Rule no.1: "Don't be too emotional."

ตอนที่ 8 : 7 | You are my 2AM thoughs

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 36,668
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,041 ครั้ง
    26 พ.ย. 62

Chapter 7

You are my 2AM thoughts


 

I'm a motherf uckin' train wreck

I don't wanna be too much

But I don't wanna miss your touch

And you don't seem to give a f uck


 

แม้สิ่งที่พุฒิพูดจะทำให้ผมอดคิดอะไรในใจขึ้นมาไม่ได้ แต่ผมก็ยังไม่พะวงกับมันมากนัก ก็การที่เราเชื่อน้ำลายของคนอื่นโดยไม่ให้เจ้าตัวได้พิสูจน์ข้อกล่าวหามันเป็นเรื่องที่แย่มากไม่ใช่เหรอ และที่ผ่านมา พี่เจนก็ค่อนข้างจะเป็นรุ่นพี่ที่ดีมากๆ ของผม ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาแสดงออกไม่เห็นจะสัมพันธ์กับที่พุฒิพูดสักนิด ผมถือว่าผมได้พิสูจน์เองกับตัวแล้วฉะนั้นจะไม่เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจเด็ดขาด บางทีพุฒิมันก็บ้าๆ บอๆ จากที่สัมผัสได้หลังจากคบหาเป็นเพื่อนกันมานาน

“ไง วันนี้นั่งหน้าเหรอ"

"มาจองที่ให้ฤกษ์มันหรอก ฤกษ์มันบอกนั่งหลังมองไม่เห็น"

ผมกำลังคิดถึงพี่เจนอยู่หลัดๆ เขาก็เดินเข้ามาทักพอดี ก่อนคนตัวสูงจะทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ ผมอีกด้านซึ่งเป็นด้านที่ผมไม่ได้เอาชีทจองที่ไว้ให้ฤกษ์

เขาเอนตัวนอนลงไปทับสองแขนและบรรดาข้าวของของตัวเอง ยังคงยิ้มในหน้าขณะมองผม

“นั่งหน้าก็ดี เราจะได้ตั้งใจเรียน ไม่งั้นกดโทรศัพท์ยิกเชียว"

“โหยย นี่พี่เจนมีตาหลังเหรอถึงได้รู้อ่ะ" ผมนั่งหลังเขาตลอดเลยนะ เห็นได้ไงวะ

“ไม่ต้องมีตาหลังก็รู้ได้ หันไปทีไรก็เห็นกดมือถืออยู่ตลอด"

“แหม นิดเดียวเอง ปกติเจนตั้งใจจดนะ!"

เขาหัวเราะเบาๆ ผมเองก็พลอยหัวเราะไปด้วย เพราะมาเร็วมากตอนนี้เลยมีนักศึกษาเพียงสี่ห้าคนเท่านั้นในห้อง ก่อนเขาจะเอานิ้วโป้งขวามาจับแก้มผม

"ไฮไลท์นี่ติดดีจริงๆ นะเนี่ย"

"อ้าว นี่มันยังไม่จางไปอีกเหรอ ลืมไปแล้วนะเนี่ย" ผมลืมไปแล้วว่าโดนเขียนหน้า เพราะวันนี้ยุ่งมากทั้งวัน ไหนจะมีควิซอีก

"ยัง ติดแน่นเชียว" พี่เจนพูดยิ้มๆ ผมชกไหล่เขาดังอั้ก แต่เขาก็ไม่สะทกสะท้าน

"มันก็เพราะพี่เจนอ่ะแหละ เอามาเขียนหน้าเจนทำไมไม่เข้าใจ"

"แปลว่ายังไม่ได้ส่องกระจกดูเลยน่ะสิถึงไม่รู้ว่ามันยังอยู่"

"เหอะ ยังอ่ะ"

เขายิ้มจนดวงตายิ้มไปด้วย ไม่พูดอะไรอีกนอกจากขยี้ๆ ถูๆ แก้มผมอย่างนั้น เนี่ย ก็เขาเป็นอย่างนี้ แล้วจะให้ผมออกห่างเขาได้ยังไง เขาไร้พิษภัย ขี้แกล้ง และยังเป็นรุ่นพี่ที่น่ารัก พุฒิแม่งบ้า...

จริงๆ นี่ก็เป็นโอกาสดีแล้ว... ผมควรจะทำตอนนี้เลยสิ จะรั้งรออะไรล่ะ

“...พี่เจน"

“ว่าไง?"

“อ่ะ"

ผมหยิบกล่องของขวัญสีน้ำทะเลจากในกระเป๋าสะพายให้เขา พี่เจนละมือออกจากแก้มผมไปใช้สองมือรับ เขายังคงยิ้ม

“อะไรอีกล่ะเนี่ย เจนชอบแจกของขวัญก็ไม่บอกพี่"

“...ไม่ใช่ของเจนหรอก"

“...”

ผมไม่อาจรู้ได้ว่าสีหน้าของคนรับเป็นยังไงเพราะผมจงใจที่จะไม่มองเขา ตอนนี้ผมเอาแต่มองหัวเข่าทั้งสองข้างของตัวเองราวกับมันเป็นสิ่งที่น่าสนใจที่สุดในโลก แต่ก็คะเนเอาว่าพี่เจนคงจะเห็นของและการ์ดในนั้นเรียบร้อยแล้ว

“ก็... มีคนฝากให้เจนเอามาให้พี่เจน"

“...”

“ยังไงพี่เจนก็ติดต่อเขากลับไปขอบคุณหน่อยแล้วกัน"

“...”

“แหม ฮอตนะเนี่ยพี่เรา มีสาวมาปลื้มด้วยอ่ะ"

เพราะไม่รู้จะทำยังไงผมเลยเอาข้อศอกถองเขา แล้วเงยหน้าขึ้นไปมองคนตัวสูง ก่อนที่ผมจะต้องเงียบกริบยิ่งกว่าเดิมเพราะเห็นว่าพี่เจนมองหน้าผมอยู่ด้วยสายตาที่บอกด้วยว่าไม่ใช่เรื่องดีเลย รอยยิ้มบนใบหน้าเขาหายวับไปแล้ว มันเป็นวินาทีแห่งความอึดอัดจนผมพูดอะไรไม่ออก ก่อนเขาจะเอ่ยปาก

“เจนเอามาให้พี่ทำไม"

“...”

“พี่ถามว่าเอามาให้พี่ทำไม"

“...ก็...ก็มีคนฝากให้เอามาให้"

แววตากับสีหน้าและน้ำเสียงของเขาทำให้ผมต้องตอบออกไปจนได้แม้จะตะกุกตะกักเพราะรู้สึกตกใจที่เขาเปลี่ยนท่าทีไปเป็นคนละคน

“แล้วใครฝากก็ต้องเอามาให้เหรอ เจนทำงานเป็นเมสเซนเจอร์เหรอ"

“...”

ผมไม่เข้าใจว่าผมทำอะไรผิดไป ทำไมพี่เจนต้องดูมีท่าทีอย่างนี้ด้วย

ไม่ทันให้ผมได้เอ่ยอะไรอีกคนตัวสูงก็เก็บชีทเรียนทั้งหมดรวมถึงกล่องของขวัญพลางพูด

"พี่เข้าใจแล้ว"

ก่อนเขาจะผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินไปนั่งรวมกับกลุ่มเพื่อนของตัวเองที่เพิ่งเข้ามา ผมอ้าปาก รู้สึกเหมือนอยากจะท้วงติงอะไรสักอย่างแต่ก็พูดไม่ออก แต่อันที่จริงถึงจะเรียกเขาไว้ได้ ผมก็ไม่รู้ว่าผมต้องพูดอะไรออกไปกันแน่ รู้แต่ว่า ผมไม่เข้าใจท่าทีของพี่เจนเลยสักนิด

ท่าทีที่ดูเหมือนโกรธ...เสียใจ...ไปจนถึงผิดหวังอย่างนั้น

 

 

“เอ้า เจนเล็กมาคู่กับครูแล้วกัน วันนี้เจนใหญ่ขาดอีกแล้วนะ"

ผมโดนหลบหน้า...

มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ ผมไม่ได้คิดไปเอง

ผมพยักหน้า เดินไปประสานมือกับอาจารย์รพี เริ่มเต้นลีลาศได้ดีขึ้นกว่าครั้งแรกที่ได้เรียนรู้ ผมขยับร่างกายไปตามจังหวะที่นับในใจ นี่เป็นอีกครั้งที่พี่เจนไม่มาเข้าเรียน Social dance และเวลาที่เราเจอกันที่คลาสแอ๊บนอมอล เขาก็ไม่คุยกับผมเลย หรือถ้าเลี่ยงไม่ได้ เขาก็แค่รับไหว้แล้วคุยเฉพาะเรื่องที่จำเป็น ไม่คุยเล่นเหมือนทุกที กระทั่งข้อความในไลน์ก็ยังตอบเพียงสั้นๆ และตอบช้ามาก ความเปลี่ยนแปลงนี้เกิดขึ้นอย่างชัดเจนจนแม้แต่แก๊ปยังออกปากถามว่าช่วงนี้พี่เจนไม่ว่างเหรอเพราะไม่เห็นอยู่กับผมเหมือนเมื่อก่อน ผมก็ได้แต่ตอบไปว่าไม่รู้ ส่วนน้ำขิงนั้นไม่สบายใจมาก

‘เพราะเราแน่ๆ เลยพี่เจนถึงเป็นแบบนี้' น้ำขิงเอ่ยขึ้นขณะเดินจากที่จอดรถไปตึกเรียนกับผมสองคน สีหน้าของเธอเป็นกังวล

‘ทำไมขิงถึงคิดอย่างนั้นล่ะ?'

‘ก็หลังจากที่เจนให้ของขวัญพี่เจนไป พี่เจนไม่ได้ติดต่อเรามาเลยอ่ะ ฮืออ สงสัยจะไม่ชอบเราแน่ๆ พอไม่ชอบเราก็เลยไม่อยากมาใกล้กับเจนด้วยไง เพราะไม่งั้นจะเลี่ยงการเจอหน้าเราได้ยาก พี่เขาคงไม่อยากมาใกล้ๆ เพราะไม่อยากให้ความหวังเรา'

‘...ระ...เหรอ'

‘ทำไงดีอ่ะเจน เราไปบอกเขาดีไหมว่าไม่เป็นไร ไม่ชอบเราก็ไม่เป็นไร แต่อย่าทำแบบนี้เลย มันรู้สึกแย่ยิ่งกว่าโดนปฏิเสธอีกนะ'

‘อย่าเลยขิง เจนว่าพี่เขาอาจจะแค่ยุ่งก็ได้นะ เจนเคยบอกขิงแล้วนี่ว่าพี่เจนเขาทำงานด้วย เขาปีสี่แล้วนี่นา'

‘ฮือๆๆๆ ไม่น่าเลยจริงๆ อ่ะเจน เรารู้สึกเสียความมั่นใจมาก’

วันนั้นทั้งวันผมได้แต่ปลอบน้ำขิงทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้รู้สึกดีเท่าไหร่นัก ผมไม่รู้หรอกว่าเหตุผลคืออะไรที่เขาหนีหน้าผมไปแบบนี้ แต่ผมค่อนข้างจะมั่นใจว่าเขาหลบหน้าผมมากกว่าหลบหน้าน้ำขิง ก่อนที่บ่ายนั้นจะมีเรื่องทันที ผมกับน้ำขิงนัดกันจะไปทำงานที่ห้องสมุดกลาง แล้วพอไปถึง ผมก็เห็นน้ำขิงนั่งซึมอยู่

‘พี่เจนนัดเราเจอที่อินทนินทร์ แล้วเขาก็เอาของนี่คืนมาให้' เธอพยักพเยิดไปทางกล่องของขวัญของตัวเองที่วางอยู่บนโต๊ะ มันดูเรียบเนี้ยบเหมือนเดิมทุกประการ 'เขาบอกว่าเขาขอบคุณที่เรามีความรู้สึกดีๆ ให้ แต่เขาไม่ได้คิดกับเราแบบนั้น พอได้ยิน...เราก็พูดอะไรไม่ออกเลย รู้ตัวอีกทีคือเราก็รับของคืนมาแล้ว แล้วเราก็เดินอย่างกับลอยมาที่นี่'

‘ไม่เป็นไรนะขิง...’

‘บอกไม่ถูกเลยเจนว่ารู้สึกยังไง พี่เขาพูดดีมาก เราก็ไม่ได้ว่าจะรักเขาขนาดนั้น แต่...’

‘เจนเข้าใจแหละ ความผิดหวังมันยังลอยตัวอยู่ใช่ไหมล่ะ'

‘อื้อ'

แต่ถึงอย่างนั้นพี่เจนก็ยังคงไม่ปรากฏตัวในคาบเรียนวันนี้อยู่ดี เรื่องที่เขาคืนของน้ำขิงเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานเท่านั้นเอง

หนึ่งอาทิตย์แล้วนะ...ที่พี่เจนเปลี่ยนไป

มันก็ใช่ว่าผมจะอยู่กับเขามานานนมอะไรแบบนั้น แต่หนึ่งสัปดาห์ที่เขาห่างหายไม่เหมือนเดิมทำให้ผมรู้สึกวูบโหวงไปจนถึงเศร้าประหลาดในอก เขามีอิทธิพลกับผมมากในระดับที่ทำให้ผมใจหาย หรือเป็นเพราะผมมันเป็นคนเซนซิทีฟ เกิดอะไรขึ้นนิดหน่อยมันก็อ่อนไหวในความรู้สึกไปหมด

“เอาล่ะ เลิกเรียนได้ อาทิตย์หน้าสอบบีกินส์กับชะชะช่านะนักศึกษา อย่าลืมกลับไปซ้อมกับคู่ของตัวเองนะ"

ทุกคนล่ำลากับอาจารย์แล้วเก็บข้าวของทยอยออกจากห้อง ผมเดินไปยังถนนหน้ามอเพราะจะหาแท็กซี่กลับบ้านเนื่องจากตอนนี้ก็สองทุ่มกว่าแล้ว

ระหว่างทางไปเรียกแท็กซี่ผมต้องผ่านลานจอดรถสอง ผมมองเข้าไปก็เห็นแก๊งนักศึกษาแก๊งหนึ่งนั่งกองๆ กันอยู่ตรงนั้นในความมืด หนึ่งในนั้นเป็นคนที่ผมคุ้นตาอย่างที่สุด

พี่เจน

พี่เจนกำลังนั่งยองๆ สูบบุหรี่อยู่บนที่กั้นที่จอดรถอันหนึ่ง เขากำลังพ่นควันสีเงินยวงออกทางจมูก เราสบตากันเต็มเปาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่คราวนี้ผมไม่ได้คิดจะเอ่ยทักเขา ไม่แม้แต่จะยกมือเพื่อพยายามทักทายจากไกลๆ เขาเองก็ไม่ได้หลบตาหรือพยายามจะทักทายผมเหมือนกัน ผมจึงแค่ดึงสายตากลับไปมองเบื้องหน้าแล้วจ้ำเท้าหวังผ่านตรงนี้ไปให้ไวที่สุด พยายามกดความรู้สึกแสบร้อนที่กำลังผุดขึ้นมากลางอกไม่ให้มันเอ่อล้น

ก็มามหาวิทยาลัยนี่ แล้วทำไมไม่ไปเข้าเรียน

มันต้องหลบกันขนาดนี้ด้วยเหรอ?

โกรธฉิบหายเลย... แต่อยากจะร้องไห้มากกว่าอีก


 


 

“สรุปคือเขาหลบมึงใช่ไหม"

“อืม"

“แล้วมึงก็มาตอแหลบอกกูอยู่นั่นแหละว่าเขายุ่ง กูก็ว่าล่ะว่ามันมีอะไรทะแม่งๆ"

แก๊ปเอ่ยขณะที่เรากำลังนั่งกันอยู่ในบาร์นั่งชิวหลังมหาวิทยาลัย จากที่ตอนแรกผมจะกลับบ้าน แต่เพราะได้มาเห็นจะจะคาตาว่าพี่เจนจงใจหลบผมมากแค่ไหน ผมจึงตัดสินใจว่าไม่กลับบ้านมันล่ะ! แล้วก็มุ่งตรงไปยังหอไอ้แก๊ปพลางวอแวจนมันต้องออกมากินเหล้าด้วยกัน

“ไอ้เจน ค่อยๆ แดก มึงไม่ค่อยได้ออกแดกขนาดนี้เดี๋ยวก็เมาตายห่าหรอก เพิ่งสี่ทุ่มเองโว้ย"

“แก๊ป...”

“อะไร"

“กูไม่เข้าใจ... ว่ากูทำอะไรผิด"

“เฮ้อ...”

“กูไม่เข้าใจจริงๆ อ่ะมึง...”

สุดท้ายความรู้สึกที่พยายามกักเก็บเอาไว้ก็เอ่อท้นออกมาเป็นน้ำตาอาบสองแก้ม ผมเสียใจ... เสียใจที่มันกลายมาเป็นแบบนี้ ผมคิดถึงสัปดาห์ก่อนหน้าที่เขายังเข้ามายีหัวผมทุกครั้งที่มีโอกาส มาตอนนี้เขามองเลยผ่านผมไปเหมือนผมเป็นแค่ธาตุอากาศ ราวกับว่าความสนิทสนมระหว่างเราไม่เคยเกิดขึ้นเลย

“ไอ้เจนเอ๊ย...”

“ก็น้ำขิงเป็นเพื่อนกู ขิงขอให้กูเอาไปให้ กูก็แค่เอาไปให้ ไม่ชอบขิงแล้วทำไมต้องมาพาลโกรธกูด้วยวะ"

“หยุดพูดจาควายๆ สักทีเหอะ"

“ควายอะไรอีกล่ะ"

“เขาโกรธมึงไม่ใช่เพราะเขาไม่ชอบอีขิง แต่เขาโกรธเพราะมึงบากหน้าเอาความรักของคนอื่นไปเสนอให้เขาต่างหาก"

“อึก มึงพูดอะไร" ผมสะอึกหลังจากกรอกเหล้าเข้าปากไปอีกครึ่งแก้ว ตามร่างกายเริ่มรู้สึกมึนชาเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่นั่งซัดมาตั้งแต่ก่อนสามทุ่ม ตอนนี้มันคงซึมอยู่ทั่วเส้นเลือดของผม

“มึงยอมรับกับตัวเองได้ยังว่ามึงชอบเขา ถ้ามึงยอมรับตรงนี้ได้กูถึงจะค่อยอธิบายต่อ"

“...มึงอย่าพูดแบบนี้ได้ไหมวะ"

“ไม่ได้ เพราะกูเหนื่อยที่จะเลี่ยงไปเลี่ยงมาล่ะ มึงชอบเขาอ่ะเจน มึงยอมรับเถอะ มันไม่ได้ผิดอะไรนี่หว่า"

คำพูดของแก๊ปทำให้ผมร้องไห้หนักกว่าเดิม ใช่... ผมชอบพี่เจน ที่เสียใจมากอยู่ตอนนี้ก็เพราะว่าชอบเขามาก ชอบจนเจ็บไปหมดทั้งใจเมื่อถูกเขาเมิน

“กูเห็นนะว่ามึงตั้งรูปหน้าจอด้านในเป็นรูปคู่ของมึงกับเขาที่มึงไปเซฟมาจากไอ้เพจคิวท์บอยอะไรนั่น ต่อให้มึงจะลดแสงหน้าจอจนสุดก็เหอะ"

“มันไม่มีประโยชน์แล้วมึงก็รู้ มันพังไปหมดแล้วระหว่างกูกับเขา ยังไม่ทันเริ่ม...มันก็พังแล้ว...”

“มันพังเพราะมึงเสือกเอาของขวัญอีขิงไปให้เขานี่แหละ ทำไมไม่มาปรึกษากูก่อน วันหลังเรื่องของใครก็ให้จัดการเอง ไงล่ะ สะเออะทำตัวเป็นพ่อสื่อพ่อชักทั้งที่ใจก็ไม่ได้อยาก ขิงมันเป็นเด็กสามขวบหรือไง มึงถึงต้องไปตอบรับทำให้ มันชอบใครก็ให้มันจัดการเองดิวะ"

“กูแอบคิด...ว่าถ้าพี่เจนได้กับขิงมันอาจจะดีก็ได้ เพราะเขาคงไม่ได้ชอบผู้ชายเหมือนกัน แปลว่าเขาไม่มีวันจะชอบกูอย่างนั้นได้ อย่างน้อยถ้าเขาคบกับขิง กูก็ยังจะได้อยู่ใกล้ๆ เขา ได้มองหน้าเขา เป็นน้องเขาเหมือนเดิมมึงเข้าใจไหม...”

“โอ๊ยยย ไอ้เหี้ยเจน ถ้ามึงยังไม่หยุดโง่กูจะไม่คุยกับมึงแล้วนะ" แก๊ปตวาดอย่างรำคาญเต็มทน

“อะไรอีกล่ะ กูก็พูดความจริงแล้วนี่ไง!” ผมชักมีน้ำโห ทั้งร้องไห้ทั้งตะโกนจนดูน่าสมเพช แถมยังทำเหล้าในแก้วกระฉอกใส่เสื้อนักศึกษาตัวเองอีกต่างหาก

“ฟังกูนะ เขาชอบมึง พี่เจนชอบมึง! เขาถึงได้โกรธไง ไม่สิ กูว่าอันที่จริงเขาไม่ได้โกรธด้วยซ้ำ แต่เขาน้อยใจต่างหาก! เขาน้อยใจที่เขาชอบมึงขนาดนี้แต่มึงเสือกไม่รับรู้ แล้วยังไปเสนอหน้าเป็นพ่อสื่อให้คนอื่น ทีนี้มึงเข้าใจยัง!?”

“...ฮือ มึงเป็นบ้าเหรอไอ้แก๊ป"

“โอ๊ย เจนเอ๊ย มึงจะไม่มั่นใจในตัวเองอะไรได้ขนาดนี้วะ กูมองเขาจากดาวอังคารกูยังรู้เลยว่าเขาชอบมึง เผลอๆ จะมากกว่าที่มึงชอบเขาอีก"

“...”

“ถึงมึงไม่รู้ แต่คนทั้งคณะก็รู้ว่ะ”

“พี่เจน ฮือ... พี่เจน...”

“ไอ้สัดเอ้ย เสือกมาเมาไม่รู้เรื่องตอนพูดเรื่องสำคัญอีก"

ผมแทบไม่ได้ยินแล้วว่าแก๊ปพูดอะไรเพราะดื่มไปมากกว่าห้าแก้ว ก่อนผมจะรู้สึกได้ว่าถูกเขย่าไหล่แรงๆ

“เจน เจน! เอามือถือมึงมา"

เสียงของแก๊ปเหมือนลอยมาจากที่ไกลๆ แต่รู้ตัวอีกทีผมก็มือถือของผมก็อยู่ในมือมันแล้ว ก่อนผมจะฟุ่บหน้าลงกับโต๊ะขณะที่แก๊ปกำลังแผดเสียงคุยโทรศัพท์อยู่ ผมคิดถึงพี่เจน... คิดว่าเขาจะหลบหน้าผมไปอย่างนี้อีกนานไหม ยิ่งคิดว่าเราอาจจะไม่มีวันเป็นเหมือนเดิมแล้วผมก็ยิ่งเศร้าจนน้ำตาไหลหนักกว่าเดิม ผมแสบตาจัง...

“...เจน...เจน...”

“พี่เจน...?”

ผมคงเมามากแล้วจริงๆ ถึงได้เห็นไอ้แก๊ปเป็นพี่เจนอย่างนี้ ไม่สิ... ไอ้แก๊ปก็ยังนั่งอยู่ตรงนั้น แต่ว่ามีพี่เจนกำลังจับไหล่ผมอยู่ นี่แก๊ปมันแยกร่างได้เหรอ ร่างหนึ่งของมันเหมือนพี่เจนเอามากๆ

“ฝากด้วยนะพี่ ผมจะกลับหอล่ะ เดี๋ยวบิลตรงนี้ผมเคลียร์เอง"

“อือๆ นี่เจนกินไปกี่แก้ว"

“หลายอ่ะ ผมนับไม่ทันเลย"

“เฮ้อ... แล้วทำไมเจนเมาขนาดนี้"

ผมรู้สึกได้ถึงมือหนาที่แตะลงบนหน้าผากของผม ไปจนถึงลำคอ ตอนนี้ตัวผมร้อนรุ่มไปทั้งตัวเหมือนถูกพิษไข้ แก๊ปแค่นหัวเราะ

“เหอะๆ ก็เพราะพี่นั่นแหละ”

“...”

“ให้โอกาสมันหน่อยพี่ เพื่อนผมมันไม่ฉลาดเท่าไหร่"

เสียงของผู้คนที่พูดคุยกัน เสียงเพลงในร้าน และแสงไฟกะพริบวูบวาบทำให้ผมรู้สึกเหมือนศีรษะจะระเบิด ก่อนรู้ตัวอีกทีผมก็ถูกประคองมาที่รถคันหนึ่ง แล้วถูกจับให้ยัดเข้าไปนั่งตรงเบาะข้างคนขับ ผมได้กลิ่นของพี่เจนที่คุ้นจมูกแม้จะไม่รู้ตัวเลยว่าเกิดอะไรขึ้น รู้แต่ว่ารถกำลังเคลื่อน แล้วรู้ตัวอีกทีผมก็เหมือนวาร์ปมาอยู่ที่ห้องคอนโดฯ ห้องหนึ่งแล้ว ห้องนี้ก็มีกลิ่นแพงๆ ปนเซ็กซี่แบบเดียวกันลอยอวลอยู่ทั่วห้อง ผมสูดจมูก ได้แต่นั่งเหม่อลอยบนโซฟาสีเข้มพลางเอามือซ้ายจับแก้มตัวเองไม่หยุด

“เป็นอะไรทำไมเกาไม่หยุดแบบนั้น หรือว่าคันหน้า ปกติเจนแพ้แอลกอฮอล์เหรอ" เสียงถามดังมาจากคนที่ยืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลตรงหน้าผม ผมส่ายหน้าช้าๆ

“...เปล่า"

“แล้วเกาอะไรนั่น"

“ไม่ได้เกา .. แต่ว่าจับ"

“จับทำไม?”

“จับตรงที่พี่เจนเคยเอาไฮไลท์วาดไว้...”

ผมตอบออกไปซื่อๆ ยังคงจับแก้มซ้ายตัวเอง รู้สึกเหมือนกับว่ารอยไฮไลท์นั่นยังติดอยู่บนที่เดิมทั้งที่มันจางหายไปนานมากแล้ว ก่อนผมจะรู้สึกว่าเบาะข้างตัวยวบลง สัมผัสได้ถึงไอร้อนของมนุษย์อีกคนที่อยู่ใกล้ๆ กัน

“แล้วทำไมต้องจับด้วย"

“...ไม่รู้"

ดวงตาสีดำที่วาววับที่สะกดคนถูกมองไว้ได้เหมือนหมุดตอกตรึงจ้องเข้ามาในดวงตาฉ่ำเยิ้มของผม ก่อนเขาจะเอ่ยปากถามอีกครั้ง

“แล้วรู้รึยังว่ามันเป็นรูปอะไร"

“รู้...”

“รูปอะไร"

“รูปหัวใจ"

“...”

“หัวใจสีชมพู"

“...”

“พี่เจนวาดหัวใจให้เจนที่แก้มซ้าย...”

“...”

ใช่ มันคือรูปหัวใจ...

รูปนั้นแหละ

หลังจากพูดออกไปได้แค่นั้นทุกอย่างก็พลันนิ่งสงบ ไม่มีการขยับตัวใดๆ ทั้งนั้นจากเราทั้งคู่ ก่อนผมจะรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างขึ้นมาจุกที่คอหอย แล้วน้ำตาที่เหือดแห้งไปแล้วก็พรั่งพรูลงมาอีกครั้ง

“พี่เจน...”

“เจน ไม่เอา ไม่ร้อง"

“เจน...ทำอะไรผิด...”

เสียงของผมแหบห้าวจนแทบฟังไม่เป็นศัพท์

“ทำไมพี่ต้องหลบหน้าเจนด้วย เจนผิดตรงไหนพี่บอกได้ไหม"

“...”

ไม่มีคำตอบจากคนตัวสูง นอกจากความนิ่งเฉยที่ผมไม่ต้องการ ผมร้องไห้โฮอย่างอัดอั้นตันใจเพราะรู้สึกว่าไม่ได้รับความเป็นธรรม จนถึงตอนนี้ผมก็ยังไม่เข้าใจว่าผมผิดอะไร ในความสับสนนี้สิ่งที่เด่นชัดยิ่งกว่าอะไรใดๆ คือความรู้สึกที่ผมแคร์เขา แคร์เขามากจนคงจะทนไม่ได้ถ้าความสัมพันธ์ระหว่างเราจะกลายเป็นแบบนี้

“เจนผิดอะไรเหรอพี่เจน ทำไมพี่เจนต้องเมินเจนอย่างนี้ด้วย มีอะไรทำไมไม่พูดกันตรงๆ"

“...”

“เจน... เจนทำผิดมากเลยใช่ไหม"

“ไม่ใช่"

“แล้วทำไมพี่ต้องหลบเจนด้วย!”

คนตัวสูงหันหน้าหนีไปอีกข้างพลางถอนหายใจเหมือนรำคาญ และนั่นก็ทำให้ผมสุดกลั้น ผมตะเบ็งเสียงอีกครั้งอย่างคาดคั้น

ทำไมล่ะพี่เจน ทำไม!

เสียงตะโกนของผมหายไปในลำคอเมื่อร่างสูงหันหน้ามาประกบริมฝีปากอุ่นร้อนลงบนเรียวปากของผม ดูดดื่มมันเบาๆ ทว่ามั่นคงจนผมรู้สึกเหมือนสองเท้ากำลังลอยขึ้นจากพื้น ก่อนริมฝีปากอุ่นนุ่มนั่นจะถอนออกไปอย่างแผ่วเบา

“ทีนี้เข้าใจรึยัง...” เสียงทุ้มกระซิบพร่า

“...”

ผมไม่กล้าแม้แต่จะกะพริบเปลือกตากับเรื่องที่เกิดขึ้น ไม่กล้ากระทั่งจะหายใจออกแรงๆ ผมรู้สึกเหมือนถูกน้ำเย็นจัดสาดใส่ร่าง สร่างเมาขึ้นมากะทันหันจนน่าขำ ผมได้แต่จ้องมองดวงตาสีรัตติกาลที่อยู่ใกล้ชิดด้วยความตกตะลึง

และสิ่งเดียวที่ผมเห็นสะท้อนออกมาจากดวงตาคู่คมกล้าก็คือเงาของตัวเอง

“เข้าใจรึยัง เด็กโง่"

 

 

----------------

ฮวังซอล

 

เข้าใจรึยัง คนอ่าน

ไปหวีดกันให้สุดเสียงที่แท็ก #อย่าขอพี่เจน

แล้วคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้เค้าด้วยนะคะ! >_<

 

ปล. เรื่องนี้ไม่ดราม่านะคะ (สำหรับเรา)

ปล2. เรื่องนี้มีลงที่ readawrite ด้วยนะคะ FYI

 

 

พี่เจนก็คือพี่เจนค่ะ ยังมีอะไรที่มีความเป็นพี่เขาอีกเยอะ ใช่ค่ะ เขาควรจะลึกลับ แต่เขากลับเปิดเผย บุคลิกเป็นคนที่ทำให้เราสับสนว่าตกลงแล้วเขาน่ากลัวจริงรึเปล่านะ หรือยังไง บ้า พวกแกคิดกันไปเองน่ะสิ เขาก็ปกติออก แม้แต่เจนเล็กที่ใกล้ชิดกับเขามากกว่าเราก็ยังไม่แน่ใจ เพราะตัวละครพี่เจนจริงๆ แล้วเป็น someone แต่พี่เจนดีไซน์ให้ตัวเองออกมาเป็น ordinary man คือจากภายนอกถ้าไร้เรื่องเล่าขานใดๆ เขาจะดูเป็นแค่คนปกติคนหนึ่งเท่านั้นเอง

Like he supposed to look normal.

ถ้าคุณอ่านแล้วรู้สึกแบบนั้น แต่มีความสงสัยเอ๊ะๆ ตลอดเวลา แปลว่าซอลแต่งได้ถูกทางแล้ว

และที่สำคัญ เราก็ยังไม่รู้กันเลยว่าเรื่องเล่าเกี่ยวกับพี่เขานั้นมันจริงหรือไม่จริง

ยังไงฝากติดตามไปเรื่อยๆ เลยนะคะ

บอกได้แค่ว่า .. ไม่ได้มีแค่นี้ :)

 

ขอบคุณที่ช่วยผลักดันจนพี่เจนใหญ่กับน้องเจนเล็กขึ้นมาถึงท็อป 13 นะคะ ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.041K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,788 ความคิดเห็น

  1. #3785 syn1/9 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มกราคม 2564 / 12:13
    พี่เจนโคตรมีเสน่ห์เลย เจนเล็กก็น่ารัก โว้ย หสไนพร่ดาดสกกวกงกบกงกวกว
    #3,785
    0
  2. #3703 Sariei_va (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2563 / 16:39
    ฮอยยยยยย กะคืออออชอบกันนนนน
    #3,703
    0
  3. #3429 Nitto_OuranHC (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 18:11
    กำลังเดาว่าพี่เจนเอาตัวเข้าแลกเพื่อนให้เจนอยากได้อะไรสักอย่างขึ้นมาแล้วขอร้องรึเปล่านะ พี่เจนอย่าทำน้องนะะะะะ
    #3,429
    0
  4. #3272 Soo Gass (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 13:27
    ฉันปลื้มในขณะที่ระแวงพี่เจนไปด้วย อย่าให้ความหวังน้องเฉยๆนะพี่ ไม่งั้นแม่ทุบหลังหักแน่
    #3,272
    0
  5. #3227 cactus090 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 11:35
    ชั้นปริ่มเเต่ก็ปริ่มไม่สุดดดชั้นจำอินโทรได้ชั้นเกียมร้องไห้เเน้ว
    #3,227
    0
  6. #3208 tarun_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 00:04
    จริงๆแล้วน้องยังไม่รู้จักตัวตนจริงๆของพี่เจนเลย เศร้าาา อย่าเพิ่งให้ใจเขาไปหมดสิลูกกกก
    #3,208
    0
  7. #3207 tarun_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 00:04
    กรี๊ดดด พี่เจนอย่าทำแบบนี้กับน้อง
    #3,207
    0
  8. #2938 PILLOWPILLOW_P (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 17:56
    พี่มันอาจจะร้ายกับทุกคน แต่ดีกัลเธอแค่คนเดียว งี้ปะ แหะๆๆๆ
    #2,938
    0
  9. #2881 PCB614 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 14:58
    ยังระแวงพี่เจนอยู่ทุกตอนเลยอะ แต่ก็ยังไม่อยากจะตัดสินว่าพี่เป็นยังไง อย่าทำร้ายน้องนะ พลีสสส
    #2,881
    0
  10. #2836 สาววายกับเจ้าชายอสูร (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 00:34
    เจนใหญ่แกล้งเจนเล็กแรงมาก ฮื่อออ ใจอิช้อยมันหวั่นไหวปัยหมด พออ่านจบตอนนึงก็มานั่งคิดว่าเชี่ย พี่เขาดีขนาดนี้ จะมีแบ็คที่มืดมนขนาดไหน ชั้นยังคงไม่ลืมคำที่พุฒิว่าไว้ make me confused so hard เลยค่าฮวังซอล
    #2,836
    0
  11. #2743 fah_ikon14 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 01:18
    เออ เนี้ยเราแพนิกไปเองอะ ตัวเร๊าาา โอ้ยยยย แต่ยังไม่ปักใจเชิ่อหรอกๆ มันยังมีความเอ๊ะอยู่จริงๆค่ะไรท์ อุแง้ ไม่ไว้ใจ ไม่ไว้ใจ อย่ามาทำร้ายลูกเรานะ!!
    #2,743
    0
  12. #2728 KittiphatSaree (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 08:45
    หงุดหงิดอ่ะ ขอโทษนะคะถ้าหยาบ เเต่เจนโง่มากเลยอ่ะ ทำไมไม่เชื่อเพื่อนบ้าง ฮือ อินแหละ
    #2,728
    0
  13. #2431 tang_thai°°° (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มีนาคม 2563 / 11:19
    คิดเหมือนเม้นข้างล่างอะ คือแบบพี่ก็ดูธรรมดาปกติ แต่มันก็มีบางที่ดูแปลกไม่ค่อยน่าไว้ใจ
    #2,431
    0
  14. #2409 Surawatari Komiko (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:35
    ชอบพี่เจนนะคะ แต่รู้สึกไม่ไว้ใจตลอดเวลาเลยไม่รู้ทำไม ดูธรรมดาแต่ก็ดูมีอะไรที่ซ่อนไว้ ดูเปิดเผยแต่ก็ปกปิด หนูเจนน ระวังตัวเอาไว้ลูก
    #2,409
    0
  15. #2382 SSbts2 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:05
    พี่เจนนนน!!!! หปพฟอแพกพฟหดฟฟฟฟฟ
    เรียกแม่มาสู่ขอเลยค่ะ ยกให้เลย555555555
    ตอนนี้ดีอ่ะ นึกว่าจะดราม่านานแล้วนะเนี่ย เคลียร์กันได้แบบนี้ค่อยโล่งใจหน่อย (หรือจะมีอะไรยิ่งใหญ่กว่านี้รออยู่ ;-; ไม่นะ) ตอนน้องงอแงนี่มันน่ารักจริงๆนะ สมแล้วที่คนพี่ทนไม่ไหวอ่ะ -.-
    #2,382
    0
  16. #2338 blueeyes111 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:47
    หรือจริงๆเเล้วพี่เจนเป็นคนดีรึป่าว
    #2,338
    0
  17. #2336 jogod (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:55
    อันที่จริงก้อต้องแฟร์กะพี่เจนบ้างนะ ว่าที่เค้าพูดเค้าลือกัน สาเหตุมันคืออะไร เพราะถ้าพี่เจนเป็นมนุษย์จริงๆเค้าก้อก้อต้องมีหัวใจ แล้วรู้สึกเป็น.แอบมาเทคะแนนให้บิ๊กเจนค่ะ
    #2,336
    0
  18. #2160 Jupitersadd (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มกราคม 2563 / 00:26
    เธอเป็นคนยังไงกันแน่พิเจน! สับสนไปหมด ที่รู้ๆดีๆกับน้องเจนหน่อยนะคะพิเจน;-;
    #2,160
    0
  19. #1950 ZYXWYFIR (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 20:33
    พี่เขาอาจจะรู้อยู่แล้วว่าเจนไม่ได้มีอะไรปรารถนามากจนจะขออะไรกับพี่แก พี่แกเลยทำให้น้องรักหรือเปล่า แล้วน้องคงต้องมีแรงปรารถนามากพอที่จะขอ แบบ อีพี่อาจจะแอบร้ายลึก
    #1,950
    0
  20. #1921 Midories (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2562 / 22:58
    ตอนนี้คือลุ้นว่าคืนนี้น้องเจนจะรอดไม่รอดดีกว่าค่ะ คิกค้ากกก
    #1,921
    0
  21. #1636 nnnida (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 23:57
    ก็คือนอนร้องไห้ตามน้องเจนไปแล้วฮือ พี่เจนทำน้องได้ลงคอ ///ใช่ค่ะ ดิชั้นสปอยส์ลูกอยู่
    #1,636
    0
  22. #1603 Aidan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 22:02
    หนูเจนลู๊ก!!!!! //จิกหมอน
    #1,603
    0
  23. #1492 totwo.22 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 22:21
    ฉันรู้สึกว่ามันต้องมีเหตุผลบางอบ่างที่ให้พี่มันทำตัวแบบนั้น หรือปมบางอย่างอ่ะ แล้วคือพออยู่กับน้องก่คือต้วตนจริงๆ
    #1,492
    0
  24. #1488 jessca (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 13:36
    อื้อหื้ออออออ พี่เจ๊นนนน
    #1,488
    0
  25. #1455 sauvegarder (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 16:49
    โอย อ่านไปก็สับสนไป ตอนน้องบอกว่าพี่ดี เออพี่ก็ดีนี่ บอกพุฒิบอกว่าพี่อันตราย เออ เราก็เชื่อ เอ๊ะ! แต่เมื่อกี้พี่ดีไม่ใช่หรอ5555 ไม่ไหวแล้วค่ะตอนนิ! สองจิตสองใจไปหมด TvT
    #1,455
    0