[จบแล้ว] เธออยู่ร้อยปี ฉันอยู่เก้าสิบเก้าปี (お前百までわしゃ九十九まで)

ตอนที่ 9 : บทที่ 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2703
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 312 ครั้ง
    24 ก.ย. 61



เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นตอน 9 โมงตรง ปลุกคนที่หลับอยู่ให้งัวเงียลุกขึ้นจากเตียง มิจิรุลากร่างสะลึมลือของตัวเองไปล้างหน้าแปรงฟัน ใช้เวลาเพียงสิบห้านาทีก็แต่งกายสุภาพเรียบร้อยด้วยสเวตเตอร์ไหมพรมกับกระโปรงยาวกรอมเท้า แม้เมื่อคืนจะตระหนักได้ว่าตัวเองเพิ่งถูกหลอกใช้งาน แต่วันรุ่งขึ้น สิบโมงตรง มิจิรุก็พาตัวเองมายืนกดกริ่งหน้าบ้านอาจารย์อิจิโนะยูกิจนได้

เธอกอดอกยืนรอท่ามกลางอากาศหนาวเย็น นับถอยหลังให้เจ้าของบ้านลงมาเปิดประตูให้ เพราะถูกกำชับเอาไว้จากความผิดในอดีต เธอถึงกับเว้นระยะห่างจากประตูหน้าบ้านเกือบสองฟุตเพื่อความปลอดภัย ไม่อย่างนั้นอีกฝ่ายจะกล่าวหาได้ว่าเธอพยายามงัดบ้านเขาอีก

ระหว่างที่รออยู่นั้นมิจิรุก็ตั้งสมาธิไปด้วย เธอยังมีความระมัดระวังมากพอที่จะไม่ทำตัวประมาท ถึงจะมั่นใจเกือบเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ว่าคงไม่มีเรื่องอันตรายเกิดขึ้น แต่เงื่อนไขบางอย่างของชายหนุ่มเช่นเขาอาจจะให้เธอทำงานอยู่ที่นี่ทั้งคืนก็ไม่ใช่อะไรที่น่าไว้วางใจ ดังนั้นมิจิรุจึงเตรียมพร้อม นอกจากกระเป๋าใส่คอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กกับพวกเครื่องเขียนแล้ว เธอยังแอบพกพาของบางอย่างที่พอจะใช้เป็นอาวุธยามเกิดเหตุไม่คาดฝัน เช่นปิ่นปักผมที่ได้เป็นของขวัญคริสต์มาสเมื่อปีก่อน ส่วนโทรศัพท์มือถือก็บันทึกหมายเลขโทรออกฉุกเฉินเอาไว้แล้ว มีทั้งเบอร์ของสถานีตำรวจและเบอร์ของคุณบรรณาธิการ ถ้าอาจารย์อิจิโนะยูกิเริ่มทำตัวไม่อยู่กับร่องกับรอยขึ้นมา เธอคิดว่าตัวเองน่าจะพอเอาตัวรอดได้ในระดับหนึ่ง

มิจิรุสูดลมหายใจเข้า จังหวะนั้นประตูก็เปิดออกพอดี ก่อนเจ้าของบ้านจะยื่นหน้าออกมา

อรุณสวัสดิ์ค่ะ

          หญิงสาวเอ่ยทักทายก่อน แต่คนฟังไม่ได้ทักทายตอบ เขาแค่พยักหน้ารับเบาๆ แล้วกวักมือเรียกเธอเข้าไปข้างใน จากผมเผ้ายุ่งเหยิงและสภาพเหมือนคนยังไม่ตื่นแล้ว มิจิรุบอกได้เลยว่าเขาเพิ่งลุกออกจากเตียงตอนได้ยินเสียงกริ่งชัวร์ๆ

ทำงานทั้งคืนเหรอคะ         

เธอพยายามชวนคุย แต่อีกฝ่ายยังไม่ตอบ เขาแค่พยักหน้าลวกๆ อีกครั้ง ระหว่างนั้นพวกเขาก็เดินเข้าไปในบ้าน ตรงไปสู่ห้องบนชั้นสองที่ชายหนุ่มใช้แขวนคอตุ๊กตายัดนุ่นจนมิจิรุเข้าใจผิดแล้วโทรเรียกตำรวจมา

คุณรออยู่นี่ เดี๋ยวผมมา

          ในที่สุดประโยคแรกก็หลุดจากปากเขา หญิงสาวจึงพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนเข้าไปนั่งพับเข่ารอบนพื้นห้อง เธอมองอาจารย์อิจิโนะยูกิเดินจากไป เมื่ออยู่ตามลำพังจึงเริ่มมองสำรวจไปรอบๆ วันก่อนมีเรื่องฉุกละหุกมากเกินไปเลยไม่ทันได้สังเกตว่าห้องนี้ก็มีชั้นหนังสือจำนวนหนึ่งตั้งอยู่ เป็นชั้นไม้แบบบิลด์อินที่ฝังอยู่ในผนัง และบนนั้นก็มีหนังสือภาษาต่างประเทศจำนวนมาก มิจิรุเดาว่าคงเป็นพวกตำราแพทย์หรืออะไรทำนองนั้น

          ผ่านไปครู่หนึ่งชายหนุ่มก็กลับเข้ามา ตอนนี้เขาไม่ได้ดูยุ่งเหยิงเหมือนคนเพิ่งตื่นนอนแล้ว แต่อยู่ในสภาพพร้อมทำงานแถมยังหอบเอกสารปึกใหญ่กับหนังสือหลายเล่มเข้ามาด้วย

คุณช่วยผมหน่อย ลากโต๊ะที่อยู่มุมห้องออกมาตั้งตรงนี้ทีครับ

ได้ค่ะ

          มิจิรุลุกขึ้นยืน เดินไปลากโต๊ะไม้พร้อมเบาะรองนั่งออกมาตั้งกลางห้อง เธอไม่รู้ว่าควรทำอะไรต่อ เลยยืนมองอีกฝ่ายวางข้าวของทั้งหมดลงไปแล้วรอคำสั่ง

เชิญนั่งครับ

          พูดจบเขาก็นั่งลงก่อน เห็นดังนั้นมิจิรุจึงนั่งบ้าง

วันนี้คุณเริ่มงานวันแรก เอาเรื่องง่ายๆ ไปทำก่อนแล้วกัน

          ระหว่างที่พูดนั้นเขาก็ส่งแฟ้มเอกสารหนาๆ อันหนึ่งให้เธอ

นี่เป็นรายชื่อยาพิษกับสารเคมีที่สามารถใช้ฆาตกรรมได้ เพื่อนที่เป็นหมอของผมเพิ่งส่งมาให้ คุณช่วยเรียบเรียงให้มันเป็นหมวดหน่อย ตามตัวอักษรแล้วก็การใช้งาน เช่นถ้าผมอยากได้พิษที่สังเคราะห์จากสัตว์ ผมก็ต้องรู้ว่าควรจะเริ่มมองหาตรงไหน หรือถ้าผมจำชื่อเต็มของยาพิษที่ขึ้นต้นด้วยตัว P ไม่ได้ ผมก็ต้องรู้ว่าควรจะเริ่มมองหาตรงไหน อธิบายแบบนี้คุณเข้าใจมั้ย

          มิจิรุพยักหน้ารับ ฟังดูไม่ยากเย็นเท่าไหร่

มีทั้งหมดเท่าไหร่เหรอคะ หญิงสาวถามพลางสำรวจเอกสารเหล่านั้น

ไม่รู้สิครับ สักห้าหกร้อยมั้ง

เอ๊ะ!?...หะ ห้าหกร้อยเลยเหรอคะ

          มิจิรุทำหน้าตกใจ สมมติว่าเธอใช้เวลาจัดเรียงชื่อละ 3 นาที อย่างต่ำๆ ก็ต้องใช้เวลา 30 ชั่วโมงเลยกว่าจะเสร็จหมด

อืม แต่ไม่ต้องรีบหรอกนะ ทยอยทำไปก็ได้ครับ วันนี้ไม่เสร็จพรุ่งนี้คุณก็มาต่อ แค่ห้ามเอาของพวกนี้ออกไปจากบ้านก็พอ ถ้าทำหายไปผมจะลำบาก

          ได้ยินดังนั้นมิจิรุจึงผ่อนลมหายใจโล่งอก ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเมื่อจู่ๆ อาจารย์อิจิโนะยูกิก็ลุกขึ้นยืน เขาทำท่าเหมือนจะเดินออกไปจากห้องนี้

คุณนั่งทำงานที่นี่ไป ผมจะไปที่ห้องของผม มีคำถามอะไรให้ส่งเมลมา อีเมลของผมเขียนอยู่บนหัวกระดาษแล้ว ยูสเซอร์เนมกับรหัส wi-fi ของบ้านนี้ก็อยู่บนนั้น อย่าเดินไปเคาะประตูนะครับ ผมจะเสียสมาธิ

อ่าค่ะ

ดีครับ อีก 3 ชั่วโมงผมจะออกมาดูอีกที

          เขาทิ้งท้ายแล้วเดินจากไป มิจิรุที่ถูกไว้เพียงลำพังจึงหันกลับมาสนใจเอกสารในมือ เธอเหลือบมองข้อความที่อยู่บนกระดาษเหล่านั้น เปิดกระเป๋าหยิบคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กขึ้นมาแล้วเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ต เพิ่มอีเมลของอาจารย์อิจิโนะยูกิเข้ารายชื่อผู้ติดต่อ ดูเหมือนนี่จะเป็นวิธีทำงานของเขา ไม่แน่ว่ามันอาจจะเป็นแบบนี้ไปตลอดเลยก็ได้ ทิ้งเธอไว้กับกองงาน ส่วนเขาก็หายไปอยู่ในมุมส่วนตัวของตัวเอง

          หญิงสาวเม้มริมฝีปาก เรื่องนี้มีทั้งข้อดีและข้อเสีย ข้อดีคือเธอเองก็คงไม่รู้สึกหวาดระแวงอีกแล้วเวลาต้องมาทำงานที่นี่ ไม่ต้องกังวลว่าอาจจะต้องหยิบปิ่นปักผมออกมาใช้หรือโทรหาเบอร์ฉุกเฉิน

          แต่ข้อเสียก็คือแล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปปรึกษาเรื่องตัวเองกับเขาล่ะ!?

          มิจิรุทำหน้าครุ่นคิด ขืนเป็นแบบนี้ไปตลอดมีหวังเธอคงถูกเขาหลอกมาใช้งานฟรีจริงๆ จุดประสงค์เริ่มแรกที่อุตส่าห์มาฝากตัวเสียดิบดีคงไม่มีวันบรรลุ วูบหนึ่งก็นึกอยากจะลองส่งเมลไปถามสิ่งที่ตัวเองอยากรู้ให้รู้แล้วรู้รอด แต่ถ้าทำแบบนั้นคงถูกโยนออกไปแล้วไม่มีวันได้กลับเข้ามาอีก

          หญิงสาวชักจะหนักใจ แต่เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว คิดในแง่ดีคือนี่เป็นแค่วันแรกที่มาทำงานเท่านั้น ในวันต่อๆ ไปอาจารย์อิจิโนะยูกิคนนั้นอาจจะยอมลดตัวมาช่วยชี้แนะโดยที่เธอไม่ต้องขอเลยก็ได้

          มิจิรุให้กำลังใจตัวเอง สูดลมหายใจเข้า แล้วก็เริ่มจัดระเบียบยาพิษพวกนั้นทันที

 

 

         

 

3 ชั่วโมงต่อมา

          ประตูห้องเปิดออกอีกครั้ง ก่อนคุณเจ้าของบ้านจะก้าวเข้ามา เขาตรงเวลาเหลือเกิน ไม่ขาดไม่เหลือสักนาที

โอ้ คุณทำงานเร็วเหมือนกันนี่

          ชายหนุ่มเอ่ยชม มองเอกสารเหล่านั้นที่ไล่เรียงไปจนถึงตัว D แล้ว

ขอบคุณค่ะ

          มิจิรุอมยิ้มน้อยๆ รับคำชม แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไร ยังไม่ทันจะได้ถามหยั่งเชิงเรื่องคำชี้แนะจากเขาที่เธอรอคอยอยู่ อีกฝ่ายก็ตัดบทเธอเสียก่อน

พยายามเข้านะ ผมจะออกไปข้างนอกคงกลับดึกๆ เลย คุณทำงานไปเรื่อยๆ ถ้าเหนื่อยก็กลับบ้านได้เลยนะครับ ไม่ต้องรอ ประตูจะล็อกอัตโนมัติเมื่อคุณออกไป

          พูดเพียงเท่านั้น แล้วเขาก็ก้าวฉับๆ ออกไป ปล่อยให้มิจิรุมองตาม ปากอ้าค้างแต่ไม่มีเสียง คำพูดที่เตรียมไว้ละลายไปในอากาศเพราะคนฟังไม่อยู่ฟังแล้ว

          วันแรกแห่งการทำงานจบลงเพียงเท่านั้น เธอเลิกงานกลับบ้านตอน 6 โมงเย็น

ผลสรุปคือนอกจากเรียนรู้ชื่อยาพิษไปจนถึงตัว K แล้ว มิจิรุก็ไม่ได้อะไรอีกเลย

 

 

         


วันที่สองเริ่มต้นเหมือนเดิม มิจิรุตื่นตอน 9 โมงตรง จัดการธุระส่วนตัว เตรียมข้าวของแล้วไปกดกริ่งเรียกอาจารย์อิจิโนะยูกิตอน 10 โมง

ไม่นานนักเจ้าของบ้านก็ลงมาเปิดประตู จะแปลกออกไปเพียงเล็กน้อยก็ตรงที่วันนี้เขาไม่ได้ดูเหมือนคนเพิ่งตื่นอีกแล้ว ดูเหมือนเขาจะลุกขึ้นมานั่งทำงานตั้งแต่เช้าเหมือนกัน

อรุณสวัสดิ์ค่ะ

ครับ เข้ามาเลย

          เขารับคำสั้นๆ จากนั้นทุกอย่างก็ดำเนินตามวัฏจักรเดิม มิจิรุถูกทิ้งให้สะสางงานต่อในห้องนั้นเพียงลำพังอีกแล้ว

          หญิงสาวถอนหายใจ แต่เธอก็ยังมองโลกในแง่ดี นี่เพิ่งวันที่สอง ไม่แน่ว่าวันพรุ่งนี้เขาอาจจะมานั่งสอนงานให้เธอโดยไม่ต้องเอ่ยขอก็ได้

          มิจิรุจึงก้มหน้าก้มตาทำงาน การเปลี่ยนแปลงอาจมาถึงเมื่อเธอจัดระเบียบยาพิษพวกนี้เสร็จ เสียงเคาะคีย์บอร์ดดังไม่ขาดสายอยู่เกือบสองชั่วโมง กระทั่งใกล้เที่ยงเธอถึงตัดสินใจหยุดพักด้วยการชูมือขึ้นยืดเส้นยืดสาย ก่อนจะหดกลับแทบไม่ทันเมื่อจู่ๆ ประตูก็เปิดออกโดยไม่มีสัญญาณ

อ่อ ขอโทษครับ ทำให้ตกใจหรือเปล่า

          จิอากิถาม นี่เป็นบ้านเขา เลยเผลอทำตัวเคยชินไปหน่อย

เปล่าค่ะ ฉันกำลังพักพอดี คุณมีอะไรหรือเปล่าคะ

          มิจิรุรีบปฏิเสธ ยืดหลังตรงโดยอัตโนมัติเผื่ออีกฝ่ายจะแวะเข้ามาตรวจการบ้าน ทว่าดูเหมือนนั่นจะไม่ใช่จุดประสงค์ของเขา

ไม่มีอะไรครับ แค่จะแวะมาถามว่าคุณหิวหรือยัง

คะ? มิจิรุเลิกคิ้วขึ้น

ทานข้าวกันมั้ยครับ

          เมื่อได้ยินคำถามนั้น หญิงสาวก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ นี่ใกล้เที่ยงแล้ว เธอเองก็เริ่มหิวเหมือนกัน มื้อเช้าแค่กินอะไรรองท้องมานิดหน่อยเท่านั้น

ดีครับ ทานอะไรง่ายๆ ดีมั้ย เช่นข้าวกล่องในคอนบินิ

ข้าวกล่องเหรอคะก็ดีนะคะ

ครับ งั้นคุณไปซื้อนะ

          แล้วทันใดนั้น ชายหนุ่มก็ก้าวเข้ามาในห้อง ยื่นส่งกระดาษแผ่นหนึ่งกับธนบัตร 5,000 เยนมาให้

ผมเอาตามนี้ เงินที่เหลือคุณใช้ได้ตามสบายเลย ซื้อมาแล้วส่งเมลไปบอกผมนะครับ

          แล้วเขาก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้มิจิรุมองตามอ้าปากค้าง

          วันที่สองก็จบลงเช่นนี้ นอกจากจัดเรียงยาพิษถึงตัว R กับเป็นเบ๊วิ่งไปซื้อข้าวกล่องให้อาจารย์อิจิโนะยูกิแล้ว มิจิรุก็ไม่ได้อะไรอีกเลย

 

 

 


วันที่สามเริ่มต้นเหมือนเดิมเป๊ะ แต่วันนี้เมื่อเข้ามานั่งในห้อง มิจิรุไม่อาจปฏิเสธได้ว่าที่ผ่านมาเธอมองโลกในแง่ดีเกินไป

หญิงสาวเปิดคอมพิวเตอร์ แต่ยังไม่เริ่มพิมพ์อะไรเพราะมัวแต่นั่งหน้าเครียด จากสปีดความเร็วในการทำงานเธอคิดว่าเธอจะสามารถสะสางงานทั้งหมดได้ภายในวันนี้ แต่ปัญหาอยู่ที่ต่อจากนั้นจะเป็นยังไง ถ้าเขายังเอางานใหม่มาโยนไว้แล้วทิ้งให้เธอเฝ้าห้องคนเดียวแบบช่วงที่ผ่านมาก็เท่ากับว่าการอุทิศตัวครั้งนี้เป็นเรื่องเสียเวลาสุดๆ ถึงตอนนั้นก็ต้องเริ่มคิดแล้วว่าจะยอมตามน้ำต่อไป หรือต้องยอมถอยแล้วเอาเวลาอันมีค่าไปแสวงหาความรู้ด้วยตัวเองดี

มิจิรุเม้มริมฝีปาก นั่งคิดทบทวนต่อไปอีกสิบนาที ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจว่าจะดูลาดเลาไปก่อน เอาไว้ถ้าเรื่องนี้มีทีท่าจะดิ่งลงเหวเมื่อไหร่ เธอค่อยคิดหาทางหนีทีไล่อีกที

หญิงสาวถอนหายใจ เริ่มลงมือเคาะแป้นพิมพ์ต่อ แต่ทำได้ไม่ถึง 10 นาที เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น ก่อนอาจารย์อิจิโนะยูกิจะเปิดเข้ามา

ทว่ารอบนี้เขาไม่ได้มาแจ้งว่าจะออกไปข้างนอก หรือมาสั่งให้เธอไปซื้อข้าวอีกแล้ว รอบนี้เขาโผล่เข้ามาพร้อมกับเอกสารกองใหญ่ เห็นดังนั้นมิจิรุก็หน้าซีดทันที ที่มีอยู่นี่ยังไม่ทันจะเรียบร้อย ทางนั้นคิดจะเอางานใหม่มาโยนให้เธออีกแล้วงั้นเหรอ!?

คุณเคลียร์งานเก่าออกจากโต๊ะก่อน อันนี้เป็นเรื่องเร่งด่วน ผมต้องให้คุณช่วยตรงนี้ก่อน

          จิอากิกล่าวรัวเร็ว เดินไปที่โต๊ะแล้ววางเอกสารพวกนั้นลงไป ก่อนตัวเขาจะพุ่งไปที่ชั้นหนังสือ ใช้เวลาประมาณ 5 นาทีก็หยิบหนังสือออกมาได้ 3-4 เล่ม

พวกนี้คืออะไรเหรอคะ

          มิจิรุกวาดตามองกระดาษบนโต๊ะด้วยความสงสัย ก่อนจะยิ่งประหลาดใจขึ้นไปอีกเมื่อชายหนุ่มเดินมาทรุดตัวลงนั่งร่วมโต๊ะกับเธอ

งานนักศึกษาน่ะครับ

งานนักศึกษา?

อืม เดือนที่แล้วผมไปเป็นวิทยากรรับเชิญที่มหาวิทยาลัย ลืมไปเลยว่าต้องช่วยตรวจการบ้านพวกนี้ด้วย เขาเพิ่งโทรมาถามเมื่อกี้นี้เอง

          มิจิรุเลิกคิ้วขึ้น เพิ่งรู้ว่าเขารับงานแบบนี้ด้วย ดูเหมือนอาชีพนักเขียนนิยายสืบสวนจะวุ่นวายกว่าที่คิด หรือที่วุ่นวายเพราะอีกฝ่ายเป็นคนดังก็ไม่รู้

หัวข้อบรรยายคือกฎหมายอาชญากรรมกับนิยายสืบสวน ผมกำหนดสถานการณ์ แล้วให้พวกเขาเขียนกฎหมายที่ใช้แก้ต่างให้ตัวละครในเรื่อง ความจริงแล้วเป็นหน้าที่ของอาจารย์ภาคนิติศาสตร์ แต่ผมต้องช่วยดูด้วยเพื่อเช็กว่าพวกเขาตกหล่นรายละเอียดของคดีไปหรือเปล่า

          ชายหนุ่มทำหน้ายุ่ง ระหว่างนั้นเขาก็ยื่นส่งหนังสือในมือให้มิจิรุ

นี่เป็นประมวลกฎหมายที่ใช้อ้างอิงครับ คุณช่วยเช็กหน่อย แค่ดูว่ากฎหมายที่เขายกมาอ้างถูกต้องมั้ย มีอยู่จริงหรือเปล่า เรื่องความสอดคล้องของเนื้อหากับโจทย์พวกอาจารย์จะเป็นคนจัดการเอง ส่วนผมจะดูว่าพวกเขาเข้าใจคดีนี้ถูกต้องมั้ย

          เขาถ่ายทอดคำสั่ง จากนั้นก็เริ่มต้นอ่านการบ้านพวกนั้นทันที ท่าทีรีบร้อนนั้นทำให้มิจิรุเข้าใจว่านี่เป็นเรื่องด่วนขนาดไหน เธอจึงรีบเคลียร์เอกสารรวบรวมรายชื่อยาพิษที่ทำค้างไว้ลงไปตั้งที่พื้นแล้วใช้พื้นที่บนโต๊ะในการทำงานใหม่

          พวกเขาต่างคนต่างทำงาน ใช้เวลาส่วนตัวทั้งที่นั่งร่วมโต๊ะกันโดยไม่ปริปากพูดอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง ก่อนมิจิรุจะเป็นคนทำลายความเงียบขึ้น

ของฉันเสร็จแล้วค่ะ ส่งของคุณมาได้เลย

          ประโยคนั้นทำคนฟังชะงักไป จิอากิเลิกคิ้วขึ้น มองการบ้านจำนวนเกือบ 20 ชิ้นที่หญิงสาวยื่นส่งให้เขา

เสร็จแล้วเหรอครับทั้งหมดนี่นะ?

ค่ะ

          ชายหนุ่มหรี่ตาลง สีหน้าดูประหลาดใจและสงสัย แต่เขาไม่ได้พูดอะไร ทำเพียงหันไปหยิบการบ้านที่เหลือส่งให้เธอ

          เห็นดังนั้นมิจิรุจึงรับมา ลงมือจัดการงานต่อเงียบๆ ทว่าคราวนี้ทำไปได้เพียงไม่กี่ชิ้นก็หยุดมือ เพราะสังเกตถึงสายตาของเจ้าของบ้านที่จับจ้องเธออยู่

          หญิงสาวเหลือบตาไปมอง เห็นว่าตอนนี้เขาไม่ได้ทำงานของตัวเองแล้ว แต่กำลังนั่งเท้าคางมองเธอทำงานแบบไม่วางตา

“…มีอะไรเหรอคะ

มิจิรุพึมพำถาม รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ หรือเขาจะสงสัยว่าเธอทำงานชุ่ยๆ เพื่อจัดการส่วนของตัวเองให้เสร็จ?

ไม่มีอะไรครับ คุณทำงานเร็วนะ

“…ขอบคุณค่ะ

          มิจิรุพึมพำตอบ แต่ในเมื่อเขาไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอเลยหันกลับมาทำงานของตัวเอง หญิงสาวตรวจไปเรื่อย ใช้ปากกาทำเครื่องหมายไว้ตรงบริเวณที่ติดใจสงสัย จากนั้นก็พลิกประมวลกฎหมายอย่างรวดเร็ว ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาทีก็จัดการงานเสร็จไปอีกชิ้น

คุณทำได้ยังไงน่ะ

          จิอากิขมวดคิ้วถาม ถึงตอนนี้เขาก็ยังนั่งสังเกตการณ์เธออยู่

ทำอะไรคะ มิจิรุเงยหน้าขึ้นมา

ก็ตรวจงานแบบนั้น คุณรู้ได้ยังไงว่าตรงนั้นมันผิดปกติ แล้วรู้ได้ไงว่าต้องเช็กกฎหมายข้อไหน

          มิจิรุเลิกคิ้วขึ้น ก่อนตอบออกไปด้วยสีหน้าราบเรียบ

อ๋อ ฉันแค่จำได้น่ะค่ะ

จำได้? ไปจำมาจากไหนครับ

          ชายหนุ่มหรี่ตาลง

จะว่าไปแล้ว ตอนนี้คุณอายุเท่าไหร่นะครับ 30 รึเปล่า

“27 ค่ะ…” มิจิรุคิ้วกระตุก

อ่อ ขอโทษครับ แล้วคุณเป็นนักเขียนมากี่ปี

จนถึงตอนนี้ก็ 2 ปีกว่าค่ะ

“2 ปีกว่า? จิอากิทวนคำ งั้นก็แปลว่าเคยทำงานมาก่อนระยะหนึ่ง ถึงค่อยมาเป็นนักเขียนเหรอครับ

ค่ะ

ทำงานอะไรครับ คุณเรียนจบอะไรมาน่ะ

          พอถึงตรงนี้มิจิรุก็ถอนหายใจ มาคาดคั้นแถมลงรายละเอียดขนาดนี้ เธอคิดว่าเขาน่าจะมีคำตอบในใจอยู่แล้วแค่ต้องการการยืนยัน

คุณก็น่าจะเดาได้แล้วนี่คะ

          หญิงสาวตอบกลับ

ฉันเป็นทนายมาก่อนไง

 

 

         

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 312 ครั้ง

2,015 ความคิดเห็น

  1. #1941 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 10:39
    เป็นคนเเรกที่บอกว่านางหน้าเเก่กว่าอายุ 555 จิอากินี่นะเป็นคนไร้ความละเอียดละอ่อนจริงๆนั้นเเหละ
    #1941
    0
  2. #1708 แว่นพลาสติก (@pimpabb) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 14:40

    ไปบอกเขาทำไมอ่ะลูกว่าเคยเป็นทนายมาก่อน 55555555

    #1708
    0
  3. #1631 ladyjj (@jib-john) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 12:32
    เฮ้ยนน หักมุม
    #1631
    0
  4. #1610 toei. (@yadatoei) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 11:07
    อู้ยยยชอบบบบบบ
    #1610
    0
  5. #1256 ohjesus (@rhmourwa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 13:38
    เป็นทนายด้วย อมกกกกกเจ๋งมาก สวยเก่ง
    #1256
    0
  6. #111 nxmex (@namep_) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 00:15
    เอ๊าาาาาา นางเอกมาแล้วจ้าาา ไม่ใช่ตัวละครไก่กางงๆโก๊ะๆอีกต่อไปปปปป ชอบบบบบบบบบบบบ เนี่ยมันต้องมีมุมแบบนี้บ้างง
    #111
    0
  7. #110 Xiujing XV (@xiu-jing) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 13:53
    มิจิรุ ดูน่าสนใจขึ้นมาแล้วใช่มั้ยคะ คุณจิอากิ หึหึ
    #110
    0
  8. #109 adaisy (@adaisy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 13:25
    มิจิรุเท่มาก!!
    #109
    0
  9. #108 Mululeee (@Mululeee) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 13:03
    อ้าวว นางเอกเซอร์ไพรด์คนอ่านบ้างแล้ว5555555
    #108
    0
  10. #107 The Snail Queen (@chaninatcin) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 12:53

    omg เป็นทนายมาก่อนด้วยแฮะ
    #107
    0
  11. #106 B365 (@104543) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 10:59
    เอ๊าาาา กลายเป็นว่าพระเอกได้เบ๊สารพัดประโยชน์มาเลยใช้ซะงั้น 55555555 อึ้งกับอาชีพเก่าเบาๆ เพราะอาชีพทนายก็มั่นคงแล้วนะ คิดยังไงถึงมาเป็นนักเขียนล่ะเนี่ย
    #106
    0
  12. #105 BamTTP (@thitaporn-bam) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 10:05
    ช้อคไปอีกจ้า เป็นทนายย ถึงกับต้องกลับไปอ่านตอนแรกๆอีกรอบเลยว่าได้บอกไว้มั้ยว่าทำไมมาเขียนนิยาย
    #105
    0
  13. #104 Ampchom Chomphoonut (@ampchom) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 10:00

    กลายเป็นวัตถุดิบชั้นดี เอ๊ะ รึบุคลากรชั้นยอด ที่เอาไว้ช่วยเรื่องแต่งนิยายสืบสวนละทีนี้

    #104
    0
  14. #103 BlueBeelzebub (@BlueBeelzebub) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 09:06
    โอ้มายก้อชชชช อาชีพของมิจิรุก่อนมาเป็นนักเขียนนี่เจ๋งสุดๆไปเลย เอ แล้วทำไมถึงมาเป็นนักเขียนล่ะทั้งๆที่หน้าที่การงานก็น่าจะมั่นคงกว่าแท้ๆ แต่คราวนี้ยิ่งว่าเสร็จโจร อิจิโนะยูกิเซนเซย์คงไม่ไปนั่งงมประมวลกฎหมายเองแล้วมาให้มิจิรุช่วยดูให้แทน อย่างคุ้ม 5555555555555555 สถานการณ์ตอนนี้เราไม่เห็นทางที่สองคนนี้จะมีฉากหวานแหววๆเลยค่ะ เราว่ามันจะต้องหวานแบบทื่อๆตรงๆแต่ชวนเขินมากแน่เลย อยากเห็นความโรแมนติกของนักเขียนนิยายสืบสวนซะแล้วสิ 5555555555555 สู้ๆนะคะไรท์~ เป็นกำลังใจให้ค่ะ รักษาสุขภาพด้วยนะคะะ!
    #103
    0
  15. #102 #MoOnLiGht_FaLl (@michaela) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 08:55
    เฮ้ยยยย นางเอกไม่ธรรมดา
    #102
    0
  16. #101 PreawSone (@PreawSone) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 06:54
    อหหหหหหห นางเอกเทพมาก
    #101
    0
  17. #100 ศรีไงศรีเองงงง (@alich25) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 06:27
    โหหหหห นางเอกเทพเว่อ ลุ้นมากเลย ชอบพล็อตเรื่องๆมากเลยค่ะ<3
    #100
    0