Rule no.1: "Don't be too emotional."

ตอนที่ 9 : 8 | I allow you to touch my head

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 35,741
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,056 ครั้ง
    28 พ.ย. 62

Chapter 8

I allow you to touch my head


 

Could it be that I'm nervous

I haven't been this way

In a while

I wonder if you know

They say keep waiting for the day

Your heart knows it feels right

I don't know a thing about you

But I know I wanna give this a try



 

“แล้วยังไงต่อ...”

แก๊ปกลั้นหายใจอย่างลุ้นตัวโก่งขณะฟังเรื่องราวที่ผมเล่าจนไม่ยอมกินข้าวไก่กระเทียมของตัวเองต่อ ตาของมันโตเป็นไข่ห่าน ส่วนผมยังคงก้มหน้างุด

“ก็...”

“ก็เหี้ยอะไรล่ะ!”

“ทำไมมึงต้องตบโต๊ะด้วย ส้อมกระเด็นแล้ว!”

“มึงอย่ามายื้อเป็นเล่นชักเย่อ กูถามว่าแล้วไงต่อ!”

“ก็... ก็กูตกใจที่เขาจูบกูแล้วยังพูดแบบนั้น กูก็เลยแกล้งทำเป็นจะอ้วกอ่ะมึง..."

ไอ้เหี้ยเจน!

“อย่าด่ากูวววว กูรู้กูผิดไปแล้ว" ผมยกสองมือขึ้นพนมท่วมหัว "ตอนนั้นกูคิดไม่ออกจริงๆ พอจ้องตากันอยู่พักหนึ่ง กูก็แบบ...เหมือนกูเขินมาก กูเลยทำท่าจะอ้วกอ่ะ พอทำไปทำมาเสือกจะอ้วกจริงๆ พี่เขาก็ตกใจรีบลากกูไปห้องน้ำ แล้วกูก็...อ้วกว่ะ คือมันมีเชื้อเก่าอยู่แล้วไง ทีนี้กูอ้วกจนหมดแรงเลย จนพี่เจนต้องเอายาดมมาจ่อจมูกกู ตอนนั้นกูก็เหมือนไม่มีสติล่ะ แล้วป๊ากูก็โทรตาม พอรับสายคือป๊าอยู่แถวมอแล้ว กูเลยบอกให้ป๊าวนมาที่เซเว่นตรงสะพานสอง แล้วเขาก็ส่งตัวกูขึ้นรถป๊า กูก็กลับบ้าน..."

“โอ๊ย! สรุปก็คือยังไม่ได้เคลียร์กัน?"

"อือ... มันฉุกละหุกอ่ะ"

"โฮ่ย! มึงนี่ไม่ได้ดั่งใจกูเลย กูอุตส่าห์ส่งมึงเข้าถ้ำขนาดนั้น กูนึกว่าอย่างน้อยคือต้องได้กันสักยกแน่นอน"

“มึงพูดเหี้ยอะไร!” ผมหน้าแดงขึ้นมาทันที "เออ กูจะด่ามึงอยู่ มึงส่งกูที่เมาเป็นหมาอย่างนั้นให้เขาได้ไงวะ ภาพลักษณ์กูป่นปี้หมดแล้วรู้ไหม"

“โธ่เจน! เขาชอบมึง มึงชอบเขา ใจตรงกันขนาดนี้จะห่วงอะไรอีกวะ แล้วทำไมมึงไม่บอกพ่อแม่ไว้ล่ะว่าเมื่อคืนจะไม่กลับบ้าน ไม่งั้นพ่อมึงก็ไม่ออกมาตามหรอก"

“กูลืมไง... ที่ไปกินเหล้ากับมึงมันก็เป็นอะไรที่ไม่ได้แพลนล่วงหน้า มึงก็รู้"

“เฮ้อ เซ็ง เซ็ง! พอและ กูไม่คุยกับมึงและ อารมณ์เสียในความงั่ง”

“ขนาดนั้น...”

“เออดิวะ แต่กูว่าเซ็งกว่ากูก็คือพี่เจน เชื่อเหอะ"

“...มึงคิดว่างั้นเหรอ"

“อือ แทนที่อย่างน้อยมึงจะได้พูดคุยเป็นเรื่องเป็นราวกับเขา ตกลงอะไรกันก็ยังดี มึงเสือกอ้วกเป็นบ้าเป็นหลัง แล้วพ่อมึงยังมาตามอีก เหมือนแบบจังหวะมันเสียไปหมดเลยอ่ะ"

พอแก๊ปพูดแบบนี้แล้วก็ทำให้ผมคิดมากขึ้นมา ไม่ใช่ว่าเพราะเรื่องเมื่อคืนทำให้เขาไม่ชอบผมแล้วนะ ไม่จริง... ถ้าเป็นอย่างนั้นผมได้ไปเมารอบสองแน่ เพราะผมชอบพี่เจนมากเลย...

โอ๊ย ผมไม่คิดเลยว่าผมจะต้องมายอมรับกับตัวเองตรงๆ แบบนี้ว่าผมชอบเขามาก ผมไม่ชอบใครมานานแล้วนะ นานจนแทบลืมไปแล้วว่าการหลงรักใครสักคนมันเป็นยังไง

“แล้วนี่วันนี้มึงมีเรียนกับเขารึเปล่า" แก๊ปถามขึ้นมาหลังกลืนข้าวเช้าลงท้อง

“ไม่มีอ่ะ"

“แล้วเขาไลน์มายัง"

“เขาไลน์มาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว บอกว่าพอกูตื่นขึ้นมาให้กินน้ำเยอะๆ เดี๋ยวคอแห้ง"

“เออ คงอ้วกหนักจริง เสียงมึงยังแหบอยู่เลย"

“อือ ก็หนักอ่ะมึง กูอ้วกจนตัวเบา ป๊าด่าเช็ดเลยที่แดกเหล้าไม่ประมาณตัวเอง ดีว่าถึงบ้านกูเริ่มเดินเองได้ล่ะ ไม่งั้นลำบากป๊าแย่"

“อืม เอาเข้าไป งั้นตอนนี้มึงก็รอ"

“รออะไร?”

“รอเขาไลน์มาบอกว่า 'พี่กับเจน เรามีเรื่องต้องคุยกันต่อ' ไง"

“โอ๊ยยยยยยย ไม่มีอะไรอย่างนั้นหรอกมึง" ผมพูดเสียงสูงเพราะรู้สึกเขินมากจนแทบทนไม่ได้

“ถ้าเขาไม่ไลน์มา มึงก็ต้องเป็นฝ่ายไลน์ไปแล้วเจน กูบอกเลย จะจบทื่อๆ เป็นซีรีส์เกาหลีที่ยังไม่อวสานแบบนี้ไม่ได้"

“โอ๊ย ไม่รู้ๆๆๆ! ค่อยว่ากันแล้วกัน"

“เออ ค่อยว่ากันแล้วกัน แดกผัดมาม่าไป เย็นหมดแล้วของมึงน่ะ มัวแต่บิดเป็นลูกบิด"

“มันก็เพราะมึงที่คอยขยี้กูนั่นแหละ...”


 


 

ผมใช้ชีวิตทั้งวันด้วยใจที่เต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ เมื่อไหร่ที่โทรศัพท์มือถือสั่น ผมจะรีบหยิบขึ้นมาดูราวกับมันเป็นลูกระเบิดที่ต้องการการปลดชนวนเดี๋ยวนี้ หัวใจจะเกิดเต้นเร็วขึ้นมาเหมือนเล่นยิมนาสติกผาดโผนติดกันเจ็ดชุด แต่แล้วผมก็ต้องเซ็ง ชีพจรนิ่งสนิทลงไปทุกครั้งเมื่อพบว่ามันเป็นแค่ sms จากที่ต่างๆ หรือเป็นไลน์จากคนที่ผมไม่ได้รอ

และตอนนี้ก็บ่ายสองแล้ว ผมกับเพื่อนๆ กำลังนั่งกันอยู่ที่ห้องสมุดกลาง ต่างคนต่างก็อ่านตำราเรียนของตัวเอง จะมีพูดคุยกันบ้างก็แค่ตอนขอให้เพื่อนสักคนช่วยอธิบายในส่วนที่ตัวเองยังไม่เข้าใจดี แต่นอกจากนั้นทุกอย่างเงียบมาก

“เฮ้ย... เฮ้ย”

“อะไร?”

ผมเงยหน้าขึ้นถามแก๊ปที่จู่ๆ ก็เอาตีนมันสะกิดขาผมไม่หยุดพลางพยักพเยิดไปด้านหลัง ผมขมวดคิ้ว ก่อนจะหันหน้าไปยังทางนั้น

พี่เจน!

ผมรู้สึกหัวใจเต้นรัวจนเหมือนจะกระเด้งออกมาจากหน้าอกให้ได้ นึกหวั่นว่าเขาอาจจะไม่ได้มาหาผมแต่ก็ไม่ต้องผิดหวังเมื่อเขาเดินตรงมาทางนี้จริงๆ ทุกคนในโต๊ะเงยหน้าขึ้นมองพี่เจนโดยพร้อมเพรียง ก่อนเขาจะจับไหล่ผม และพูดด้วยเสียงที่ไม่เบาแต่ก็ไม่ดังเช่นกันว่า

“เจนว่างไหม ขอคุยด้วยหน่อย"

ฮือออ จะตอบยังไงดีอ่าาาาา!

ต้องเล่นตัวป้ะวะ หรือไม่ต้องเล่นตัวแล้ว?

ทำไงดีๆๆ!

ผมชำเลืองสายตาไปมองหน้าแก๊ปเร็วๆ แล้วก็เห็นว่ามันส่งสัญญาณให้ตอบรับ ผมเลยตัดสินใจพยักหน้าแล้วก็ลุกขึ้น

“ยังไงวันนี้กูไม่มีเรียนแล้วอ่ะ เดี๋ยวกูไปแล้วคงกลับเลยนะ"

“ได้ๆ" แก๊ปเป็นคนตอบ แล้วผมก็เดินออกไปกับพี่เจนด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ตลอดทางเราไม่ได้พูดอะไรกันเลยจนกระทั่งออกมาพ้นประตูห้องสมุด แล้วเขาก็เป็นฝ่ายถามผมก่อน

“หิวข้าวไหม"

“เอ้อ ไม่ .. ไม่ครับ"

นั่น สุภาพเฉยเลยกู

“งั้นจะไปคุยที่ไหนกันดี"

พี่เจนให้โอกาสผมเลือก ผมรู้สึกว่าเรื่องที่เรากำลังจะคุยกันมันเป็นเรื่องที่อาจจะเปลี่ยนชีวิตผมไปตลอดชีวิต ฉะนั้นผมควรจะได้คุยอย่างจริงจัง ในที่ๆ สงบและเป็นส่วนตัว ผมจึงคิดว่าห้องพี่เจนก็เป็นสถานที่ที่ไม่เลว ถึงแม้ว่าความทรงจำเกี่ยวกับห้องนั้นของผมจะเรือนลางมากก็ตาม (เพราะผมเมาโคตรๆ)

“ห้องพี่เจนก็ได้"

“อย่าเลย"

“...”

เขาตอบทันควันทำให้ผมสะอึก ผมคิดมากขึ้นมาทันที ทำไมล่ะ หรือว่าเขามีอะไรปิดบังผม...

“ไม่ใช่ว่ามีอะไรหรอกนะ แต่พี่คิดว่าถ้าขึ้นไปคุยที่ห้องพี่ มันจะไม่จบแค่คุยน่ะสิ"

“...”

ผมตาโตขึ้นมาเป็นไข่ห่านอย่างตกใจเมื่อเขาพูดออกมาอย่างนั้น รู้สึกร้อนวาบไปหมดทั้งตัวกับคำพูดสองแง่สามง่ามของคนตัวสูง แต่บางทีเขาอาจจะไม่ได้หมายถึงเรื่องอย่างนั้นก็ได้ ก่อนพี่เจนจะเป็นฝ่ายเลือกให้

“งั้นไปสตาร์บัคแล้วกัน เวลานี้คงเงียบหน่อย"

“อื้ม"

เป็นตัวเลือกที่ดี

แล้วเราสองคนก็มาถึงสตาร์บัค พี่เจนสั่งกาแฟดราฟต์ขณะที่ผมสั่งโฮจิฉะร้อน แล้วเราก็มานั่งตรงข้ามกัน ผมได้แต่นั่งมองหัวเข่าตัวเองเวลา ไม่กล้าเงยหน้ามองหน้าเขาเลย

โอ๊ยยย อึดอัด! ปกติผมกับพี่เจนคุยกันเยอะเป็นต่อยหอย แต่วันนี้ทำไมมันอึดอัดแบบนี้ อยากจะหนีไปแต่ก็ไม่อยากจะหนีไป ถึงอึดอัดแต่ก็อึดอัดบนความเขิน ฟินๆ ยังไงชอบกลไม่รู้ ทำตัวไม่ถูกแล้ว!

“เจน"

“ครับ...!”

ผมสะดุ้งเมื่อจู่ๆ ก็ถูกเขาเรียกชื่อขณะที่ในใจกำลังโหยหวนบ้าคลั่ง พี่เจนยิ้มจนดวงตายิ้มไปด้วย

“ตกใจเหรอ"

“ก็ .. นิดนึงอ่า"

“พี่จะบอกว่าเจนหน้าแดงมากเลย"

“...”

“น่ะ แดงกว่าเดิมอีก"

อย่าแหย่กูสิ ไอ้พี่บ้า!

เพราะไม่รู้จะทำยังไงเลยยกแก้วโฮจิฉะขึ้นดื่มพรวดแก้เขิน เชี่ย ร้อน! ปากจะสุก

แค่กกก!

พี่เจนยิ่งหัวเราะหนักเข้าไปใหญ่เมื่อเห็นผมกระอักกระไอแลบลิ้นออกมานอกปาก น้ำหูน้ำตาไหลพราก เขาส่งทิชชู่และน้ำเปล่าให้ผมดื่มขณะที่ยังหัวเราะ

“พี่เจน แค่ก... ไม่ต้องเลยนะ มันก็เพราะพี่เจนอ่ะแหละ"

“ทุกอย่างนี่เหมือนพี่ผิดหมดเลยนะ"

“ใช่ดิ พี่เจนอ่ะ หนีหน้าเจน ไม่ยอมไปเข้าเรียนโซเชียลแดนซ์ เจนเกือบได้คู่กับชัชชี่แล้วนะ ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ พี่เจนจะรับผิดชอบยังไง"

เขายิ้มบางๆ ไม่หัวเราะแล้ว

“เอาเป็นว่าพี่ขอโทษนะ"

พอเขาเอ่ยอย่างจริงใจก็กลายเป็นผมที่ต่อว่าต่อขานอะไรต่อไม่ออกอีก

“...แล้วทำไมพี่ต้องโกรธเจนขนาดนั้นด้วย"

“ไม่ได้โกรธ พี่ไม่เคยโกรธเจนเลย"

“โกหก...”

“จริงๆ นะ"

“...”

ผมเงียบไปเมื่อเขายืนยันอย่างหนักแน่น ก่อนพี่เจนจะย้ายตัวเองมานั่งข้างๆ ผม ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองเข้ามาลุ่มลึกจนผมใจสั่น เราอยู่ใกล้กันจนผมได้ยินเสียงจี้รูปแม่กุญแจของเขาที่กลิ้งเบาๆ บนแผ่นอกแกร่ง

“พี่น้อยใจต่างหาก"

“...”

“พี่คิดว่าเจนไม่ชอบพี่เหมือนกัน"

“...”

“เพราะพี่ชอบเจนมากๆ เลย"

...ตารุ่นพี่คนนี้เขาพูดอะไรอีกแล้วง่าาา

ผมเขินจนทำได้แค่กัดริมฝีปากล่าง รู้สึกเหมือนสองแก้มกำลังจะระเบิดเพราะความร้อนที่สะสมมากเกินไป ก่อนหน้าของผมจะไหม้ไปแล้วเมื่อพี่เจนเอื้อมมือมาสอดประสานนิ้วของเขาเข้ากับนิ้วมือของผม

“เจน...”

“...”

“เจนครับ"

ฮือออ อย่ามาเจนค่งเจนครับด้วยเสียงกระซิบสิวะ

เขิน!

“ที่เจนเสียใจ...เพราะเจนก็ชอบพี่เหมือนกันใช่ไหม"

“...”

“ใช่ไหม"

“...อืมม"

ผมพยักหน้า รู้สึกเหมือนจะละลายเมื่อเราอยู่ใกล้ชิดกันขนาดนี้ เข้าใจแล้วสิว่าทำไมเขาถึงไม่ให้ผมไปคุยบนห้อง เพราะขนาดในที่สาธารณะ ผมยังรู้สึกเหมือนพี่เจนจะสิงผมเอาให้ได้ อย่างน้อยเขาก็รู้ตัวเองดีว่าควบคุมตัวเองไม่เก่งเท่าไหร่ แม่ง... แรงอ่ะ พออยู่ในฐานะพิเศษแล้วแรงมากเลย

“พี่...เจน...”

“ว่าไง"

“...ไม่คิดว่ามัน...เบียดไปเหรอ"

“แอร์มันเย็นไงสาขานี้ วันนี้พี่ไม่ได้เอาเสื้อมานะ"

“แต่...นี่มันก็เบียดไปป้ะ..." จะตกจากโซฟาแล้วโว้ย

“เจน"

“...อือ"

“เจนมือเล็กจัง”

ผมพูดอะไรไม่ออก เอาแต่หน้าแดงก้มมองมือของเขาที่กอบกุมมือผมอยู่ พอดูอย่างนี้ มือผมในอุ้งมือเขาก็เล็กจริงๆ นั่นแหละ อย่างกับมือเด็ก

“เจนครับ"

“อืม...”

“ตกลง .. เราเป็นอะไรกันเหรอ"

ผมขนลุกจนต้องหลับตาเมื่อถูกกระซิบคำถามข้างหู ลมหายใจของพี่เจนอุ่นจนร้อน แถมมือของเขาที่กุมมือซ้ายผมอยู่ก็ลูบๆ เขี่ยๆ หลังมือไม่หยุดอีกต่างหาก กลิ่นน้ำหอมของเขากระจายอยู่เต็มปอดผม ไอ้พี่เจน...ประเจิดประเจ้อมากกก ถึงตรงนี้จะเป็นมุมอับสายตาก็เถอะ แต่เราก็ควรจะอายฟ้าอายดินกันไหม

ผมเอามืออีกข้างขึ้นมาออกแรงดันเขาให้ขยับออกไปนิดหนึ่ง

“...ไม่รู้ พี่จะให้เป็นอะไรล่ะ"

ทำไมเสียงกูมันแผ่วแบบนี้วะเนี่ย ตั้งใจจะทำเสียงแข็งแต่ก็ไม่ได้เลย แถมมือจากที่จะดันเขาออกก็กลายเป็นไปวางแปะบนหน้าอกเขาไว้เฉยๆ อีก นี่กูเป็นนางเอกนิยายโง่ๆ ที่หลอมละลายเวลาพระเอกมาโดนเนื้อโดนตัวอยู่ใช่ไม่ใช่!

“งั้นเป็นแฟนพี่ไหม”

เอา...

“เนอะ...เจนมาเป็นแฟนพี่ดีกว่า"

“...”

“ว่าไงครับ"

“...เอา... ไม่...ไม่! ไม่เป็นแฟน!!

“...”

คำตอบของผมทำเอาพี่เจนนิ่งสนิทเป็นหินไปเลยจากที่แทบจะขึ้นขี่ขึ้นคร่อมผมตรงนี้ ผมสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วหันไปมองหน้าเขา อธิบายความรู้สึกในใจ

“เจนว่ามันเร็วเกินไปที่เราจะเป็นแฟนกัน เราเพิ่งรู้จักกันเอง"

“...”

คราวนี้เป็นผมที่เป็นฝ่ายบีบมือเขาแน่น

“มันไม่ใช่ว่าเจนไม่ชอบพี่เจนนะ พี่เจนก็รู้ แต่เจนคิดว่ามันน่าจะดีกว่านี้ถ้าเราจะศึกษานิสัยใจคอกันให้มากขึ้น"

“...”

ผมจ้องเข้าไปในดวงตาของเขาที่ยังคงมองผมอย่างไม่เข้าใจ พยายามสื่อความรู้สึกของตัวเองให้ชัดเจน

“อีกอย่าง ช่วงเวลาที่ดีที่สุดของความสัมพันธ์ก็คือตอนเริ่มคุยๆ กันไม่ใช่เหรอ เจนอยากจะรักษาตรงนี้ไว้ให้นานๆ ไม่อยากให้มันจางลงเร็ว"

“นานแค่ไหน"

“ฮะ?”

“ก็เจนบอกว่าเจนอยากจะรักษาตรงนี้ไว้ให้นานๆ พี่ก็เลยถามว่านานแค่ไหน เจนต้องมีระยะเวลาให้พี่สิ"

ผมนิ่งคิดไปกับคำถามนั้น ก่อนจะตอบออกมาอย่างคนที่คิดทบทวนดีแล้ว

“...นานจนกว่าเจนจะรู้สึกว่าเราทั้งคู่พร้อม"

“งั้นคืออะไรคือคำว่าพร้อม?”

“...” ใบ้แดกเลยครับ

“ถ้าเรารอให้พร้อม มันก็มีเรื่องให้รอไปได้เรื่อยๆ พี่คิดว่าในเมื่อเราใจตรงกัน เราก็ไม่ควรเสียเวลาอะไรอีก เรามาศึกษากันตอนคบกันก็ได้ ไม่จริงเหรอ"

เขาจ้องตาผมด้วยสายตาลึกล้ำของตัวเอง สายตาที่เหมือนกับผ่าแยกส่วนร่างผมเป็นชิ้นๆ ได้ เสียงทุ้มอธิบายต่อ

"การคุยกันแบบไม่มีสถานะมันเสี่ยงนะเจน เสี่ยงที่พี่อาจจะไปบอกคนอื่นก็ได้ว่าจริงๆ แล้วพี่ยังไม่มีใคร เจนก็เหมือนกัน"

“...แต่การปฏิบัติตัวมันก็จะต่างออกไป ยังไงเจนก็คิดว่าเรารู้จักกันน้อยเกินไป ความจริงก็คือเจน...เจนแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพี่เจนเลย..."

“...”

“เจนรู้แค่พี่เจนชื่อเจน ชื่อเล่นก็เจน ชื่อจริงก็เจน พี่อยู่ปีสี่ โสด แล้วก็เป็นรุ่นพี่ที่คณะ แค่นี้จริงๆ"

“...”

ผมมองตาเขา คราวนี้แน่วแน่กว่าคราไหน เพราะมันคือความจริงสุดหัวใจที่ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพี่เจนเลยนอกจากสิ่งที่กล่าวไป แค่นั้น แค่นั้นจริงๆ มันเป็นข้อมูลที่น้อยมากจนน่าใจหาย เพราะเท่าที่ผมจำได้ พี่เจนไม่เคยเล่าอะไรเกี่ยวกับตัวเองให้ฟังสักอย่าง และเพราะอย่างนั้นผมถึงยังไม่อาจตกลงคบเขาได้ง่ายๆ ผมอยากจะศึกษานิสัยใจคอเขาให้ถี่ถ้วนกว่านี้ ผมไม่อยากจะมาเจอเซอร์ไพร์สหลังจากคบกันหรอกนะ

พี่เจนคลี่ยิ้มในที่สุด เป็นยิ้มที่ดวงตาไม่ยิ้มตามมากนัก

“โอเค พี่เข้าใจแล้ว"

“เข้าใจว่า...?”

“พี่ตกลงที่จะแค่คุยๆ กันกับเจนไปก่อน"

“จริงนะ!”

“อืม ระหว่างนี้เราก็เรียนรู้และปรับตัวกันไป ดีไหม"

ผมยิ้มกว้าง "ดีมากเลย"

พี่เจนยิ้มกว้างออกมาบ้าง ก่อนเขาจะเอามือมาลูบศีรษะผมแรงๆ อย่างหมั่นเขี้ยว

“เด็กสมัยนี้นี่เขานิยมคุยๆ กัน ทำตัวเหมือนแฟน แต่ไม่ได้เป็นแฟนกันเนอะ เห็นหลายคู่ล่ะ"

“...แหม พี่เจนพูดอย่างกับตัวเองไม่ใช่เด็กสมัยนี้ พี่ก็ใช่จะแก่มากมาย"

ผมแทบตั้งรับไม่ทันเพราะเขาตอกมาซะเจ็บจี๊ด มันเป็นความจริงมากๆ เลยแหละ คนสมัยนี้ชอบอยู่ในความสัมพันธ์ 'คุยๆ กันอยู่' แต่ไม่ได้มีสถานะ แม้แต่ไอ้เจต น้องชายผมก็คุยๆ อยู่กับสาวคอนแวนต์คนหนึ่ง เห็นคุยมาสามเดือนล่ะ...

เจนยังคงยิ้ม ไม่ได้พูดอะไรต่อจากผม แต่ในที่สุดก็ยอมหยุดขยี้ศีรษะผมหลังจากยีซะจนมันฟูฟ่อง

“พี่เจน"

ผมเรียกเขาเอาไว้หลังจากเขาเดินไปสั่งแซนด์วิชไข่ให้ผมแล้วกลับมาที่โต๊ะ พี่เจนตอบรับ

“ครับ"

“มาเล่น speedy quiz กันไหม"

ร่างสูงเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง “What is it?”

“ก็... มันคือเกมถามตอบแบบเร็วๆ อ่ะ อย่างที่เจนบอกไง ว่าเจนแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพี่เจนเลย เจนอยากจะเริ่มศึกษาแล้วเนี่ย เราจะได้รู้จักกันมากขึ้น"

“อ่าฮะ” เขายกมือซ้ายขึ้นมาเท้าคาง

“ตกลงว่าเล่นใช่ไหมอ่ะ"

“แล้วพี่ถามเจนได้รึเปล่า หรือว่าเจนถามพี่ได้ฝ่ายเดียว"

...แหม จริงๆ อยากจะถามแต่เพียงผู้เดียวจัง แต่ถ้าแบบนั้นมันก็จะไม่แฟร์เอามากๆ

“ถามได้ ก็ผลัดกันไง"

“งั้นโอเค"

“งั้นเจนเริ่มก่อนนะ!” ผมเอ่ยอย่างกระตือรือร้น "คำถามแรก... พี่เจนเคยมีแฟนมาก่อนรึเปล่า"

“เคย"

...ฉึก ให้ตาย ไม่อยากเล่นแล้วอ่ะ แค่คำถามแรกก็เจ็บปวดแล้ว

ผมกลืนน้ำลาย แล้วทำใจแข็งถามต่อ

“คำถามที่สอง กี่คน"

“คนเดียว"

“เลิกนานรึยัง"

“นานมากแล้ว"

“นานแค่ไหนอ่ะ?”

“ตั้งแต่ตอนปีสอง"

“ปีสอง!? ก็ไม่นานอ่ะดิ อยู่ในมอเรารึเปล่า สวยไหม"

เขายิ้มออกมา "ตกลงว่านี่เป็นเกม speedy quiz หรือเป็นเกมสอบสวนพี่"

“ก็...! ก็เจนไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพี่เลยนี่หว่า..." ผมหน้าแดง

เขายิ้มขำๆ แต่ก็ยอมตอบ

“เอาเป็นว่ามันนานมากแล้ว พี่จำอะไรเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้นไม่ค่อยได้แล้วล่ะ คำถามอื่นไหม"

“ก็ได้... ถามเรื่องครอบครัวได้ไหมอ่ะ ต้องได้แหละเนอะ พ่อแม่พี่ทำงานอะไร"

“แม่พี่เป็นแม่บ้าน พ่อทำงานบริษัท" เขาตอบเรียบๆ

“อ่อ...”

“เขาไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว"

“โอ้...”

ผมค่อนข้างประหลาดใจ เพราะชีวิตของพี่เจนดูหรูหรามีรสนิยมเกินกว่าที่พ่อแม่เขาจะเป็นแค่คนธรรมดา แถมยังแยกกันอยู่แล้วอีกต่างหาก แต่เขาก็ดูตอบอย่างซื่อสัตย์จริงๆ แล้วเขาเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะล่ะเนี่ยในเมื่อพ่อทำงานคนเดียว แปลว่าพ่อเขาต้องเก่งน่าดู

“งั้นขออนุญาตนะครับ คุณพ่อพี่ทำงานบริษัทอะไรอ่ะ"

“เคยทำบริษัทรองเท้า ตอนนี้ทำบริษัทขนส่ง"

“อ๋ออ" ถ้าอยู่นานก็คงจะตำแหน่งสูง รายได้คงดีแหละ

“พี่ถามเจนบ้างดีกว่า"

“แอ้ะ”

“เจนเคยมีแฟนไหม"

“...ไม่เคย"

พี่เจนเลิกคิ้วขวาขึ้น เขากดยิ้มที่มุมปากขวา

“ทำไมล่ะ"

“...ก็...เวลาไปชอบใคร...ก็ไม่เคยกล้าสารภาพ แล้วพอมีคนมาชอบ ก็ดัน...ไม่ชอบเขา"

“อ่าฮะ...” คนตัวสูงครางตอบรับ คงคงยิ้มพรายอยู่อย่างนั้นจนน่าหมั่นไส้ “แล้วเคยคุยๆ กับใครรึเปล่า"

“...อืม"

ทั้งๆ ที่จะโกหกก็ได้ แต่สายตาของพี่เจนทำให้ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกเขาควบคุม รู้สึกเหมือนถูกจับติดเครื่องจับเท็จที่ทำให้ต้องพูดแต่ความจริงเท่านั้น

“ใคร ผู้หญิงหรือผู้ชาย"

“ทั้งสอง แต่ที่จริงจังมากๆ คนล่าสุดเป็นผู้ชาย...”

“ตอนไหน"

“ตอนมอหก...จนถึงเข้าปีหนึ่ง"

“แล้วทำไมเลิกคุยกันล่ะ"

“...เขาเจ้าชู้มาก พอขึ้นปีหนึ่งเขาก็เปลี่ยนไป เจนเหนื่อย เลยเป็นคนขอพอเอง"

“แล้วเสียใจไหม"

“เสียใจ...มาก...”

“...”

“ไม่อยากเสียใจแบบนั้นอีกแล้ว...”

ผมร้องไห้จนตาบวมเป็นลูกมะอึก เพราะเสียดายและเสียใจกับความรักที่หลุดลอย

“ไม่ต้องห่วงนะเจน พี่ไม่เจ้าชู้หรอก"

“...อย่าเลยนะ ไม่อย่างนั้นพี่ก็บอกมาตอนนี้เลย เจนจะได้ไม่เอาตัวเองไปเสี่ยงอีก"

“เจน ถ้าจะมีสิ่งไหนที่พี่ยืนยันในตัวพี่เองได้ ก็เรื่องไม่เจ้าชู้นี่แหละ"

คำพูดของพี่เจนทำให้ผมรู้สึกใจพองลอยอย่างมีความสุข เพราะเข็ดเอามากๆ กับคนที่แล้ว อันที่จริงความสัมพันธ์มันค่อนข้างจะใสมาก เนื่องจากยังเด็กกันทั้งคู่ เราเจอกันที่เรียนพิเศษ แล้วก็คุยๆ กันมาเรื่อยๆ จนกระทั่งต่างคนต่างแยกย้ายขึ้นมหาวิทยาลัย เขาก็เปลี่ยนไป แล้วผมก็เหนื่อยกับการจะต้องคอยมานั่งจับผิดทุกคำโกหกของเขา ในที่สุดเราก็เลยเลิกยุ่งกันโดยสิ้นเชิง

พอคิดถึงเรื่องตอนนั้นแล้วผมก็รู้สึกเศร้าขึ้นมานิดๆ ทั้งที่มันก็นานแล้ว อาจจะเป็นเพราะว่ามันเป็นความสัมพันธ์ที่ผมตั้งความหวังไว้มาก ตอนที่มันจบลงผมถึงพังทลายไม่มีชิ้นดี แถมผมยังไม่ได้บอกใครอีกต่างหากว่าผมมีคนรัก ไม่ได้บอกครอบครัวหรือเพื่อนสักคน แม้แต่ไอ้แก๊ปก็ไม่ได้บอก ทำให้ช่วงนั้นผมต้องกดทุกอาการไว้และเศร้าซึมอยู่คนเดียว ผมไม่ได้เจ็บปวดกับมันอีกแล้ว แต่พอได้หวนคิดถึงก็... เศร้านิดๆ แค่นิดๆ ล่ะ

“ไม่เอา ไม่เศร้าน่า"

มือหนาเอื้อมมาลูบศีรษะผมอีกครั้ง ผมไม่รู้จะทำยังไงเลยพูดไปแก้เก้อ

“ทำไมพี่เจนชอบลูบหัว"

“หืม? แล้วไม่ดีเหรอ"

“ก็ดี... มันทำให้รู้สึกดีนั่นแหละ เจนว่ามันชาร์จพลังได้จริงๆ แล้วมันก็คือการอ่อยด้วยใช่มะ ที่ผ่านมาพี่ลูบหัวเจนตลอดเพราะอ่อยเจนใช่ไหมล่ะ"

ผมตีต้นแขนเขาดังเผียะ พี่เจนหัวเราะเสียงดัง ไม่มีคำตอบ

"นั่นไง ใช่จริงๆ ด้วย พี่อยากให้เจนลูบหัวพี่ดูบ้างไหมล่ะ พี่จะได้เข้าใจว่ามันรู้สึกยังไง"

"หัวไหนล่ะ ถ้าหัวนี้ คงไม่รู้สึก แต่ถ้าหัวอื่น... พี่คงรู้สึกมากแน่ๆ"

"...พี่เจน!"

ผมตะโกนดังลั่น หน้าแดงก่ำเหมือนโดนสาดสีใส่ ร้อนผะผ่าวไปจนถึงลำคอ พี่เจนยังคงยิ้มพราย กลั้วหัวเราะในลำคอ ดวงตาของเขาเจ้าเล่ห์ เขามองหน้าผมอย่างไม่อายสักนิด ผมว่า...จริงๆ แล้วพี่เจนแม่งเป็นคนหื่นอ่ะ ไอ้ลุคนิ่งๆ ผู้ดีๆ คือเป็นเปลือกเอาไว้หลอกคนอื่นเฉยๆ มิน่าถึงเกิดมาหน้าตาหล่อแบบเจ้าเล่ห์!

“ตกลงเจนจะลูบหัวพี่ไหม หัวล่างนั่นน่ะ แต่ต้องไปลูบในห้องพี่นะ"

ไอ้บ้า ทะลึ่ง! โรคจิต วิปริต!!

ผมกำกำปั้นต่อยแขนเขาหลายอั้ก ซึ่งเขาก็เอาแต่หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง จนในที่สุดเขาก็เอาสองมือรับกำปั้นของผมเอาไว้ไม่ให้ผมทำร้ายเขาไปมากกว่านี้

“พอแล้วครับ พอแล้ว พี่ปวดแขนแล้วนะ"

“ก็พี่เจนอ่ะ! พี่เจนพูดบ้าๆ อ่ะ!”

“โอเคๆ ไม่พูดแล้ว” เขายอมแพ้ทั้งที่ยังยิ้ม "เอ้า ไปกินข้าวกันไหมคนคุย พี่หิวแล้วอ่ะ แล้วเดี๋ยวพี่ไปส่งบ้าน"

“โอเค~”

เราสองคนลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วก็เดินเคียงกันออกไปจากร้าน

...ผมมาคิดดูแล้ว ไอ้ speedy quiz ในวันนี้ ไม่ได้ทำให้ผมรู้จักพี่เจนเพิ่มขึ้นมาเท่าไหร่เลยแฮะ

ทั้งๆ ที่เขาก็ตอบผมทุกคำถามแท้ๆ ... ผมพลาดไปตรงไหนนะ...?

 

 

--------------

ฮวังซอล

นั่นสิ น้องเจนพลาดไปตรงไหนนะ...? ทำไมเหมือนไม่ได้รู้อะไรเพิ่มเลย

แต่ไอ้เรื่องจับหัวก็นี่แหละค่ะ พี่เจนก็เป็นคนแบบนี้แหละ 55555555

รออ่านคอมเม้นกับสกรีมแท็กอยู่นะคะ ใจจดใจจ่อ~ #อย่าขอพี่เจน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.056K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,788 ความคิดเห็น

  1. #3704 Sariei_va (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2563 / 17:00
    พี่เจนเป็นใครกันนะะะะ
    #3,704
    0
  2. #3273 Soo Gass (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 13:30
    พี่พนันอะไรหรือเปล่า ฉันว่าพิรุธ
    #3,273
    0
  3. #3210 tarun_ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 00:20
    พี่เจนฉลาดตอบคำถามมากกก เบี่ยงได้เบี่ยง
    #3,210
    0
  4. #3209 tarun_ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 00:19
    อีกข้อก็พี่เป็นคนทะลึ่ง5555555
    #3,209
    0
  5. #2939 PILLOWPILLOW_P (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 18:20
    พี่เเบบ มีพิรุธอยู่น้าา
    #2,939
    0
  6. #2925 monαβ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 20:32
    ไอคนบ้าาา55555556
    #2,925
    0
  7. #2882 PCB614 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 15:17
    คิดว่าพี่คงปิดบังอะไรสักอย่างแหละ คงต้องดูไปเรื่อย ๆ
    #2,882
    0
  8. #2837 สาววายกับเจ้าชายอสูร (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 00:59
    เน้นตอบเร็วแต่จะจริงหรือไม่จริงค่อยมาดูกันอีกทีเปล่านะ 555555 เจนใหญ่คือขี้แกล้ง ยิ่งชอบยิ่งแกล้ง เจนเล็กตอนโดนแกล้งก็น่ารัก
    #2,837
    0
  9. #2732 KMKM- (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 14:58
    โอ้โหพี่เจนนนนนนนนน แรงไม่หลุดเลย
    #2,732
    0
  10. #2462 Ice1234567891011 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 00:20

    น้องขึ้นห้องเถอะพี่เขาอ่อยขนาดนี้เเล้ว

    #2,462
    0
  11. #2432 tang_thai°°° (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 มีนาคม 2563 / 11:27
    พี่เจนนนน ไม่ได้ลูบหัวล่างอารายยยยยย
    #2,432
    0
  12. #2410 Surawatari Komiko (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:43
    เพราะเป็นคำตอบที่ไม่ลงรายละเอียดรึเปล่านะ ตอบแบบกว้าง ตอบแบบเล่าไม่หมด เปลี่ยนหัวข้อสนทนาเก่งด้วย คนนี้อ่ะ
    #2,410
    0
  13. #2383 SSbts2 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:30
    เกลียดตาพี่อ่ะ เจ้าเล่ห์ใส่น้องเก่ง หยอดขนาดนี้ถ้าน้องทำคืนไม่น่ารอดอ่ะ หมายถึงนัองอ่ะไม่น่ารอด โดนพี่จับกินแน่ๆ แงงงงง หนีไปลูก! น้องหนีไปปปป
    เห็นด้วยกับตัวเล็ก ตอนนี้ยังไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังอะไรเลย แต่ชอบที่น้องไม่รีบอ่ะ น้องไม่ยอมเป็นแฟนเว้ย ตาพี่ก็ล่อลวงไปสิ เจอเด็กดื้อหน่อยเป็นไงล่ะ!
    #2,383
    0
  14. #2339 blueeyes111 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:13
    พี่เจนเป็นมนุษย์จริงรึป่าว อาจจะเป็นซาตานมั้ยนะ
    #2,339
    0
  15. #2161 Jupitersadd (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มกราคม 2563 / 00:39
    แอบนึกว่าน้องจะตอบตกลงเลย ดีแล้วลูกศึกษากันไปก่อน เพราะขนาดคนอ่านยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพี่แกเลยนอกจากชื่อเจน55555
    #2,161
    0
  16. #1922 Midories (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2562 / 23:13
    อยากรู้มากว่าน้องจะขออะไรพี่ ไม่ใช่ว่าพี่มาหลอกให้น้องรักแล้วตีตัวออกห่าง จนน้องต้องขอพี่ให้กลับมานะ ถ้าแบบนั้นน้ำตาท่วมแน่ๆ
    #1,922
    0
  17. #1711 hoiiiii (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2562 / 09:29
    ตายแล้ว พี่เจน!!!!!
    #1,711
    0
  18. #1637 nnnida (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 00:11
    แม่ว่าหนูตกไปเยอะเลยลูกกกกกก แทบไม่ถามเกี่ยวกับตัวพี่เค้าเล๊ยยยย
    #1,637
    0
  19. #1620 littleseal (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 03:59
    ขอถามบ้างได้ไหมว่าพ่อพี่ขนส่งอะไรหรอคะพี่เจนน
    #1,620
    0
  20. #1604 Aidan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 22:13
    ถึงกะย้อนไปอ่านตอนแรก ทำไมน้องเจนถึงเป็นแบบนั้น
    #1,604
    0
  21. #1445 OhohohLOTTO (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 09:44
    น่าสงสัยมากกกกกก ติดตามตาพี่ไปเรื่อย ๆ เลย
    #1,445
    0
  22. #1303 Jinjoo.K (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 23:30
    เหสือนจะเคลียร์แต่ก็ไม่เคลียร์ ไรฟระะะ อิพี่มันดูเหมือนไม่มีอะไร แต่ก็ดูซับซ้อนอ่ะ
    #1,303
    0
  23. #1302 Chonthicha Phalanisong (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 23:27
    คำถามในใจเธอทุกคำถามอะทำไมไม่ถามออกปายยย!!!!
    #1,302
    0
  24. #1276 doggyv (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 12:40
    สร้างตัวละครได้น่าสนใจดีนะคะไรท์
    #1,276
    0
  25. #1261 Preawpat (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 16:44
    ชอบคสพคู่นี้ แต่รู้สึกพี่เจนแปลกๆอ่ะ
    #1,261
    0