Rule no.1: "Don't be too emotional."

ตอนที่ 11 : 10 | It won't bite [on fire]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 35,749
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 705 ครั้ง
    2 ธ.ค. 62

Chapter 10

It won't bite


 

Three may keep the secret,

if two of them are dead.”
 

- Benjamin Franklin

 

ผมเข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมพี่เจนถึงบอกว่าเขาไม่ได้อยู่หอ เพราะเขาไม่ได้อยู่จริงๆ ผมเข้าใจผิดไปเอง

เขาอยู่คอนโดมิเนียมที่ห่างจากมหาวิทยาลัยมาพอสมควร มันเป็นคอนโดฯ ในเครือแบรนด์อสังหาริมทรัพย์มีชื่อ มิหนำซ้ำ พี่เจนยังชุดห้องชุดที่มีหลายห้องแยกย่อยอย่างกับเป็นบ้านหลังหนึ่งอีกต่างหาก ประกอบไปด้วยห้องรับแขก ห้องครัว ห้องนอน และสองห้องน้ำ มันไม่ได้ว่าใหญ่เป็นเพนเฮาส์ แต่มันก็ไม่ได้เล็กหรือกระจอกแน่ๆ เอาเป็นว่าสำหรับวัยรุ่นตัวคนเดียวที่พ่อแม่ซื้อห้องนี้ให้อยู่ นับว่าไม่ธรรมดา นอกจากนั้นส่วนกลางของคอนโดฯ นี้ก็ครอบคลุมไปตั้งแต่สระว่ายน้ำขนาดใหญ่ยันสวนลอยฟ้า พร้อมสรรพด้วยฟิตเนสที่มีอุปกรณ์ครบครัน

ความร่ำรวยของเขาทำให้ผมต้องกลั้นลมหายใจ คิดว่าตัวเองเคยมาอ้วกที่นี่แล้วก็ช่างเป็นบุญเสียจริง...

“ติวที่ไหนกันดีครับ"

“ในห้องนอนแล้วกัน โต๊ะทำงานพี่อยู่ในนั้น"

“โอเค"

แล้วเราก็เคลื่อนตัวกันเข้าไปในห้องนอนของเขา ครั้งที่แล้วผมว่าผมคงไม่ได้เข้ามาในนี้ เพราะผมจำอะไรเกี่ยวกับมันไม่ได้เลย

ผมสูดกลิ่นน้ำหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของพี่เจนเข้าไปเต็มปอด รู้สึกได้ว่าในห้องนอนนี้กลิ่นยิ่งชัดกว่าทุกๆ ที่ที่ผมเคยอยู่กับเขา

อื้ม ผมรักกลิ่นนี้

ห้องนอนของพี่เจนทั้งห้องติดวอลเปเปอร์พื้นเรียบสีน้ำเงินเข้ม ส่วนผ้าม่านเนื้อกำมะหยี่ก็เป็นสีน้ำเงินเข้มเช่นกัน มีเตียงขนาดคิงไซส์ที่คลุมทับด้วยผ้าห่มสีน้ำเงิน หมอนใบใหญ่หนาหนุ่มสีขาวสองใบ ส่วนใต้เตียงมีลิ้นชักทั้งสี่ด้าน และก็มีโซฟาคู่สีน้ำเงินตั้งอยู่ใกล้ๆ หน้าต่าง ส่วนโต๊ะทำงานตั้งอยู่ที่ทิศปลายเตียง มีชั้นว่างหนังสือทำจากไม้อัดสีดำติดลอยอยู่เหนือศีรษะ บนนั้นอัดแน่นไปด้วยตำราเรียนและหนังสือต่างๆ ทั้งห้องตกแต่งแบบโมเดิร์นได้ดูเรียบหรูมาก ผมสังเกตว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะดูเข้าชุดกันด้วยโทนสีน้ำเงิน หรือถ้ามีของชิ้นใดไม่ใช่สีน้ำเงินหรือฟ้า ก็จะเป็นพวกสีดำหรือสีเงิน อะไรก็ตามที่ไม่ขัดแย้งกับโทนสีของห้องเลย นอกจากนั้น ห้องของพี่เจนสะอาดมาก สะอาดระดับโรงแรม ไม่ใช่แค่ห้องนอนนี้ ทั้งคอนโดฯ เขานั่นแหละ สภาพไม่เหมือนหนุ่มโสดอยู่ตัวคนเดียวเลย ปกติผู้ชายอยู่คนเดียวห้องมักจะรก ยกตัวอย่างเช่นห้องไอ้แก๊ปเพื่อนสนิทผม รูหนูดีๆ นี่เอง ห้องไอ้พุฒิก็เน่าเหมือนกัน

“พี่เจนชอบสีน้ำเงินเหรอ"

“อืม" เขายิ้มนิดๆ มือข้างหนึ่งลูบไปที่โคมไฟคริสตัลตั้งโต๊ะ "พี่ว่ามันมีเสน่ห์ดี"

“อ๋อ เจนก็ว่ามันดูเข้ากับพี่เจนมากๆ เลย"

ทุกอย่างในห้องนี้เหมือนจะเรียบง่าย แต่จริงๆ แล้วไม่ได้ง่าย มันออกแนวเรียบหรู...แต่ดูยิ่งใหญ่ มีสไตล์อีกต่างหาก นั่นล่ะเขาล่ะ สีน้ำเงินก็ทำให้รู้สึกลึกลับและทรงพลังไปในเวลาเดียวกัน

“เจนนั่งเลย"

“มีเก้าอี้ตัวเดียวเองอ่ะ แล้วพี่เจนจะนั่งตรงไหน" ผมถามเพราะว่ามีเก้าอี้ล้อเลื่อนอยู่ตัวเดียวที่สอดเก็บอยู่ใต้โต๊ะทำงาน

“เดี๋ยวพี่ไปหยิบเก้าอี้มาจากในครัว เจนนั่งรอก่อนเลย"

“ครับ"

ผมพยักหน้า แล้วก็ทิ้งตัวนั่งลง ไม่ถึงสองนาทีพี่เจนก็กลับมาพร้อมกับเก้าอี้อีกตัวตามที่บอก เขานั่งลงด้านขวามือของผมขณะที่ผมเริ่มเต้นเปิดชีทเรียน

“เจนจะให้พี่ติวตั้งแต่ตรงไหนดี"

“เอาตั้งแต่ตรงนี้เลย Sets อ่ะ"

“อืม โอเค...”

“มันถอยเกินไปไหมอ่ะ พี่เจนยังจำได้อยู่รึเปล่า" คือพอพ้นปีสองเราก็จะไม่ได้เรียนคณิตศาสตร์แบบนี้แล้ว แต่ว่าจะเรียนบัญชีกับไฟแนนซ์หลายๆ ตัวซึ่งยากไปอีกแทน ดังนั้นเลขพวกนี้พี่เจนก็ผ่านมานานอาจจะลืมไปแล้วก็ได้

“จำได้ พวก Union, Intersection ใช่ไหมล่ะ สอนได้"

...จำได้ได้ไงวะ

“พี่อธิบายเลยนะ" เขาเอากระดาษเปล่าขึ้นมาเตรียมสอน

“ครับ”

พี่เจนสอนผมไปอีกหลายหัวข้อ ไม่ใช่แค่เรื่องการดำเนินการของเซต เวลาที่เขาสอนและแสดงวิธีทำให้ดู ทุกอย่างมันช่างดูง่ายดายเหลือเกิน ราวกับว่ามันเรียงอยู่ในหัวเขาหมดแล้ว เขาก็แค่เขียนออกมาเท่านั้น แม้แต่เวลาคูณเลข หารเลข หรือบวกลบเลข พี่เจนก็ทำติดต่อกันไปเลยแบบไม่ต้องใช้เครื่องคิดเลขหรือกระดาษทด ขนาดสูตรอินทิเกรด เขายังไม่ต้องเปิดหนังสือดูทั้งที่ห่างมานาน ผมทึ่งมากจนพูดไม่ออก รวมถึงชักจะรู้สึกได้ถึงความไม่ธรรมดาและผิดปกติ

“...อะไร?” พี่เจนหยุดเขียนรูปแม็ททริกซ์และหันมามองหน้าผมเมื่อผมเอื้อมมือไปจับแขนเขา

“พี่เจน...พี่เจนจำได้ไงอ่ะ...”

“มันแปลกเหรอ"

“ใช่สิ"

“...”

ผมจ้องเขาด้วยดวงตาวาววับของตัวเอง ตั้งใจจับผิดเขาเต็มที่

“ถ้าพี่เจนเป็นอาจารย์หรือติวเตอร์สอนคณิต พี่ใช้ทุกวันก็คงไม่แปลก แต่นี่พี่ห่างพวกมันมานานมากแล้วนะ พี่จำได้อย่างกับก๊อปปี้เพสท์ นี่มันผิดปกติแล้วป้ะ"

“ไม่หรอก ฟังต่อเร็ว เดี๋ยวพรุ่งนี้สอบแล้วทำไม่ได้นะ"

“พี่เจน อันนี้เลขอะไร"

ผมเอาตัวเลขจำนวนพันล้าน สิบหลักที่เขียนใส่ฝ่ามือตัวเองแบให้เขาดู จากนั้นก็กำมือแน่น ทั้งหมดนั่นแค่สามวินาที

“...6,287,540,319”

ผมตบโต๊ะปังอย่างสาแก่ใจ

“พี่เจน! พี่เจนมีความทรงจำแบบภาพถ่าย!”


 

* ความจำแบบภาพ หรือ Photographic Memory/Eidetic memory หมายถึงมีความจำละเอียดแม่นยำมาก เปรียบสมือนกับกล้องถ่ายรูปที่ถ่ายภาพแล้วเก็บได้ตลอดไป เมื่อเห็นหรืออ่านอะไรเพียงครั้งเดียวในเวลาเพียงพริบตาเดียว สามารถจดจำได้ทั้งหมดไปตลอดชีวิต ราวกับบรรดาหนังสือหลายพันเล่มที่อ่านๆ สามารถเรียกคืนมาดูในสมองได้เหมือนดูภาพในอัลบั้ม ข้อมูลทุกอย่างที่เคยอ่านผ่านตามา สมองจะสามารถเซฟเก็บลงฮาร์ดดิสก์ไว้ได้หมด ทุกความรู้ ทุกรายละเอียด

ทฤษฎีนี้ยังไม่ได้มีการทดลองจริงจังทางวิทยาศาสตร์ นักวิทยาศาสตร์หลายคนเชื่อว่าเป็นความผิดปกติทางสมองแบบหนึ่ง บ้างก็ว่าเป็นแขนงหนึ่งของอัจฉริยะ


 

“...ทางวิทยาศาสตร์ยังไม่มีการพิสูจน์เรื่องนี้จริงจังไม่ใช่เหรอ...”

“ก็นี่ไง! พี่เจนทำได้อ่ะ" ผมต่อยไหล่เขาเบาๆ พลางเอ่ยอย่างตื่นเต้นเพราะไม่คิดว่าจะได้เจอคนแบบนี้ตัวเป็นๆ แถมยังเป็นคนใกล้ตัวอีก พี่เจนยกมือซ้ายขึ้นมาเท้าคาง หรี่ตามองหน้าผม

“ไม่รู้หรอก พี่ไม่เคยไปทดสอบ"

“แต่ว่าพี่เห็นอะไรแค่แว่บเดียวพี่ก็จำได้หมดเลยใช่ไหม"

เขาพยักหน้า “ใช่ มันมาเป็นภาพ"

มิน่าล่ะ เจนใหญ่ถึงได้เป็นเจนเทพ แม้แต่เจอร์รี่ที่ไม่แจก A ให้ใครก็ยังต้องแจกให้เขา แถมกับคณิตศาสตร์พวกนี้ทั้งที่เขาห่างไปนานแสนนาน เขาก็ยังจำได้ขึ้นใจ อิจฉาชะมัด แบบนี้ไม่ต้องเสียเวลาอ่านหรือติวหนังสือหลายรอบเลย

แม่ง... หลงว่ะ หล่อ ใจดี รวย แล้วยังฉลาดอีก คนแบบนี้มาชอบเราจริงๆ เหรอเนี่ย มันเป็นไปได้ยังไง

“มันน่าประทับใจขนาดนั้นเลยเหรอ"

“...ห .. หือ?”

เขายิ้มมุมปาก “เจนมองพี่แบบตาเป็นประกายมาก"

บ้าสิ!

“เอ้า ทำโจทย์" เขาดึงชีทจากในแฟ้มออกมาแล้ววางลงตรงหน้าผม ตบมือลงไปชีทสองครั้ง "ทำให้หมดนี่เลยนะ แล้วเดี๋ยวพี่จะตรวจให้ ตรงไหนไม่เข้าใจถามได้"

“ครับๆ"

ผมหน้านิ่วคิ้วขมวดแก้โจทย์อย่างตั้งอกตั้งใจที่สุดในชีวิตโดยไม่รู้เลยว่าพี่เจนไม่ได้ทำอะไรเลย...นอกจากนั่งมองหน้าผมอยู่อย่างนั้น ผ่านมาครึ่งชั่วโมง จนกระทั่งถึงข้อหกผมก็รู้สึกว่าสมองล้าจากการคิดเลขขั้นสูง รวมถึงเริ่มจะติดขัด ผมเลยหันไปถามครูส่วนตัว

“พี่เจน ตรงนี้ลืมจริงๆ อ่ะ ต้องทำยังไงนะ"

“ไหน...” เขาเลื่อนตัวมาใกล้ผมทันที "ตรงนี้เหรอ"

“...”

ผมตัวแข็งเมื่อเขาเข้ามาใกล้จนแทบจะนั่งเก้าอี้ตัวเดียวกันกับผม แถมยังเอาแขนซ้ายวาดกอดเอวผมอีกต่างหาก ส่วนแขนอีกข้างของเขาก็สอดมาใต้รักแร้ของผม แล้วแย่งดินสอจากมือผมไปเขียนลงบนกระดาษ ทำให้ลักษณะตอนนี้เหมือนเขากำลังโอบผมไว้ทั้งตัว

“มัน tricky นิดหน่อย" เสียงของคนพูดนุ่มทุ้มอยู่ข้างใบหู "แต่จริงๆ ไม่มีอะไรมาก .. เห็นไหม ใช้สูตรนี้ แล้วก็แทนเข้าไปเลย พี่สอนเร็วไปไหม"

“เร็วนิดนึง แต่เจนเข้าใจแล้ว"

“เข้าใจงั้นก็ทำต่อให้ดูหน่อย"

“...”

ผมดึงดินสอไม้ตัวเองคืนมาจากมือพี่เจน แล้วก็รวบรวมสติแก้โจทย์ต่อทั้งที่มือสั่นนิดๆ ผมเขียนต่อไปได้แค่สองบรรทัดก็รู้สึกได้ว่าตัวเองเริ่มถูกกอดเอวแน่นขึ้นจากแขนซ้ายของเขา ก่อนมือขวาของพี่เจนจะลูบหลังมือของผมที่กำลังถือดินสออยู่เบาๆ ...ให้ตาย... เขาทำแบบนี้ผมไม่มีสมาธินะ

“พี่เจ – อื้ม...

ผมครางในลำคอเมื่อถูกมือใหญ่จับหน้าตัวเองให้หันไปรับจูบของเขา ก่อนพี่เจนจะจับพลิกผมทั้งตัวให้หันไปหาเพื่อยอมรับทั้งจูบและอ้อมกอดแต่โดยดี ผมหลับตาขณะถูกดูดดื่มริมฝีปาก รู้สึกตัวอ่อนเปลี้ยขณะที่ลิ้นยาวชอนไชเข้ามาในโพรงปากของตัวเอง มันสำรวจไปทั่วจนลิ้นของผมต้องออกไปต่อสู้ทั้งที่ไม่เจนสนาม สองแขนของเขากักขังผมเอาไว้

อื้ม...!

ผมผลักเข้าออกแล้วรีบลุกเดินหนีไปที่อื่นเพราะกลัวตัวเองจะเตลิดเปิดเปิงไปมากกว่านี้ แต่ก็ไม่ทันจะได้สงบสติอารมณ์หรือได้ไปไหนก็ถูกคนตัวสูงเข้ามากอดรัดจากด้านหลัง เขาจุมพิตหลังต้นคอผมเบาๆ จนผมขนลุกเกรียว รู้สึกเหมือนแข้งขามันอ่อนจนจะยืนไม่อยู่อีกต่อไป

“จะไปไหน" เสียงของคนถามพร่ากระเส่าเหมือนกับใจของผมที่สั่นไหว ผมรวบรวมสติตอบขณะพยายามขืนตัวออกมา

“เจนจะ...จะกลับ... จะกลับบ้านแล้ว...”

“อยู่กับพี่ก่อนสิ แล้วจะไปไหนเดี๋ยวพี่ไปส่ง"

“ไม่... ไม่ๆ .. พี่เจน ปล่อยเจน"

ร่างสูงหอมแก้มขวาผมฟอดใหญ่ เขากระซิบ

“ให้พี่กอดก่อน เดี๋ยวพี่ก็ปล่อย"

“พี่เจน... ไม่เอา...”

“ขอกอดเฉยๆ ไม่ทำอะไรหรอก"

อย่ามาโกหก!

โอ๊ยยย โอ๊ยยยย ไม่รอดแน่กูวันนี้ มาถึงถ้ำเสือ เสือตัวใหญ่ด้วย บอกแม่ว่าอาจจะไม่กลับบ้านอีก เพราะงั้นวันนี้ไม่มีใครมาตามแน่

ผมรู้สึกว่าตัวเองตัวร้อนหน้าแดงจนเหมือนจะเป็นไข้ ได้แต่คุดคู้ตัวลงแต่ก็ทำได้ไม่สุดเพราะถูกเขากอดเอาไว้ ก่อนพี่เจนจะหมุนให้ผมหันไปเผชิญหน้ากับเขา ผมเขินจนทำใจให้มองหน้าเขาไม่ได้ ได้แต่ก้มหน้าก้มตาหายใจสั่นๆ ใจหนึ่งผมก็อยาก...แต่อีกใจมันก็บอกว่ายังไม่พร้อม เหนือสิ่งอื่นใดคือมันเร็วเกินไป แล้วเราก็ยังไม่ได้เป็นแฟนกันด้วย ผมสับสนไปหมด และก็กลัวว่าตัวเองจะต้องเสียปณิธานแน่ๆ เพราะพี่เจนช่างล่อลวงเก่งสิ้นดี

ผมตัวอ่อนเปลี้ยเหมือนคาราเมลถูกหลอมเหลวเมื่อพี่เจนทำให้ผมต้องเงยหน้ารับจูบเขาอีกครั้ง รู้ตัวอีกทีผมก็ถูกพามานั่งบนเตียงกว้างเสียแล้ว แขนแกร่งโอบประคองตัวผมขณะที่มือใหญ่อีกข้างลูบไล้แผ่นหลังของผมไปด้วย ผมตัวสั่นเมื่อถูกเรียวลิ้นนั่นกวาดไปทั่วโพรงปาก รุนแรงและลึกซึ้งยิ่งกว่าหนแรก อวัยวะสีชมพูของคนตัวสูงไล้เข้าไปถึงซอกฟันบนและฟันล่าง สร้างความเสียวสยิวจนปลายเท้าของผมชา น้ำสีใสเลอะไปรอบปากของผมขณะที่ถูกดูดกลืน ผมใช้สองมือดันหน้าอกเขาไว้ รวบรวมสติที่กระจัดกระจายไปให้กลับเข้ามารวมกันด้วยสัมปชัญญะเฮือกสุดท้าย

"พี่เจน... เรา... เรายังติวฟันด์แมทกันไม่หมดเลย..." เสียงของผมสั่นสิ้นดี

"เดี๋ยวพี่ตื่นมาติวให้พรุ่งนี้เช้านะ สอบบ่ายไม่ใช่เหรอ" ใบหน้าคมซุกเข้าซอกคอผมอย่างไม่ยอมให้เสียจังหวะ จุมพิตและสูดดมไปทั่วจนผมคิดอะไรไม่ออก ผมหลับตาแน่น

“อื้ม... ตะ... แต่พรุ่งนี้...พี่เจนมีเรียนเช้า"

“ก็โดดสิ พี่โดดได้ .. เจนนอนนี่นะคืนนี้ เจนครับ...”

“พี่เจน... อย่า... เจน...เจนไม่เคย...”

“ไม่เคยก็เดี๋ยวพี่สอน พี่สอนได้หมดแหละ"

ไม่เอาเรื่องนี้สิ! สอนเลขก็พอแล้ว

ผมถูกจูบดูดดื่มอีกครั้งหากคราวนี้ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นจนริมฝีปากเหมือนจะบวมช้ำ ก่อนพี่เจนจะเอานิ้วโป้งของเขากดลงที่กลีบปากล่างของผม สายตาของเขาฉ่ำเยิ้มและเร่าร้อน เหมือนกับจะเผาผมให้มอดไหม้เป็นจุณ

เขาส่งปลายนิ้วโป้งนั่นเข้าทักทายกับลิ้นของผม ขณะที่อีกมือเลื่อนจากโอบเอวมาเคลื่อนลงต่ำ ผมสูดลมหายใจเมื่อถูกบีบคลึงอวัยวะอ่อนไหวผ่านเนื้อผ้า ก่อนพี่เจนจะเข้ามาจูบผมอีกครั้ง เขาค่อยๆ ดันผมให้นอนราบลง

 

 

CUT

เจอกันข้างนอกค่ะ

เค้าไม่เคยไม่ให้อ่านนะคะ

 

 

กำลังคิดกลัวไปล่วงหน้าพี่เจนก็จุมพิตหน้าผากผม มาจนถึงแก้ม และมาจบที่ริมฝีปาก เขาคลอเคลียผมอยู่อีกเป็นครู่

“เจน... วันนี้ชอบไหม”

ผมพยักหน้าอีกครั้ง ไม่อยากโกหกเล่นตัวในเรื่องนี้ ใจหนึ่งผมนึกขอบคุณที่เขาไม่ตะล่อมหรือข่มขืนผมอย่างเอาแต่ใจ ทั้งที่ถ้าเขาจะทำ มันก็ทำได้ง่ายๆ เลย

...เขารักษาสัญญา...

“พี่เจน ตอนที่เจนช่วย... พี่เจนพูดภาษาอังกฤษเยอะเลย"

สำเนียงเขาดีอยู่แล้ว ยิ่งพอเขาพูดเวลาอย่างนั้น มันทำให้เขายิ่งเซ็กซี่ขึ้นอีกหลายเท่า เซ็กซี่แบบดุๆ ด้วย แค่สายตาเขาก็ฟาดผมจนตัวสั่นไปหมดแล้ว มันอาจจะเป็นรสนิยม หรือเป็นความชอบส่วนตัวก็ได้ ผมไม่ถือ

“อืม ก็มันเป็น mother tongue ของพี่"

“อ้าว พี่โตเมืองนอกเหรอ"

“พี่ไม่เคยบอกเหรอ"

“ไม่เคย...”

พี่เจนไม่เคยบอกเจนอีกหลายอย่างเลยแหละ เกี่ยวกับตัวพี่น่ะ

ผมหาว ตาปรือ อยากซักถามให้รู้ลึกมากกว่านี้แต่ก็คิดว่าจะผัดไปก่อน เพราะรู้สึกหมดเรี่ยวแรงหลังจากที่ปลดปล่อยอย่างรุนแรง ผมยกมือขึ้นขยี้ตาพลางเอ่ย

“เจนง่วงจังเลยพี่เจน มันหมดแรงไปหมด..."

เขายิ้มละมุน ลูบศีรษะผม

“ธรรมดาแหละ งั้นเจนนอนพักผ่อนนะ พี่จะอยู่ตรงนี้"

“อื้ม...”

แล้วเขาก็ยันตัวขึ้นไปปิดสวิตช์ไฟทั้งห้องให้มืดสนิท ก่อนจะกลับมานอนกอดผมอีกครั้ง แล้วผมก็เข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างรวดเร็วเพราะความเพลีย ผมนอนหลับสนิทอยู่หลายชั่วโมงโดยไม่รู้เลยว่า...พี่เจนตื่นก่อนผม

ร่างสูงในชุดนักศึกษายืนมองร่างที่นอนหลับสนิทบนเตียงของตัวเองอยู่นานสองนานอย่างใคร่ครวญและขบคิดอะไรบางอย่าง ก่อนเขาจะกดโทรศัพท์มือถือโทรออก สัญญาดังเพียงไม่กี่ครั้งปลายสายก็รับ

“พุฒิ พี่ขอคุยด้วยหน่อย"

 

 

 

---------

ฮวังซอล

 

Three may keep the secret,

if two of them are dead.”
 

- Benjamin Franklin

 

แปลว่า

 

"คนที่สามอาจจะเก็บความลับนะ

ถ้าสองคนแรกตายหมดแล้ว"

- เบนจามิน แฟรงก์คลิน

 

สวัสดีค่ะ เอาแบบเบาๆ ก่อนนนน ยังไม่ได้เป็นแฟนกันจัดเต็มไม่ได้ มันไม่งามมมม

ถ้าไม่สกรีมแท็กให้จะเสียใจมาก .___.

แต่งจนแทบพรากลมหายใจเลยทีเดียว

ขออ่านเยอะๆ ในทวิตเตอร์ที่ #อย่าขอพี่เจน นะคะ

แล้วคอมเมนต์ให้กำลังใจซอลด้วนะคะ ทุกแรงเชียร์มีค่าสำหรับเราที่สุดเลยค่ะ 3

@seolstuff_

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 705 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,780 ความคิดเห็น

  1. #3214 tarun_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 00:37
    พี่เจนนี่จิตวิทยาดีมากกกกก ล่อมเก่งมาก
    #3,214
    0
  2. #3213 tarun_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 00:37
    กรี๊ดด ฉันเป็นห่วงน้อง
    #3,213
    0
  3. #2884 PCB614 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 15:56
    ยิ่งอ่านก็ยิ่งกลัวอะ พี่เจนจะทำอะไรพุฒิมั้ย
    #2,884
    0
  4. #2839 สาววายกับเจ้าชายอสูร (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 02:00
    เจ๋งอะมีความจำแบบภาพถ่ายมันเจ๋งมากเลยนะ นี่แบบเคยพยายามทำอยู่นะ แบบตอนสอบก็จำที่อ่านเป็นกระดาษหน้านึงเวลาเราจะนึกจะคิดถึงส่วนไหนมันก็มาเป็นตัวหนังสือในหนังสือที่เราอ่านเลยอะ สมกับเจนเทพ ชั้นกลัวคำพูดพุฒมากที่บอกว่าถ้าจะให้พี่เจนติวก็ให้จ้างเป็นเรื่องเป็นราว อย่าไปขอ ตัดภาพมาที่เจนเล็ก ติวตั้งแต่หนังสือยันบนเตียง ชิบหายละน้องชั้นจะเป็นอะไรมั้ย
    #2,839
    0
  5. #2696 phrphimlx7 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 20:47
    ยิ่งอ่านยิ่งหงุดหงิดเจนเล็ก
    #2,696
    0
  6. #2434 tang_thai°°° (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 มีนาคม 2563 / 11:51
    แงงงง คือหนูไม่ไหวอะ ไม่ไหวจีง
    #2,434
    0
  7. #2385 SSbts2 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 08:57
    พี่เจนอีสโซแดมฮอตอ่ะจังหวะนี้ ร้องห้ายยย ทำไมดีจังอ่ะ ;^; เจ้าเจนดูงุงิเป็นเด็กน้อยมากๆ โดนพี่เจนอ้อนทีก็ไปไม่เป็นแล้ว เด็กเอ้ย~ แต่พี่เจนเนียนเก่งมากอ่ะ ล่อลวงหนักมาก บ้าไปแล้ว! โคตรดีเลยอ่ะ ชั้นหลงเค้าละเอาจริง ช่วยด้วย ฮืออออออออ
    #2,385
    0
  8. #2347 gzss (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:24
    ที่บอกว่าอยากได้พี่เจน ไม่เคยพูดเล่น
    #2,347
    0
  9. #2342 blueeyes111 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:20
    อิพี่เจนน่ากลัวอะ ซาตานรึป่าวเนี่ย
    #2,342
    0
  10. #2341 blueeyes111 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:19
    พุฒิจะยังปลอดภัยอยู่มั้ย
    #2,341
    0
  11. #2319 jh C (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 20:44
    พุฒิรูกจะเป็นอะไรไหมเนี่ย คำโปรยน่ากัวมาก
    #2,319
    0
  12. #2163 Jupitersadd (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มกราคม 2563 / 01:00
    ใจเต้นตึกตักๆอิพี่เจนคือให้เลือกระหว่างผีกับพี่เจน หนูเลือกผีค่ะ 5555555
    #2,163
    0
  13. #2156 supansa1234567 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 19:58
    ฮือออออออ อึดอัดอ่ะใจเต้นแรง
    #2,156
    0
  14. #1925 Midories (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2562 / 23:35
    โอเอ็มจี ขอไปตามหาคัทอ่านก่อน อยากอ่านที่พี่พ่นอิ้ง น้องเจนหนีไปลู้กกก
    #1,925
    0
  15. #1766 homtee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 00:33
    เดาไม่ผิดเลย แน่ๆ... ฮื่อ
    #1,766
    0
  16. #1639 nnnida (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 00:33
    ก็คือเนื้อเรื่องลึกลับมาก หนูเจนลูก หนูยังไม่รู้จักพี่เค้าด้วยซ้ำ แงงงงงงง
    #1,639
    0
  17. #1608 Aidan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 22:36
    คือ สีน้ำเงินนอกจากสวยแล้วมันยังน่ากลัวด้วยนะ ลองนึกถึงมหาสมุทรดู กว้างใหญ่ แต่เราไม่รู้ว่าลึกลงไปมันมีอะไรอยู่บ้าง
    #1,608
    1
    • #1608-1 Aidan(จากตอนที่ 11)
      21 ธันวาคม 2562 / 22:37
      นี่คิดว่าสีนี้เหมาะกับพี่เจนมาก สีดำมันชัดเจนเกินไป สีน้ำเงินที่แหละ
      #1608-1
  18. #1607 Aidan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 22:26
    คำโปรยน่ากลัวมาก ดิชั้นอ่านสามบรรทัดแรกคือต้องมาเม้นก่อน
    #1,607
    0
  19. #1495 totwo.22 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 00:16
    พี่เจนแบบเมิงน่ากัวมาก
    #1,495
    0
  20. #1461 OhohohLOTTO (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 19:16
    ฮืออออ ยังน้องง!!!!!!!!!! ตาพี่แกร้ายมากกกกก ฮืออออ
    #1,461
    0
  21. #1306 Jinjoo.K (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 00:04
    เป็นการอ่าน nc ที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงที่สุดครั้งนึงในช่วิตการอ่านนิยายของชั้น....แล้วอิพี่คือตะล่อมเก่งมากกกกกกกกกกก จิตวิทยาสูงส่งอ่ะบอกเลย เเล้วมันน่ากลัวอ่ะ
    #1,306
    0
  22. #1305 Jinjoo.K (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 23:58
    เนี่ย จะเริ่มแล้วถูกมะ กรี๊ดดด
    #1,305
    0
  23. #1294 tonggryf (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 20:25
    มันน่ากลัวตรงที่เขาหว่านล้อมเก่งนี่แหละ เก่งมากจนคนคล้อยตามกันง่ายๆเลย เหมือนตอนพี่เจนถามน้องที่ร้านบิงซูอะ แง น่ากลัวมาห
    #1,294
    0
  24. #1262 Preawpat (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 17:06
    น้องโดนตะล่อมแล้ว พี่เจนน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆเลยอ่ะ
    #1,262
    0
  25. #1206 Preawysw (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 13:04
    จะเริ่มแล้วใช่ไหม
    #1,206
    0