Rule no.1: "Don't be too emotional."

ตอนที่ 32 : 28 | I think he really trusts me [40%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,600
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 578 ครั้ง
    20 ส.ค. 63

Chapter 28

I think he really trusts me


 


 

The devil and I get along just fine.”

- Anonymous


 


 


 

“พี่เจนนี่นา! มาได้ยังไงน่ะ! อ๊ายยย โรแมนติกจังเลย”

น้ำขิงร้องอย่างตื่นเต้นแทนผม และดูเหมือนเธอจะเป็นคนแรกในกลุ่มที่ได้สติหลังจากที่พวกเราต่างก็อึ้งไปกันหมด ก่อนร่างสูงจะค่อยๆ ก้าวเข้ามาหาพวกเราทั้งกลุ่ม แล้วผมก็รู้สึกได้ถึงความอุ่นของฝ่ามือหนาที่สัมผัสลงบนศีรษะของผม พลางขยี้เบาๆ อย่างนุ่มนวล หากเป็นเวลาปกติ ผมก็จะยืนซึมซับมันอยู่นานจนกว่าเขาจะละออกไป แต่ในวันนี้ ผมกลับเบี่ยงตัวหนีออกมาทันที

การกระทำของผมทำให้ทุกคนอึ้งไป ไม่เว้นแม้แต่ผู้ชายตัวสูงที่เพิ่งจะลูบผมผม ผมเอาแต่ก้มหน้ามองปลายเท้าของตัวเอง จับกระชับคอเสื้อไว้แน่นตามสัญชาตญาณราวกับมันคือเส้นชีวิต ผมไม่กล้าจะเงยหน้าขึ้นมองเขาเลย

บรรยากาศเย็นยะเยือกเสียยิ่งกว่าอากาศหนาวที่ห่อหุ้มรอบกายพวกเรา จนในที่สุดหลังจากผ่านไปนานนับนาที ผมก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา แล้วจึงได้พบกับสายตาราวกับเอ็กซเรย์คนได้ของพี่เจนที่กำลังมองผมอยู่ก่อน สายตานั้นทำให้ผมสั่นไปทั้งตัว ก่อนเขาจะหรี่ตามองมาที่มือของผมซึ่งกำคอเสื้อเอาไว้แน่น เขาก้าวเข้ามาตะปบจับมือนั้นของผมทันที

“พี่เจน! อย่า! ยะ – อย่า!

“เฮ้ยพี่เจนทำอะไรพี่!”

“พี่เจนคะใจเย็นๆ ก่อน! อะไรเนี่ย”

ผมพยายามเบี่ยงตัวหลบขณะที่เพื่อนๆ เองตกใจแล้วร้องเอะอะกันใหญ่ หากแต่ก็ไม่มีใครห้ามปรามคนตัวสูงได้ มือพี่เจนแข็งราวกับคีมเหล็ก ในที่สุดเขาก็สะบัดมือผมจากการเกาะกุมออกไปได้สำเร็จ ก่อนเขาจะดึงผ้าพันคอของผมอย่างแรง แล้วกระชากเสื้อทุกชั้นของผมออกจนกระดุมหลุดแล้วแหวกมันออกดูผิวเนื้อทันที

คิสมาร์กสีแดงสดใหม่หลายรอยปรากฏบนแผ่นอกให้เขาได้เห็นชัดถนัดตา ผมได้แต่เบี่ยงใบหน้าหนีไปด้านข้าง กัดริมฝีปากแน่นจนเจ็บ รู้สึกแสบร้อนกระบอกตาไปหมด ผมกลืนไม่เข้าคายไม่ออกจนอยากจะให้ธรณีสูบลงไปตรงนี้ และโดยไม่รั้งรอใดๆ ทั้งสิ้น พี่เจนหันหน้าไปทางพุฒิ ก่อนเขาจะเดินตรงเข้าไปหามัน แล้วง้างเท้าถีบกลางลำตัวพุฒิอย่างแรงจนมันลงไปนอนหงายบนพื้น

เฮ้ย!

ทุกคนยกเว้นผมประสานเสียงลั่นอย่างตกใจในสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเกินใครจะห้ามทัน ก่อนพี่เจนจะกระชากคอเสื้อพุฒิที่ยังนอนจุกให้ขึ้นมาจากบนพื้น แล้วอัดหมัดขวาเข้าใบหน้าข้างซ้ายของพุฒิจนเลือดกระเซ็นออกจากจมูกไปเปื้อนหิมะสีขาว เชอร์รี่กับน้ำขิงร้องกรี๊ดดังลั่น แก๊ปวิ่งเข้าไปรัดตัวพี่เจนจากด้านหลัง ภาพตรงหน้าสับสนวุ่นวาย

...เจน

เสียงของแก๊ปเหมือนดังมาจากใต้บ่อน้ำที่ลึกมาก

...เจน ...เจน!

“...”

เจน มึงยืนเซ่ออะไรอยู่ มาห้ามพี่เจนสิ!

“...!”

ในที่สุดผมก็สะดุ้งเฮือก ได้สติเมื่อแก๊ปแผดร้องสุดเสียงจนเสียงแหตก ผมรีบวิ่งเข้าไปเอาตัวยืนขวางระหว่างพี่เจนกับพุฒิ แล้วรู้ตัวอีกทีก็ล้มลงไปก้นจ้ำเบ้ากับพื้นเมื่อถูกหมัดอัปเปอร์คัทเสยปลายคางเต็มแรง

“เจน!”

ทุกคนร้องอย่างตกใจรวมถึงพี่เจนกับพุฒิ ผมรู้สึกได้ถึงรสคาวเลือดในปาก และรับรู้ได้ว่าฟันทุกซี่สั่นสะเทือนจนแทบโยก ผมยกสองมือขึ้นกุมคางและปาก ก่อนพี่เจนจะเข้ามารวบตัวผมขึ้นจากพื้น ถึงตรงนี้ผมไม่มีสติอีกแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น ผมเห็นรางๆ ราวกับว่าผมเห็นภาพตรงหน้าผ่านหมอกควัน ผมเห็นว่าพุฒิที่มีสภาพสะบักสะบอมมีแก๊ปประคองไว้อยู่ ส่วนน้ำขิงกับเชอร์รี่ก็มีใบหน้าซีดเผือด ผมกวาดตามองไปยังหิมะขาวที่บัดนี้กลายเป็นมีเลือดของพุฒิกระจายตัวอยู่บนนั้นเป็นหย่อมๆ จนกลายเป็นหิมะสีเลือด รับรู้ได้ว่าหัวใจในโพรงอกของตัวเองเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งจนหูอื้อ แล้วผม... ก็หมดสติสัมปชัญญะไปในทันที


 


 

ผมกระพริบเปลือกตาถี่ๆ ในที่นอนอุ่นนุ่ม มองออกไปก็เห็นเงาดำๆ ของผู้ชายคนหนึ่งนั่งเปลือยท่อนบนสูบบุหรี่อยู่ที่ระเบียง มีหิมะโปรยปรายลงมาข้างนอกนั่น มันตกลงมากระทบผิวเนื้อของผู้ชายคนนั้นแล้วละลายไป แสดงให้เห็นว่าอุณหภูมิร่างกายของเขาร้อนฉ่า

“แก๊ป มึงเหรอ”

ผมส่งเสียงแหบๆ ออกไป พลางหลับตาลงอีกครั้งแล้วตะแคงตัวไปด้านข้าง ผมเอ่ยต่อด้วยเสียงที่แหบโหย

“มึง .. กูฝันร้ายมาก ฝันว่าอยู่ๆ พี่เจนก็มาปรากฏตัวที่ญี่ปุ่นนี่ มาได้ไงไม่รู้ แล้วเขาก็ต่อยกันกับไอ้พุฒิยับเลย”

ผมได้ยินเสียงฝีเท้าเบาๆ แสดงให้เห็นว่าแก๊ปหยุดสูบบุหรี่แล้วเดินเข้ามาใกล้ตัวผมมากขึ้น ผมเล่าต่อ

“แถมกูยังฝันอีกเรื่อง ฝันว่าไอ้พุฒิมันกลายเป็นบ้า มัน... มัน... เออ ช่างเถอะ”

“ฝันว่าพุฒิทำไม” เสียงของแก๊ปเบาจนผมแทบฟังไม่รู้เรื่อง

“ฝันว่ามัน... มัน...”

“ทำไมล่ะ”

“กู... กูกับมัน...”

“...”

“...ไม่มีอะไรหรอก กูคงพักผ่อนน้อยจนเป็นประสาทไปแล้ว”

ผ้าห่มหนานุ่มที่ผมห่มอยู่ถูกเปิดออกอย่างรุนแรงจนผมตกใจ

“ฝันว่าเจนมีอะไรกับพุฒิน่ะเหรอ พี่ว่ามันไม่ใช่ฝันนะ”

“...!”

เสียงทุ้มที่ดังชัดเจนทำให้หัวใจผมเต้นผิดจังหวะ ผมลืมตาโพลงแล้วก็พบกับพี่เจนที่ยืนตระหง่านอยู่ อีกครั้งที่ผมรู้สึกหนาวไปทั้งไขสันหลัง ใบหน้าของเขาน่ากลัว ผมยกมือขึ้นกอดตัวเอง แล้วถึงได้เพิ่งรู้ตัวว่าร่างกายของผมเปลือยเปล่า

ตรงข้ามเตียงมีกระจกเงาบานใหญ่ตั้งอยู่ ผมถึงได้เห็นว่าแผ่นอกและลาดไหล่ของผมถูกประดับประดาไปด้วยคิสมาร์กจากฝีมือของพุฒิ ผมร้อนวูบวาบไปทั้งตัวด้วยความเสียใจและอับอาย ก่อนผมจะส่งเสียงแผ่วเบาออกไป

“พี่เจน เอาเสื้อผ้าเจนมา”

เขากระตุกยิ้มมุมปาก มือซ้ายเคาะเถ้าบุหรี่ไปด้วยจนมันหล่นลงบนพื้นห้อง

“อายกับพี่ แต่ไม่อายกับพุฒิเหรอ”

“...”

พี่เจนเอี้ยวตัวไปดับบุหรี่ในมือลงกับที่เขี่ยแก้ว ผมข้างหน้าลงมาปรกตายิ่งทำให้เขาดูข่มขวัญ

“ไง อย่าบอกพี่นะว่าตอนมีอะไรกันไม่ได้ถอดเสื้อผ้าน่ะ”

เขาหันมาเอ่ยขณะที่ยังคงยิ้มละไมในหน้า

“เซ็กซ์คงความสร้างความอบอุ่นได้ดีเลยนะในอากาศหนาวๆ แบบนี้”

“...”

“ว่าไงล่ะ! ถึงใจไหมตอนกอดกับมัน มันทำให้เจนมีความสุขแบบพี่รึเปล่า!”

“พี่เจน ปล่อยเจน!” ผมแผดร้องเมื่อเขาจับไหล่ผมเขย่าอย่างแรง

“เจนทำอย่างนี้กับพี่ได้ยังไง นี่คือสิ่งที่เจนตอบแทนพี่เหรอ หา!”

เจนไม่ได้มีอะไรกับพุฒิ!

“...”

คำพูดที่ราวกับคำประกาศิตของผมทำให้พี่เจนนิ่งไปในทันที แรงมือที่หัวไหล่ทั้งสองข้างของผมถูกคลายออก ผมก้มลงเก็บผ้านวมขึ้นมาห่มตัวอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยรัวเร็ว

“เจนไม่ได้มีอะไรกับพุฒิ ไม่เคย… มันแค่เกือบ… แค่เกือบเท่านั้น แต่มันไม่ได้เกิดขึ้น เจนไม่เคยมีอะไรกับใครนอกจากพี่เจน”

“...”

“จริงๆ นะ พี่จะเอาเจนไปสาบานที่ไหนก็ได้”

“แล้วคิสมาร์กนั่นล่ะ”

ผมถอนหายใจ คิดย้อนไปถึงเรื่องราวเมื่อคืน แล้วจึงเปิดปากเล่า

“ใช่ พุฒิเป็นคนทำ อย่าถามนะว่าทำไมเจนยอม เพราะเจนไม่ได้ยอม เจนดิ้นรนสุดๆ แล้วแต่เจนก็สู้แรงมันไม่ได้ มันเมา แล้วก็ต่อยท้องเจนจนเจนลุกไม่ขึ้น แล้วมันก็ดูดคอเจน เจนร้องไห้หนักมากตอนที่มันพยายามจะ...ใส่นิ้วเข้าไป” เสียงของผมเบาลงในขณะที่พี่เจนขบกรามแน่น ผมเล่าต่อ

“แล้วหลังจากนั้นก็...”


 


 

“กูรักมึง กูขอแค่ครั้งเดียว แล้วกูจะเก็บมันไว้ในใจกูคนเดียวตลอดกาล”

ผมปล่อยให้น้ำตารินไหลอาบทั้งหัวใจและสองแก้มพราะรู้ในที่สุดว่าไม่มีทางที่ผมจะทัดทานหรือสู้ชนะแรงพุฒิได้อีกต่อไป

ผมคิดถึงคำพูดของพุฒิที่ดังก้องไปทั่วสมองขณะที่มือของเพื่อนลูบไล้ไปตามเรือนร่างของผม ความรู้สึกปวดหนึบจากช่องท้องไล่ลามไปทั่วสรรพางค์กาย

ไม่รักพี่เจนได้ไหมงั้นเหรอ...

ผมจะทำได้ยังไง

ในเมื่อแม้แต่ตอนนี้ สิ่งเดียวที่ผมคิดถึงก็คือแววตาของเขา

แววตาคู่นั้นจะปวดร้าวแค่ไหนถ้ารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับผม

และคนที่ผมอยากให้โผล่มาช่วยผมในตอนนี้ก็คือเขา

เขาคนเดียว...

ผมร้องไห้ขณะที่พุฒิพยายามจะใส่สองนิ้วเข้ามาในช่องทางของผมให้ได้ ผมขมิบช่องทางแน่น เกร็งไปทั้งร่างเพื่อปกป้องตัวเองสุดชีวิต ในใจยังคงคิดถึงพี่เจนจนเห็นแต่ใบหน้าของเขาลอยเด่น

“โธ่เว้ย ทำไมต้องทำให้มันยากอย่างนี้ด้วยวะ!”

พุฒิตะโกนด้วยความหงุดหงิดเมื่อไม่สามารถสอดแทรกนิ้วสักนิ้วเข้าไปในช่องทางด้านหลังของผมได้ดังใจ ในเมื่อนิ้วยังเข้าไปไม่สำเร็จก็แน่นอนว่าไม่อาจมีสิ่งที่ใหญ่กว่านั้นเข้าไป พุฒิจับโคนขาของผมแน่น ไม่สนใจการเบิกทางอีกแล้วแล้วตั้งมั่นจะสอดแทรกแก่นกายเข้ามาให้ได้อย่างดื้อดึง ทันทีที่ปลายอวัยวะแข็งขืนนั่นสัมผัสกับช่องทางของผม ผมก็ตระหนักได้ในทันที

ณ วินาทีนี้ไม่มีใครที่จะช่วยผมได้ นอกจากตัวผมเอง

ต่อให้ผมจะนึกถึงพี่เจนอีกสิบพี่เจน เขาก็ช่วยผมไม่ได้

ผมคลายแรงที่เกร็งช่องทางด้านหลังออก พุฒิิที่มองเห็นสบโอกาสจะเข้ามาในตัวผม ผมอาศัยจังหวะที่มันคิดว่าผมหมดฤทธิ์แล้วยกเข่าขึ้นกระแทกน้องชายมันอย่างรุนแรง

ปั้ก!

“โอ๊ย! โอ๊ย!”

พุฒิหน้าเขียวทรุดฮวบลงไปนอนดิ้นตัวงอเป็นปลาขาดน้ำกับพื้นเมื่อถูกโจมตีจุดอ่อนไหวที่สุดของลูกผู้ชาย แถมผมยังเข่าไปราวสองสามครั้งติดๆ กัน ผมที่ยังคงจุกท้องค่อยๆ กระเสือกกระสนคลานไปที่ประตูของห้องออนเซ็น และเมื่อโผล่ออกไปได้ ผมก็ตะโกนเรียกพนักงานลั่นทันทีให้มาช่วยทั้งผมและพุฒิ


 


 

“...เรื่องมันเป็นแบบนี้ แล้วพนักงานโรงแรมก็พาผมกับพุฒิไปประคบเย็น ปฐมพยาบาล แล้วพาไปส่งที่ห้อง ส่วนพุฒิพอโดนเข่าใต้เข็มขัด มันก็สร่างเมาแล้วก็ได้สติ มันพยายามจะปรับความเข้าใจกับเจนทั้งคืน แต่เจนก็ไม่ยอมคุยกับมันเลยเพราะเจนยังทำใจไม่ได้ จนกระทั่งมาเจอพี่เมื่อเช้านี่แหละ”

พี่เจนที่รับฟังผมเงียบกริบ ผมจ้องตาเขาแน่วแน่เพื่อสื่อว่าผมพูดความจริงในทุกประโยค แต่พี่เจนก็ยังคงนิ่งไม่ไหวติง เขาทำเพียงจ้องตาผมกลับตาไม่กระพริบ จ้องอย่างพินิจใจว่าสิ่งที่ผมพูดเป็นความจริงหรือไม่

ผมถอนใจ บ่นต่ออุบอิบ

“เจนนี่มันซวยจริงๆ ตอนกลางคืนโดนพุฒิต่อยท้อง ตอนเช้ายังมาโดนพี่เสยคางอีก นอนก็นอนไม่หลับทั้งคืน ถึงได้เป็นลมเป็นแล้งไปอย่างนั้นไง ปวดนะเว้ย”

“ขอโทษ”

“...”

“เจ็บมากไหม”

“...ก็บอกแล้วไงว่าปวด พี่ได้ประคบเย็นให้เจนรึเปล่า ทำไมมันถึงปวดอย่างนี้ล่ะ นี่ถ้าฟันเจนหักพี่ต้องจ่ายค่าทำฟันให้ด้วย อื้อ!”

ผมร้องเมื่อจู่ๆ เขาก็ดึงผมเข้าไปกอดแน่น ก่อนเขาจะจุมพิตลงบนเรือนผมของผม

“เมื่อคืนกลัวมากไหม”

“...”

“ขอโทษนะ ที่พี่ไม่ได้อยู่ตรงนั้นเพื่อปกป้องเจน”

พี่เจนยังคงหลับตาแน่น เสียงนุ่มทุ้มกระซิบ

“พี่ขอโทษนะ พี่ผิดเองคนดี”

“...”

“เป็นความผิดของพี่ทั้งหมดเลย”

“...ฮึก”

“พี่ผิดเอง”

คำพูดเรียบง่ายของเขาทำให้ทำนบน้ำตาของผมพังทลายลง ทั้งที่ตั้งมั่นว่าจะไม่ร้องไห้กับเรื่องนั้นอีกแล้วแต่ความอ่อนโยนของเขาทำให้ผมไม่อาจห้ามปรามความรู้สึกได้อีกต่อไป สุดท้ายแล้วผมก็แค่มนุษย์คนหนึ่ง ผมยังคงเป็นเจนอารีย์ เป็นเพียงแค่มนุษย์ที่แสนอ่อนไหวที่ต้องการให้ใครสักคนปลอบ ผมไม่ได้อยากฝืนทำตัวเข้มแข็งอย่างนั้น เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมาช่างร้ายแรง แล้วผมก็กลัวพุฒิ กลัวมาก...

มิตรภาพของเราสองคนแตกหักไม่มีชิ้นดี

ผมเป็นเพื่อนกับพุฒิไม่ได้แล้ว

ผมคิดถึงคำว่า กูรักมึง ที่พุฒิพร่ำพูดเมื่อคืนซ้ำๆ รักงั้นเหรอ… คนรักกันเขาไม่ทำกันอย่างนั้นหรอก ต่อให้มันจะเมาหรืออะไร ผมก็ทำใจไม่ได้จริงๆ

“พี่เจน ฮึก ไปอยู่ที่ไหนมา เจนกลัวพุฒิ... กลัวมากเลย... เจนคิดถึงพี่ตลอด แต่พี่ก็ไม่มา พี่อยู่ที่ไหนทำไมพี่ไม่มา... มีแต่เจนที่ต้องช่วยตัวเองอยู่คนเดียว...”

ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมร้องไห้คร่ำครวญอยู่มันงี่เง่า แต่ผมก็แค่อยากจะระบายทุกความรู้สึกที่อัดล้นอยู่ในอก ความกลัวที่ต้องข่มกดไว้ทั้งคืนเพราะอยู่ท่ามกลางหมู่เพื่อน พุฒิที่ไม่ใช่พุฒิที่ผมรู้จัก

“พี่ขอโทษนะ...พี่ขอโทษนะเจน ต่อไปนี้จะไม่มีใครทำอะไรเจนได้แล้ว”

“ฮือ...”

“ต่อจากนี้พี่จะปกป้องเจนเอง”

ผมสะอื้นฮักๆ ในอ้อมกอดอุ่น พี่เจนลูบศีรษะของผมอย่างปลอบโยน ก่อนเขาจะเอ่ยประโยคต่อมาราวกับคำประกาศิต

“พี่จะไม่ปล่อยให้เจนคลาดสายตาพี่อีกแล้ว ไม่มีวัน”

ผมร้องไห้จนรู้สึกดีขึ้นมากจึงได้ผละตัวออกมาจากเขาแล้วยกผ้านวมขึ้นมาซับหัวตา พี่เจนเดินไปหยิบขวดน้ำแร่มาเปิดให้ผมดื่ม ผมเองก็ดื่มอย่างกระหายจนน้ำหมดไปครึ่งขวด แล้วถึงได้ส่งมันคืนให้กับพี่เจน

“ว่าแต่พี่มาได้ยังไง เจนงงไปหมดเลยตอนเห็นพี่เมื่อเช้า”

“ก็บอกไปแล้วไง...”

“หือ? อะไรนะ ไม่เข้าใจ”

เขานั่งชันเขาบนเตียงเดียวกับที่ผมนอนอยู่ กอดมันเอาไว้แล้วโน้มตัวเข้ามาหาผม

“ก็เจนบอกว่าคิดถึงพี่ไม่ใช่เหรอ”

“หา เจนบอกเมื่อไหร่?”

“เจนพิมพ์มาว่าที่รัก คิดถึงนะ

“...”

“บอกขนาดนั้น พี่ก็ต้องมาหาที่รักสิ”

“...แต่... แต่เจน unsend ไปแล้ว...”

“มันขึ้นบนหน้าจอ”

“...แค่นั้นเหรอ เพราะแค่นั้นพี่ก็เลยมาหาเจนถึงที่นี่เลยเหรอ”

“ใช่”

“...”

“เป็นอะไร”

ผมได้แต่เม้มปาก เพราะกล้ามเนื้อมุมปากทั้งสองข้างมันเหมือนกับว่าจะโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเอาให้ได้

ผมจินตนาการถึงภาพที่เขามองหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตัวเองแล้วเห็นข้อความจากผม จากนั้นเขาก็แพ็คกระเป๋า บุ๊กตั๋วเครื่องบินมาที่ญี่ปุ่นทันทีโดยไม่รีรออะไร เพียงแค่เพราะข้อความสั้นๆ นั่น

ให้ตาย .. ผมจะห้ามหัวใจตัวเองไม่ให้มันมีความสุขขนาดนี้ได้ยังไงนะ

ผมเม้มปากแน่นอยู่นานสองนาน จนในที่สุดผมก็คลายริมฝีปากออก

“เปล๊า ไม่ได้เป็นอะไร”

ผมไม่แปลกใจที่เขาตามมาถูกที่ เพราะผมส่งแผนเที่ยวทั้งหมดให้เขา จะไปที่ไหนนอนที่ไหน ผมรายงานตลอด แถมยังคอยไลน์อัพเดตบอกสถานที่ตลอดเวลาขนาดนั้น

“อีกอย่าง เจนก็เคยชวนพี่เที่ยวด้วยกันด้วย พี่เลยคิดว่าจะถือโอกาสนี้มาเที่ยวกับเจนกับเพื่อน แล้วก็มาเซอร์ไพร์ส ใครจะไปคิดล่ะว่าพี่ต้องมาเจอเซอร์ไพร์สเอง” เขาหรี่สายตาคมๆ มองจ้องมาตามรอยคิสมาร์กรอบคอผม ผมรีบยกมือขึ้นปิดทันทีเพราะอยู่ๆ ก็รู้สึกไม่ปลอดภัยขึ้นมา รู้สึกเหมือนกับว่าเขาอาจจะเข้ามาบีบคอผมเพราะโทสะก็ได้ แม้ว่าผมจะไม่ได้ผิดเลยก็เหอะ

“เจนก็บอกแล้วไงว่าเจนไม่ได้ยอมมัน เจนเป็นเหยื่อนะ”

“อืม”

“ก็บอกว่าเจนเป็นเหยื่อไง เมื่อกี้ยังขอโทษเจนอยู่เลย ทำไมทำหน้าอย่างนี้ใส่อีกแล้วอ่ะ”

“เป็นคนหวงแฟนนะเว้ย แค่คิดว่ามีใครมองก็โมโหแล้ว แล้วนี่มันถึงขั้นจูบขั้นจับเลยนะ ที่ผ่านมาพี่ดูแลเจนอย่างดี ริ้นไม่ให้ไต่ ไรไม่ให้ตอม โกรธแค่ไหนก็ไม่เคยบังคับเจนเลยสักครั้ง แล้วมันเป็นใครถึงกล้ามาทำแบบนี้ นี่กำลังเก็บอาการอยู่ ไม่อยากจะโมโหใส่แฟน เพราะพี่ก็รู้ว่าเจนไม่ผิด”

โอ๊ย ทำไมมันฟังดูน่ารักแปลกๆ

ว่าแต่คนอย่างพี่เจนรู้จักคำว่าริ้นไม่ให้ไต่ ไรไม่ให้ตอมได้ยังไงนะ ท่าทางเขาจะต้องเคยเรียนภาษาไทยอย่างตั้งอกตั้งใจมาก่อนแน่ๆ

“เคยบอกแล้วไง ว่าอย่าทำให้พี่โมโห”

ผมดูดปากให้หยุดยิ้มแล้วตีหน้านิ่ง ความจริงคำว่า อย่าทำให้พี่โมโห ที่เขาเปล่งออกมามันทำให้ผมรู้สึกขนลุกแปลกๆ ครั้งที่แล้วที่เขาพูดประโยคนี้ผมก็รู้สึกยังไง วันนี้ผมรู้สึกเหมือนเดิมเลย

“แต่พี่ก็ทำพุฒิไปขนาดนั้นแล้วอ่ะ หายโมโหได้แล้วมั้ง”

“อืม”

พอพูดถึงชื่อพุฒิแล้วผมก็นิ่งไปนิด ผมไม่รู้ว่าตอนนี้พุฒิมีสภาพเป็นยังไงบ้าง ได้ไปโรงพยาบาลไหม แล้วตอนนี้จะออกจากโรงพยาบาลรึยัง ทั้งแก๊ป น้ำขิง แล้วก็เชอร์รี่ คงกำลังสับสนน่าดู ผมรู้สึกแย่มากๆ เลย แต่สิ่งที่พุฒิทำกับผมก็เลวร้ายมากจริงๆ พุฒิใช้กำลังกับผม หนักขนาดต่อยท้อง แล้วยังพยายามจะข่มขืนผมอีกต่างหาก ต่อให้ผมเป็นผู้ชายมันก็ไม่ได้ทำให้เรื่องนี้เบาลงเลย นับว่าเป็นบุญของผมโดยแท้ที่ผมกัดฟันต่อสู้จนพุฒิทำไม่สำเร็จ ผมไม่อยากจะคิดว่าถ้าพี่เจนไม่มาปรากฏตัวเช้านี้ ผมคงต้องอยู่ร่วมในทริปนั้นอย่างอึดอัดไปจนวันสุดท้ายเพราะไม่อยากให้เพื่อนๆ กร่อย ทั้งที่จริงๆ แล้วใจของผมมันบอบช้ำสิ้นดี

“พี่บู๊จังวะ ตั้งแต่พี่วิน ชัชชี่ มายันไอ้พุฒิ ออกหมัดออกมือตลอดเลย นี่ถ้าเจนทำให้พี่โกรธ พี่จะต่อยเจนบ้างไหม เห็นย้ำจังว่าอย่าทำให้พี่โมโห”

“ไม่ต่อยหรอก แต่จะทำอย่างอื่น จะทำจนร้องขอชีวิตเลย”

“ทะลึ่ง!”

ผมปาหมอนใส่เขาที่เอี้ยวตัวหลบทัน พี่เจนยิ้มนิดๆ แววตาเต้นระริก

“พี่ยังไม่ได้พูดเลยนะว่าจะทำอะไร ใครกันแน่ที่ทะลึ่ง พี่อาจจะหมายถึงพาเจนไปออกกำลังกายหรือเล่นกีฬาก็ได้ เจนก็เลยเหนื่อยจนต้องร้องขอชีวิตไง”

“นี่! กีฬาบ้าอะไรจะเหนื่อยจนต้องร้องขอชีวิต”

“กีฬาในร่ม ก้มแล้วแทง”

ทุเรศ!” ผมหยิบหมอนอีกใบมาฟาดใส่เขาทันที “พี่เจน ไอ้คนสัปดน!” ว่าแล้วว่าต้องเป็นอย่างนี้!

“ทุเรศอะไรอีก พี่หมายถึงแทงสนุกเกอร์หรอก”

“ยังจะมายอกย้อนอีก! ความหื่นมันปรากฏบนสีหน้าพี่หมดแล้วโว้ย!”

ผมฟาดเขาด้วยหมอนเป็นพัลวันอยู่ครู่ใหญ่แล้วเราทั้งคู่จึงได้มานอนกอดกันบนเตียง ผมซุกตัวเข้าหาเขาภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน ก่อนเขาจะพูดขึ้นมา

“จำได้ไหมที่เจนเคยชวนพี่ว่า ไว้เราสองคนว่างๆ แล้วไปเที่ยวกัน”

“จำได้...”

เขาตะแคงตัวหันมามองหน้าผม

“ตอนนี้พี่ว่างแล้ว เจนเองก็ว่างเหมือนกัน”

“อ่าฮะ”

“งั้นพรุ่งนี้เราไปเที่ยวกันนะ”

ผมยิ้มกว้างให้เขา พยักหน้าตอบรับคำชวนแต่โดยดีด้วยหัวใจที่เบ่งบาน

“ตกลงครับ เราไปเที่ยวกันนะ ไปทุกที่ที่เราอยากไปเลย...”

ผมยกสองมือขึ้นจับแก้มเขา เรามองตากันโดยที่เขาเองก็ยิ้มไม่หุบ วินาทีนั้นผมนึกถึงเหตุการณ์ทั้งหลายทั้งมวลที่ทำให้ผมต้องมาติดแหง็กอยู่กับเขาอย่างนี้ แต่สุดท้ายแล้วมันก็ไม่ได้เลวร้ายจนเกินไปนัก

แม้เขาจะเป็นซาตานของใครหลายคน แต่เขาก็ยังดีกับผมมาก หรือไม่งั้นมันอาจเป็นความจริงที่ว่า

ผมกับซาตานเราต่างก็เข้ากันได้ดี

แล้วในเมื่อคุณเข้ากับซาตานได้ คุณจะกำจัดซาตานไปทำไม

อยู่ให้ซาตานปกป้องคุณไปเรื่อยๆ ไม่ดีเหรอ

 

-------------------

40%

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 578 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,788 ความคิดเห็น

  1. #3691 nnnnnnnnnny (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2563 / 13:58
    พี่เจนนนน น่ารักเกินไปแล้วนะ
    #3,691
    0
  2. #3683 หัวใจจะ Y. (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 02:05
    โอ้โห้พี่เจน อบอุ่นกว่าออนเซ็นที่ญี่ปุ่นอีกค่ะคุณพี่
    #3,683
    0
  3. #3678 pchpeach (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 14:25
    โล่งอกมากค่ะแงงงงง
    #3,678
    0
  4. #3676 B_Byeon (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 00:01
    โล่งอกมาก คิดว่าพุฒิทำสำเร็จ ตอนนี้พี่เจนเเบบ อบอุ่นน~~~~
    #3,676
    0
  5. #3670 fn_wiphawee789 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2563 / 12:31
    พี่เจนฉากนี้ละมุนสุด แต่การกระทำพุฒินี้จะเป็นปมให้เจนได้เลย ความสัมพันธ์แตกกระเจิงง ต่อยากแล้วอ่ะ แต่นั้นแหละคินนี้คือดื่อสุดละมุนพี่เจนใหญ่ อบอุ่นไรเบอร์นั้นอะพ่อ
    #3,670
    0
  6. วันที่ 2 ตุลาคม 2563 / 07:59
    รอมาต่อน้าาาาาา
    #3,667
    0
  7. #3666 Jhanvi (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 00:45
    เขากลั้นใจอ่านเลยอ่าา กลัวพี่เจนมากจริง ก้บอกว่าอย่าให้พี่โมโห! กลัวไปหมดหัวหดแล้ว แต่พอน้องพูดเท่านั้นแหละ โล่งอกโล่งใจ ลูกเอ้ยย ขวัญเอ๊ยขวัญมาลูกกกก พี่เจน พี่ดีต่อใจนุ้งจริงๆ ถึงพี่จะซาตานแต่หนูก็ยังคงรักพี้~ นุ้งหลงรักพี่แล้ว ใจบางไปหมด แฮปปี้เถอะ แบบนี้นุ้งก็ชอบ ก็คนมันรักอ่ะ ฮือออ
    #3,666
    0
  8. #3665 JanJJ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 00:49
    สารภาพตามตรงว่าทำใจนานมากกว่าจะอ่านตอนนี้ได้... สงสารเจนเล็กมากๆ ถึงน้องจะไม่โดนพุฒิข่มขืนจริงๆ แต่มันคงเป็นฝันร้ายของน้องตลอดไปอะ แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือเขินที่พี่เจนบอกว่าเป็นคนหวงแฟนมาก ดูแลเจนเล็กอย่างดีริ้นไม่ให้ไต่ ไรไม่ให้ตอม โมโหแค่ไหนก็ไม่เคยบังคับน้องมากๆอะ แง้ ขอแบบนี้สักคนได้มั้ยย ซาตานก็ซาตานเหอะ555555
    #3,665
    0
  9. #3664 pcysaraiii (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 15:41
    ใจชั้นแทบวาย เกือบคิดว่าน้องจะโดนพุฒิข่มขืนแล้ว แอบกังวลตอนพี่เจนรู้เรื่องมาก แต่คือพี่เจนโคตรดี ที่รับฟังน้อง ฮือออออ แพ้พี่เจนเวอร์นี้มากกก
    #3,664
    0
  10. #3663 JUSTDOITYOLO (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2563 / 00:39
    ขอพี่เจนหนึ่งที่ค่ะ //โดนนุ้งเจนตบ
    #3,663
    0
  11. #3662 pacharidabell (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 11:00
    ตอนพี่เจนโอ๋น้อง คือแบบฟหดเเาสงงงฟ่ด่เวหงงฟ่ด อุแง้ น่ารักมากๆ อบอุ่นยิ่งกว่าไมโครเวฟ//ดีมากเลยอ่ะที่พี่เจนรับฟังเหตุผลน้อง สุดท้ายก็แฮปปี้เข้าใจกัน
    #3,662
    0
  12. #3661 SSbts2 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2563 / 14:39
    รู้สึกโล่งใจเลยอ่ะพอรู้ว่าเจนเล็กไม่เป็นไรมาก นับว่ามีสติมากๆนะที่เอาตัวรอดมาได้ เกือบได้มีเรื่องกับพี่เจนจริงๆแล้ว //ชอบตอนพี่เจนโอ๋น้องมาก มันอบอุ่นมากๆ ตอนสารภาพว่าหวงแฟนก็น่ารักมาก เราว่าพี่เจนเปลี่ยนไปเยอะอยู่นะตั้งแต่มาคบกับเจนเนี่ย หรือปกติก็เป็นคนแบบนี้อ่ะคะ5555555555
    #3,661
    0
  13. #3660 Half-Bun (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2563 / 14:08
    สงสารเจนเล็ก นอกจากจะเสียเพื่อนคนนึงไปแล้วโดยที่ตัวเองไม่รู้เรื่องอะไร เจนเล็กจะถูกมองว่าเลือกผู้ชายมากกว่าเพื่อนไหมนะ
    #3,660
    0
  14. #3659 meangirl.02 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2563 / 09:30
    ขอบคุณพระเจ้า เราไม่อยากให้พี่เจนเจ็บเลยจริงๆถึงพี่เจนจะร้ายเเต่ไม่เคยร้ายกับเจนเลย ทุกการกระทำมันมีเหตุผลตลอดเเหละ //ยกป้ายไฟทีมพี่เจน
    #3,659
    0
  15. #3658 Pa Pui Bonita (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2563 / 02:03
    เราอ่ะคิดมาตลอดเลยนะว่าไรท์ต้องไม่ใจร้ายกับเราเเน่นๆ ขอบคุณนะไรท์ที่ไม่ใจร้ายกับเรา ขอบคุณนะ เเต่ก็มีเจ็บจี๊ดๆ ตรงที่ต้องมาอ่านซ้ำตรงที่ไม่ชอนนี้เเหละ เเค่มุกอย่างก็ยังถือว่า ok ขอบคุณค่ะ
    #3,658
    0
  16. #3657 jarbkonshobnok (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 22:28
    พี่เจนคนหวงแฟน แอแง น่ารักค้าบ
    #3,657
    0
  17. #3656 NattanJang (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 14:40
    ดีสิ ดีมากๆ
    #3,656
    0
  18. #3655 lailinn (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 14:23
    พี่เจนนนน ;-; แบบ ฮืออ ชอบนะคะ ชอบน้องเจนด้วย สงสารน้องด้วย แอปงง
    #3,655
    0
  19. #3654 Sehunnihisehun (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 08:26
    ถอนหายใจจ โล่งอกมากจริงกลัวมันแซดมากในแซปเตอร์นี้ ขอบคุณคุยไรท์มากๆ
    #3,654
    0
  20. #3653 Patcharee_AP (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 05:55
    รออออออออ
    #3,653
    0
  21. #3652 Grubgrib_dee (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 00:03
    โล่งอกมากกก ที่เจนยังไม่ได้มีอะไรกับพุฒิ โมโหพุฒิอะ
    #3,652
    0
  22. #3651 ttoey__ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 23:58
    พี่เจนค้าบบบบบ
    #3,651
    0
  23. #3650 iamxxnw (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 23:50
    โอ้ยยนยยนยน่ารักมากก พี่เจนน่ารักมากขี้หวงมาก พี่เจนดูสดใสขึ้นมาเลย
    #3,650
    0
  24. #3649 kimnme (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 22:15
    เกือบไปแล้วน้องเจนนนนTT
    #3,649
    0
  25. #3648 mone.kim (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 22:05
    เจนเล็กอย่าคิดทำไม่ดีกับพี่เจนอีก
    #3,648
    0