Rule no.1: "Don't be too emotional."

ตอนที่ 25 : 21 | Consent

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,422
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 876 ครั้ง
    10 มิ.ย. 63

Chapter 21

Consent

 

I want all of you.

Your body, your heart, your soul.”

 

 

“เข้าบ้านไปได้แล้ว”

“...”

“ทั้งเจตแล้วก็เจนนั่นแหละ”

พี่เจนพูดกับพวกเราเสียงนุ่มบนรถยนต์ของเขา เจตที่นั่งอยู่เบาะหลังเป็นฝ่ายที่ไหวตัวก่อน มันเปิดประตูรถแล้วเดินลงไปเงียบๆ ขณะที่ผมซึ่งตั้งสติได้ทีหลังพยักหน้า แล้วปลดสายเข็มขัดนิรภัยออก จากนั้นจึงค่อยเดินลงไปบ้าน เราสองพี่น้องยังเอาแต่นิ่งเงียบ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเหมือนกับเป็นเพียงแค่ความฝัน มันรวดเร็ว ราบรื่น และง่ายดาย…

ง่ายเกินไป

ผมก้มมองสองเท้าของตัวเองที่สวมอยู่ในรองเท้าแตะนุ่มๆ แน่นอนว่าเป็นรองเท้าที่พี่เจนซื้อให้

ตีสองแล้วแท้ๆ แต่ผมยังเห็นป๊าเปิดไฟนั่งรออยู่ข้างในบ้าน คงจะเป็นห่วงลูกชายทั้งสองคนที่เกิดติดต่อไม่ได้ขึ้นมาพร้อมกันจนนอนไม่หลับ

เจตเป็นฝ่ายเอื้อมมือไปไขกุญแจประตูรั้ว มันทำให้ผมนึกถึงจี้รูปแม่กุญแจที่ข้างในซ่อนเข็มเอาไว้ คิดถึงตอนที่ผมทำพันธะสัญญานั่น

...มันเกิดขึ้นจริงๆ รึเปล่านะ…

หรือว่าผมแค่ฝันไป

“เจน”

“…!”

ทั้งผมทั้งเจตสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงเรียกของผู้ชายตัวสูงที่ยังไม่ออกรถไปไหน ช่วงนี้ทั้งผมทั้งเจตดูจะขวัญอ่อนกันเป็นพิเศษ แล้วเสียงนุ่มๆ ของคนขับก็เอ่ยขึ้น

“เรื่องข้าวของที่ร้านไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวพี่ไปเอาให้เอง”

ผมพยักหน้า

“เข้าบ้านได้แล้ว ฝันดีนะเจน เจตด้วย”

แล้วเขาก็จากไป ผมกลืนน้ำลายขณะที่ยังคงจ้องมองแม่กุญแจที่ล็อกประตูรั้วซึ่งเจตกำลังไข ...เลือด...สัญญา...เงิน… หัวผมไม่อาจคิดเรื่องอื่นได้เลย

ก่อนในที่สุดเราสองพี่น้องจะเดินเข้าบ้านไปพร้อมๆ กัน พวกเราถูกป๊าดุเสียงเข้มที่หายไปไม่บอกกล่าว และยังติดต่อไม่ได้ แต่เมื่อเห็นว่าลูกชายทั้งสองยังปลอดภัยดีป๊าก็หมดห่วง ไล่ให้พวกเราไปอาบน้ำนอนแล้วอย่าทำอย่างนี้อีก ผมกับเจตเข้านอนอย่างเงียบกริบ หัวสมองของผมยังคงคิดทบทวนถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น

หลังจากที่เราตกลงกัน พี่เจนก็พาผมขึ้นรถของเขาไปที่คอนโดฯ เราขึ้นไปจนถึงห้องที่เขาอยู่ แล้วเขาก็ไขกุญแจเปิดลิ้นชักใต้เตียงออกมา ในนั้นมีเงินสดมากมายเหนือคณานับ อัดแน่นเป็นฟ่อนจนเหมือนว่าจะปริแตกได้ทุกเมื่อ ผมที่เคยนอนบนเตียงนั้นหลายครั้งหลายคราไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองนอนบนกองเงินมาตลอด ผมหมายถึงกองเงินจริงๆ ที่ไม่ใช่คำเปรียบเปรย

พี่เจนหยิบมันออกมา นับจนครบจำนวนแล้วก็ใส่กระเป๋า แล้วเราก็ไปหาเจตกันที่ตึกเรียนพิเศษ จากนั้น พี่เจนก็เข้าไปเคลียร์กับคนพวกนั้น แล้วทุกอย่างก็จบลง…

มันง่ายเหลือเกิน ง่ายเหมือนเพียงแค่ดีดนิ้ว

ง่ายจนทำให้ผมไม่เข้าใจเลยว่าที่ผ่านมาที่ผมเครียดมาแทบตาย มันคืออะไร

ในเมื่อมันง่ายดายแค่นี้

หัวใจของผมเต้นเป็นจังหวะรัวเร็วในความมืด ระลึกได้อยู่ตลอดเวลาว่าของฟรีไม่มีในโลก และของถูกและดีก็ไม่มีอยู่จริง และเรื่องง่ายๆ วันนี้ก็เป็นแค่เศษเสี้ยวของพายุลูกใหญ่ที่กำลังจะโหมซัดมา นี่ไม่ใช่นิทานปรัมปราที่มีพ่อมดใจดีมาช่วยเหลือคนตกทุกข์ได้ยาก เขาต้องเรียกคืนจากผมแน่ แล้วเขาจะเรียกอะไร เมื่อไหร่

ดูจากสีหน้าเขาแล้ว ผมไม่มีวันเดาได้เลย

แค่คิดว่าพี่เจนจะมาเรียกอะไรคืนจากผม แค่นั้นก็ทำให้ลำไส้ของผมบีบรัดกันจนรู้สึกม้วนท้องจวนคลื่นไส้ รอยยิ้มและสายตาของเขาทำให้ผมเกิดหนาวสั่นขึ้นมาจนต้องกระชับผ้าห่ม รอยยิ้มและสายตาของผู้ชายที่เหมือนกับถือโลกทั้งใบไว้ในมือ...

ทั้งที่ตั้งมั่นว่าจะไม่มีวันขออะไรจากเขา ทั้งที่ตั้งปาณิธานเอาไว้แท้ๆ...

 

ใช่ พี่มันคนเลว เลวสุดๆ เลยแหละ”

...”

แต่พนันกันไหมล่ะ สักวันเจนจะต้องมาขออะไรสักอย่างกับพี่”

...”

แล้วถึงตอนนั้น พี่จะให้เจนทุกอย่างที่เจนปรารถนา”

...”

แล้วเจนจะต้องจ่ายคืนพี่อย่างสาสม”

...”

เจนไม่มีทางหนีพี่ไปได้นานหรอก”

 

กางเขนคว่ำสีแดงฉายชัดขึ้นมาในม่านตาของผม ผมรู้สึกหนาวสลับร้อนเหมือนจะเป็นไข้ให้ได้

“เฮียเจน...”

เสียงแผ่วๆ ของเจตเรียกในความมืด ผมไม่ตอบ แต่นิ่ง

“เจตไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่… ขอบคุณนะ”

“...”

“เจตขอโทษ เจตจะไม่ทำอีกแล้ว”

“...”

“เจต… เจตขอโทษ...”

“นอนเถอะ มันผ่านไปแล้ว”

ผมเอ่ยตอบได้แค่นั้นขณะที่เจตกำลังละล่ำละลัก ผมยอมรับว่าผมโกรธน้องชายมาก แต่ความรักที่มีมากกว่าทำให้ผมไม่อาจทอดทิ้งหรือดูดายมันได้ และตอนนี้สิ่งที่ผมต้องเตรียมรับมือต่างหากที่สำคัญที่สุด

ความเงียบงันดำเนินไปอีกครู่หนึ่ง ผมได้ยินเสียงจิ้งหรีดเรไรร้องแว่วๆ จากด้านนอก ก่อนเสียงเจตจะดังขึ้นอีกครั้ง

“เฮียกู้เงินจากพี่เจนใหญ่เหรอ”

“...เปล่า”

“แล้วเขาให้เฮียฟรีๆ เหรอ”

“เจต นอนได้แล้ว”

“เขาไม่ได้ให้เฮียฟรีหรอกใช่ไหม นั่นเป็นไปไม่ได้หรอก เฮียกับเขาก็เลิกกันแล้ว”

“เปล่า เราทำข้อตกลงกันนิดหน่อย วันหนึ่งพอเฮียทำงาน เฮียจะต้องใช้คืนเขา… ทำนองนั้นแหละ แต่เขาไม่ได้กำหนดระยะเวลา”

“งั้นเจตจะเป็นคนหามาคืนเอง มันเป็นความรับผิดชอบของเจต”

ผมถอนใจ .. ก็ถ้าพี่เจนต้องการเงินคืนน่ะนะ

“ตั้งใจเรียนไปเถอะ แล้วอย่าได้เล่นพนันอีก เพราะเฮียจะไม่ช่วยเจตอีกแน่ เฮียไม่มีทางช่วยเจตได้อีกแล้ว เข้าใจไหม”

“...เข้าใจ”

“นอนซะเจต พรุ่งนี้ต้องไปเรียนอีก”

“เฮียเจน… เจตอยากให้เฮียเจนรู้...”

“...”

“ว่าเจตรักเฮียนะ เจตขอโทษจริงๆ...”

ผมพลิกตัวไปด้านข้าง ไม่ตอบอะไรกับคำพูดนั้น ไม่บ่อยนักหรอกที่พี่น้องผู้ชายอย่างพวกเราจะบอกรักกัน อันที่จริงตั้งแต่โตมา เจตไม่เคยรักบอกผมเลย

ผมนึกถึงใบหน้าซีดเผือดของเจตตอนที่ผมกับพี่เจนโผล่ไปหา เจตซุกตัวซ่อนอยู่หลังตู้ดับเพลิง คุดคู้จนน่าสงสาร เด็กหนุ่มที่ผ่ายผอมลงไปเพราะความเครียดจากหนี้พนัน ดวงตาลึกโหล ตอนนั้นผมกอดร่างเจตเอาไว้แน่นขณะที่พี่เจนไปเคลียร์กับพวกทวงหนี้ เจตสั่นไปทั้งตัวเพราะความกลัว

...เราก็มีกันอยู่แค่นี้…

พี่น้องมีไว้ช่วยเหลือกันไม่ใช่เหรอ

จะเจตหรือจีน ผมรู้ตัวว่าผมไม่อาจทอดทิ้งใครได้หรอก

“หนี้พวกนั้น บอกพี่เจนใหญ่ว่าเจตจะเป็นคนคืนเอง...”

“ค่อยคุยเรื่องเงินเถอะ มันผ่านไปแล้ว เจตนอนหลับให้เต็มอิ่มซะนะคืนนี้ ไม่มีใครจะมาทำอะไรเจตได้แล้ว ฝันร้ายของเจตผ่านไปแล้ว”

เจตส่งเสียงพึมพำตอบรับ แล้วหลังจากนั้นผมก็ได้ยินเสียงลมหายใจเป็นจังหวะสม่ำเสมอของน้องชายอย่างที่ไม่ได้ยินมานานหลายคืน ในที่สุดเจตก็นอนหลับได้สักที

ฝันร้ายของเจตผ่านไปแล้ว…

แต่ฝันร้ายของผม ยังไม่แม้แต่เริ่มขึ้นเลย

 

 

“นี่มึงเป็นอะไรเนี่ย”

“...”

“เจน!”

“ฮะ อะไร ว่ายังไงนะ” ผมสะดุ้งเฮือก

“มึงเหม่อๆ อ่ะ โดนอาจารย์ด่าในคลาสก็ทีนึงแล้วนะ ทะเลาะกับพี่วินมาเหรอ”

“ปะ .. เปล่า”

แก๊ปหรี่ตามองหน้าผมอย่างสงสัย ตอนนี้เราอยู่กันสองคนเท่านั้น

“แล้วมึงเป็นอะไรล่ะ”

“เหนื่อยๆ แหละ เครียดมั้ง จะควิซอีกแล้ว”

“แล้วมึงจะแบ่งเวลาอ่านหนังสือยังไง ตารางงานมึงแน่นขนาดนั้น”

“...กูไม่ได้ทำงานที่ร้านกาแฟแล้วว่ะ”

“อ้าว! ทำไม เกิดอะไรขึ้น”

ผมยักไหล่ ตอบตรงๆ

“กูโดนไล่ออก”

“ว้อท? วายแมน?” แก๊ปแถบจะสำลักชาเขียวที่ถืออยู่ในมือ

“กูทำงานไม่ดีจริงๆ ช่วงหลังมานี้ กูยอมรับแหละ เอาเถอะ ก็ดีเหมือนกัน กูจะได้กลับไปเตะบอลไง”

“แล้วเรื่องไปญี่ปุ่นล่ะ”

ผมยักไหล่อีกครั้ง

“กูไม่มีเงินเลย ปีนี้คงไปไม่ได้จริงๆ”

“เฮ้อ เสียดายจัง อยากให้เราไปกันให้ครบแก๊งอ่ะ พวกผู้หญิงต้องบ่นแน่”

“ก็ต้องปล่อยให้บ่นล่ะ กูเอาเงินให้เจตไปหมดแล้ว ไม่มีเหลือเลย” ผมยกขวดน้ำขึ้นดื่ม

“ทำไมมึงต้องเอาเงินให้เจตด้วย?”

“ก็… ก็…”

“เจน มีอะไรที่กูควรรู้ไหม”

“...”

“มึงก็รู้ว่ามึงเป็นนักโกหกที่แย่”

ผมรู้สึกใจหายวาบเมื่อเห็นสายตาคาดคั้นของเพื่อนรัก และผมก็รู้ว่าผมมันโกหกได้แย่มากจริงๆ ผมถอนใจ ตัดสินใจบอกความจริง

“เจตติดหนี้พนันบอล กูเลยให้ยืมเอาไปใช้หนี้ มันสี่หมื่นพอดี”

ความจริงครึ่งเดียวก็พอ

“โห เจต เล่นอะไรวะมาเดือดร้อนคนอื่น ไม่มีกึ๋นเลยน้องมึง!”

“อืม ก็ตามนั้นแหละ กูไม่อยากให้ป๊ากับแม่ต้องมารับรู้ กูก็เลยเอาให้มันไป มันก็สัญญาว่าพอเรียนจบทำงานมันจะใช้คืนกูแน่นอน แล้วก็สาบานด้วยว่าจะไม่เล่นพนันอีกแล้ว”

“แต่มึงก็อดเที่ยวอยู่ดี...”

“ทำไงได้วะ จะให้กูปล่อยน้องไปตามยถากรรมกูก็ทำไม่ได้ มึงลองคิดว่าเป็นเกียร์สิ”

“เออๆ เข้าใจ” แก๊ปเองก็มีพี่น้อง แถมยังเป็นฝาแฝดกันด้วย มันต้องเข้าใจผมแหละ

เพื่อนที่นั่งข้างๆ ลุกขึ้นบิดขี้เกียจ ก่อนมันจะมองนาฬิกาข้อมือ

“เหลือเวลาอีกสิบสองนาทีก่อนมึงจะต้องไปเรียนวิชาต่อไป กูจะไปดูดบุหรี่หน่อย ไปด้วยกันไหม”

“อือ ก็ได้”

ปกติผมไม่ค่อยตอบรับนะ เพราะเกลียดที่จะต้องไปดมกลิ่นควันพิษพวกนั้น แถมกลิ่นมันยังติดเสื้อผ้าอีก แต่ก็รู้สึกว่าไม่อยากนั่งอยู่คนเดียวเพราะจะฟุ้งซ่านได้ง่ายๆ เลยตัดสินใจตอบตกลง แต่ใครจะรู้ล่ะว่ามันจะกลายเป็นจุดใต้ตำตอเมื่อผมเจอคนที่คิดถึงทั้งคืนกำลังนั่งเอาขาข้างหนึ่งพาดหัวเข่าอีกข้างสูบบุหรี่อยู่ข้างในพร้อมกับสมุนของเขาเต็มเลย

“พี่เจน สวัสดีครับ”

แก๊ปยกมือไหว้อีกฝ่ายอย่างไม่เคอะไม่เขิน คงจะเป็นมิตรภาพในห้อง Smoking room ที่ผมไม่เคยรู้จัก ซึ่งพี่เจนก็ยกมือขึ้นเป็นการรับไหว้ ทั้งสองคนทักทายกันเล็กน้อยตามมายาท แล้วแก๊ปก็หันหลังมาจุดไฟที่ปลายมวนพร้อมกับกระซิบเสียงเบาให้ผมได้ยินคนเดียว

“แจ็กพอตฉิบหาย มึงอยากออกไปก่อนไหม กูก็ไม่คิดว่าจะเจอเขา”

ผมไม่ได้ตอบอะไรแก๊ป แต่มองผ่านไหล่มันไปทำให้สบตากับพี่เจนเข้าจังๆ พอดี แววตาที่ติดร้ายนั้นจ้องกลับอย่างไม่หลีกหนี เขายิ้มน้อยๆ ให้ผม ซึ่งนั่นทำให้ผมทำหน้าไม่ถูกเลย ก่อนเขาจะเดินเข้ามาหาผมทั้งรอยยิ้ม

“เป็นไงบ้าง กินข้าวรึยัง”

“กะ .. กินแล้ว .. ครับ”

ผมประหม่าจนได้แต่ตอบอะไรที่เหมือนไม่เป็นตัวเองเลย ก่อนพี่เจนจะเอื้อมมือข้างที่ไม่ได้ถือมวนบุหรี่มาจับมือผม ผมตกใจแต่ก็ไม่กล้าชักออก แก๊ปถึงกับสำลักควันบุหรี่หน้าดำหน้าเขียว มันมองผมด้วยสายตาตกตะลึงและเต็มไปด้วยคำถาม ซึ่งพี่เจนก็เป็นฝ่ายตอบให้เสร็จสรรพทั้งรอยยิ้มละมุน

“เรากลับมาคบกันแล้ว”

“...อะไรนะครับ!?” แก๊ปร้องดังลั่นอย่างไม่อยากเชื่อขณะที่ผมทำหน้าไม่ถูก มันสำลักควันจนต้องไอโขลกๆ เอามือตบอกตัวเอง พี่เจนตอบอีกครั้งอย่างไม่ถือโทษโกรธเคือง

“พี่กับเจนกลับมาคบกันเมื่อคืน”

“เจน! จริงเหรอ?”

“...”

แก๊ปยังคงตกใจอยู่ขณะที่ผมก็ตอบไม่ออก ผมแทบจะได้ยินเสียงในหัวแก๊ปตะโกนใส่ตัวเองว่า 'แล้วพี่วินล่ะ?'

“ฝากบอกทุกคนด้วยนะว่าเจนใหญ่กับเจนเล็กกลับมาคบกันแล้ว”

“...”

“เจน ไปเรียนแอ๊บนอมอลกันเถอะ เดี๋ยวพี่ช่วยถือหนังสือให้นะ”

“มะ .. ไม่ต้องหรอก”

“อย่าคิดมากน่า” เขาฉวยเอาหนังสือเรียนเล่มหนาๆ ทั้งหมดไปจากมือผม ยังคงมีรอยยิ้มเทพบุตรในหน้าที่ทำให้ผมใจเต้นรัวอย่างหวาดกลัว ผมคิดไม่ออกเลยว่าเขาจะทำอะไรต่อไป แล้วมือหนาจึงดับบุหรี่ ก่อนจะนำมือที่ว่างข้างนั้นมาโอบไหล่ผมให้เข้าไปหาตัว

“รีบไปกันดีกว่า เดี๋ยวสาย”

เราสองคนเดินไปห้องเรียนแอ๊บนอมอลด้วยกัน ผมรู้สึกว่าเหงื่อแตกซิกเต็มแผ่นหลังขณะที่ร่างสูงผิวปากอย่างอารมณ์ดี เขาไม่พูดอะไรเลยจนผมหวั่นใจ และเมื่อมาถึงห้องเรียน พี่เจนก็นั่งลงยังแถวที่หนึ่งและดึงให้ผมนั่งข้างๆ เรามาถึงเป็นสองคนแรก และผ่านไปไม่ทันไรก็มีนักศึกษาปีสี่กลุ่มหนึ่งผลักประตูเข้ามา พวกเขามองผมกับพี่เจนอย่างตกใจนิดหน่อย แต่ก็พยายามไม่แสดงอาการ หากแต่เสียงซุบซิบในห้องที่เงียบมากๆ อย่างนี้ก็ดังให้ได้ยิน

“ทำไมเจนเทพนั่งกับน้องเจนเล็กได้ล่ะ...”

“เรากลับมาคบกันแล้ว”

พี่เจนหันไปตอบทุกคนเสียงดังทำเอาเสียงฮือฮาดังขรม ผมได้แต่ก้มหน้ามองตักตัวเอง หายใจไม่ทั่วท้อง

“ว้าว ดีใจด้วยนะ จริงๆ ก็ไม่น่าเลิกกันแต่แรกเลย เหมาะสมจะตาย”

“บ้านคู่พวกแกคงดีใจอ่ะ”

“รักกันนานๆ นะคราวนี้”

“ไม่สิ เอาเป็นว่าอย่าเลิกกันเลยแล้วกัน”

“ขอบคุณทุกคนเลย” พี่เจนตอบรับพวกเพื่อนร่วมรุ่นของเขาหน้าชื่น

“เฮ้ยพวกเรา เงียบๆ กันดีกว่า น้องเจนเล็กเขินใหญ่แล้ว ก้มหน้าก้มตาเชียว”

โชคดีที่ผมไม่ต้องทนกระอักกระอ่วนนานนักเมื่ออาจารย์ซาแมนธาเข้ามาในห้องเรียน เธอบอกให้วันนี้พวกเราส่ง hard copy แบบรูปเล่มรายงานของโปรเจ็กต์มาก่อน แล้วให้กลุ่มแรกออกมาเตรียมพรีเซนต์ได้เลย ผมตกใจจนใจหายวาบเมื่อคิดได้ว่างานคู่ของตัวเองกับพี่เจนยังไม่ไปถึงไหน ผมรีบหันหน้าไปหาเขา แต่ก็ต้องหยุดปากเมื่อเห็นว่าเขาหยิบรายงานที่เย็บเล่มด้วยห่วงเรียบร้อยออกมา บนหน้าปกเขียนชื่อจริงของเราทั้งคู่

เขายักคิ้วขวาให้ผมสองที แล้วเดินไปส่งรายงาน

จู่ๆ ผมก็รู้สึกวูบโหวงในช่องท้องไปหมด

...นี่ผมกำลังติดค้างอะไรเขาเพิ่มรึเปล่า

แต่ผมไม่ได้ขอ จะติดค้างได้ยังไง

“อันนี้สคริปต์” เขาวางกระดาษแผ่นหนึ่งลงตรงหน้าผม “ท่องซะ เราอาจจะได้พรีเซนต์วันนี้ก็ได้ถ้ารันเร็ว”

นี่มันเท่ากับผมไม่ได้ทำอะไรกับโปรเจ็กต์นี้เลยนี่

“ไม่ต้องห่วงนะ”

เขาแย้มริมฝีปากจนเห็นเคิร์ฟของรอยยิ้ม เสียงทุ้มต่ำดังพอจะให้ผมได้ยินคนเดียว

“เรื่องนี้พี่ไม่คิดเป็น favor ถือว่าเป็น service ที่แถมมาแล้วกัน”

“…!”

“มาเก็บ A กันดีกว่าครับ ที่รัก”

 

 

โชคดี ที่เราไม่ได้พรีเซนต์วันนี้

กลุ่มก่อนหน้าทำงานมาไม่เป็นที่พอใจของอาจารย์ซาแมนธา เธอจี้ถามคู่นั้นมากกว่าสิบคำถามและพวกเขาก็ตอบได้อย่างไม่น่าประทับใจ ทำให้อาจารย์ซาแมนธาเสียเวลาตำหนิพวกเขาอยู่นานหลายนาที จนในที่สุดคลาสเรียนก็จบลงโดยที่ยังไม่ถึงคู่ของผมกับพี่เจน เราสองคนจะได้พรีเซนต์เป็นคู่ที่สามในคาบเรียนต่อไป

ทุกคนกระวีกระวาดเก็บของเมื่อคาบเรียนจบลง แม้แต่ผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆ ของผม จนในที่สุดผมก็เป็นฝ่ายหันไปแตะแขนเขาเพราะทนความอึดอัดกดดันนี้ไม่ได้แล้ว

“พี่เจน .. คุยกันหน่อย”

เสียงของผมไม่ดังไปมากกว่าเสียงกระซิบ และเจ้าของจี้รูปแม่กุญแจก็ทำตามที่ผมขอ เขาไปไหนขณะที่เพื่อนร่วมคลาสเรียนของเราทุกคนทยอยออกจากห้องไปจนหมด

“Guys, I need to close this room. Why don't you leave? Any problems?” (นักศึกษา อาจารย์จำเป็นต้องปิดห้องเรียนนี้นะ ทำไมยังไม่ไปกันอีก มีปัญหาอะไรรึเปล่า)

“We just want to practice our presentation so we want to use the room a little longer. Don't worry ma'am, I will close it later.” (เราอยากจะฝึกซ้อมการพรีเซนต์ของเราน่ะครับ เราเลยอยากจะขอใช้ห้องต่ออีกหน่อย ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะปิดห้องนี้ให้เอง)

พี่เจนหันไปตอบซาแมนธา อาจารย์สาวพยักหน้าเข้าใจ เธอดึงแฟลชไดร์ออกมาจากคอมพิวเตอร์แล้วเอ่ยกับพวกเรา

“Leave before 7 o'clock, ok?” (ออกจากห้องนี้ก่อนทุ่มนึงนะ โอเคไหม?)

“Sure.” (แน่นอนครับ)

“Here's the key, return it to the staff at the storage room after you finished.” (นี่กุญแจ คืนมันให้กับเจ้าหน้าที่ห้องเก็บของหลังใช้ห้องเสร็จนะ)

“Yes Samantha.” (ได้ครับ ซาแมนธา)

แล้วเธอก็หมุนตัว ก้าวเดินบนส้นสูงที่แหลมราวกับเข็มอย่างคล่องแคล่วออกไป พี่เจนเล่นกุญแจในมือสักพัก เสียงกรุ๊งกริ๊งของมันบาดโสตประสาทหูผมอย่างน่าใจหาย จนผมไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะเสียงลูกกุญแจพวกนั้นจริงๆ หรือเพราะความกังวลที่ผมมีต่อผู้ชายตรงหน้ากันแน่

ผมกลั้นใจเอ่ย

“พี่เจน...”

“ครับ”

“เจน… อยากขอบคุณ ที่พี่ช่วยเจตเมื่อวาน...”

เขาขำเล็กน้อย เก็บกุญแจห้องเข้ากระเป๋ากางเกงตัวเองไปด้วย

“Don't worry darling, I'm on top of it.” (ไม่ต้องกังวลหรอกที่รัก ไม่เหลือบ่ากว่าแรงพี่อยู่แล้ว)

“...”

หลังจากนั้นก็มีเพียงความเงียบ ผมไม่รู้จะเริ่มต้นพูดถึงมันยังไงเลย ผมไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองหน้าเขาในเวลานี้ด้วยซ้ำ แต่ผมก็จำเป็นต้องถาม ผมปล่อยให้คาใจอย่างนี้ไม่ได้

“เจนหิวข้าวไหม”

ผมไม่ทันได้อ้าปาก ก็เป็นเขาที่เอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนเขาจะยื่นมือมาตรงหน้าผมอย่างรอท่า

“ไปกินข้าวกันดีกว่า”

“พี่เจน… อยากได้อะไรจากเจน”

“...”

แม้ผมจะรู้อยู่แล้วว่าปกติพี่เจนไม่ได้จะเรียกร้องข้อแลกเปลี่ยนกลับในทันทีทันใดกับทุกคน แต่ผมก็รู้สึกได้อย่างแน่ชัดว่าของผมมันเป็นกรณีที่ผมจะต้องจ่ายคืนเขาในทันที

“บอกเจนมาเลยเถอะ”

“...”

“มันไม่ใช่แค่นี้ใช่ไหม ที่พี่อยากให้ทุกคนเข้าใจว่าเรากลับมาคบกันแล้ว”

“แน่นอนว่าไม่ใช่”

“...”

คำตอบตรงๆ และน้ำเสียงเข้มลึกของเขาทำให้ผมใจกระตุก ก่อนเขาจะเอาขายาวเกี่ยวเก้าอี้ล้อเลื่อนสำหรับให้อาจารย์นั่งมาหาตัวเอง แล้วนั่งคร่อมมันลงไป ร่างสูงเอนตัวมาข้างหน้าพิงกับพนักพิงที่กลับหน้ากลับหลัง ผมถูกเชยคางขึ้นไปมองหน้าเขา

เขายิ้ม…

“พี่ต้องการให้เจนเป็นของพี่ แบบไม่มีระยะเวลาสิ้นสุด”

“…”

“เป็นของพี่ทั้งเนื้อ… ทั้งตัว...”

“…!”

รอยยิ้มนั้นไม่จางไปเลยจากใบหน้าหล่อร้ายทั้งที่ผมตกใจจนตัวแข็ง ก่อนเขาจะยิ่งเน้นย้ำใจความของมันให้ชัดเจนขึ้นจนไม่อาจชัดเจนมากกว่านี้ได้อีกแล้ว

“พี่ขอเป็นผู้ชายคนแรกของเจน”

ผมถอยกรูดโดยที่ลืมไปว่าตัวเองนั่งอยู่บนโต๊ะเลกเชอร์จนเสียการทรงตัว หากเจ้าของจี้รูปแม่กุญแจก็ไวพอที่จะคว้าโต๊ะผมไม่ให้หงายหลังไปได้อย่างทันท่วงที เสียงสองขาด้านหน้าของเก้าอี้กระทบพื้นดังแกร้ง ผมใจเต้นแรงกว่าเดิมเมื่อเห็นสายตาของเขาใกล้ๆ ในนั้นเหมือนมีประกายไฟเย็นแตกออกเป็นดวงๆ

เขามันอันตราย

“ตะ... แต่พี่เจน… พี่เจนบอกเจนว่าไม่เคยบังคับใคร”

เสียงของผมแผ่วเบาและขาดห้วง คนฟังหัวเราะราวกับขบขันเสียเต็มประดาจนดวงตาคู่นั้นโค้งลง

“แล้วนี่พี่บังคับอยู่เหรอ”

“...”

ไม่ เขาไม่ได้บังคับ

แต่ผมไม่มีทางเลือกต่างหาก

ท่ามกลางบรรยากาศเงียบกริบที่วัดใจกันอยู่และมีเพียงเสียงหัวใจของผมที่เต้นดังคับอก จู่ๆ เสียงหนึ่งก็ดังแหวกอากาศขึ้นมาราวกับเสียงพญามัจจุราช มันแผดร้องดังลั่นอย่างเรียกร้องความสนใจและเอาแต่ใจ มันคือเสียงโทรศัพท์มือถือของผม

P'Win

“เจน”

เสียงเรียกของเขาทำให้ผมต้องผละจากหน้าจอมือถือขึ้นไปมองคนพูด ผมรู้ว่าเขาเห็นว่าใครโทรมา แต่ที่ทั้งน่าประทับใจและน่ากลัวไปในเวลาเดียวกัน คือรอยยิ้มของเขาที่มันไม่จางลงไปแม้แต่นิดเดียว

ตรงกันข้าม เขากลับยิ่งยิ้มมากขึ้นด้วยซ้ำ

“เป็นของพี่ พี่ให้มีพี่ได้คนเดียว ไม่ให้มีคนอื่นหรอกนะ”

“...”

“รู้ใช่ไหมว่าเจนต้องทำยังไง”

ผมก้มหน้า ปล่อยให้เสียงเรียกเข้าดังอีกครู่หนึ่งจึงได้ตัดสินใจกดรับสาย ผมควรจะรีบทำให้มันจบๆ ไป

[ฮัลโหล เป็นไงบ้างครับวันนี้ ไม่ตอบไลน์พี่เลย แถมหายไปตั้งแต่เมื่อคืน]

“...พอดีมีเรื่องนิดหน่อยครับ”

[อยากเล่าไหม พี่ฟังได้นะ]

“ไม่มีอะไรมากหรอก...”

[อืม ไม่อยากเล่าก็ไม่เป็นไร งั้นนี่น้องเจนกำลังกลับบ้านเหรอ เลิกเรียนแล้วใช่ไหม ทานข้าวรึยังครับ]

“…!”

ผมสะดุ้งเมื่อคนตัวสูงลุกขึ้นมาใช้สองมือจับแก้มของผมให้แหงนหน้าขึ้นไปมองเขา แม้เขายังยิ้มอยู่… แต่มันไม่ใช่ยิ้มที่ใจดี… ผมรู้สึกถึงไอเย็นเยียบที่กรุยกำจายออกมารอบร่างของเขา เป็นออร่าอันชวนให้หนาวยะเยือกขนหัวลุกแบบที่ผมรู้สึกหนาวเข้ากระดูกได้ในทันที ทั้งๆ ที่มือของเขาก็ร้อน

“พะ… พี่วิน...”

[จ้า ว่าไง]

“พี่วิน เราเลิกคุยกันเถอะครับ”

[...]

“เจนขอโทษ...”

[น้องเจนอยู่ที่ไหน พี่จะไปหา อยู่ตรงนั้นแหละ อย่าเพิ่งรีบตัดสินใจอย่างนี้เลย]

“พี่วิน… เจนขอโทษ… เจนคบกับพี่ต่อไปไม่ได้แล้ว เจนเองที่เป็นคนไม่ดี พี่วินอย่าโทษตัวเองเลยนะ”

[พี่จะไปหาเจนที่บ้าน ใกล้ถึงบ้านแล้วใช่ไหม]

ผมหลับตาเมื่อพี่วินยังคงพยายามไขว้คว้าหาความหวังไม่เลิก ผมรู้ดีว่าเขาจริงจังกับรักครั้งนี้มากแค่ไหน และผมก็ไม่สามารถรักษามันไว้ร่วมกับเขาได้ ผมรู้สึกแย่ที่ต้องทำให้เขาเจ็บปวด ทั้งๆ ที่เขาไม่ผิดเลย

ผมชอบเขา… มันเป็นความจริง

แต่ผมคบกับเขาต่อไม่ได้แล้ว

“พี่วิน เจนขอให้พี่วินมีความสุขนะครับ”

[น้องเจน! อย่าวางสายนะ พี่ขอร้องล่ะ! คุยกันก่อนสิ เหตุผลมันคืออะไร ช่วงนี้พี่เจ้ากี้เจ้าการกับน้องเจนมากไปเหรอ พี่ขอโทษ]

“พี่วินไม่ผิดเลย” ผมอยากร้องไห้ แต่เพราะผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าที่กำลังมองผมด้วยแววตาคมกริบอย่างนั้นทำให้ผมต้องกลั้นมันไว้ในอก “เจนเองที่ผิด เจนเองที่ไม่ดี เจนหวังจริงๆ ว่าพี่จะเจอคนที่ดีกว่าเจน เจนขอโทษนะครับ”

[แต่พี่ไม่ต้องการคนอื่น ทำไมล่ะน้องเจน…]

“พี่วิน อย่ามาหาเจนอีกเลย ให้เรื่องของเราจบลงแค่ตรงนี้เถอะ เจนขอโทษที่รับรักของพี่ไม่ได้ เจนไม่ใช่คนดีอย่างที่พี่คิดหรอก เรากลับมาเป็นแค่รุ่นพี่รุ่นน้องกันเถอะนะครับ”

เสียงสะอื้นของพี่วินทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวด เขาเอาแต่ถามว่าทำไมซ้ำๆ

“ก็บอกไปสิว่าเพราะเรากลับมารักกันแล้ว”

เสียงกระซิบของคนตัวสูงทำให้ผมต้องมองหน้าเขาอย่างเกลียดชัง นี่เขาจะร้ายไปถึงไหน เขาไม่สนใจพี่วินที่กำลังเสียอกเสียใจเลยใช่ไหม ทั้งที่มันก็ไม่ใช่ความผิดของพี่เขาเลย

พี่เจนยักคิ้วขวา

“บอกไปสิ มันจะได้เลิกตอแยสักที”

[น้องเจน… ฮึก…]

ผมมองหน้าคนใจร้าย กรอกเสียงเข้าไปในโทรศัพท์ทั้งที่ยังจ้องดวงตาคมของอีกฝ่าย

“ขอให้พี่วินจำไว้แค่ว่าช่วงเวลาดีๆ ที่เรามีให้กันมันเป็นความจริง แค่นั้น แต่ถ้ามันเจ็บปวดมาก พี่อยากจะลืมมัน เจนก็ไม่ว่า แต่เจนขอให้พี่วินจำไว้แค่ว่าเจนไม่ได้ขอเลิกกับพี่วินเพราะเจนไม่ชอบพี่วินอีกแล้ว แค่นั้นก็พอ...”

“เอาโทรศัพท์มานี่”

“อย่านะ!”

แม้ผมจะกดตัดสายไปแล้วแต่ก็ยังต้องต่อสู้กับการที่คนตัวสูงจะเข้ามาแย่งโทรศัพท์มือถือของผมไป ผมไม่ต้องการทำร้ายหรือทำลายความรู้สึกของพี่วินไปมากกว่านี้ จนในที่สุดผมก็กลิ้งตกลงไปบนพื้น โต๊ะเลกเชอร์สามตัวล้มระเนระนาด พี่เจนก้าวเข้ามาพยายามแย่งมันต่อขณะที่ผมสู้สุดฤทธิ์

“ทำไม ทำไมไม่บอกความจริงกับมัน ทำไม”

“ที่เจนบอกพี่วินไปคือความจริง เจนไม่ได้เลิกกับเขาเพราะไม่ชอบเขาแล้ว!”

“อ่อ ชอบมันมากเลยสินะ กลัวมันเจ็บใช่ไหม ยังอ่อนไหวเก่งเหมือนเดิมเลยนะ”

พี่เจนพูดไปด้วยขณะที่คร่อมทับผม เราสู้กันเป็นพัลวัน และในที่สุดผมก็รู้ตัวว่าผมไม่มีทางที่จะหลบหนีไปได้แน่ ผมตัดสินใจปาโทรศัพท์มือถือของตัวเองใส่ไวท์บอร์ดหน้าห้องเสียงดังสนั่นจนชิ้นส่วนมันแตกกระจายออกจากกัน

ผมยอมให้โทรศัพท์พังดีกว่าทำร้ายจิตใจใคร

พี่เจนหยุดมือของตัวเองทันที เขาหันไปมองซากโทรศัพท์ที่นอนพังพาบอยู่หน้าห้อง

“อย่าให้เจนต้องทำร้ายคนอื่นไปทั่วเหมือนที่พี่ทำเลย”

“...”

ถึงผมจะถูกจองจำวิญญาณ แต่ผมไม่ได้ถูกจองจำจิตสำนึก

ผมมีสิทธิ์ที่จะบอกเลิกพี่วินแบบให้เขาเจ็บช้ำน้อยที่สุด

เขาไม่จำเป็นต้องรู้ว่าผมกลับมาคบกับพี่เจน ...อย่างน้อยก็ในตอนนี้

“ตกลง”

ผมเอ่ยทั้งที่นอนหลับตาอยู่บนพื้น เปล่งเสียงบอกประโยคต่อไปทั้งที่สั่นสะท้านไปทั้งใจ สะสางบทสนทนาที่เราคั่งค้างกันมาตั้งแต่ต้น

“เจนจะเป็นของพี่เจน .. คนเดียว”

 

 

----------------------------------
 

#อย่าขอพี่เจน

 

ซอลบอกแล้วไงว่าจะกลับมาวันที่ 3 มิถุนายน .. จริงๆ ไม่หลอก

ขอบคุณที่ติดตามอ่านกันมานะคะ รักมากๆ ค่ะ

twitter: @seolstuff_

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 876 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,780 ความคิดเห็น

  1. #3759 Sariei_va (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2563 / 23:37
    เอ๊ะนี่มันอะไรนะะะะ
    #3,759
    0
  2. #3687 nnnnnnnnnny (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2563 / 12:35
    สงสารวินนน
    #3,687
    0
  3. #3436 Nitto_OuranHC (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 18:52
    สงสารเจนนะ แต่สงสารวินด้วยมากกว่า วินโดนแบบนี้อีกแล้ว ทุ่มให้เค้าแล้วก็มาโดนเอาไป ไม่ใช่เลิกรักแต่เป็นโดนขโมยไปตลอดเลยตั้งแต่ฟางแล้ว กลัวว่ามันจะเริ่มสร้างเรื่องขึ้นมาอีกรึเปล่า วินไปหาพุฒิมั้ย5555555555 ฟ้าผ่าแล้วนะฮือออ
    #3,436
    0
  4. #3371 S Mirun (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 01:26
    เจ็บปวดใจ เข้าใจทั้งสองนะ

    ปล.คิดถึงไรท์มากๆเลยฮาพพ
    #3,371
    0
  5. #3282 tarun_ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 23:10
    เปิดมาองค์2ก็แซ่บเลยยยย ไม่เบาเลยพี่เจน!!!
    #3,282
    0
  6. #3281 tarun_ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 23:10
    นี่ว่าเจนก็ยังรู้สึกกับพี่เจนอยู่อะ น้องเคยรักพี่เจนมากๆนะ ลืมยังไงได้ในเมื่อเจอกันตลอด แต่ทำยังไงได้มันมีพันธะเข้ามาเกี่ยวแล้ว ทำให้น้องต้องเลือก
    #3,281
    0
  7. #3267 Kjub (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 08:25
    ฮืออ อ่านไปก็พะงงไป ว่าพี่เจนจะทำอะไรน้อง แต่ชอบนะคะ มันให้ความรู้สึกกดดันดี คาแรคเตอร์ของตัวละครก็แสดงออกได้ชัด ขอบคุณที่เขียนนิยายดีๆนะคะ
    #3,267
    0
  8. #3226 hoiiiii (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 11:21
    ฮือ สงสารน้องเจนจังค่ะ
    #3,226
    0
  9. #3151 Cyah (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 18:39
    ...หนักหนาจริง เจนนนนโอ้ยยยขนาดนี่เป็นคนอ่านยังรู้สึกจะร้องไห้ การเลิกทั้งที่ยังชอยอยู่มันแบบฮืออออออ ไม่ชอบเจนสหญ่แล้วๆๆๆๆ
    #3,151
    0
  10. #3093 SSbts2 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 12:55
    พี่เจนนนนนนน ใจร้ายเสมอต้นเสมอปลาย แต่เสน่ห์ไม่ลดลงเลย ยังดูเซ็กซี่น่ากลัวเหมือนเดิม แงงงง หลงเขาไม่ไหว // เอาจริงคาแรคเตอร์น้องเจนคือน่าหลงกว่าพี่เจนอ่ะ เป็นเด็กที่เหมือนจะแตกสลาย แต่ก็เข้มแข็งละดูดึงดูดพี่เจนมากๆ แบบที่พี่เขาไม่มีทางไปหาคนแบบน้องเจนได้จากที่ไหนอีกแล้วอ่ะ ไม่แปลกนะถ้าพี่จะอยากได้ขนาดนี้ แค่วิธีการของพี่มันใจร้อยไปหน่อยอ่ะนะ
    #3,093
    0
  11. #2996 PILLOWPILLOW_P (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 03:26
    โอ้ย มันเจ็บปวดไปหมด นี่กำลังนั่งคิดว่าที่เจตติดพนันอะ ไม่ใช่เพราะไอพี่เจนใช่มะ...
    #2,996
    2
  12. #2994 สาววายกับเจ้าชายอสูร (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 03:10
    ยิ่งเจนเล็กต่อต้านเจนใหญ่ก็จะยิ่งทำมากกว่านี้ เทอกลับมารักกันดีๆไม่ได้หรอ ชั้นเชียร์อยู่นะ เจนเล็กควรจะอยู่กับเพื่อนให้มากๆนะจะได้ไม่ฟุ้งซ่าน
    #2,994
    0
  13. #2930 20215 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 02:07
    อะไรจะรักจะชอบได้ง่ายขนาดนั้น ไม่ชอบใจเลยที่เจนเล็กใจง่ายแบบนี้ ความรู้สึกคนเรามันเปลี่ยนไดเร็วขนาดนั้นเลยหรอ จากตอนแรกอกหัก พอได้เจอวินก็ชอบวิน เวลาไม่นานมันผูกพันกันขนาดนั้นเลยหรอ
    #2,930
    1
    • #2930-1 20215(จากตอนที่ 25)
      13 มิถุนายน 2563 / 02:11
      แล้วอีกอย่างตอนที่บอกเลิกเจนใหญ่ก็เลิกเลยเอาความคิดตัวเองเป็นหลักไม่ฟังอะไรใครเลย พอมาตอนบอกเลิกวินห่วงความรู้สึกของอีกคน เหอะเป็นคนทำให้มันยุ่งยากตั้งแต่ดึงอีกคนเข้ามาแล้ว แต่ตัวเองยังชืมอีกคนไม่ได้
      #2930-1
  14. #2921 tang_thai°°° (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 03:15
    พี่เจนคัมแบคแบบรว้ายๆเลยนาค่ะ
    #2,921
    0
  15. #2920 JoeJJ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 00:43
    ชอบ bad boy ค่ะ 555 น้องเจนสู้ๆนะคะ
    #2,920
    0
  16. #2918 DIARYNOTE (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 23:35
    แงงง พี่เจนใจร้ายขนาดนี้ฉันก็ยังหลงรักเค้าซ้ำๆ ร้องแปป
    #2,918
    0
  17. #2915 sleepbest (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 22:37
    เขาดุเเละโหดร้ายกับทุกคนเเต่เขาอ่อนโยนเเค่เจนเล็กคนเดียว หึงหวงเเรงไปหน่อยนะคะ ข้อตกลงก็น่ากลัวเหมือนกัน
    #2,915
    0
  18. #2914 iiiddadda (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 22:35
    สงสารน้องเจนเล็กมากกก น้องเจนรักพี่วินจริงๆใช่มั้ย แงงงง แต่ทีมพี่เจนใหญ่นะ พี่เจนแสดงออกดีๆกับน้องหน่อย น้องก็ตัวแค่นั้นน //ไรท์เก่งมากๆ สู้ๆค่าาา
    #2,914
    0
  19. #2913 Pure_Rebell (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 21:34

    ไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกยังไง แต่ชอบพี่เจนใหญ่นะ ทำให้ทั้งเขินทั้งกลัวได้ในเวลาเดียวกันอ่ะ อ่านไปเขินไป...หรือชั้นไม่ปกติวะ 😂😂😂

    #2,913
    0
  20. #2912 one (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 17:03

    ยังทำให้ใจสั่นได้เหมือนเดิมเลย พี่เจนน่ากลัวกว่าผีอีก แง;___; แต่แอบสงสารพี่เค้าเหมือนกันนะ เอาชนะความรู้สึกน้องเจนยากแน่นอน

    #2,912
    0
  21. #2910 Witch Y (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 02:23
    แงงงง คือแบบรู้ว่าพี่เจนเขาทำไม่ถูก แต่เรารู้สึกว่าที่พี่เขาคบกับเจน เขาก้รักของเขาอะ สงสารพี่วินด้วยยย ฮือออ เ
    #2,910
    0
  22. #2909 PCB614 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 01:00
    โอ๋ ๆ นะพี่วิน แงงง ชั้นกลับมากลัวพี่เจนอีกแล้ว
    #2,909
    0
  23. #2907 mtbb_th (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 00:44
    มันแบ่บอึดอัดหายใจไม่ออกแต่ชอบค่ะ ชอบพิเจนจัง
    #2,907
    0
  24. #2903 mod152545 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 23:56
    พี่วินไม่ผิดเลยฮือออออออ
    #2,903
    0
  25. #2899 Ice1234567891011 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 22:54

    พี่วินมานี้มาไม่ร้องนะ

    #2,899
    0
  26. #2845 maiamy0321 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 04:02
    ตั้งแต่แรกเจนเล็กก็ไปฟังคนอื่นมากเกินไป จนขาดความเชื่อมั่นในเจนใหญ่ เรื่องมันถึงได้ยุ่งเหยิงขนาดนี้
    #2,845
    1
    • #2845-1 20215(จากตอนที่ 25)
      13 มิถุนายน 2563 / 02:09
      จริงค่ะ ใจโลเลไม่มั่งคงเลย
      #2845-1