[จบแล้ว] เธออยู่ร้อยปี ฉันอยู่เก้าสิบเก้าปี (お前百までわしゃ九十九まで)

ตอนที่ 16 : บทที่ 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2625
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 343 ครั้ง
    15 ม.ค. 62



          หลังกลับจากทริปฮอกไกโดได้หนึ่งสัปดาห์ ในที่สุดข่าวดีที่มิจิรุรอคอยอยู่ก็เดินทางมาถึง บ่ายวันหนึ่งขณะที่กำลังรวบรวมข้อมูลคดีฆาตกรรมที่น่าสนใจในต่างประเทศตามคำสั่งของอาจารย์อิจิโนะยูกิ อีเมลฉบับหนึ่งก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธอ

เสาร์นี้คุณว่างมั้ย โปรดิวเซอร์นัดคุยงาน ถ้าว่างคุณไปกับผม

          อ่านจบมิจิรุก็ทำตาโตทันที จะไม่ว่างได้ยังไง ในเมื่อนี่คือสิ่งที่เธอคาดหวังมาตลอดจนถึงขั้นยอมโดนลากไปตามล่าตุ๊กตาผีสิง หญิงสาวยิ้มกว้าง รีบเคาะนิ้วพิมพ์อีเมลตอบกลับทันที

         ว่างค่ะ ต้องเตรียมตัวยังไงบ้างคะ

          พิมพ์เสร็จก็กดส่ง รออยู่ไม่กี่นาทีเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ดูเหมือนคุณเจ้าของบ้านจะแวะมาให้คำตอบด้วยตัวเอง ซึ่งก็เป็นดังนั้นจริง เพราะยังไม่ทันจะตอบรับเขาก็เปิดประตูโผล่หน้าเข้ามา

ว่างใช่มั้ยครับ

ว่างค่ะ

งั้นเอาเอกสารพวกนี้ไปอ่านดูนะครับ

          จิอากิเปิดประตูเข้ามาแล้วยื่นกระดาษปึกหนึ่งให้หญิงสาวรับไป

นี่เป็นสคริปต์บทละครนำร่อง(pilot)ของละครเรื่องใหม่ ผมส่งให้คนเขียนบทกับผู้กำกับลองอ่านดูแล้ว แต่เขาอาจจะอยากให้ปรับหรือเพิ่มอะไรลงไป คุณลองอ่านแล้วเสาร์นี้ไปกับผม ฟังกันว่าทางนั้นเขาอยากปรับอะไร ตอนประชุมก็ฝากคุณจดบันทึกให้ด้วยนะครับ

          มิจิรุก้มมองสคริปต์ในมือ จากนั้นก็รีบพยักหน้ารับ

เข้าใจแล้วค่ะ แล้วข้อมูลเรื่องตุ๊กตาโอคิคุล่ะคะ ฉันเรียบเรียงไว้แล้ว เราต้องเอาไปให้พวกเขาดูเลยมั้ย

ไม่ต้องครับ คนละโปรเจ็กต์กัน แต่ถ้าเสร็จแล้วคุณส่งมาให้ผมทางเมลเลยแล้วกัน

อ่อ เข้าใจแล้วค่ะ ฉันจะรีบจัดการให้นะคะ

ครับ ขอบคุณมากครับ

          แล้วชายหนุ่มก็เดินออกจากห้องไป มิจิรุจึงหันกลับมาสนใจสคริปต์ในมือต่อ เธอเริ่มเปิดอ่าน พบว่านี่ไม่ใช่บทละครเรื่องพิษของหนามกุหลาบภาคสอง แต่เป็นเรื่องใหม่ที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน ดูเหมือนระหว่างที่วุ่นวายกันอยู่นี้คุณเพื่อนบ้านก็ยังไปรับงานมาเพิ่มอีกโดยที่เธอไม่รู้

          มิจิรุถอนหายใจ ถึงจะทำงานร่วมกันมาพักใหญ่แล้ว แต่ก็ยังรู้สึกว่ามีกำแพงบางๆ กั้นอยู่ระหว่างเธอกับทางนั้น คงเป็นสิ่งที่เรียกกันว่าโลกส่วนตัวของนักเขียน ซึ่งเธอเข้าใจดี เพราะตัวเองก็มีสภาวะแบบนี้อยู่บ้างเหมือนกัน

          หญิงสาวไม่ไปคิดนอกเรื่องอีก ก้มหน้าก้มตาอ่านสคริปต์ไปเรื่อยๆ อ่านไปก็รู้สึกว่านี่ต้องเป็นละครที่กลายเป็นกระแสอีกเรื่องแน่นอน ขนาดว่าเธอไม่ใช่แฟนละครสืบสวนสอบสวนก็ยังต้องยอมรับว่ามันยอดเยี่ยมมาก พล็อตเรื่องซับซ้อน ตัวละครคาดเดาได้ยาก โทนเรื่องเป็นสีเทาๆ ไม่มีคนเลวหรือคนดี แถมยังมีการหักมุมและเปิดเผยคลี่คลายปมที่ฉลาดหลักแหลมอยู่ตลอด ขณะที่อ่านอยู่นั้น มิจิรุก็เผลอคิดไปแล้วว่าเรทติ้งละครเรื่องนี้จะก้าวไปแตะที่กี่จุดกันนะ?

          เธอขมวดคิ้ว ลองนั่งวิเคราะห์ พลันก็พบว่าเสน่ห์ของมันคือบทตัวละครนำชายที่เป็นนักสืบผู้ขับเคลื่อนเนื้อเรื่องนี่เอง เป็นบทที่แปลกใหม่ มีเอกลักษณ์ มิจิรุจึงเริ่มสงสัยขึ้นมาว่าใครกันนะที่ได้รับบทนี้ ถ้าเป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงอยู่แล้วคงผลักดันให้ละครเรื่องนี้กลายเป็นละครแห่งปีได้ไม่ยาก แต่ถ้าเป็นนักแสดงหน้าใหม่จะเรียกว่าเป็นบทแจ้งเกิดของเขาได้เลยก็คงไม่ผิดนัก

          โชคดีที่หน้าสุดท้ายมีรายชื่อแนบไว้ เมื่ออ่านจบมิจิรุจึงแอบพลิกไปดู

         เทระโมโตะ เรียว

          ผู้รับบทนักสืบที่เป็นตัวละครหลักของเรื่องคือนักแสดงชื่อเทระโมโตะ เรียว

          มิจิรุเลิกคิ้วขึ้น เธอไม่ค่อยดูละคร เรื่องติดตามนักแสดงหรือข่าวคราวในวงการบันเทิงยิ่งไม่ต้องพูดถึง ดังนั้นเมื่อเห็นชื่อนี้ครั้งแรก เครื่องหมายคำถามก็ผุดขึ้นมาในหัวทันที

          แน่นอนว่าเธอไม่ปล่อยให้ความสงสัยค้างคาอยู่นานนัก หญิงสาวรีบพุ่งตัวไปหาคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ค ใช้นิ้วมือคีย์ชื่อนั้นลงในช่องค้นอย่างอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักข้อมูลที่มองหาอยู่ก็ผุดขึ้นเต็มหน้าจอ ทว่าดันกลายเป็นสิ่งที่ทำให้ต้องขมวดคิ้วเข้าหากัน

          เดิมทีมิจิรุตั้งใจจะแอบดูหน้าตา ดูผลงานการแสดงเก่าๆ ของเขาสักหน่อย แต่สิ่งที่อินเทอร์เน็ตมอบให้ดันกลายเป็นข่าวใหญ่บนหน้ากระดาษของบุนชุน*เสียอย่างนั้น

          บุนชุน (週刊文春) หนังสือพิมพ์รายสัปดาห์ของญี่ปุ่นที่ขึ้นชื่อเรื่องการตีแผ่ข่าวฉาวในวงการการเมืองและข่าวความสัมพันธ์ของนักแสดง/ผู้มีชื่อเสียง

          นักแสดงชายเทระโมโตะ เรียวกำลังถูกสอบสวนเรื่องการล่วงละเมิดทางเพศ!

ในวันที่ 10 ตุลาคม สื่อรายงานว่าเทระโมโตะ เรียวออกไปดื่มกับเพื่อน และถูกตำรวจดำเนินคดี โดยหญิงสาวที่เขาพบที่นั่นอ้างว่านักแสดงหนุ่มเมา และเรียกร้องจากเธอมากเกินไป

          มิจิรุกะพริบตาปริบๆ

          อ่านซ้ำ แล้วกะพริบตาอีกรอบ

          ก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะต้องเป็นคนที่น่าเหลือเชื่อ แต่ก็ไม่คิดมาก่อนว่าจะเป็นคนที่มีชื่อติดอันดับคำค้นหาด้วยเรื่องแบบนี้

มิจิรุเม้มริมฝีปาก ลองอ่านเนื้อหาข่าวเพิ่มเติม หวังว่าจะเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดกันเฉยๆ แต่ยิ่งอ่านไปประกอบกับความรู้ทางกฎหมายที่เคยเรียนมาบ้าง ก็พบว่าเรื่องนี้ไม่เป็นผลดีต่อนักแสดงคนนั้นเลย ความเห็นของคนอื่นๆ ในบอร์ดซุบซิบนินทาก็ไปในทิศทางเดียวกัน มีแต่คนก่นด่าทั้งนั้น

         อาจารย์อิจิโนะยูกิยอมให้คนแบบนี้มาเล่นบทนำจริงๆ น่ะเหรอ

         เธออดคิดเรื่องนี้ไม่ได้ แต่เมื่อนั่งทำความเข้าใจต่อไปอีกพักใหญ่ ก็พบว่าการเอานักแสดงที่มีประวัติอาชญากรรมมาเล่นละครแนวอาชญากรรมนี่มันเป็นสิ่งที่ช่างเหมาะสมกับรสนิยมของคุณนักเขียนชื่อดังคนนั้นจริงๆ

         นั่นสินะ เป็นเขาละก็ต้องยอมให้ทำแบบนี้แน่ๆ

          มิจิรุสรุปสั้นๆ พลางถอนหายใจ เธอวางสคริปต์ลงบนโต๊ะ จากนั้นก็เปิดอีเมลขึ้นมาแล้วแนบไฟล์ตุ๊กตาโอคิคุที่เรียบเรียงไว้ส่งให้อาจารย์อิจิโนะยูกิก่อนจะเริ่มทำงานต่อ พยายามไม่ไปคิดเรื่องไร้สาระอีก

 

 

 


ในที่สุดวันนัดประชุมกับโปรดิวเซอร์ก็มาถึง

          มิจิรุตื่นแต่เช้า แต่งกายสุภาพเรียบร้อยแล้วเตรียมเอกสารที่จำเป็นไปยืนรออาจารย์อิจิโนะยูกิที่หน้าบ้าน พอถึงเวลาที่นัดกันไว้เขาก็เปิดประตูออกมา พวกเขาทั้งคู่จึงเดินไปที่สถานีรถไฟพร้อมกัน สถานที่นัดหมายคือบริษัทใหญ่ของเซชิอุริทีวีที่ตั้งอยู่ในย่านชิบุยะ จากสถานีรถไฟจิยุงาโอกะใช้เวลาเดินทางเพียง 10 นาทีก็จะถึง ทว่าเนื่องจากเป็นช่วงการจราจรหนาแน่น กว่าจะเบียดตัวออกมาจากสถานีรถไฟได้ก็เฉียดฉิวเวลานัดทีเดียว

          พวกเขาจึงไม่มีเวลาพูดคุยกันมากนัก ต่างรีบเร่งเดินทางไปเข้าพบโปรดิวเซอร์ที่ห้องประชุมของบริษัท โชคดีว่าแอบเผื่อเวลากันไว้แล้ว ตอนที่เปิดประตูเข้าไปการประชุมจึงยังไม่เริ่ม

อรุณสวัสดิ์ครับ

          จิอากิเอ่ยทักขึ้นก่อนแล้วเดินไปนั่งยังเก้าอี้ที่มีป้ายชื่อของเขา เห็นดังนั้นมิจิรุจึงรีบค้อมตัวทำความเคารพทุกคนแล้วเดินตามไป หัวใจพองโตเล็กน้อยเมื่อพบว่ามีป้ายชื่อของเธอตั้งอยู่ด้วย ถึงจะมาในฐานะผู้ช่วยของคนอื่น แต่อย่างน้อยในห้องนี้ที่เต็มไปด้วยทีมงานของสถานีโทรทัศน์ก็ไม่ถึงกับเป็นบุคคลนิรนาม อุเอฮาระ มิจิรุดีใจจนเกือบหลุดยิ้มบางๆ ออกมาแล้ว!

อย่าทำหน้าตาประหลาดๆ สิครับ เอาเอกสารขึ้นมาเตรียมได้แล้ว

          เสียงกระซิบจากคนที่มาด้วยกันดึงสติมิจิรุกลับมา เธอจึงรีบปั้นหน้านิ่งแล้วหันไปหยิบเอกสารในกระเป๋าขึ้นมาตั้งบนโต๊ะ เตรียมใช้ตอบคำถามโปรดิวเซอร์ ผู้กำกับและคนเขียนบทในการประชุม

          หญิงสาวยืดตัวตรง เริ่มมองสำรวจคนที่นั่งอยู่ในห้อง ก่อนจะชะงักไปเมื่อหันไปเห็นอายุคาวะ ฮิเดโอะ โปรดิวเซอร์ที่แนะนำให้เธอหางานของอาจารย์อิจิโนะยูกิมาศึกษา ดูเหมือนเขาจะเป็นโปรดิวเซอร์ของละครเรื่องนี้

ขณะที่คิดอยู่นั้นอีกฝ่ายก็ส่งยิ้มมาให้ มิจิรุจึงยิ้มตอบแล้วค้อมหัวทำความเคารพตามมารยาท ดูเขาไม่ประหลาดใจเท่าไหร่ที่เห็นเธอติดสอยห้อยตามเข้ามาในนี้ อาจจะรู้อยู่แล้วว่าเธอดันจับพลัดจับผลูกลายมาเป็นเด็กฝึกงานของอาจารย์อิจิโนะยูกิ บางทีคุณนักเขียนอาจจะเกริ่นบอกเขาเรียบร้อยก่อนชวนเธอมาที่นี่

เริ่มกันเลยมั้ยครับ

          อายุคาวะ ฮิเดโอะส่งสัญญาณเริ่มการประชุม เมื่อเห็นทุกคนพยักหน้ารับ เขาจึงเปิดประเด็นทันที

สำหรับพล็อตเรื่องในตอนนำร่องของละครชุดนี้…”

          แล้วการประชุมก็ดำเนินไปเรื่อยๆ ส่วนมากเป็นการบรีฟข้อมูลคร่าวๆ ให้ทุกคนฟังอีกรอบเพื่อให้เข้าใจไปในทิศทางเดียวกัน เนื่องจากพล็อตที่อาจารย์อิจิโนะยูกิวางไว้ค่อนข้างสมบูรณ์แบบและเป็นที่ชื่นชอบของเหล่าทีมผู้ผลิตอยู่แล้ว จึงแทบไม่มีคอมเม้นต์แก้ไขให้มิจิรุต้องจดลงสมุดบันทึกเลย

มาถึงหัวข้อสุดท้าย…”

          ประโยคนั้นของคุณโปรดิวเซอร์มาพร้อมกับสายตาประหลาดที่อ่านความหมายไม่ออก มิจิรุขมวดคิ้ว ไม่ได้จะเข้าข้างตัวเองแต่รู้สึกเหมือนเขากำลังมองมาทางเธอ

ถึงแม้ว่าพล็อตเรื่องที่อาจารย์อิจิโนะยูกิวางไว้จะถูกใจพวกเรามากในฐานะละครสืบสวน แต่ก็ยังมีบางอย่างขาดหายไป จากความสำเร็จของพิษของหนามกุหลาบ เราคิดว่าการดึงกลุ่มคนดูที่เป็นผู้หญิงวัยทำงานมาช่วยผลักดันเรตติ้งเป็นกลยุทธ์ที่น่าสนใจมาก และอยากนำมาใช้กับละครเรื่องนี้ด้วยเช่นกัน

          อายุคาวะ ฮิเดโอะกล่าว และเป็นอีกครั้งที่เขาปรายตามองมายังมิจิรุ คราวนี้เธอมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้คิดไปเองแน่ๆ

ดังนั้นหลังประชุมกันเมื่อวานนี้ ทางทีมงานเลยอยากให้เพิ่มเลิฟไลน์เล็กๆ ลงไปในพล็อตเรื่องเพื่อดึงดูดผู้ชมกลุ่มนี้

เลิฟไลน์? จิอากิแทรกขึ้นบ้าง เขานิ่วหน้า หมายถึงจะให้ใส่พวกเส้นเรื่องโรแมนติกลงไปน่ะเหรอ

ใช่ ถูกต้องแล้วฮิเดโอะพยักหน้า แต่ไม่ต้องห่วง ฉันรู้ว่านายไม่ถนัดเรื่องแนวนี้ โชคดีที่ห้องนี้มีนักเขียนนิยายโรแมนติกนั่งอยู่ด้วยจริงมั้ยครับอุเอฮาระซัง

คะ?

มิจิรุสะดุ้งจนเกือบทำปากกาหลุดมือ ตอนนั้นเอง โปรดิวเซอร์อายุคาวะ ฮิเดโอะก็หันมาทางเธออย่างจริงจังพร้อมกับนำพาสายตาของคนทั้งห้องมาด้วย

ได้ยินมาว่าช่วงนี้อุเอฮาระซังทำงานเป็นผู้ช่วยของจิอากิ ดังนั้นเรื่องข้อมูลของละครเรื่องนี้รวมถึงภาพรวมของโปรเจกต์น่าจะพอผ่านตามาพอสมควรแล้ว แต่เป็นผู้สังเกตการณ์เฉยๆ คงน่าเสียดายความสามารถ เลยอยากถามว่าสนใจจะมาร่วมเป็นส่วนหนึ่งของละครเรื่องนี้ด้วยการพัฒนาบทไปด้วยกันมั้ยครับ

          มิจิรุกะพริบตา ไม่แน่ใจว่าตัวเองเผลอหลับกลางห้องประชุมจนฝันอะไรแปลกๆ หรือเปล่า เธอกลืนน้ำลาย เรียบเรียงสิ่งที่เพิ่งผ่านหูแล้วถามซ้ำอีกครั้ง

“…คะ?

มาร่วมทีมกับพวกเรามั้ยครับ ฮิเดโอะถามซ้ำอีกครั้ง

ร่วมทีม?...ฉันเหรอคะ

ครับ

แต่ว่าจะดีเหรอคะจะมีปัญหาหรือเปล่า…”

          มิจิรุพึมพำถามพลางเหลือบมองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ถึงเธอจะเป็นผู้ช่วยของเขา แต่การเลื่อนขั้นเป็นทีมงานหมายความว่าอาจจะต้องก้าวก่ายพล็อตเรื่องที่เขาวางไว้แล้ว เธอไม่แน่ใจว่าเท่าไหร่ว่าเรื่องนี้จะสร้างความขุ่นเคืองให้เขาหรือไม่

          ทว่าก็ต้องประหลาดใจเมื่อคนถูกมองเปรยขึ้นเสียงเรียบ

ไม่ต้องกังวล อยากทำก็รับงานไปเลยครับ ยังไงเลิฟไลน์ก็ไม่ใช่ความถนัดของผม ถ้าไม่มายุ่งกับเนื้อเรื่องส่วนที่เป็นพาร์ทสืบสวนก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

          จิอากิตอบเสียงเรียบ ทำมิจิรุเผลอเลิกคิ้วขึ้น

         นี่แปลว่าเขาอนุญาตสินะ?

         ข้อสรุปนั้นทำหัวใจพองโตอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แม้จะไม่ใช่เรื่องราวของตัวเองที่ถูกนำไปสร้างเป็นละคร แต่ได้มีส่วนร่วมในการพัฒนาบทเล็กๆ น้อยๆ ก็ถือเป็นก้าวย่างอันยิ่งใหญ่แล้ว

ว่าไงครับอุเอฮาระซัง

          ฮิเดโอะถามซ้ำเมื่อยังไม่ได้รับคำตอบ มิจิรุจึงหันไปหาเขา จากนั้นก็พยักหน้าแล้วค้อมหัวลง

ขอบคุณมากค่ะ จะพยายามทำให้ดีที่สุดนะคะ ฝากตัวด้วยค่ะ!”

 

 

 


ราวๆ 10 โมงกว่าการประชุมทีมงานก็เสร็จสิ้นลง

เนื่องจากต่อไปนี้จะได้ร่วมงานกันอีกยาว หลายๆ คนจึงเข้ามาทักทายแนะนำตัวกับมิจิรุไม่ขาดสาย พวกเขาทุกคนดูเป็นคนดีที่น่าจะร่วมงานกันได้ เธอจึงรู้สึกดีมากขึ้นที่ตัดสินใจรับงานนี้

ลำบากคุณแล้วนะครับ ละครเรื่องนี้ถ่ายไปออนแอร์ไป เพราะงั้นระหว่างทางคงยุ่งวุ่นวายนิดหน่อย อาจจะต้องมีการปรับบทกะทันหันก่อนถ่ายบ้าง มาพยายามไปด้วยกันนะครับ

          คนที่มากล่าวทิ้งท้ายคือโปรดิวเซอร์ฮิเดโอะ เขาขยิบตาให้เธอเบาๆ จากนั้นก็หันไปหาอาจารย์อิจิโนะยูกิ

พรุ่งนี้นายว่างหรือเปล่า

ถามทำไม จิอากิขมวดคิ้ว

ถามเพราะมีงานเลี้ยงกับพวกทีมงานนักแสดง ไม่มีอะไรมาก กินข้าวดื่มเหล้าธรรมดา ถ้าว่างก็มาด้วย จะได้รู้จักคนอื่นๆ ไว้บ้าง ฮิเดโอะตอบ

ต้องไปด้วยเหรอ นายก็รู้ว่าฉันไม่ชอบยุ่งกับคนไม่รู้จัก

          จิอากิส่ายหน้า ส่วนมิจิรุยืนสังเกตการณ์อยู่เงียบๆ คำตอบที่ได้ฟังไม่ค่อยผิดจากที่คาดการณ์ไว้ ทว่ากลับเป็นคุณโปรดิวเซอร์ที่ดูจะไม่ชอบใจเท่าไหร่ เพราะเขารีบโน้มน้าวต่อ

หัดเข้าสังคมบ้างสิ เรื่องก่อนนายก็ไม่มา ทั้งงานเลี้ยงเปิดกล้องปิดกล้อง จะทำตัวลึกลับไปถึงไหน

          ฮิเดโอะถอนหายใจ แต่เมื่อดูเหมือนจะยังไม่ได้ผล เขาเลยตัดสินใจหันไปหามิจิรุ

อุเอฮาระซังช่วยพูดหน่อยสิครับ

คะ? มิจิรุเลิกคิ้วขึ้น

จิอากิน่ะชอบทำตัวหยิ่งไปอย่างนั้น แต่ถ้าเป็นอุเอฮาระซังละก็น่าจะอยากมาทำความรู้จักเพื่อนร่วมงานไม่ใช่เหรอครับ พวกนักแสดงก็จะมาด้วย ถ้าได้รู้จักพวกเขาก็น่าจะช่วยเรื่องเขียนบทให้เหมาะสมกับคาแรกเตอร์นะครับ

          ฮิเดโอะยิ้มกว้างสนับสนุนคำพูดตัวเอง ทำมิจิรุเริ่มไขว้เขว เธอไม่คิดว่าคำเทียบเชิญไปงานนี้จะถูกส่งมาถึงตัวเองด้วย

อ่าถ้าอาจารย์อิจิโนะยูกิไม่ไป ฉันว่าฉันเองก็คงไม่ไป…”

เธอเริ่มเกริ่นเตรียมปฏิเสธ ทว่านาทีนั้นคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็หันมาหา

คุณอยากไปเหรอ    

          จิอากิถาม

คะ? ฉันเหรอคะไม่เชิงหรอกค่ะ มิจิรุอ้อมแอ้มตอบ แค่คิดว่าถ้าไปก็อาจจะทำงานง่ายขึ้นจริงๆ อย่างที่อายุคาวะซังบอก…”

แปลว่าอยากไปสินะ

          จิอากิสรุปสั้นๆ ถอนหายใจแล้วหันไปหาฮิเดโอะ

งานเริ่มกี่โมง กลับก่อนได้มั้ย ฉันไม่ดื่มนะ

หนึ่งทุ่มตรง อยากกลับตอนไหนก็ได้ ไม่ดื่มก็ไม่ต้องดื่ม

          คุณโปรดิวเซอร์ฉีกยิ้มกว้าง ขัดกับสีหน้าซังกะตายของคุณนักเขียนสุดๆ จากนั้นเขาก็หันมาทางมิจิรุ ขยิบตาเป็นเชิงขอบคุณทั้งที่ไม่จำเป็น

เดี๋ยวจะส่งเมลบอกพิกัดสถานที่ไปให้นะครับ แล้วเจอกัน

          จากนั้นเขาก็เดินจากไป เห็นดังนั้นมิจิรุกับจิอากิจึงออกจากห้องประชุมบ้าง พวกเขาตรงกลับไปที่สถานีรถไฟ เตรียมตัวกลับบ้าน แต่ขณะที่ยืนรอรถเข้าเทียบชานชาลาอยู่นั้น มิจิรุก็อดหันไปถามไม่ได้

เรื่องงานเลี้ยงน่ะค่ะ…” เธอเกริ่น ไม่เป็นไรใช่มั้ยคะ ดูเหมือนคุณไม่ค่อยอยากไป

          ตอนที่ถามก็แอบลอบสังเกตสีหน้าคู่สนทนาไปด้วย โล่งอกเมื่อพบว่าเขาไม่ได้ดูโกรธหรือรำคาญอะไร

ไม่เป็นไรครับ หมอนั่นบอกว่าอยากกลับเมื่อไหร่ก็กลับได้ จิอากิตอบเสียงเรียบ

เรื่องนั้นก็ใช่ค่ะ แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ถ้าคุณไม่อยากไป…”

ไปได้ครับ เพราะคุณจะไปด้วยนี่

          ประโยคนั้นทำมิจิรุชะงักไปเล็กน้อย เธอคงเผลอทำหน้าประหลาดๆ เข้า เพราะอีกฝ่ายรีบอธิบายต่อ

ปกติผมไม่ไปงานแบบนี้คนเดียวเพราะไม่ชอบเวลาคนเข้ามาชวนคุย แต่ถ้าไปกับคุณก็ไม่เป็นไรหรอก คุณคอยกันให้ผมด้วยละกัน

คอยกันเหรอคะ?

ครับ คนไหนพูดมาก คุณก็เอาออกไปห่างๆ เรื่องแบบนั้นทำได้ใช่มั้ยครับ

          มิจิรุทำหน้าปั้นยาก แต่สุดท้ายก็พยักหน้าเบาๆ ไปหนึ่งที

ดีครับ ถ้างั้นก็ไม่มีปัญหา

          จิอากิยิ้มบางๆ ตอนนั้นรถไฟก็เทียบชานชาลาพอดี พวกเขาจึงพากันก้าวขึ้นรถ ตอนนี้พ้นช่วงเร่งด่วนของมนุษย์เงินเดือนมาแล้วก็จริง แต่เนื่องจากชิบุยะเป็นสถานีใหญ่ จำนวนประชากรบนรถไฟจึงยังแน่นขนัดอยู่ ถึงจะเบียดตัวเข้าไปได้ แต่ก็ถูกอัดติดกันเป็นปลากระป๋องอยู่ดี

          มิจิรุที่ก้าวขึ้นรถก่อนถูกเบียดเข้าไปด้านในเรื่อยๆ ในที่สุดก็หลังพิงประตูอีกฝั่ง ส่วนอาจารย์อิจิโนะยูกิที่กำลังทำหน้าไม่สบอารมณ์เพราะคนไม่รู้จักจำนวนมากมาถูกเนื้อต้องตัวเขาก็ถูกเบียดเข้ามาชิดเธอเช่นกัน

          ทุกอย่างเหมือนจะเป็นปกติ เมื่อเช้าตอนขามาคนเยอะกว่านี้ด้วยซ้ำ แต่ตอนนั้นพวกเขาไม่ได้อยู่ชิดกันขนาดนี้เพราะมีคนอื่นมายืนแทรกด้วย คราวนี้พอต้องมายืนใกล้ๆ กันมิจิรุเลยเริ่มรู้สึกแปลกๆ

          เธอเม้มริมฝีปาก เหลือบมองชายหนุ่มเล็กน้อย แต่พบว่าเขาไม่ได้สังเกตเรื่องนี้ด้วยซ้ำเพราะมัวแต่ขมวดคิ้วนิ่วหน้าที่โดนคนอื่นเบียด มิจิรุจึงก้มหน้าลง ขณะนั้นรถไฟก็เคลื่อนที่ไปเรื่อยๆ หลังหยุดพักเป็นระยะอีกไม่นานก็จะถึงสถานีจิยุงาโอกะแล้ว ความคิดที่ว่าใกล้จะได้หลุดพ้นจากสภาพนี้ทำให้เธอผ่อนลมหายใจเบาๆ  

สถานีต่อไปจิยุงาโอกะ…”

          เสียงประกาศดังขึ้นมา มิจิรุจึงกระชับกระเป๋าสะพายเพื่อเตรียมตัวเดินออก เธอยืดตัวขึ้น ผละออกจากประตูอีกฝั่งที่ยืนพิงอยู่ แต่จังหวะนั้นคนที่อยู่ข้างๆ ก็ขยับตัวเตรียมจะเดินออกเหมือนกัน ผลคือเขาดันมากระแทกจนเธอเซไปซบหน้าลงบนอกของอาจารย์อิจิโนะยูกิ

อ๊ะ! ขอโทษค่ะ

          มิจิรุรีบผละตัวออก โชคดีว่ารถไฟเทียบชานชาลาพอดี เธอเลยมีข้ออ้างที่จะปลีกตัวจากความกระอักกระอ่วนนี้ด้วยการก้มหน้าก้มตาเดินออกไป อีกฝ่ายเองก็ไม่ได้ว่าอะไร เขาเดินตามออกมาเงียบๆ เธอจึงคิดว่าเรื่องนี้จะผ่านพ้นไปด้วยดีแล้ว

พวกเขาเดินกันมาเรื่อยๆ ไม่มีใครพูดอะไรอยู่พักใหญ่ กระทั่งเมื่อมาถึงหน้าบ้าน เตรียมตัวจะแยกย้ายกันเท่านั้น อาจารย์อิจิโนะยูกิก็โพล่งขึ้นมา

อุเอฮาระซัง

คะ?

นี่ของคุณหรือเปล่าครับ

อะไรเหรอคะ

          ตอนที่หันไปถามนั้น เขาก็เดินเข้ามาหา ก่อนจะทำสิ่งที่มิจิรุคาดไม่ถึงสุดๆ ด้วยการใช้นิ้วโป้งปาดเบาๆ ที่ริมฝีปากเธอ

ลักษณะทางกายภาพสอดคล้องกันไม่ต่ำกว่า 99 เปอร์เซ็นต์ เป็นของคุณไม่ผิดแน่นอน

          จิอากิพูดพลางจ้องปลายนิ้วด้วยสีหน้าจริงจัง ส่วนมิจิรุนั้นช็อกค้างไปแล้ว

มาเอาไปซักให้ด้วยนะครับ

          ขณะที่พูดนั้น ชายหนุ่มก็ชี้ไปยังรอยเปื้อนสีชมพูบนเสื้อเชิ้ตของเขา มิจิรุถึงได้เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร ตอนเซไปโดนเขาบนรถไฟเธอคงเผลอทำลิปสติกเปื้อนเสื้ออีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว

ทำไมไม่ตอบล่ะครับ คิดจะโต้แย้งงั้นเหรอ

          จิอากิขมวดคิ้วถาม คนฟังที่รู้ตัวว่ายืนอ้าปากค้างอยู่เลยรีบส่ายหน้า

เปล่าค่ะ ฉันผิดเอง จะเอาไปซักให้แน่นอนค่ะ!”

          เธอพูดรัวเร็ว จากนั้นก็รีบหมุนตัวเดินกลับเข้าบ้าน รู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงจนเกือบจะหลุดออกมา แม้อาจารย์อิจิโนะยูกิจะไม่ได้คิดอะไร และเธอก็ผิดเองที่ไปล้มใส่เขา

แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น

ไอ้การที่เดินมาเข้ามาทำแบบเมื่อกี้หน้าตาเฉยมันก็ไม่ปกติ ไม่ปกติเกินไปแล้ว!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 343 ครั้ง

2,015 ความคิดเห็น

  1. #1948 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 12:02
    อ่านเเล้วเริ่มสงสัยจริงๆว่าตกลงเฮีย้เกคิดอะไรไหม หรือไม่คิดอะไรเลย?
    #1948
    0
  2. #1711 แว่นพลาสติก (@pimpabb) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 15:34

    อ่อย พี่แกอ่อยอยู่นะน้องกระต่าย 555555

    #1711
    0
  3. #1700 fsn (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 00:20

    5555 อยากอ่านฟังความคิดพี่บ้าง พี่แกล้งสาวแน่เลย เนียนซะ

    #1700
    0
  4. #1600 Yellow doll (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 00:35

    กรี๊ดดดดดดด อ่านไปยิ้มไป ^^

    #1600
    0
  5. #1260 ohjesus (@rhmourwa) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 15:47
    5555555555ตาบ้าเอ๊ย
    #1260
    0
  6. #592 amnesiac (@amnesiac) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:10
    หัวใจเต้นกระเด็นกระดอนตามไปด้วยเลย ไม่ปกติเกินไปแล้ว!
    #592
    0
  7. #308 pigof28 (@pigof28) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 01:04
    ยังไม่เห็นแววว่าจะรักกันได้ยังไงเลย ติดตามอยู่นะคะ อยากให้ออกเล่มเร็วๆแล้วค่ะ
    #308
    0
  8. #295 ทองม้วน (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 12:42

    อาจารย์คิดอะไรอยู่กันนะ ตามไม่ทันเลย๕๕๕ สนุกค่ะเป็นกำลังใจให้มิจิรุนะคะ

    #295
    0
  9. #294 B365 (@104543) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 09:11
    มิจิรุแพ้ทางอีกแล้ววว จิอากิก็จิอากิเกินไป วงวารรร สามารถคาดหวังฉากโรแมนติกกับเรื่องนี้ได้มั้ยคะ 55555
    #294
    0
  10. #293 nass_san (@nass) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 05:01
    มาแย้ววว คิดถึงไรท์นะคะ อิอิ
    #293
    0
  11. #292 punny-choco (@punny-choco) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 19:07
    มิจิรุยินดีด้วย ได้งานแล้ว เย่!
    #292
    0
  12. #291 BlueBeelzebub (@BlueBeelzebub) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 17:55
    หวายหวายหวายยยยยยย ฉากโรแมนติกคือ 55555555555 เราไม่ควรคาดหวังกับตัวคุณจิอากิสินะแต่ว่าเท่านี้ก็นับว่าเป็นก้าวแรก(มั้ง)ที่ยิ่งใหญ่ ฮือ T_T คิดถึงไรท์มากๆเลยนะค้าาา รอติดตามอยู่ค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ!
    #291
    0
  13. #290 Y.brilliant (@YYM-3) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 00:35
    ฟินเว่อร์ชอบๆๆ มาต่ออีกน่า ไรต์อย่าหายไปนานจิ
    #290
    0
  14. #289 #MoOnLiGht_FaLl (@michaela) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 23:20

    น้องงงง 555 น่าสงสารนะ ฉากที่ควรโรแมนติกที่ไร เราขำตลอดเลย
    #289
    0
  15. #288 re-verse2F_y (@hamaka) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 22:46
    โอ้ยยย อิจฉามิจิรุจังเลยยยย
    #288
    0
  16. #287 Xiujing XV (@xiu-jing) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 15:02
    ถ้าฉากโรแมนติกธรรมดาๆมันคงไม่ใช่สินะ555
    #287
    0
  17. #286 cumber_kwa (@cumber_kwa) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 11:07
    มาอัพบ่อยๆนะค้า
    #286
    0
  18. #285 pariquinn (@pariquinn) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 10:59

    55555ดีใจมากไรท์กลับมาแล้ว สนุกมาก อย่าไปนานอีกนะ

    #285
    0
  19. #284 Yony-Sama (@pimtawan123456) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 10:07

    ชอบเรื่องนี้จังเลย
    #284
    0
  20. #283 purepeaw (@purepeaw) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 08:40
    ชอบมากค่ะ อยากให้มาอัพบ่อยๆนะคะ
    #283
    0
  21. #282 Dark Nigth (@s-night) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 07:50
    ฮิเดโอะซังเหมือนมองการไกลฮ่าๆๆ​​เจ้าเล่ห์นะน่ะ
    ​จิอากิไม่ไป​ ไปถามมิจิรุ​น้องอยากไป พี่จิอากิแกเลยต้องไป​
    หือออคือยังไงคับคุณนักเขียนจิอากินี่ไม่ได้ตามใจแบบนิ่งๆถูกมะ
    #282
    0
  22. #281 Dark Nigth (@s-night) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 07:48
    ฮิเดโอะซังเหมือนมองการไกลฮ่าๆๆ​​เจ้าเล่ห์นะน่ะ
    ​จิอากิไม่ไป​ ไปถามมิจิรุ​น้องอยากไป พี่จิอากิแกเลยต้องไป​
    หือออคือยังไงคับคุณนักเขียนจิอากินี่ไม่ได้ตามใจแบบนิ่งๆถูกมะ
    #281
    0
  23. #280 Tiemchan (@Tiemchan) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 05:38
    มาแล้วๆ ดีใจจัง ชอบมาก รอเล่มแล้วค่า
    #280
    0
  24. #279 Just a girl (@oonlootong) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 02:09
    อร๊ายยยยมาแล้ว ดีใจมากเลย รอมิจิรุกับจิอากิมาตลอดเลย
    #279
    0
  25. #278 PloykanoK (@nartkanok) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 00:43
    รอนะคะ นานแค่ไหนก็จะรอ สนุกมากค่ะ อยากเข้าใจความคิดของพระเอกมากกว่านี้
    #278
    0