คัดลอกลิงก์เเล้ว

หัวใจของเธอฉันขอนะ hunseo

โดย S'Seo Hyun

ผมเป็นปีศาจที่คอยจ้องกัดกินหัวใจของเหล่าสาวๆที่มีความรัก จนผมได้พบกับเธอเข้า สิ่งที่เหล่ามนุษย์เรียกมันว่า 'ความรัก'

ยอดวิวรวม

1,465

ยอดวิวเดือนนี้

5

ยอดวิวรวม


1,465

ความคิดเห็น


7

คนติดตาม


25
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  6 ม.ค. 60 / 07:40 น.
หัวใจของเธอฉันขอนะ hunseo | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้




SEHUN : ฉันต้องการหัวใจของเธอคอยดูฉันจะทำให้เธอยอมมอบหัวใจของเธอให้ฉัน








SEOHYUN : ฉันขอร้องละอย่ามาที่นี่อีกเลย อย่ามา.. ทำให้ฉันหวั่นไหวไปมากกว่านี้เลย



ความรักระหว่างปีศาจและมนุษย์ที่เกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว จะเป็นยังไงจะเกิดอะไรขึ้นกับทั้งสองคนช่วยติดตามรับชมกันด้วยนร้าาา จะลงเร็วๆนี้
     
  CR.SQW
 
 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 6 ม.ค. 60 / 07:40

บันทึกเป็น Favorite


"คุณผู้หญิง คุณดูมีความสุขดีนะครับ"

"กำลังจะไปเดทสินะครับ"เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเมื่อเห็นว่ามีหญิงสาวคนนึงเดินผ่านไป หญิงสาวคนนั้นหันมามองทางด้านหลังที่ปรากฎชายร่างสูงหล่อเหล่าไร้ที่ติ

"โอ๊ะ คุณรู้ได้ยังไงคะ ฉันกำลังจะไปซื้แหวนกับแฟนน่ะคะ"หญิงสาวคนนั้นตอบพรางยิ้มอย่างมีความสุข

"อ๋อ ผมรู้อยู่แล้วละเพราะสี.. ความรักของคุณมันเป็นสีแดง"

"มันช่างดูน่ากิน.. "ชายหนุ่มร่างปริศนาเดินเข้าไปใกล้หญิงสาวคนนั้นเชิดปลายคางของหญิงสาวขึ้นมาแล้ว..

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ริมชายฝั่งทะเล

"พวกเราสัญญากันว่าจะไปซื้อแหวนด้วยกันแต่เธอกับลืมทุกอย่างเกี่ยวกับฉัน ทำไมถึงเป็นแบบนี้"เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นข้างๆริมทะเลเป็นสถานที่ ที่มีตั้งของคนศาสนาคริส ที่ ที่จัดงานแต่งงานโดยมีสายตาคู่หนึ่งที่คมดุดังเหยี่ยวไม่รู้สึกรู้สาอะไรกำลังจ้องมองชายหนุ่มที่กำลังคุกเข่าลงกับพื้นร้องบอกกับผู้เป็นบาทหลวง

ความรักก็เหมือนกับแอปเปิ้ล

ทุกคนจะมีสีฟ้าอมเขียวตอนที่เกิดมาและค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีอื่นในตอนที่โตขึ้น

ปีศาจจะกินแค่สีแดงที่เป็นความรัก พวกเขากินมันด้วยการจูบและหลังจากนั้นมนุษย์จะลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับความรักของพวกเขา



"นายกินความรักของเธอไปงั้นหรอ"แกร๊ก.. เสียงหวานดังขึ้นจากข้างหลังชายหนุ่มที่ใส่เสื้อคุมสีดำมีเขาม้วนเป็นเกลียวสองข้างหันมามองทางต้นเสียงที่พูดขึ้น

"..ใช่"ชายหนุ่มหันใบหน้าเพียงเล็กน้อยแล้วตอบขึ้นพรางยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ

"คงยากที่จะหลอกเธอสินะ ยัยเด็กเจ้าเลห์"ชายหนุ่มพูดขึ้นต่อเมื่อเห็นใบหน้าของหญิงสาวที่ทักเค้าเมื่อกี้ใบหน้าที่ไร้อารมณ์บึ้งตึงนั้น

"เธอควรได้รับชื่อว่าเป็นผู้หญิงที่ใกล้ชิดกับปีศาจ เธอรู้ทุกอย่างที่พวกเราทำ"

"เพราะพวกปีศาจชอบพูดพล่ามทุกอย่างให้ฉันฟังยังไงละ"หญิงสาวก็ยังคงตอบด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยไร้อารมณ์เช่นเดิม

"สองคนนั้น.. กำลังแต่งงานกัน"

"แล้วไง? ก็ไม่เห็นเกี่ยวกับฉันนี่"ชายหนุ่มลุกขึ้นตอบพรางหยิบลูกแอปเปิ้ลสีแดงสดขึ้นมากินอย่างไม่สำนึกผิดอะไร

"มีข่าวลืมแพร่ออกไป ว่าไม่มีใครสามารถจัดการเธอได้"

"ความรักที่บริสุทธิ์ของเธอ ยกให้ฉัน.."

"ไม่จำเป็น"

"โอ๊ะ"

"มีแค่คนเดียวที่ฉันศรัทธา คนเดียวที่ฉันรัก"

น่าสนใจ (เสียงในใจของเซฮุน)

"นั้นก็คือ พระเจ้า.."

รักและศรัทธาในพระเจ้า? (เสียงในใจของเซฮุน)

"ฉันตัดสินใจแล้วฉันจะกินมัน ความรักที่บริสุทธิ์ของเธอ"






"โอ้นายมันน่าทึ่งจริงๆเลย เซฮุน!! นายพยายามที่จะจับหัวใจของเธอที่แม้แต่ผู้ชายที่หล่อที่สุดอย่างชานยอลและคนที่ฉลาดที่สุดอย่างนัมจูฮยอกก็ทำไม่ได้"เสียงปีศาจตนนึงพูดขึ้น

"ไม่มีอะไรหรอก ถ้าทั้งสองคนนั้นต่างก็ทำไม่สำเร็จก็เหลือแค่ฉันคนเดียวจริงมั้ย"ชายหนุ่มพูดอย่างยิ้มมีชัย ในครั้งนี้เค้าจะต้องเป็นคนชนะและสามารถที่จะคว้าหัวใจอันบริสุทธิ์ของเธอมาให้ได้

"ฉันคิดว่ามันก็ไม่เลวที่จะสละเวลาในการเลือกเหยื่อของฉัน.."

"ยอมแพ้เถอะ ความรักไม่เหมาะสมกับปีศาจอย่างนายหรอก"นัมจูฮยอกปีศาจที่นับว่ามีใบหน้าที่หล่อเหล่าเอาการฉลาดมากที่สุดเอยขึ้น

"ไม่มีอะไรหรอกน่านัมจูฮยอก ฉันยังไม่เคยลองเลย"เซฮุนพูดพรางเดินไปหานัมจูฮยอกที่ยืนกอดอกพิงต้นไม้อยู่

"นายเข้าใจหรือเปล่า?ถ้านายล้มเหลว.."

"ฉันรู้ไม่มีปัญหาน่า มันน่าเบื่อไปหน่อยนะเพราะพวกปีศาจอย่างเรามีชีวตที่เป็นอมตะไม่เป็นไรหรอกถ้าเราจะหาอะไรทำที่สนุกๆบ้างจริงมั้ย?"

ทำให้กลายเป็นสีแดง      กินมันซะ      แล้วก็บอกลา





เช้าวันต่อมา

"ฉันบอกนายแล้วไง..."

"สรุปก็คือที่นี่เป็นโบสถ์สินะ"นั่นไม่ใช่เรื่องที่ฉันกำลังพูดถึงนะ..

"ทำไมละ? ถึงฉันจะไม่ค่อยชินกับมันแต่มันก็ไม่ได้แย่นะ"

"ปีศาจมากมายที่ยอมแพ้เพราะยากที่จะจับฉัน แต่นี้มันเป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันได้เจอคนแปลกๆแบบนายว่าแต่นายจะมากี่ครั้งมันก็ไม่มีประโยชน์หรอกนะ"หญิงสาวพูดในขณะที่ตัวเองนั้นกำลังทาสีซ่อมแซมโบสถ์อยู่

"พระเจ้าเป็นคนเดียวที่อยู่ในหัวใจของฉัน"

"....."

"เธอกำลังทำอะไร?"

"ซ่อมแซมโบสถ์อยู่"หญิงสาวตอบด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์เช่นเดิม

"ทำเอง?"

"ท่านได้มอบหมายงานที่จะต้องทำที่นี่ให้กับฉันเพราะทั้งพ่อแก่แล้ว... ฉันไม่ใช่ลูกแท้ๆของเค้าแต่เค้าก็ดูแลและเมตตาฉันมาโดยตลอด"ชายหนุ่มนั่งมองหญิงสาวที่ก็ยังคงทาสีต่อไปเรื่อยๆอย่างไม่วางตา

"งั้น.. ทำไมเธอเธอถึงเป็นคนที่จัดการได้ยาก?"

"หลังจากที่ฉันเกิดมาฉันถูกทิ้งไว้ที่ทะเลใล้ๆโบสถ์แห่งนี้แต่ก็โชคดีที่ท่านพ่อมาเก็บฉันไปเลี้ยงในวันนั้รมีพายุฝนโหมกระหนำมันเป็นเรื่องที่ปาฎิหาริย์มากที่ยังรอดมาได้จนถึงตอนนี้"หญิงสาวเอยด้วยน้ำเสียงที่เริ่มแผ่วลงอย่างเห็นได้ชัดบนใบหน้านวลขาวของเธอกำลังเศร้าลง..

"เพราะอย่างนั้นฉันถึงเชื่อในพระเจ้า"

เพราะแบบนั้น..

"เธอรักนายมากเกินไปแล้ว นายคิดว่านายเป็นใครฮะ! พระเจ้า!!"อย่างกับเรื่องตลก ชายหนุ่มเงยหน้ามองขึ้นไปพร้อมกับตะโกนออกไปอย่างเจ็บใจเล็กน้อย

กะแล้วเชียวความรักจอมปลอมนี่มันน่ารำคาญจริงๆฉันควรจะทำอะไรก่อนดี (เสียงในใจของเซฮุน) อืม... นั้นสินะ

"เธอชื่ออะไร"

หญิงสาวหยุดชะงักเมื่อชายหนุ่มเอยถามถึงชื่อของเธอ

"ซอฮยอน.."

ฉันคิดเกี่ยวกับเธอทั้งคืนและฉันก็พึ่งจะถามชื่อเธอ (เสียงในใจของเซฮุน) เซฮุนกุมขมับอย่างท้อแท้ให้ตายสิ

"แล้วนาย.. ชื่ออะไร"

"ฉัน? เซฮุน โอ เซฮูน"

"อย่างงั้นหรอเซฮุน นี่สำหรับนาย''หญิงสาวพูดขึ้นพรางส่งถังใบเล็กให้กับเซฮุน เซฮุนรับถังใบนั้นแล้วลอยขึ้นฟ้าไปบนเพดาน

"นายวางแผนที่จะมาที่น่ทุกวันเพือที่จะโน้มน้าวฉันสินะ งั้นฉันจะขอดูจากความช่วยเหลือของนายละกัน"

บ้าเอ๊ย!! เธอกล้าสั่งใช้ฉันอย่างงั้นหรอ เธอกล้าทำยังงี้ได้ยังไง (เสียงในใจของเซฮุน) เซฮุนพูดในใจอย่างขุ่นเคืองแต่การกระทำของเซฮุนก็ยอมทำตาม

"ใครจะไปรู้ว่านายอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้"หญิงสาวหรือซอฮยอนตะโกนพูดขึ้นอย่างมีชัยเหนือกว่า

ฮึ่ย!! ฝากไว้ก่อนเถอะ

การมีอยู่ของปีศาจเป็นสิ่งที่สวยงามบ่อยครั้งเวลาที่มนุษย์หลงใหล

"เอีะ ตรงนี้มันมีร่องรอยคนทำก่อนหน้านี้นิ"เซฮุนถามขึ้นเมื่อเห็นว่าตรงกำแพงที่ตัวเองจะทานั้นมีร่องรอยในการทำก่อนหน้านี้

"นั้นนะหรอ.. ฉันเองเหละ"

"นี่เธอขึ้นมาสูงขนาดนี้เลยงั้นหรอ"

"ใช่ฉันใช้บันไดปืนขึ้นไปน่ะ"

"หึหึ เธอนี่มันน่าสนใจจริงๆด้วยเธอนี่มันน่าทึ่งมากเลยซอฮยอน"เซฮุนก้มหน้าลงไปพูดกับซอฮยอนพรางยิ้มแย้มอย่างถูกใจ

"ทั้งหมดก็เพื่อพระเจ้าสินะ โอเคๆ.. ถ้าเธอเดทกับฉันละก็ฉันจะทำอะไรที่มันพิเศษๆให้ดู"

"อะไรที่ว่า พิเศษๆ"

"อย่างการจับมือกัน.. หรืออะไรทำนองนั้นละมั้ง"

"คิคิ 555นายนี่ตลกจังเลยนะฉันพึ่งจะเคยเห็นคนแบบนายนี่เหละ"เซฮุนมองร่างบางของซอฮยอนที่หัวเราะอย่างมีความสุข ความรู้สึกแบบนี้มันคืออไรทำไมรอยยิ้มของเธอมันช่างงดงาม.. ใบหน้าของเธอในเวลาหัวเราะ..

"คอยดูละกันชิ ฉันไปเล่า'ว่าแล้วเซฮุนก็เอาถังใบเล็กมาวางที่ข้างๆซอฮยอนแล้วลอยตัวออกไป..




"ท่านพ่อคะทานนี้สิคะ ระวังหน่อยนะคะเพราะมันร้อน"ชายหนุ่มแอบยืนมองจากบนต้นไม้ที่สามารถเห็นผ่านทางหน้าต่างที่ร่างบางของซอฮยอนคอยดูแลคนที่เธอเรียกเค้าว่าพ่ออย่างดี

"ขอโทษทีนะที่สร้างปัญหาให้เธอมาตลอด.."บาทหลวงหรือพ่อของซอฮยอน

"ไม่เป็นไรหรอกคะ อย่ากังวลไปเลยนะคะ"

"ดูเหมือนว่าในคืนนี้จะมีพายุนะมันจะดีหรอที่เธอจะกลับไปที่โบสถ์"

"ค่ะไม่เป็นไรคะ หนูกังวลเรื่องโบสถ์ดังนั้นหนูจำเป็นต้องกลับไปคะ'ซอฮยอนยิ้มตอบอย่างร่าเริง ชายหนุ่มที่มองการกระทำของหญิงสาวก็แปลกใจไม่น้อย เธอยิ้มตลอดเวลาที่เธออยู่กับบาทหลวง


"ชิ ฉันอยากเจอพวกผู้หญิงจะได้กินความรักของพวกเธอแต่เป็นเพราะพายุฉันเลยไม่เจอใครสักคนเดียว"ยังไงก็ตาม..



"ซอฮยอน.."ร่างสูงของเซฮุนเดินเข้าไปในโบสถ์พรางเรียกหญิงสาว

"เอ๊ะ? เซฮุนงั้นหรอ''ชายหนุ่มหันไปมองตรงมุมของโบสถ์ที่เหมือนมีอะไรบางอย่างอยู่เซฮุนก้าวขาเดินเข้าไปดู...

"อยู่นี่เอง ..แล้วเธอทำอะไรกับที่นอน"เซฮุนมองพรางเลิกคิ้วอย่างสงสัยที่หญิงสาวนั้นเอาผ้าห่มมาม้วนตัว

"อ่า ผ้าพวกนี้จะปกป้องฉัน..จากพายุฉันจะได้ไม่กลัวเรื่องของความหนาวหรือเสียงฟ้าผ่าถ้าฉันมีเจ้านี่"หญิงสาวตอบร่างบางที่ม้วนอยู่ในผ้าห่มสั่นเล็กน้อยด้วยความหนาว

"เธอกลัวพายุ?"

"ฉันไม่ได้กลัว..ฉันแค่ไม่ชินกับมัน"หญิงสาวพูดพรางคุดตัวเข้าไปในผ้าห่มเซฮุนมองการกระทำของสาวหญิงก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้ เธอช่างเป็นคนที่ซื่อจัง

"แล้วทำไมเธอไม่ไปอยู่ที่บ้าน"

"มันเป็นหน้าที่ที่ฉันจะต้องปกป้องบาทหลวงและที่นี่ มีพระเจ้าซึ่งเป็นคนปกป้องฉัน"

"นั้นสินะ ..งั้นฉันกลับละในเมื่อเธอ"

หมับ!!

ร่างบางของซอฮยอนที่ม้วนตัวอยู่ในผ้าห่มก็ยื่นมือออกมาจับเข้าที่ชายเสื้อคุมของเซฮุนไว้แน่น เซฮุนกันมามองการกระทำของหญิงสาวอย่างไม่เข้าใจ

"..ทำอะไรของเธอ?"

"นายช่วยอยู่ที่นี่สักพักได้ไหม"ซอฮยอนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบามือข้างที่จับชายเสื้อคุมของเซฮุนก็ยังคงจับเอาไว้แน่นเห็นได้ชัดว่าเธอกำลังกลัว.. แต่เธอทำเป็นไม่กลัวมัน

"เธอต้องการให้ฉันอยู่ที่นี่? หรือเธอต้องการให้ฉันออกไปเลือกมาสักอย่าง"เซฮุนหันหน้ากลับมาถามร่างบางในใจของเค้านั้นก็รู้สึกดีไม่น้อยที่เธอขอให้เค้าอยู่ต่ออีกสักพัก

"ฉันต้องการ..."

"ฉันต้องการให้นาย.. "

"ฉันต้องการเซฮุนอยู่ที่นี่.. ตรงนี้กับฉัน"หญิงสาวที่พูดจบก็รู้สึกถึงความร้อนบนใบหน้าที่ตอนนี้มันน่าจะรู้สึกหนาวแต่กลับกลายเป็นความร้อนระอุที่เกิดขึ้น

"งั้นฉันจะอยู่ทำตามในสิ่งที่เธอขอ.. เพราะฉันกำลังจะมอบสิ่งที่น่าทึ่งและพิเศษให้กับเธอ"เซฮุนพูดจบก็คว้ามือของซอฮยอนมาประสานมือกันพรางหันหน้าไปทางอื่นเพื่อที่จะซ่อนสีหน้าของเค้าที่แดงระรื่นขึ้นมาเล้กน้อยความรู้สึก.. แบบนี้ที่เรียกกันว่า ความรักที่ก่อขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ตึกตัก.. ตึกตัก.. ตึกตัก.. ฉันรู้สึกเหมือนฉันกำลังจะชนะพระเจ้าอยู่เลยละ

ความรู้สึกกังวลที่ฉันไม่สามารถกินความรักของเธอได้และความรู้สึกตึงเครียดอย่างบอกไม่ถูก บางทีความรู้สึกตื่นเต้นนี้สามารถทำให้ความคิดด้านลบของฉันหายไปฉันควรทำยังไงดี ที่จะทำให้มาเรียมีความสุขมากขึ้น?... 

"เธอไม่กลัวแล้วใช่ไหม.."เซฮุนถามขึ้นพรางชำเลืองมองหญิงสาวที่ม้วนตัวอยู่ในผ้า

"..ใช่แถมมันยังพิเศษจริงด้วย"หญิงสาวตอบเซฮุนด้วยใบหน้าที่ไม่ได้ไร้อารมรณ์ตามเคยเป็นใบหน้าที่ส่งรอยยิ้มให้กับเค้าอย่างมีความสุขรอยยิ้มสดใสขของเธอมันทำให้เค้าก็มีความสุขและยิ้มตามไปด้วย

แต่ใครจะไปรู้ว่าความสุขเหล่าจะอยู่กับเราตลอดไปได้นานหรือน้อยมากแค่ไหน

"วันนี้นายก็จะไปหาเธออย่างนั้นหรอเซฮุน"ปีศาจตนนึงพุดขึ้นเมื่อเห็นว่าเซฮุนกำลังจะทำท่าออกไปยังโลกของมนุษย์

"ใช่แล้วละหึ"

"ดูนายจะมีความสุขจังนะเซฮุน ฉันเือนนายแล้วนะ''นัมจูฮยอกที่เดินมาและว่าเซฮุนกำลังจะก้าวขาเดินต่อไปก็พูดขึ้น

"ฉันรู้แล้วน่า! เรื่องนั้น..มันไม่มีทางเกิดขึ้นหรอก"



"เอาละ"ร่างสูงของเซฮุนเดินตรงไปยังหน้าประตูของโบสถ์

"ซอฮยอนฉันเอง"ทำไมวันี้ที่โบสถ์ถึงได้ปิดไฟละ? ไม่อยู่งั้นหรอเป็นไปไม่ได้เธอจะต้องอยู่ที่นี่

"ซอฮยอนนี่ฉันเองเปิดประตู.."

"ไปวะยะอย่ามา.. ที่นี่อีกไปซะ!!"เกิดอะไรขึ้น ทำไม!

ปัง ปัง ปัง ปัง!!!

"พูดอะไรของเธอ เกิดอะไรขึ้น?"เซฮุนเคาะประตูรัวอย่างร้อนใจทำไมถึงรู้สึกกลัว  กลัวที่จะไม่ได้เจอเธออีก ทำไมมันถึงเจ็บปวด..

"พูดอะไรของเธอ.. อ้อใช่สินะพระเจ้าเป็นคนปกป้องเธอ ส่วนฉันก็เป็นคนที่สร้างปัญหา..งั้นฉันไปละ"เซฮุนพูดอย่างเศร้าใจเค้าไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนตั้งแต่เกิดมา

"ดะเดี๋ยวก่อน"ร่าบางของซอฮยอนวิ่งออกมาจากโบสถ์มุ่งตรงไปกอดเซฮุนจากด้านหลัง

"ปล่อยฉัน"เซฮุนหันมามองพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงอันแสนจะเย็นชาทั้งๆที่ก็ไม่เคยพูดกับเธอแบบนี้มาก่อน ทำไมมันถึงรู้สึกอยากจะร้องไห้ ไม่นะ.. ไม่เอานะอย่าพึ่งเข้าใจฉันผิด

"ไม่.."ซอฮยอนกอดเซฮุนแน่นมากขึ้นไปอีกเมื่อเซฮุนพยายามจะแกะมือของเธอออก ร่างบางที่รู้สึกอย่างก็เริ่มใจเสียน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไม่ให้ไหลก็ไหลลงมาอย่างช้าๆบนแก้มองเธอ

"ฉันบอกให้ปล่อย"เซฮุนสะบัดร่างบางออกจนร่างของซอฮยอนนั้นล้มลงไปอยู่ตรงบนปลายหน้าผาที่ด้านล่างนั้นเป็นทะเล 
(โบสถ์นั้นสร้างขึ้นบนพื้นที่สูงก็บนหน้าผานะคะ สถานที่ ที่เซฮูนกับซอฮยอนคุยกันก็คือบนหน้าผานี่ ที่ด้านล่างเป็นทะเลส่วนหลังจะเป็นโบสถ์ งง กันไหมอ่าแฮะๆขออภัย ณ ที่นี่ด้วยนร้าา)

"เธอต้องการอะไรกันแน่ ซอฮยอนฉันไม่เข้าใจเธอเลย"เซฮุนมองซอฮยอนอย่างรู้สึกเจ็บปวดในใจตะโกนถามร่างบางอย่างอดกลั้นไว้ไม่ไหว

"ฮึก.. ก็เพราะฉันต้องการที่จะอยู่ห่างจากนายที่จริงแล้วหน้าที่ของฉันคือรับใช้พระเจ้าแต่เวลาที่ฉันอยู่กับนาย ฮึกอื้อ..ฉันมีความสุขมากฉันเห็นในด้านที่ต่างออกไปของถ้าพวกเรายังอยู่ด้วยกันไปมากกว่านี้ ฉันนิดว่าฉันอาจจะรักนายมากกว่าที่ฉันรักพระเจ้า"เซฮุนที่ได้ยินอย่างงั้นถึงกับตกใจแต่ความรู้สึกที่มีอยู่กอนหน้านี้หายไปหมดสิ่งที่เข้ามาคือความดีใจความสุขเล็กๆที่ได้ยินจากปากของซอฮยอน และเค้าเห็น..หัวใจสีแดงสดของเธอ

"ซะ..."

อีะ ปลายหน้าผาเกิดถล่มขึ้นร่างบางของซอฮยอนที่นั่งอยู่ก็ล่วงตกลงไปสู่น้ำทะเลด้านล่าง

"ซอฮยอน!!!!" ตู๊มมม!! เซฮุนกระโดนลงไปช่วยซอฮยอนอย่างไม่คิดชีวิตเค้าว่ายน้ำลงไปรวบตัวของซอฮยอนเข้ามาแนบอก อย่าเป็นอะไรไปนะ.. ขอร้องละซอฮยอนอย่าเป็นอะไรไปได้โปรด พระเจ้า.. 

"ซอฮยอน!"

"ซอฮยอน!"ร่างสูงที่ตอนนี้พาร่างบางขึ้นมาบนบกแล้วก็พยายามเรียกสติจากหญิงสาวที่เรียกเท่าไรก็ไม่ได้สติ...

"ลมหายใจ.."

มีอยู่แค่วิธีเดียวสินะ.. หึพระเจ้าคุณกำลังอิจฉาผมอยู่ใช่ไหม มีแต่จะต้องทำสินะในเมื่อเธอบอกความรู้สึกมาแล้วฉันก็จะพูดบ้าง..

"ซอฮยอนฉันก็รักเธอ.."เซฮุนพูดพรางมองใบหน้าของซอฮยอนอีกครั้งแล้วค่อยๆโน้มตัวลงมาหายปอดให้กับเธอ... พร้อมกับน้ำตาของลูกผู้ชายที่ไหลออกมาอย่างไม่อายขอแค่เธอ ปลอดภัยก็เพียงพอแล้ว..

.

.

.

.

ทุกสิ่งทุกอย่างมันกำลังจะหายไป รสชาติดีที่สุดเท่าที่ฉันเคยกินมา ฉันคงจะไม่สามารถ ลืม ความเจ็บปวดนี้ที่หลงเหลืออยู่ได้ 
ฉันรักเธอซอฮยอน รัก..มากที่สุด

"เซฮุนนี่โง่จริงๆ นี่เค้ายอมสูญเสียพลังของปีศาจและกลายเป็นมนุษย์แต่ฉันไม่โง่หรอกนะที่จะเสียความเป็นอมตะไป"

"นั้นสินะ นายนี่มันช่างโง่เขลาซะเหลือเกิน555"


ไม่มีพลัง.. ไม่มีชีวิตที่เป็นนิรันดร์



"ขอโทษนะคะคุณเป็นใคร"

ฉันคิดว่าหัวใจของฉันในร่างใหม่นี้คงกลายเป็นสีแดงไปแล้วถึงแม้ว่าจะมองไม่เห็นดังนั้น ในช่วงเวลานี้ก่อนที่หัวใจของเธอจะกลายเป็นสีแดงฉันจะอยู่เคียงข้างเธอเพื่อมอบความรักให้เธอเอง

"ฉันคือผู้ชายที่เธอจะรัก และเธอก็จะรักฉันมากกว่าที่เธอจะรักพระเจ้า"


-----------------------------------------------------END-----------------------------------------------

เป็นยังไงบ้างอ่าจะถูกใจกันหรือป่าวนะ อ่านแล้วเป็นยังไงรู้สึกยังไงต้องแกไขอะไรตรงไหนก็บอกนร้าาขอบคุณที่ติดตามอ่านกันนะคะ 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ S'Seo Hyun จากทั้งหมด 7 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

7 ความคิดเห็น

  1. #7 Kpcrescent
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:17
    โล่งใจ นึกว่าจะจบเศร้าแล้ว ถึงน้องซอจะลืมไปแต่ฮุนก็สามารถสร้างความทรงจำใหม่ร่วมกันได้อีกนะ กลายมาเป็นมนุษย์เหมือนกันแล้วด้วย
    #7
    0
  2. #6 Seohyun
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 06:59
    ชอบมากๆเลยคะ คิดว่าจะจบแบบเศร้าแต่แบบนี้ก็สนุกไปอีกแบบสู้ๆนะ
    #6
    0
  3. วันที่ 12 มกราคม 2560 / 19:03
    รอติดตามเลยค่ะ สู้ค่าไรท์
    #5
    0
  4. #4 S&H
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 14:53
    ปูเสื่อรอฮุนซอของบ่าว
    #4
    0
  5. วันที่ 2 มกราคม 2560 / 07:33
    รอนะคะ
    #3
    0
  6. #2 S&H
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 12:05
    ปูเสื่อรอเรยจ้าฮุนซอ
    #2
    0
  7. #1 Kpcrescent
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 22:38
    มาลงชื่อรอค่า อิอิ
    #1
    0