Rule no.1: "Don't be too emotional."

ตอนที่ 10 : 9 | Trust issue

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 34,817
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 752 ครั้ง
    1 ธ.ค. 62

Chapter 9

Trust issue


 

Trust takes years to build, seconds to break, and forever to repair.”

 


 

“สวัสดีเด็กๆ พี่นั่งด้วยนะ"

“คร้าบ เชิญคร้าบพี่เจน"

ไอ้แก๊ปผายมือให้คนตัวสูงนั่งลงข้างๆ ผม แล้วพี่เจนก็นั่งลงมา ผมกล้าพูดได้ว่าเรากำลังอยู่ในช่วงที่อินเลิฟกันมากๆ เราเจอหน้ากันทุกวัน พอตกกลางคืนก็คุยโทรศัพท์กันเป็นชั่วโมงๆ เวลาที่ผมเตะบอลถ้าพี่เจนว่างเขาก็จะไปนั่งเฝ้า... ชีวิตผมช่วงนี้เป็นอะไรที่มองไปทางไหนก็เป็นสีชมพูไปหมด

ส่วนเรื่องน้ำขิง ตอนแรกผมคิดว่าเราคงจะต้องอึดอัดกันมากๆ แต่ปรากฏว่าไม่มีอะไรอย่างนั้นเลย แก๊ปบอกทุกอย่างไปกับน้ำขิงตั้งแต่วันนั้นที่ผมไปเคลียร์เรื่องสถานะกับพี่เจน น้ำขิงตกใจมาก และยังโกรธที่ตัวเองดูไม่ออกว่าความจริงแล้วพี่เจนชอบใคร วันรุ่งขึ้นน้ำขิงยังมาขอโทษผมด้วยที่ทำให้ต้องวุ่นวาย แล้วก็บอกว่าเธอไม่ได้ชอบพี่เจนขนาดนั้น ฉะนั้นจึงไม่มีปัญหาอะไรเลยถ้าผมกับพี่เจนจะรักกัน ขอให้ผมไม่ต้องวิตก และมิหนำซ้ำเธอยังโทรไปเคลียร์เรื่องนี้กับพี่เจนเรื่องนี้ด้วย บอกตรงๆ ว่าผมซึ้งใจน้ำตาแทบไหล เพื่อนสาวของผมแมนกว่าผู้ชายหลายๆ คนอีก

ผมรู้ว่าที่ตอนนี้มันหอมหวานเอามากๆ เป็นเพราะความสัมพันธ์ของเราเพิ่งจะเริ่มต้น มันเป็นช่วงที่ดอกไม้กำลังผลิบานเพื่อต้อนรับวัยแรกแย้ม ผมไม่รู้ว่ามันจะดีอย่างนี้ตลอดไปไหม แต่ที่รู้ๆ...ผมรักตอนนี้จัง

“ทำไม่ได้เหรอ"

“ไม่ได้อ่ะ พี่เจนเฉลยให้หน่อยดิ"

“ให้พี่เฉลยตลอดเลยนะ"

“แหม นิดเดียวน่า"

คนตัวสูงเอาดินสอไม้ตีศีรษะผมเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว แล้วก็ยอมเฉลยโจทย์ของวิชา Fundamental mathematics ให้ผมแต่โดยดี ผมเท้าคางนั่งมองเสี้ยวหน้าของเขาที่กำลังแก้โจทย์พลางสอนผมไปด้วย อีกสิ่งหนึ่งที่ผมค้นพบและมั่นใจในตัวเขาก็คือเขาเรียนเก่งจริงๆ อย่างที่แก๊ปบอก เรื่องที่เขาได้ A ทุกวิชาเป็นเรื่องจริงไม่มีโม้สมฉายาเจนเทพ ซึ่งนั่นนับว่าน่าอัศจรรย์ใจ ผมไม่รู้ว่าเขาทำได้อย่างไร แต่ที่แน่ๆ มันทำให้ผมยิ่งปลื้มเขาเข้าไปอีก

จะบอกว่าผมหลงรักพี่เจนโคตรๆ ผมก็ยอมรับ...

“เข้าใจไหม?”

“ฮะ...หือ?” ผมสะดุ้งเมื่อจู่ๆ พี่เจนก็หันหน้าจากสมุดมาถาม

“โอ๊ยย มันไม่เข้าใจหรอกค่ะพี่เจน" เชอร์รี่แว้ด "มันมัวแต่มองหน้าพี่อยู่ หูไม่ได้ฟังสักอย่าง มีแต่หนูเนี่ยแหละที่ฟัง"

“เชอร์รี่!” ผมเรียกชื่อเพื่อนเสียงขุ่นเขียวเพื่อกลบความอายที่ถูกแฉซึ่งหน้า แล้วน้ำขิงก็พูดต่อ

“เราว่าเจนตั้งใจเหอะ ควิซวิชานี้ครั้งที่แล้วเจนก็ตกนะ เดี๋ยวได้ต้องลงซ้ำรอบสองหรอก"

ผมเบะปาก รู้สึกเครียดขึ้นมาทันที แม้จะเรียนศิลป์คำนวณมาตอนมอปลายแต่ผมก็ไม่ได้หัวไวเรื่องคณิตนัก เรียกว่าพอถูไถเอาตัวรอดไปได้อาศัยว่าขยัน แต่พอเข้ามหาวิทยาลัยดูเหมือนว่าความขยันจะยังไม่เพียงพอ มันต้องมีกึ๋นด้วย ผมไม่ได้ถึงขั้นว่าห่วยเลข แต่ผมไม่เก่งในการคิดโจทย์ที่พลิกแพลงและซับซ้อนเยอะๆ เอาง่ายๆ ว่าเลขหลักน่ะรอดแต่เลขเสริมตายทุกที

“ใช่ มึงตกอยู่คนเดียวเลยนะในกลุ่มเราอ่ะ" พุฒิเอ่ยบ้าง ปกติพุฒิจะไม่พูดอะไรเลยเวลาที่พี่เจนมานั่งอยู่กับพวกเรา บางครั้งถึงกับหายตัวไปเลยด้วยซ้ำ แต่ผมคิดว่าหลังๆ พุฒิคงจะเริ่มชินแล้ว มันถึงได้เริ่มพูดมากขึ้น และบางครั้งก็คุยกับพี่เจนด้วย

“ก็มึงไม่ให้กูลอกอ่ะ"

“ไม่ให้ลอกเหี้ยอะไรล่ะ ได้ข้อสอบคนละฉบับกันไหม มึงลอกกูไปคะแนนได้พินาศกว่านี้แน่" พุฒิด่าเข้าให้อีกรอบ ผมได้แต่ทำปากคว่ำ อุตส่าห์ล้างสมองตัวเองให้ลืมไปได้แล้วเชียวว่าตกควิซฟันด์แมทมา เพื่อนพวกนี้นี่ไม่ยอมให้ผมลืมความขมขื่นเลยยย ฮืออออออ

“เจน ตั้งใจดิวะ พี่เจนอุตส่าห์มาช่วยสอน พรุ่งนี้ก็ควิซอีกครั้งแล้วนะมึง คราวนี้ถ้ามึงตกคือต้องไปตายตอนมิดเทอมแน่ๆ แล้วเอาจริงๆ ถ้าตกอีกก็ withdraw เหอะ แต่กูบอกเลยเทอมหน้าต้องเรียนคนเดียวนะ เพราะพวกกูคงผ่านกันหมด" แก๊ปเสริมความเครียดให้กับเพื่อนรักอย่างผมด้วยวาจาทื่อๆ ที่โหดร้าย โอ๊ย จะเป็นบ้า!

“นั่นดิ เรายังอยากให้พี่เจนติวให้เลย แต่พี่เจนไม่ติวให้คนอื่นหรอกนอกจากเจน" น้ำขิงเอ่ย พี่เจนเพียงแต่ยิ้มกว้างไม่ได้ตอบอะไรกับคำพูดนั้น ก่อนเชอร์รี่จะเอ่ยขึ้นมา

“ข้อนี้ทำไงพี่เจนรู้ไหมคะ"

“เอามานี่ เดี๋ยวเราสอนเอง"

พุฒิเอ่ยแล้วถึงกับลุกขึ้นเดินอ้อมไปนั่งข้างเชอร์รี่ เชอร์รี่งงมาก

“เกิดอะไรขึ้นกับแกน่ะ มันต้องขนาดนี้เลยเหรอ ฉันให้พี่เจนอธิบายก็ได้ พี่เขาก็นั่งอยู่แค่ตรงนี้"

“...อย่าเลย รบกวนพี่เขา ข้อนี้เราทำได้ เดี๋ยวเราสอนเธอเอง"

เชอร์รี่แปลกใจ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความงุนงง แต่มันก็ค่อนข้างจะชัดเจนว่าเธออยากให้พี่เจนอธิบายให้ฟังมากกว่าเพราะพี่เจนเป็นคนเก่ง แต่พี่เจนก็ตัดบททั้งรอยยิ้ม

“งั้นเชอร์รี่ให้พุฒิอธิบายไปแล้วกันนะ"

“อ่า ค่ะ..."

“เจน เดี๋ยวพี่มานะ ไปดูดบุหรี่แป๊บนึง"

“อืมๆ" ผมพยักหน้าขณะที่มือซ้ายกุมหน้าผาก มือขวาถือดินสอพยายามแก้โจทย์ข้อถัดมา แล้วพี่เจนก็ลุกออกไปจากโต๊ะ ไม่ทันไรพุฒิก็เอ่ยขึ้น

“ถ้าใครจะให้พี่เจนติวให้ก็จ้างให้เป็นเรื่องเป็นราว อย่าไปขอพี่เขาเปล่าๆ มันไม่ดี เข้าใจไหม"

"ขนาดนั้นเลยเหรอยะ น้ำจงน้ำใจพี่เขาก็น่าจะมีให้พวกเรานะ เขาเป็นว่าที่แฟนไอ้เจนไหม" เชอร์รี่เอ่ยเสียงแหลม พุฒิถอนใจ

"ของฟรีไม่มีในโลก โดยเฉพาะกับผู้ชายที่ชื่อพี่เจน"

"มึงพูดอะไรของมึงเนี่ย" แม้แต่แก๊ปยังอดถามไม่ได้

"เอาเป็นว่าพวกมึงอย่าไปรบกวนหรืออย่าไปขออะไรพี่เขา อย่างเรื่องติวเนี่ย ถ้าอยากให้เขาติวให้ก็จ้างไปเลย หารกันก็ได้ มึงด้วยเจน"

“กูด้วยเหรอ?” ผมชี้นิ้วเข้าหาหน้าตัวเอง ทำไมกูต้องจ้างว่าที่แฟนด้วยวะ...

“เออ"

“ทำไมอ่ะพุฒิ บอกเราได้ไหม" น้ำขิงไม่เข้าใจอย่างมาก พุฒิเหลียวซ้ายแลขวาแล้วเริ่มพูด

“พี่เจนเขาเป็นคนมีข่าวลือ...”

“พุฒิ มึงหยุดได้ไหมวะ มึงจะกระจายข่าวลือมั่วๆ ของพี่เจนไปถึงเมื่อไหร่ กูเบื่อเรื่องนี้เต็มทนแล้วนะ"

ผมที่อดรนทนไม่ไหวเอ่ยขึ้นอย่างมีน้ำโห ทั้งๆ ที่มันก็รู้ว่าพี่เจนเป็นคนที่ผมรัก แต่มันก็ยังเอาแต่พูดเรื่องบ้าบอนี้ขึ้นมาอยู่ได้

พุฒิกระแทกปากกาในมือลงบนโต๊ะดังปัง

“กูก็เบื่อที่ต้องมาเตือนควายโง่ๆ อย่างมึงเหมือนกันไอ้เจน กูบอกแล้วใช่ไหมว่าให้มึงอย่าไปยุ่งกับเขา นี่มึงเป็นบ้าอะไรมึงไปรักกับเขาทำไม มึงกำลังจะทำให้ตัวเองเดือดร้อน พี่เจนเขาไม่ใช่คนดี ไม่สิ เขามันปีศาจเลยแหละ"

“เฮ้ย นี่มันจะเกินไปแล้วนะเว้ย" ผมผุดลุกขึ้นจากโต๊ะ หน้าแดงด้วยความโกรธที่มีคนมาต่อว่าพี่เจน เชอร์รี่รีบลุกขึ้นเบรก

“พอแล้ว! เจน พุฒิ อย่าทะเลาะกันเลยนะ!”

“กูพูดความจริง ของอย่างนี้ถ้าไม่มีมูลหมามันไม่ขี้หรอก กูเตือนมึงแล้วนะเจน เตือนมึงทุกอย่างด้วย แต่มึงก็ไม่ฟังกูเลย มึงกำลังถูกเขาหลอก ที่มึงเห็นมันไม่ใช่ตัวจริงของเขา กูจะบอกไว้เลยว่าวันหนึ่งมึงจะต้องเสียใจ!”

“หุบปาก! พี่เจนไม่ใช่คนแบบนั้น"

"ชีวิตมึงอยู่ในฟองสบู่รึไงวะ ถึงได้หน้ามืดตามัวเชื่อเขาทุกอย่าง กูพูดเพราะกูเห็นมึงเป็นเพื่อนนะเจน"

“พุฒิ! มึงใจเย็น...”

“มึงหลีกไปแก๊ป มึงไม่รู้หรอกว่าพี่เจน -- "

พอได้แล้ว!” ผมตะโกนเสียงดังลั่น “ไหนหลักฐานวะ!? กูเห็นมึงเอาแต่กล่าวหาเขาปาวๆ หลักฐานก็ไม่เคยมี กูจะเชื่อมึงก็ต่อเมื่อมันมีหลักฐานเท่านั้นแหละ!”

“เหอะ ระดับนั้นคงเหลือหลักฐานไว้มัดตัวเองหรอก"

"ที่มันไม่มีหลักฐานก็เพราะว่ามันไม่จริงไง!”

"ถ้ามึงจะเชื่อไอ้พี่นั่นมากกว่ากูที่เป็นเพื่อนมึงก็แล้วแต่มึงเหอะ แต่กูบอกเลยนะว่ามึงเลือกคนผิด มึงจะต้องเสียใจเพราะเขา คนอย่างมึงไม่มีทางรับสิ่งที่เขาทำได้หรอก แล้วพอรู้ตัวอีกทีมึงจะไม่เหลืออะไรเลยสักอย่างเลย แม้แต่วิญญาณในร่างตัวเอง"

ไอ้เหี้ยพุฒิ!

“หยุด! เกิดอะไรขึ้น มีเรื่องอะไรกัน"

พี่เจนที่กลับมาที่โต๊ะเข้ามารัดตัวผมในจังหวะที่ผมเพิ่งเข้าไปผลักหน้าอกพุฒิ แก๊ปกระโจนเข้าไปรั้งตัวพุฒิเอาไว้ขณะที่น้ำขิงกับเชอร์รี่พยายามร้องห้าม

“อย่าทะเลาะกันเลย ขอร้องล่ะ ยังไงเราก็เพื่อนกันนะ เจน พุฒิ...”

“เรื่องมันไม่มีอะไรเลยนะเว้ยพวกแก คุยกันดีๆ ก็ได้"

“คุยบ้าอะไร! ไอ้เจนมันตาบอดขนาดนี้ พวกแกก็เหมือนกัน ตาบอดกันไปหมด อยากฟังความจริงไหมล่ะ เราจะบอกเอง กูไม่สนแล้วโว้ย”

“นี่มึงจะไม่หยุดใช่ไหมพุฒิ!”

“พอแล้ว พวกมึงทั้งคู่นั่นแหละ!” แก๊ปร้องตะโกน "พี่เจนครับ เอาไอ้เจนไปสงบสติอารมณ์ที เดี๋ยวฝั่งนี้ผมเคลียร์เอง"

“ได้!"

ผมกับพุฒิยังตะโกนด่ากันเสียงดังขณะที่เราสองคนถูกลากไปคนละทาง พี่เจนเอากระเป๋าสะพายผมไปด้วยแล้วรู้ตัวอีกทีผมก็ถูกจับมานั่งในรถของเขา มีแต่ความเงียบงันอันน่าขนลุกที่ดำเนินไปตลอดทาง จนในที่สุดผมก็เอ่ยปากขึ้นมา

“นี่เราจะไปไหน"

“พี่ไม่รู้ว่าเจนอยากจะไปไหน ถึงได้ขับวนอยู่ถนนอักษะมาสามรอบแล้ว"

“อ้าว...”

“เจนพร้อมจะคุยรึยังล่ะ"

"...”

“อยากเล่าให้พี่ฟังไหมว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น"

“...เรื่องบ้าๆ ทั้งนั้น พี่เจนไม่ต้องรู้หรอก"

“ถ้ามันทำให้เจนเดือดขึ้นมาได้ บ้าแค่ไหนพี่ก็ยินดีจะฟัง"

ผมหันหน้าหนีออกไปนอกหน้าต่าง เพราะไม่รู้จริงๆ ว่าจะควรจะพูดอะไรออกไป

“เหตุผลที่เจนไม่ยอมเล่าให้พี่ฟังคงเพราะมันอยู่หนึ่งในสองเหตุผลนี้ หนึ่งก็คือ มันเกี่ยวกับตัวเจน สอง...มันเกี่ยวกับตัวพี่"

“...”

เชี่ย...

“พี่เดาว่าอย่างหลัง"

“...”

ผมได้แต่หันไปมองเสี้ยวหน้าของพี่เจนที่กำลังขับรถ ผมทั้งตกใจ ประหลาดใจ และประทับใจที่เขารู้ได้อย่างง่ายดาย แล้วก็ต้องสะดุ้งเล็กๆ เมื่อพี่เจนหันมามองหน้าผม

“ใช่ไหม มันเกี่ยวกับพี่"

“...อืม"

ผมจำต้องยอมรับ แล้วพี่เจนก็จอดรถแอบที่ข้างทาง ก่อนเขาจะเอื้อมมือมาจับมือผมที่เอาแต่ก้มหน้ามองตักตัวเอง

“ไหน เรื่องมันเป็นยังไง บอกพี่ซิ"

“พุฒิ...พุฒิมันพูดถึงพี่ไม่ดี...”

“ไม่ดียังไง?”

“มันบอกว่าพี่ไม่ใช่คนดีอย่างที่เจนคิด สักวันเจนจะต้องเสียใจเพราะพี่..."

พี่เจนเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง แต่สีหน้าและแววตาของเขานิ่งเรียบ

“ทำไมพุฒิถึงพูดอย่างนั้นล่ะ"

“ไม่รู้... มันบ้าไง มันไปฟังข่าวลือเกี่ยวกับพี่มาแล้วก็กลัวจนขึ้นสมอง เจนบอกว่าไม่จริงมันก็ไม่ฟัง มันเอาแต่กล่าวหาพี่อยู่ได้ เจนโมโหก็เลย...ทะเลาะกัน"

“ข่าวลือเกี่ยวกับพี่? พี่มีข่าวลือด้วยเหรอ?”

พี่เจนถามด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่ข้องใจจริงๆ .. ให้ตาย ยิ่งเห็นแบบนี้ยิ่งทำให้ผมโมโหคนที่พ่นข่าวลือเสื่อมเสียทั้งหลาย มันจะไปจริงได้ยังไงเพราะแม้กระทั่งตัวพี่เจนเองยังไม่รู้เลยว่าตัวเองเป็นคนมีประวัติ ขนาดที่มันเลื่องลือจนมาเข้าหูโนบอดี้อย่างผม

“อืม มีครับ ข่าวลือประมาณว่าพี่เป็นมาเฟีย พูดอย่างนี้ก็ได้มั้ง"

ผมไม่อยากอธิบายเรื่องคำขอแลกวิญญาณอะไรนั่น เพราะมันดูไร้สาระแล้วผมก็ไม่อยากให้พี่เจนมองผมเป็นเด็กๆ

“มาเฟีย...?”

“อืม"

“พี่เนี่ยนะ?”

“เออ คิดดูดิ มันน่าโมโหไหมพี่เจน"

“...พี่ไม่เคยรู้เลย ว่ามีข่าวลือเกี่ยวกับพี่ในมหา’ลัย" ร่างสูงกดยิ้มที่มุมปากขวา ผมไม่ได้หันไปมองเลยไม่รู้ว่าสีหน้าของเขามันเป็นยังไง "เพราะพี่ไม่เคยคิดว่าจะมีใครกล้าลือ"

ผมไม่ได้ตั้งใจฟังมากนัก ก่อนจะถอนใจเมื่อคิดถึงพุฒิ เสียงทุ้มของร่างสูงยังพึมพำต่อคล้ายรำพันกับตัวเองมากกว่าพูดกับผม

"สงสัย...พี่จะเข้าใจตรงนี้ผิดไปเยอะ..."

“อืม คนเข้าใจผิดกันไปเยอะแหละ ทั้งที่มันเป็นข่าวลือที่บ้าบอสิ้นดี ตอนเจนได้ฟังนะรู้สึกอย่างกับในการ์ตูนญี่ปุ่นแน่ะพี่เจน เอาเป็นว่าช่างมันเถอะ ปัดมันตกไปดีกว่า คิดแล้วก็หงุดหงิดอ่ะ"

“อย่าหงุดหงิดไปเลยเจน" เจ้าของจี้รูปแม่กุญแจลูบหัวผมเหมือนที่ชอบทำ "เจนอย่าไปใส่ใจเลย"

“เจนรู้สึกโกรธ...โกรธที่คนดีๆ อย่างพี่เจนต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ ตอนแรกเจนกลัวพี่เจนมากเลยก็เพราะข่าวลือนี่ พอได้รู้จักจริงๆ พี่เป็นคนที่น่ารักขนาดนี้ เจนเกือบพลาดโอกาสที่จะได้ทำความรู้จักกับพี่แล้ว เจนคิดว่ามันไม่ยุติธรรมเลยที่เราเที่ยวเอาน้ำลายเราไปป้ายสร้างเรื่องให้ใครต่อใคร"

“เจน พี่ดีใจนะที่เจนแคร์พี่ แต่เจนไม่ต้องเป็นห่วงหรอก พุฒิเขาก็มีสิทธิ์ที่จะคิดนั่นแหละ เขาอาจจะยังไม่ไว้ใจพี่ เพราะว่าเป็นห่วงเพื่อน มันก็ไม่ผิดหรอก"

สิ่งที่พี่เจนพูดยิ่งทำให้ผมรู้สึกเลื่อมใสและรักเขามากขึ้นไปอีก เขาช่างดีประเสริฐ ทั้งๆ ที่โดนใส่ร้ายมาอย่างหนักขนาดนั้นแต่เขากลับไม่คิดโกรธคนพวกนั้นสักนิด ผมกล้าพูดว่าเชื่อเขาหมดหัวใจว่าเขาไม่ใช่คนอย่างในข่าวลือ แน่นอนว่าเชื่อยิ่งกว่าเชื่อไอ้พุฒิหลายเท่า

มือใหญ่เอื้อมมือมาสอดประสานนิ้วกับมือผมอีกครั้ง

“ปล่อยมันไปเนอะ"

“ครับ"

"เจนก็รู้จักพี่ เจนย่อมรู้ดีกว่าใครว่าพี่เป็นคนยังไง"

ผมพยักหน้าอย่างแข็งขันกับคำพูดนั้น

"พรุ่งนี้เจนควิซด้วย เอาสมองไปจำเลขดีกว่า ส่วนกับพุฒิเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็คงดีกัน"

“อือ...”

“ไปหาที่ติวฟันด์แมทกันไหม เดี๋ยวพี่ช่วยติวให้"

“ดีเลย ตอนแรกเจนก็กะจะให้พี่เจนกลับมาจากสูบบุหรี่แล้วจะขอให้ติวให้หน่อย ดันมาทะเลาะกับไอ้พุฒิก่อนได้ เฮ้อ..."

“ไม่เป็นไรน่า" เขายิ้มละมุน ดวงตาคู่งามนั้นโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว "เราไปติวกันตอนนี้ก็ได้นี่ เราไม่มีเรียนกันแล้ว"

“อืม งั้นจะไปที่ไหนกันอ่ะ พี่คงไม่กลับเข้ามอแล้วใช่ไหม เวลาอย่างนี้ไม่มีที่จอดรถหรอก ไม่งั้นต้องเดินไกลจนตัวเกรียมกันแน่ๆ"

“อื้ม... นั่นสินะ"

“ไปสตาร์บัคอีกแล้วเหรอ"

“ไม่น่าจะดี เดี๋ยวเจนก็บ่นว่าหนาวอีก"

“นั่นดิ มันเปิดแอร์ไล่แขกจริงๆ นะสาขานี้อ่ะ"

ผมนั่งกอดอก ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเพราะคิดไม่ออกว่าจะไปติวที่ไหนดี รู้สึกได้ว่าพี่เจนกำลังหรี่ตามองผมอยู่ ก่อนเขาจะเอ่ย

“งั้นไปติวห้องพี่ไหม"

“อ่อ เออ จริง! พี่เจนอยู่หอนี่นา" ผมตบมือแบบคนที่นึกอะไรออก พี่เจนหัวเราะเบาๆ

"ไม่ได้อยู่หอ พี่อยู่คอนโดฯ"

“งงอ่ะ"

“เราจำอะไรเกี่ยวกับคอนโดฯ พี่ไม่ได้เลยใช่ไหม"

ผมส่ายหน้าหวือเพราะจำไม่ได้เลยสักอย่าง ก็วันนั้นผมเมามาก จำได้แค่ว่า...เราจูบกัน แค่นั้นแหละ

แล้วหลังจากนั้นเราก็ไม่เคยจูบกันอีกเลย คุยกันแบบใสๆ มากเว่อร์

“ไม่เป็นไร วันนี้มีสติคงจำได้ดี งั้นตกลงไปติวที่ห้องพี่นะ"

“โอเช!”

“อยากให้พี่ติวเรื่องไหนบ้าง มีเรื่องไหนที่เจนทำได้แล้ว"

“...หมดเลยได้ไหมอ่ะ เจนยังไม่แม่นเลยสักอย่าง" ผมเอ่ยอย่างกังวลสุดๆ

“ถ้าอย่างนั้นเนื้อหามันเยอะมากนะ น่าจะต้องติวเกินสามชั่วโมงด้วยซ้ำ เพราะพี่คงให้เจนแก้โจทย์จนกว่าจะทำได้นั่นแหละ"

“โหย... เกินสามชั่วโมงเลยเหรอ... ก็ไม่เป็นไร! เจนกลับมืดได้ เดี๋ยวเจนโทรไปบอกที่บ้านก่อน แล้วจะบอกเขาด้วยว่าอาจจะนอนค้างหอไอ้แก๊ปคืนนี้ เผื่อกรณีที่เราติวกันจนดึกมากๆ ไงพี่"

“โอเค งั้น...พี่ก็แล้วแต่เจนแหละ"

“อืมๆ เจนโทรบอกแม่แป๊บ"

 

 

 

 

----------

#อย่าขอพี่เจน

ขอตัดเนื้อหาส่วนครึ่งล่างไปเป็นอีกบทนะคะ เราอยากให้โฟกัสทีละเรื่องไป

สำหรับใครที่รู้สึกว่าเมื่อไหร่จะไปถึงตอนอินโทรสักทีให้อดใจรออีกสักนิดนะคะ เค้าไม่ได้อยากจะยืดเรื่องเลย ตรงกันข้ามเค้าอยากจะให้มันเข้าเรื่องให้เร็วที่สุดด้วยซ้ำ เค้าเองก็กลัวว่ามันจะเอื่อยค่ะ แต่ว่าด้วยหลายๆ อย่างที่ปูมาและวางเอาไว้ตั้งแต่อยู่ในหัวมันต้องค่อยๆ ลำดับใส่ไปทีละอย่าง ปมมันต้องค่อยๆ สร้างและคลี่คลายไปตามๆ กัน จะให้มาถึง 2-3 ตอนเข้าเรื่องปุบปับเลยเนื้อเรื่องมันก็จะเสียได้ค่ะ มันจะเหมือนไม่มีที่มาที่ไปไม่ได้ผ่านกระบวนการความคิด เพราะพี่เจนก็เป็นคนที่มีปริศนาในตัวมากมายพอดูเลย ที่สำคัญคือเขาก็เป็นคนฉลาด ซึ่งคนฉลาดก็คงจะไม่เสียรู้หรือถูกเปิดโปงอย่างง่ายดายจริงไหมคะ

แล้วก็อย่างที่บอก จริงๆ ตอนที่ 9 กับตอนที่ 10 เป็นตอนเดียวกันมาตลอดค่ะ แต่พอเราลงเว็บแล้วเราอยากได้ความเห็นเป็นพาร์ทๆ ไป ไม่อยากให้เอาส่วนของเจน-พุฒิ กับส่วนของพี่เจน-น้องเจน มาปนกัน เลยตัดสินใจแตกหน่อมัน ขอบคุณงับ


 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 752 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,780 ความคิดเห็น

  1. #3705 Sariei_va (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2563 / 20:50
    พี่เจนร้ายกาจจจ
    #3,705
    0
  2. #3523 pamNaNe (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 01:13
    หงุดหงิดเจน โง่เกิน
    #3,523
    0
  3. #3430 Nitto_OuranHC (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 19:25
    เจนเอ้ยยยย เข้าใจจริงๆว่าเป็นคนที่ไม่ตัดสินคนอื่นจากข่าวลือ แต่อันนี้มันดุเดือดมาก ไม่ต้องเชื่อก็ได้แต่อย่าลบออกไปจนหมดสิเจนนนนฮืออออออ
    #3,430
    0
  4. #3279 Pi.pa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 16:30
    เอาตรงๆคือเจนควรฟังเพื่อนไว้บ้างนิดนึงก็ได้นะ นี่อ่านไปแล้วหงุดหงิดไป เจนไม่ฟังเพื่อนเลยอ่ะ ความรักก็คือบังตาแต่เอะใจหน่อยได้มะ
    #3,279
    0
  5. #3274 Soo Gass (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 13:31
    น้อง เชื่อเพื่อนสัก 50% ก็ได้ ฮือ ฉันว่าพี่ต้องพนันกับเพื่อนไว้แน่ๆ
    #3,274
    0
  6. #3211 tarun_ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 00:27
    คำพูดพี่น่ากลัวมาก น้องไม่เอะใจอะไรเลย
    #3,211
    0
  7. #2940 PILLOWPILLOW_P (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 18:32
    คิดไปเองมั้ง แต่แบบว่ารู้สึกว่าพี่มันดูอยากให้น้องไปห้องมากกกกก
    #2,940
    0
  8. #2883 PCB614 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 15:33
    พี่เจนเริ่มน่ากลัวแล้วอะ ตรงที่บอกว่าคิดว่าไม่คิดว่าจะมีใครกล้าลือ กลัวแล้ววว
    #2,883
    0
  9. #2838 สาววายกับเจ้าชายอสูร (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 01:35
    ผมล่ะรอต่อไปไม่ไหวแล้วครับ สนุกมากจริงๆ ยิ่งอ่านก็ยิ่งตกหลุมรักในความลึกลับแต่ก็สงสัยตัวเขาในขณะเดียวกัน
    #2,838
    0
  10. #2506 คาริน> (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 23:43
    ยิ่งอ่านยิ่งลุ้นนน อ่านไปอ่านมาเริ่มจินตนาการว่าพี่เจนไม่ใช่คนละเนี่ย5555 น้องเจนหนีไปลูกหนีไปป
    #2,506
    0
  11. #2433 tang_thai°°° (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 มีนาคม 2563 / 11:34
    เริ่มกลัวพี่เจนอะ พี่เจนจะทำอะไรน้องเจนมั้ย
    #2,433
    0
  12. #2411 Surawatari Komiko (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:51
    น้องเจนลูกกก ฟังหูไว้หูนะคนดี เพื่อนเตือนเพราะเป็นห่วงจริงๆนะ แต่ช่วงหลงอ่ะแหละ เข้าใจ ตาพี่เจนเริ่มเผยความน่ากลัวออกมาละป่ะ ตรงที่คิดว่ายังไงก็คงไม่มีใครพูดเรื่องพี่เอาจริงๆนี่อยากเห็นพาร์ทพี่แกมากๆเลยนะ มุมที่ไม่ได้อยู่กับน้องเจนเป็นยังไง
    #2,411
    0
  13. #2384 SSbts2 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:08
    ความรักมันบังตาอ่ะเนาะ น้องก็คือไฟว้สุด ปกป้องพี่ทุกวิถีทางเลยอ่ะ รักมากจนไม่เฉลียวใจเลยว่าทำไมเพื่อนตัวเองเป็นเดือดเป็นแค้นขนาดนั้น คนเรามันจะโมโหเบอร์นั้นเพราะแค่ข่าวลือจริงๆหรอ นี่ว่าพุฒิต้องไปเคยพัวพันกับพี่เจนมาแน่ๆแหละ // จังหวะพี่เจนบอกว่าไม่คิดว่าจะมีใครกล้าลือนี่แบบ โอ้โห ดูมีอะไรยิ่งกว่าสิ่งใดทั้งปวง! พี่แอบซ่อนอะไรไว้คะ เป็นบุคคลน่าสงสัยมากๆอ่ะ ละน่ากลัวมากกว่าเดิมเพราะมาล่อลวงอิน้องอยู่ แงงงงง
    #2,384
    0
  14. #2346 gzss (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:54
    ยัยน้องเจนนี่โดนยาปะนะ
    #2,346
    0
  15. #2340 blueeyes111 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:58
    สงสารพุฒิแห๊ะ อยากรู้ว่าพุฒิรู้อะไรมา สงสัยมาก
    #2,340
    0
  16. #2258 acapybab (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 08:38
    อิเจ๊นนนนน แกฟังหูไว้หูก็ได๊!!!
    อิพุฒิจะเป็นอะไรไหมเนี่ย!? เดี๋ยวความซวยได้มาเยือน นี่คงใกล้พี่เจนสายดาร์กแล้วสินะ สองคนนี้จะได้กันละ
    #2,258
    0
  17. #2162 Jupitersadd (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มกราคม 2563 / 00:51
    อ่ยสงสารพุฒิจะโดนอะไรมั้ยน้อ;-; ความเป็นห่วงเพื่อนอะ เลยเสี่ยงแล้วกล้าบอกกล้าเตือน ส่วนเจนคือน้องงง ความรักบังตาสุด คือเอาจริงถ้าเจนสังเกตคำพูดคำจาแปลกๆของพี่แก เจนจะไม่เอ๊ะบ้างหรอ ว่ามันแปลกๆไปป่ะวะ ทำไมต้องพูดงี้ คสพเพื่อนจะแตกหักมั้ยอะแง
    #2,162
    0
  18. #2117 Jinnapat26 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 19:19
    เอาจริงๆรู้สึกว่าเรื่องไม่เอื่อยนะคะ คือทุกตอนก็จะมีclueให้สงสัยให้เดาเรื่อยๆ
    #2,117
    0
  19. #2008 ChobaeI (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 13:47
    ความรักอ่ะเนอะ ยัยเจนนนน
    #2,008
    0
  20. #1953 ZYXWYFIR (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 20:52
    เอาจริง เราเชื่อพุฒินะ คือเพื่อนอ่ะเนอะ ก็ไม่อยากให้น้องไปเจออะไรที่น่าเสียใจแบบเพื่อนอีกคนหรือลงเอยไม่ดี อย่าว่าพุฒิ ตบนะ555 คือน้องใสๆอ่ะ ออกแนวพระธั๋มซำจั๋งไปเลย อ๋อยย555 คือน้องบริสุทธิ์ ของแบบนี้ให้น้องเจอกับตัวเลยดีกว่า มันเสียเวลามากที่จะไปบอกน้อง
    #1,953
    0
  21. #1923 Midories (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2562 / 23:26
    เริ่มจะขนลุกแล้ว สิ่งที่พี่เจนจะเรียกขอจากน้องจะเป็นอะไรกันนะ
    #1,923
    0
  22. #1733 hoiiiii (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2562 / 11:02
    เจนฟังเพื่อนบ้างนะ พี่เจนน่ากลัวๆ
    #1,733
    0
  23. #1638 nnnida (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 00:22
    หนูลูก แงงงงง แม่รักหนูนะแต่หนูต้องลองเปิดใจลองสังเกตดูบ้าง ไม่ใช่รักแบบหน้าทืดตามัวแบบนี้ แงงงงงงง สงสารพุฒิอ่ะ เป็นเพื่อนที่ดีมากคนนึงเลยนะ ขออย่าเป็นอะไรเลย
    #1,638
    0
  24. #1624 MoSt bEauty (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 12:01
    เจนน้อนจะมีความรักก็ได้แต่อย่าโง่แบบนี้ ถ้าอิพี่มันร้่ายจริงแกตายได้เลยนะ พุฒิเตือนตั้งขนาดนั้นเเล้วมั้ย? แล้วยังจะไปเถียงแบบสุดตัว แกรู้อะไร เกี่ยวกับอิพี่มันบ้าง? ลมปากคนที่เพิ่งรู้จักกับเพื่อนตัวเอง??? ขัด! ขัดใจว้อยย คะแนน สังเกต มองสถานการณ์​แกมันติดลบ!!! ขอให้อิพี่ทำให้เสียใจจะได้เป็นบทเรียน
    #1,624
    0
  25. #1606 Aidan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 22:25
    พุฒิจะเป็นไรป่ะ เอาจริงๆพุฒิเป็นเพื่อนที่ดีนะมีอะไรเตือนเพื่อน ไม่ทำตัวไม่ชอบแบบออกนอกหน้าให้เสียบรรยากาศ ไม่ไซโคเกิน(หรือไม่มีโอกาสนะ?)
    #1,606
    0