[จบแล้ว] เธออยู่ร้อยปี ฉันอยู่เก้าสิบเก้าปี (お前百までわしゃ九十九まで)

ตอนที่ 8 : บทที่ 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2748
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 312 ครั้ง
    19 ก.ย. 61



เมื่อตัดสินใจไปแล้วก็ไม่ปล่อยให้เวลาผ่านเลยไปโดยเปล่าประโยชน์ 

แผนการฝากตัวเป็นศิษย์ของอุเอฮาระ มิจิรุเริ่มต้นในค่ำวันนั้นทันที

          หญิงสาวนั้นรู้มารยาท เธอรู้ว่าเรื่องแบบนี้ต้องทำแบบค่อยเป็นค่อยไป ทำตัวเป็นเพื่อนบ้านที่ดีเสียก่อน อะไรที่เคยผิดพลาดหมางใจกันไว้ต้องรีบแก้ไข ไว้สนิทกันมากขึ้นเมื่อไหร่ค่อยพูดเรื่องจะไปขอรบกวน ดังนั้นวันนี้มิจิรุจะเริ่มจากการโผล่ไปทักทายเขา แต่เธอไม่อยากโผล่ไปมือเปล่า หลังแยกย้ายกับคุณบรรณาธิการจึงแวะร้านเบเกอรี่ที่อยู่ข้างเคียง เพราะไม่รู้รสนิยมของอาจารย์อิจิโนะยูกิ มิจิรุจึงซื้อทั้งขนมฝรั่งและขนมญี่ปุ่นเพื่อกันพลาด

          ได้ของมาแล้วก็จัดแจงแพ็คใส่กล่องอย่างดี จากนั้นก็มานั่งทำสมาธิเรียบเรียงความคิด เธอถึงขั้นทดลองเขียนประโยคที่จะพูดกับทางนั้นไว้บนกระดาษ ขยำทิ้งไปหลายต่อหลายแผ่น แต่ในที่สุดก็ได้ผู้ชนะเพียงหนึ่งเดียว

          มิจิรุอ่านทวนอีกครั้ง เมื่อมั่นใจว่าดีแล้วก็พับมันใส่กระเป๋า นั่งรออีกพักหนึ่งกระทั่งนาฬิกาบอกเวลาสองทุ่มตรงก็หยัดตัวลุกขึ้นยืน คว้าสเวตเตอร์ไหมพรมสีม่วงอ่อนสีนำโชคประจำตัวเธอขึ้นมาสวมทับเพื่อปกป้องร่างกายจากอากาศหนาวเย็น เธอสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ คว้ากล่องขนมขึ้นมาถือไว้ด้วยสีหน้ามุ่งมั่นแล้วก้าวออกจากห้องไป

          สิบก้าว ยี่สิบก้าว สามสิบก้าว เดินเพียงแค่นี้ก็มาถึงประตูหน้าบ้านของอาจารย์อิจิโนะยูกิ มิจิรุเม้มริมฝีปาก ควบคุมสติเล็กน้อยก่อนเอื้อมมือไปกดกริ่ง รออยู่ไม่กี่วินาทีก็ได้ยินสัญญาณตอบรับ ตอนนี้ใบหน้าของเธอคงปรากฏขึ้นบนจอมอนิเตอร์ในบ้านแล้ว และเจ้าของบ้านก็คงประหลาดใจน่าดูที่เธอมาเยี่ยมเยียนเขาเอาป่านนี้

สวัสดีค่ะ อุเอฮาระ มิจิรุนะคะเพื่อนบ้านของคุณ

          ท้ายประโยคเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ถึงอย่างนั้นคนฟังก็คงได้ยินเพราะเขาตอบกลับมา

อ้อ ครับ เงียบไปครู่หนึ่ง เมื่อไม่มีใครพูดอะไร เขาจึงถามต่อ มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ

อ่าค่ะ มีธุระนิดหน่อยค่ะ

จะมาซื้อหนังสือเหรอครับ

“…” มิจิรุคิ้วกระตุก เขาก็รู้อยู่แล้วว่าเธอไปแอบซื้อมาเรียบร้อย ยังจะมาถามอีก!

หนังสือฉันซื้อมาครบแล้วค่ะ ขอบคุณที่ช่วยเขียนรายชื่อทิ้งไว้ให้นะคะ

          หญิงสาวฝืนยิ้ม เป็นยิ้มที่เก้ๆ กังๆ น่าดู

ครับ ครับ แล้วมาทำไมล่ะ จะมารีวิวให้ฟังเหรอครับ

“…เปล่าค่ะ มิจิรุกลืนน้ำลาย แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าเธอพกผู้ช่วยมาด้วย จึงรีบยกกล่องขนมในมือขึ้นไว้ระดับสายตา ให้อีกฝ่ายได้เห็นว่าเธอพยายามแค่ไหนเพื่อที่จะมาผูกมิตรกับเขา

พอดีนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้แนะนำตัวอย่างเป็นทางการ เลยอยากจะเอาขนมเล็กๆ น้อยๆ มาให้ในฐานะเพื่อนบ้านน่ะค่ะ

หญิงสาวพูดประโยคที่ท่องจำได้ขึ้นใจออกไป พร้อมกันนั้นก็ขยับยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ อย่างน้อยถ้าเขาออกมารับของฝากพวกนี้ เธอก็น่าจะมีเวลาสักสองถึงสามนาทีในการชวนคุยเพื่อสลายความเข้าใจผิดที่ผ่านมา

แต่ว่านั่นก็เป็นแค่การมองโลกในแง่ดีเกินไปเท่านั้น

อ่อ ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณมาก แต่ผมไม่ชอบทานขนม

          หลังจากนั้น มิจิรุก็ได้ยินเสียงสัญญาณขาดหาย ดูเหมือนอาจารย์อิจิโนะยูกิจะปิดจอมอนิเตอร์และตัดการติดต่อกับเธอไปแล้ว

          มิจิรุยิ้มค้าง ยืนชูกล่องขนมด้วยสายตาเลื่อนลอย ใช้เวลาอยู่หลายวินาทีทีเดียวกว่าเธอจะเรียกสติกลับมาได้ ลูกศิษย์งั้นเหรอ หนทางสู่การเป็นนักเขียนที่เก่งกาจงั้นเหรอ แค่จะเรียกให้เขาเปิดประตูให้ยังเป็นไปไม่ได้เลย!

          เธออยากซบหน้าลงกับฝ่ามือ แต่ติดที่มือดันเต็มไปด้วยข้าวของ เลยทำได้เพียงถอนหายใจหนักๆ เตรียมหมุนตัวเดินกลับเข้าบ้าน หอบหิ้วความอับอายเพื่อนรักกลับไปนอนกอดในค่ำคืนนี้

          หากขณะที่คิดและสมองยังไม่ทันสั่งการให้ขาก้าวออกไป เสียงเปิดประตูบ้านก็ดังขึ้นเสียก่อน ไม่นานนักอาจารย์อิจิโนะยูกิก็เดินออกมา ทำเอาหญิงสาวถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย ไม่คิดว่าวันนี้จะมีโอกาสได้พบเขา

สวัสดีค่ะ

          เมื่อรู้สึกตัวมิจิรุก็รีบค้อมตัวทักทาย ส่วนอีกฝ่ายทำเพียงพยักหน้ารับเบาๆ เท่านั้น

ครับ คุณพูดไปแล้ว ไม่ต้องพูดซ้ำก็ได้

อ่อขอโทษค่ะ

มิจิรุยิ้มแห้งๆ แต่เธอเบิกบานเกินว่าจะถือสาถ้อยคำนั้น ตอนนี้ต่อให้เขาขนหนังสือมาขายเธออีกสักยี่สิบเล่ม เธอก็มั่นใจว่าตัวเองจะต้องซื้อแน่นอน

ฉันมารบกวนคุณหรือเปล่าคะ กำลังทำงานอยู่รึเปล่า        

          หญิงสาวถามต่อ โล่งอกยกใหญ่เมื่ออีกฝ่ายส่ายหน้า

เปล่าครับ กำลังพักพอดี แต่ใกล้จะกลับไปทำต่อแล้ว คุณมีอะไรก็รีบพูดมาเถอะ

คะ?

มาหาผมที่บ้านแบบนี้เพราะมีเรื่องอยากจะพูดไม่ใช่เหรอครับ

          ได้ยินดังนั้นมิจิรุก็ชะงักไป ความจริงแล้ววันนี้เธอแค่จะโผล่มาทักทายพร้อมของฝากเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น ไม่คิดมาก่อนว่าจู่ๆ จะได้ลัดข้ามขั้นตอนพวกนั้นมาสู่ขั้นตอนสุดท้ายโดยไม่ทันตั้งตัว ความสามารถในการอ่านคนของอาจารย์อิจิโนะยูกิไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลย เห็นเธอโผล่หัวมาแบบนี้ เขาคงเดาได้แล้วว่าเธอย่อมมีจุดประสงค์แอบแฝง

          ข้อสรุปนั้นทำมิจิรุรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย เธอเคยตั้งมั่นว่าจะไม่คบคนเพื่อผลประโยชน์ แต่ไปๆ มาๆ ก็โดนโน้มน้าวจนมายืนอยู่ตรงนี้จนได้

หญิงสาวครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายจึงตัดสินใจ ในเมื่อเขาเปิดโอกาสให้เธอแล้ว ดังนั้นก็คงไม่ต้องอ้อมค้อมให้เสียเรื่อง ถ้าโดนปฏิเสธก็จะได้ไม่ต้องเสียเวลาด้วย

งั้นขอตรงเข้าประเด็นเลยนะคะ

ครับ

          มิจิรุสูดลมหายใจเข้า

คุณคงรู้แล้วว่าฉันเองก็เป็นนักเขียนใช่มั้ยคะ เธอเกริ่น แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็เพิ่งเข้าวงการนี้ได้ไม่นาน ข้อบกพร่องมากมายก็ยังมีอยู่

          พอถึงตรงนี้คนฟังก็เลิกคิ้วขึ้น แต่เขาไม่ได้พูดอะไร มิจิรุจึงพูดต่อ

ถึงจะเป็นเรื่องบังเอิญ แต่เราก็กลายมาเป็นเพื่อนบ้านกันแล้ว เมื่อเร็วๆ นี้ฉันก็เริ่มศึกษาหนังสือของคุณ พบว่าเป็นหนังสือที่ดีมากเลยค่ะ

          มิจิรุยิ้มกว้าง แต่เมื่อเห็นอาจารย์อิจิโนะยูกิยังรับฟังด้วยสีหน้าราบเรียบ ความมั่นใจของเธอก็หล่นวูบลงมานิดหน่อย

เพราะเพราะฉะนั้น มิจิรุเม้มริมฝีปาก ฉันเลยอยากรู้ว่าจะเป็นการรบกวนมากเกินไปมั้ยคะถ้าหากว่าฉันจะแวะมาขอคำแนะนำจากคุณเรื่องการทำงานบ้าง

          ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นอีกครั้ง คราวนี้บนใบหน้าเขาปรากฏอารมณ์แบบมนุษย์แล้ว มันคือสิ่งที่เรียกว่าความประหลาดใจ

ขอคำแนะนำ? จากผมน่ะเหรอ

“…ค่ะ

แต่คุณไม่ได้เขียนนิยายสืบสวนนี่ครับ

เรื่องนั้นก็ใช่ค่ะแต่จะว่ายังไงดีเป็นแค่คำแนะนำเรื่องทั่วๆ ไปน่ะค่ะ ฉันแค่อยากจะเรียนรู้กระบวนการคิด การทำงานของคุณ

          เธอพยายามพูดกว้างๆ ไม่อยากระบุลงรายละเอียดมากเกินไปจนกว่าจะแน่ใจว่าขอบเขตของข้อมูลที่เขาสามารถแบ่งปันให้เธอได้มีอยู่ในระดับไหน อย่างคราวที่แล้ว ที่ไปถามว่าตำรวจในเรื่องจะจับฆาตกรที่พยายามอำพรางสถานที่เกิดเหตุได้ยังไง แบบนั้นคือล้ำเส้นไปหน่อย ซึ่งเธอก็ได้รับคำตำหนิมาเรียบร้อย

เรียนรู้การทำงาน?

จิอากิทวนคำตามคำพูดที่ได้ยิน พลันจู่ๆ เขาก็หรี่ตาลง

แปลว่าจะมาขอเป็นเด็กฝึกงานเหรอครับ

          มิจิรุกะพริบตาปริบๆ เธอตั้งใจจะใช้คำว่าลูกศิษย์กับอาจารย์มากกว่า แต่ถ้าเขาว่ามาอย่างนั้นเธอว่าอย่างนั้นก็ได้

ค่ะทำนองนั้น

          จบประโยคนั้น ชายหนุ่มก็เงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนเขากำลังใช้ความคิด

เอาจริงแล้วผมไม่ค่อยเข้าใจหรอกนะว่าคุณคาดหวังอะไร หรืออยากจะให้ผมแนะนำอะไรกันแน่

          เขานิ่วหน้าเล็กน้อย

แต่ถ้าบอกว่าอยากจะมาช่วยงาน ผมก็พอจะมีงานให้คุณทำอยู่

          มิจิรุนิ่งไปอีกรอบ เธอไม่ได้ตั้งใจจะมาสมัครเป็นผู้ช่วยของเขา แต่ถ้าแย้งออกไปตอนนี้แล้วบอกว่าตั้งใจจะมาเพื่อกอบโกยวิชาคงดูเป็นคนที่นิสัยเลวร้ายสุดๆ แน่นอน ดังนั้นถ้าเขาว่ามาอย่างนั้นเธอว่าอย่างนั้นก็ได้

บอกไว้ก่อนว่าทำงานกับผมไม่ง่ายนะครับ คุณต้องมาทำงานที่บ้านผม ผมไม่ไว้ใจให้ใครเอาอะไรออกไปจากที่นี่ ถ้ามีเอกสารต้องจัดการ ก็ต้องทำให้เรียบร้อยที่นี่

ค่ะ

มิจิรุพยักหน้ารับ ตามน้ำไปก่อนแล้วคิดตามคำพูดเขา แค่เดินข้ามมาอีกฝั่ง ห่างจากบ้านของเธอเพียงสามสิบก้าว เรื่องสถานที่ไม่เป็นปัญหาอยู่แล้ว

ตารางเวลาของผมไม่แน่นอน บางครั้งก็ต้องทำงานทั้งคืน โต้รุ่งติดกันหลายวัน แต่ช่วงไหนได้พัก คุณเองก็จะได้พักยาวเหมือนกัน

          มิจิรุพยักหน้ารับ เรื่องปรับเปลี่ยนตารางชีวิตประจำวันไม่เป็นปัญหาอยู่แล้ว

นอกนั้นก็มีงานทดลอง แบบที่คุณมาช่วยผมขนศพคราวที่แล้ว แต่บางครั้งเราอาจจะต้องออกไปเก็บข้อมูลนอกสถานที่บ้าง เช่นออกไปพบตำรวจ หรือหมอเพื่อยืนยันข้อมูลที่ใช้ในนิยาย

          มิจิรุพยักหน้ารับ ถึงจะไม่ชอบใจคำว่าการทดลองในข้อนี้เท่าไหร่ แต่เคยทำมาแล้วก็น่าจะทำอีกได้ ส่วนเรื่องออกไปพบแหล่งข้อมูลไม่เป็นปัญหาอยู่แล้ว

แล้วก็ต้องใช้ภาษาอังกฤษพอสมควร เอกสารอ้างอิง งานวิจัย ตำราการแพทย์ที่ผมใช้ในการทำงาน ทุกอย่างเป็นภาษาอังกฤษเกือบหมด คุณใช้ภาษาอังกฤษคล่องหรือเปล่า

          พอถึงตรงนี้มิจิรุชะงักไปเล็กน้อย เธอพอจะใช้ภาษาอังกฤษได้บ้าง อย่างน้อยก็ดีกว่าค่าเฉลี่ยคนญี่ปุ่นทั่วๆ ไป แต่ถ้าถามว่าคล่องมั้ย เธอก็ไม่แน่ใจว่าระดับของตัวเองจะใกล้เคียงคำว่า คล่อง ของอีกฝ่ายหรือเปล่า

ทักษะด้านภาษาของฉันอยู่ระดับปานกลางแต่ถ้ามีเวลาให้ค้นคว้า ให้เรียบเรียงข้อมูล ฉันเชื่อว่าฉันจะรับมือกับเอกสารพวกนั้นของคุณได้ค่ะ

          หญิงสาวตอบด้วยความมั่นใจ รอคอยคำตอบด้วยความคาดหวัง กระทั่งเมื่อเห็นอาจารย์อิจิโนะยูกิพยักหน้าช้าๆ มิจิรุก็แทบจะฉีกยิ้มออกมา

งั้นก็ไม่มีปัญหาครับ พรุ่งนี้คุณเริ่มงานได้เลย

เอ๊ะ? พรุ่งนี้เลยเหรอคะ

ครับ ไม่สะดวกเหรอ

          พอเห็นคนถามหรี่ตาลง มิจิรุจึงต้องรีบส่ายหน้ารัวก่อนเขาจะเปลี่ยนใจ

สะดวกค่ะ คุณนัดเวลามาได้เลยค่ะ

อืมงั้นพรุ่งนี้สิบโมงเช้ามาหาผมที่บ้านแล้วกัน กดกริ่งแล้วยืนรอก่อนนะครับ ถ้าไม่ได้เปิดประตูให้อย่าเข้าไปเอง

“…ค่ะ มิจิรุยิ้มทั้งน้ำตา ดูเหมือนเรื่องนี้จะตามหลอกหลอนเธอไปอีกนานแสนนาน

ครับ ถ้าเข้าใจแล้วแยกย้ายเลยแล้วกัน ผมต้องไปเขียนงานต่อ

          พูดจบชายหนุ่มก็ทำท่าโบกมือลาทันที ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนประมวลไม่ทัน ทว่าสัญชาตญาณก็สั่งให้มิจิรุรีบเรียกเขาเอาไว้ เธอยังมีเรื่องคาใจต้องถามออกไป

เดี๋ยวก่อนค่ะ!”

ครับ?

ถามหน่อยได้มั้ยคะทำไมถึงยอมรับฉันง่ายๆ ล่ะคะ

          เมื่อเห็นอีกฝ่ายขมวดคิ้วเหมือนไม่เข้าใจ มิจิรุจึงสูดลมหายใจเข้าแล้วอ้อมแอ้มอธิบาย

ก็ฉันนึกว่าคุณไม่ชอบหน้าฉันซะอีก

          ประโยคนั้นทำชายหนุ่มขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม

ทำไมผมจะต้องไม่ชอบหน้าคุณด้วยล่ะ

ไม่รู้สิคะเพราะฉันบุกรุกบ้านคุณ แถมยังโทรเรียกตำรวจมาอีกมั้ง

เรื่องนั้นคุณขอโทษแล้วนี่ครับ

ก็ใช่ค่ะแต่นึกว่าคุณยังโกรธอยู่

ถ้าโกรธผมจะไปเรียกคุณมาช่วยขนศพทำไม

ก็เพราะโกรธเลยเรียกมาไม่ใช่เหรอคะ…”

เรียกมาเพราะต้องการความช่วยเหลือต่างหากครับ

          มิจิรุเลิกคิ้วขึ้น ได้ยินแบบนี้ก็ชักจะคลายใจลงทีละนิด ดูเหมือนวีรกรรมของเธอจะไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิดไว้ แต่คดีความที่เคยก่อยังไม่หมด ดังนั้นก็ใช่ว่าภาระจะถูกปลดออกหมด

แล้วเรื่องหนังสือล่ะคะไม่โกรธเหรอที่ฉันไปซื้อจากที่อื่น

ทำไมจะต้องโกรธล่ะครับ จะซื้อจากที่ไหนก็เป็นทางเลือกของผู้บริโภคนี่

แต่ที่คุณเข้าร้านตามฉันไป ไม่ใช่ว่าอยากจะหักหน้ากันหรอกเหรอ

          คราวนี้จิอากิถอนหายใจพลางส่ายหน้า

ผมไม่คิดเล็กคิดน้อยแบบนั้นหรอกครับ ก็เห็นคุณยืนจ้องชั้นอยู่ตั้งนาน นึกว่าจำชื่อหนังสือไม่ได้เลยจะเข้าไปช่วยต่างหาก

เอ๊ะ!?” มิจิรุทำตาโต ดูเหมือนเธอจะเข้าใจอะไรบางอย่างผิด ผิดพลาดไปอย่างร้ายแรงอีกครั้ง

แต่ก็ทันเห็นตอนฉันวิ่งไปซ่อนสินะคะ

ครับ ถึงตรงนี้เขาก็นิ่วหน้า ผมก็ยังไม่ค่อยเข้าใจว่าคุณทำแบบนั้นทำไม…”

          มิจิรุหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ที่แท้ฝ่ายนี้ก็ไม่ได้คิดหรือติดใจอะไรเลย ไม่เลยแม้แต่นิดเดียว มีแต่เธอที่วิ่งไปวิ่งมาเหมือนคนบ้าอยู่ฝ่ายเดียว

งั้นที่คุณไม่รับขนมจากฉัน…”

ผมไม่รับเพราะผมไม่ชอบของหวานครับ เอามาก็ตั้งทิ้งไว้เปล่าๆ

“…อย่างนั้นสินะคะ

          มิจิรุพึมพำแผ่วเบา ที่แท้เรื่องทุกอย่างก็มีเพียงเท่านี้ ไม่ได้ซับซ้อนวุ่นวายอะไร ในสายตาของอาจารย์อิจิโนะยูกิเธอก็เป็นเพียงเพื่อนบ้านธรรมดาที่วนมาเจอกันบ่อยในสถานการณ์ประหลาดๆ เท่านั้นเอง

มีอะไรอีกมั้ยครับ ถ้าไม่มีผมเข้าบ้านแล้วนะ

          ประโยคนั้นทำมิจิรุหลุดจากห้วงความคิด เธอรีบส่ายหน้า ก่อนค้อมตัวบอกลาอย่างรู้จังหวะ

ไม่มีแล้วค่ะ พรุ่งนี้ 10 โมงฉันจะมารอที่นี่นะคะ

ครับ ครับ

          คนฟังรับคำ จากนั้นเขาก็เดินเข้าบ้านไป เมื่อปราศจากเงาของชายหนุ่มมิจิรุก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอส่ายหน้าไปมาแล้วหอบหิ้วกล่องขนมที่เลือกเฟ้นอย่างดีเดินกลับเข้าบ้านบ้าง อารมณ์ดีที่ทุกอย่างสำเร็จลุล่วงจนเผลอยิ้มบางๆ ออกมาอยู่หลายครั้ง จนเมื่อล้างหน้า เปลี่ยนชุดนอน ทิ้งตัวลงบนเตียง นอนจ้องเพดานอยู่ราวๆ ห้านาที หญิงสาวถึงเริ่มตระหนักถึงความไม่ชอบมาพากลของเรื่องนี้

         เดี๋ยวสินี่มันไม่ถูกต้องหรือเปล่า

          มิจิรุขมวดคิ้ว

          คนที่ต้องได้ประโยชน์จากเรื่องนี้ควรจะเป็นฉันไม่ใช่เหรอ

         มิจิรุขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม เธอประมวลผลบทสนทนาเมื่อครู่ใหม่อีกรอบ พยายามมองหาว่าส่วนไหนของมันที่บอกว่าเธอจะได้มีโอกาสพัฒนาศักยภาพของตัวเอง ส่วนไหนของมันที่บอกว่าอาจารย์อิจิโนะยูกิจะลดตัวลงมาช่วยแนะนำรุ่นน้องในวงการอย่างเธอ ก่อนจะเด้งตัวขึ้นมาจากเตียงด้วยความตกใจ

         บ้าจริง! มีที่ไหนกันเล่า นี่ฉันโดนเขาหลอกไปช่วยงานชัดๆ!’

        

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 312 ครั้ง

2,015 ความคิดเห็น

  1. #2009 มืใหม่คาซึ (@wapaya) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 03:15
    55555 โถ่มิจิรุ
    #2009
    0
  2. #1931 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 22:50
    ใช่ลูก เเต่ก็ยังดีที่คิดได้ก่อนจะไปช่วยทำงานนะลูก 555
    #1931
    0
  3. #1627 ladyjj (@jib-john) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 11:51
    เนียนเวอรรรจารย
    #1627
    0
  4. #1609 toei. (@yadatoei) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 10:59
    โอ๊ยยยตลกมากไม่ไหวล้าววว55555
    #1609
    0
  5. #1596 Yellow doll (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 17:04

    รู้สึกว่านางเอกน่าสงสารจังค่ะ 555

    #1596
    0
  6. #587 amnesiac (@amnesiac) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:43
    ไว้อาลัยอย่างสงบให้นาง
    #587
    0
  7. #99 Dark Nigth (@s-night) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 07:19
    จิอากิซังนายมันร๊ายยยยยย
    #99
    0
  8. #98 zephyrus.e (@thitawee) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 22:05
    เธอเสนอตัวเอง แต่เธอตกหลุมพรางเขาไงงงง โอ้ยยย555555 การสื่อสารผิดพลาด
    #98
    0
  9. #96 B365 (@104543) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 01:29
    โดนอีกแล้วมิจิรุ ลูกกกกกก
    #96
    0
  10. #94 adaisy (@adaisy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 20:42
    เขาจะรักกันได้อย่างไรรรรรร ฮอลล หนทางนี้ช่างแสนยาวไกลยิ่งนักกกก
    #94
    0
  11. #93 nass_san (@nass) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 19:10
    ไม่นะะะะหนู เลาว่าพระเอกก็คิดว่า แลกแรงงานกับการแชร์วิธีการทำงานของตัวเองไงงงงงฝ 555555555 อย่าคิดมากกกก เพราะหลังจากนี้ ที่มิจิรุจะได้แน่ๆ คือ ว่าที่สัมมีย์ค่ะ!! 55555555555
    #93
    0
  12. #92 BlueBeelzebub (@BlueBeelzebub) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 17:55
    ฮีลใจยามสอบได้ดีจริงๆเลยนะคะ ฮื้อออ ชื่นใจจจ มิจิรุเนี่ย จะบอกว่ายังไงดีล่ะ แอบเป็นคนหลอกใช้ง่ายอยู่เหมือนกันนะเนี่ย 5555555555 หรือเป็นเพราะคุณจิอากิเป็นคนใช้คำพูดได้เก่งกันแน่ก็ไม่รู้ ถึงแม้จะเป็นการใช้ให้มิจิรุทำงานแล้วคุณจิอากิจะได้ประโยชน์เต็มๆก็จริง แต่ฝั่งนักอ่านอย่างเราๆก็ได้ประโยชน์เต็มๆเช่นกัน เพราะนั่นหมายความว่า สองคนนี้จะได้อยู่ด้วยกันมากขึ้นน่ะซี้ กริ้บกริ้วววว //////// สู้ๆนะค้าาา เป็นกำลังใจให้เสมอค่ะ!
    #92
    0
  13. #91 Xiujing XV (@xiu-jing) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 15:57
    มิจิรุ ลูกกกกกก กว่าจะนึกได้ว่าโดนหลอก โอ้ยยย 555
    #91
    0
  14. วันที่ 19 กันยายน 2561 / 12:01
    ตลกนางเอก โอ๊ยย555555555555
    #88
    0
  15. #87 Mululeee (@Mululeee) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 12:01
    นักเขียนนี่ ถ้าไม่ใช่เรื่องงานเขียน ส่วนมากจะบกพร่องเรื่องการสื่อสารกันแบบนี้สิน้า555555555555
    #87
    0
  16. #86 Tiemchan (@Tiemchan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 09:23
    นางเอกน่ารักดี ไม่ทันพระเอกเลย555
    #86
    0
  17. #84 sasaki samino (@sasaki-samino) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 03:30
    ความเนียนของพระเอกของเรา แค่กๆ
    #84
    2
    • #84-1 senorita-p (@senorita-p) (จากตอนที่ 8)
      19 กันยายน 2561 / 03:32
      ระวังอ่านข้ามตอนนะคะ วันนี้มาลง 2 บทพร้อมกัน ^^
      #84-1
    • #84-2 sasaki samino (@sasaki-samino) (จากตอนที่ 8)
      19 กันยายน 2561 / 03:33
      อ่านข้ามจริงด้วย TT
      #84-2