-1
  4. #310 Bebeby (@bebebaekbaek) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:52
    ขอบคุณที่มอบความอบอุ่นี้ให้คริสนะคะ สำกรับคริสมันมีค่ามากกว่าอะไรในโลกนี้แล้วล่ะค่ะ
    #310
    1
    • #310-1 ohoaha (@setsu-chin) (จากตอนที่ 20)
      15 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:54
      คุณแม่รัตน์น่ารักเนอะ​ 😊😊😊
      #310-1
  5. #288 thoophom (@baiboonsri) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:25
    แม่รัตน์..ขอบคุณความอบอุ่นอ่อนโยนของแม่ที่ทำให้เกาะกำแพงหนาๆของน้องพังลง แล้วได้พบกับครอบครัวนี้ 
    #288
    1
    • #288-1 ohoaha (@setsu-chin) (จากตอนที่ 20)
      14 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:06
      แม่รัตน์​เป็นส่วนสำคัญ​มากๆเลย​ค่ะ​ ^ ^
      #288-1
  6. #272 candy_peraya (@candy_peraya) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2560 / 23:59
    โชคดีของคริสที่ได้มาเจอครอบครัวพี่สิงเหมือนได้เติมส่วนที่ขาดไปบ้างก็ยังดี คงอุ่นที่ใจขึ้นบ้างแล้วเนอะคริสคนเก่ง
    #272
    1
    • #272-1 ohoaha (@setsu-chin) (จากตอนที่ 20)
      10 ธันวาคม 2560 / 16:34
      ใช่ค่ะ พรหมลิขิตบันดาลที่มาเจอคนดีๆ ครอบครัวดีๆ
      #272-1
  7. #40 Pai_rr (@Pai_rr) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 19:24
    ถึงคริสจะมีพี่แต่ก็ไม่สามารถพูดคุยกันได้ตลอดเวลา โชคดีมากเลยที่ได้เจอพี่สิงมีที่พักพิงกำลังใจและความเข้าใจ อบอุ่นดีค่ะแต่ก็แอบหน่วงกับปมนิดนึงง
    #40
    1
  8. #39 Nabhat (@Nabhatrapee) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 16:21
    ในความทุกข์ที่สะสมในใจ จนต้องสร้างกำแพงให้กับตัวเอง แต่ก็นับว่าน้องเฟรชชี่คนนี้ มีความโชคดีอยู่รอบ ๆ ตัวเองอยู่บ้าง นอกจากมีพี่สาวที่เป็นห่วงเป็นใย ก็ยังมีเพื่อนนิว ที่เป็นเกราะบาง ๆ ช่วยปกป้องภัยเล็ก ๆ น้อย ๆ ในรั้วมหาวิทยาลัย เพื่อนเอิร์ธที่แม้พยายามกระเทาะกำแพง แม้ก้าวพลาดและไม่สำเร็จ แต่ก็มีน้ำใจเป็นนักกีฬา และอย่างไรเสีย ก็ไม่ทิ้งเพื่อนคนนี้แน่นอน

    และความโชคดีที่สุด ที่ได้เจอพี่รหัสบุญธรรมคนนี้ ที่นำพาให้ได้พบคุณแม่คนใหม่ ผู้ที่จะช่วยทลายกำแพงความทุกข์ส่วนหนึ่งที่มีอยู่ในใจ

    น้องเฟรชชี่แอบอาศัยอาการป่วยของตัวเอง นอกจากเนียนซึมซับความอบอุ่น แล้วยังแอบมองหน้าพี่เค้าเป็นนานสองนานนะเออ ร้ายใช่ย่อยนะเรา

    ระหว่างนี้ ถ้าเราเปิดเพลง ?ไม่บอกเธอ? ฟังคลอ ๆ ล่วงหน้าไปก่อน จะเป็นกระต่ายตื่นตูมไปไหมนี่

    ----------------------

    แต่ในความละมุน อบอุ่นในเวลานี้ เรายังไม่ลืมหรอกนะว่า หนุ่มฤดูร้อนรอปาระเบิดอยู่

    รอตอนต่อไปอย่างใจจรดจ่อค่ะ
    #39
    2
    • #39-2 Nabhat (@Nabhatrapee) (จากตอนที่ 20)
      22 กันยายน 2560 / 17:51
      เฮ้อออออ ลุ้นไม่ขึ้น ถอดใจ ตามนั้นเลยค่ะไรท์
      #39-2