[จบแล้ว] เธออยู่ร้อยปี ฉันอยู่เก้าสิบเก้าปี (お前百までわしゃ九十九まで)

ตอนที่ 12 : บทที่ 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3041
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 367 ครั้ง
    7 ต.ค. 61



          เมื่อชื่อถูกประกาศออกมา มิจิรุกับจิอากิก็เดินไปนั่งประจำที่ทันที การแข่งขันแต่ละรอบจะมีผู้เข้าแข่งขันราวๆ 10 คู่ ทำเลที่พวกเขาอยู่เลยพอจะสอดส่องคู่แข่งได้ครบ

          มิจิรุเหลือบมองคู่รักอีก 9 คู่ที่อยู่รอบๆ คนเหล่านั้นแต่งกายในธีมเดียวกัน มีตั้งแต่เด็กมัธยมปลายไปถึงคนที่ดูจะมีอายุมากหน่อย แต่ละคู่เหมือนมาร่วมสนุกเพื่อฆ่าเวลาเท่านั้น ไม่มีใครจริงจังกับการเอาชนะเท่าเธอกับอาจารย์อิจิโนะยูกิที่ตอนนี้เริ่มนั่งอ่านประวัติสวนสนุกอีกแล้ว

หญิงสาวหรี่ตาลง สังเกตการณ์ต่อไปอีกนิดเพื่อประเมินคู่แข่งที่น่ากลัว ทางขวามือที่อยู่ติดกันกับเธอเป็นเด็กนักเรียนมัธยม กำลังก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์กันอยู่ มิจิรุจึงหันไปมองคู่รักทางซ้ายมือแทน

          ดูจากอายุแล้ว…น่าจะเป็นเด็กมหาลัยล่ะมั้ง?

          เธอสันนิษฐาน ท่าทางพวกเขาเหมือนคู่รักนักศึกษา แต่ก็ไม่ได้ดูอายุน้อยขนาดนั้น คาดว่าอาจจะเรียนปีสุดท้ายหรือไม่ก็เป็นนักศึกษาจบใหม่เพิ่งเริ่มทำงาน

คุณคิดว่าไง มีใครที่ต้องระวังหรือเปล่า”

          จู่ๆ ชายหนุ่มก็ถามขึ้น มิจิรุถึงรู้ว่าเขาเองก็กำลังสอดส่องคู่แข่งอยู่เหมือนกัน

เท่าที่เห็นก็ไม่มีนะคะ แต่นักศึกษาตรงที่นั่งลำดับ 6 น่าจะความจำดี พวกเขาดูจริงจังกว่าคนอื่นด้วย”

          หญิงสาวหันไปป้องปากกระซิบ ทันใดนั้นก็เหลือบไปเห็นกระเป๋าเป้ที่มีตราสัญลักษณ์มหาวิทยาลัยชื่อดังปักอยู่ อย่างที่คิดจริงๆ เด็กสองคนนั้นมีระดับการศึกษาที่น่าจับตามอง

เด็กมหาลัยงั้นเหรอ…เข้าใจแล้วครับ”

          จิอากิพยักหน้ารับ มิจิรุจึงถอยตัวกลับมา ตอนนั้นเองพิธีกรก็เริ่มดำเนินรายการ เธอจึงรีบยืดตัวขึ้น เตรียมพร้อมเข้าสู่การแข่งขัน

มีเหตุขัดข้องทางเทคนิคเล็กน้อย สำหรับการแข่งขันรอบนี้เราจะขอเริ่มช้ากว่าปกติประมาณ 15 นาทีนะครับ”

          อ้าว…ยังไม่เริ่มซะงั้น

          มิจิรุถอนหายใจ กลับมานั่งทำตัวตามสบายเหมือนเดิม ในตอนนั้นเองเด็กมหาวิทยาลัยที่อยู่ข้างๆ ก็หยิบกระเป๋าเป้ขึ้นมา ผู้หญิงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเล่น ส่วนผู้ชายหยิบหนังสือนิยายขึ้นมาหนึ่งเล่ม มิจิรุขมวดคิ้ว ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นหน้าปกของมันชัดๆ

          เพราะหนังสือเล่มนั้นคือนิยายของอาจารย์อิจิโนะยูกิ

          เธอกะพริบตา รีบหันไปสะกิดคนด้านข้าง จิอากิจึงหันไปมอง เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแต่ไม่ได้พูดอะไร

เหมือนจะเป็นแฟนคลับคุณนะคะ”

          กลับเป็นมิจิรุที่ตื่นเต้นแทน ถ้าเกิดเธอบังเอิญเดินไปเจอใครสักคนกำลังอ่านหนังสือของเธอหรือเลือกซื้อมันอยู่ มิจิรุมั่นใจว่าเธอคงตื่นเต้นดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ อยากจะเข้าไปทักทายเขาแน่ๆ ทว่ากับคุณนักเขียนชื่อดังแล้ว ดูเขาจะเฉยชากับเรื่องนี้แบบสุดๆ

คงงั้นมั้งครับ” ชายหนุ่มตอบสั้นๆ

ไม่ชวนคุยหน่อยเหรอคะ”

ชวนคุยทำไมครับ”

ก็เขาอ่านหนังสือคุณ…”

เห็นแล้วครับ แต่ผมปลอมตัวอยู่นี่”

อ่อ…ค่ะ”

          มิจิรุพยักหน้าเบาๆ ถอยตัวกลับมาแล้วถอนหายใจ ถึงอย่างนั้นก็ยังอดลอบมองนักศึกษาผู้ชายคนนั้นไม่ได้ เขาอ่านไปถึงบทท้ายๆ แล้ว อีกไม่นานก็น่าจะอ่านจบ ซึ่งก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ ไม่ถึง 5 นาทีต่อมาเขาก็ปิดและเก็บมันลงกระเป๋า

          มิจิรุเม้มริมฝีปาก เหลือบมองพิธีกรเป็นระยะ เมื่อเห็นว่าเขายังไม่มีทีท่าจะประกาศเริ่มการแข่งขัน เธอก็ตัดสินใจทำเรื่องไม่เข้าท่าด้วยการหันไปชวนเด็กคนนั้นคุยจนได้

นั่นหนังสือของอาจารย์อิจิโนะยูกิใช่มั้ยจ๊ะ”

          ได้ผลทันควัน นักศึกษาคนนั้นหันมามองเธอทันที

อ่อ น่าจะใช่นะครับ”

          เหมือนจะไม่แน่ใจ เพราะเขาต้องหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาส่องชื่อผู้แต่งอีกครั้ง มิจิรุขมวดคิ้วเล็กน้อย บางทีเขาอาจจะเพิ่งเริ่มอ่านเหมือนเธอ

เล่มนั้นสนุกมั้ย ฉันยังไม่เคยอ่านเลย”

เล่มนี้เหรอครับ”

          หนุ่มนักศึกษาเลิกคิ้วขึ้น ตอนนั้นเองจิอากิที่นั่งนิ่งอยู่นานก็เหลือบมองบ้าง เห็นดังนั้นมิจิรุจึงอมยิ้มเล็กน้อย ถึงจะบอกว่าไม่สนใจ แต่ความจริงแล้วคุณนักเขียนชื่อดังก็คงจะดีใจที่เจอแฟนคลับอยู่บ้างเหมือนกัน ไม่แน่ว่าบางทีบทสนทนาที่เธอเป็นคนเริ่มนี้อาจจะนำพาไปสู่อะไรดีๆ ก็ได้

          แต่เธอมองโลกในแง่ดีเกินไป…อีกแล้ว

เล่มนี้ไม่สนุกหรอกครับ”

เอ๊ะ?”

ไม่สนุกครับ อุตส่าห์ซื้อมาเพราะคนชมเยอะ ผมว่าถ้ามีเวลาว่างไปหาเรื่องอื่นมาอ่านดีกว่า”

“…”

          มิจิรุยิ้มค้าง ในตอนนั้นเองก็รู้สึกได้ถึงออร่าเย็นเยียบที่แผ่อยู่ด้านหลัง เธอเม้มริมฝีปาก ค่อยๆ หันตัวไปมองแล้วก็พบว่าคนที่มาด้วยกันกำลังหรี่ตามองเด็กคนนั้นอยู่

          หญิงสาวลอบกลืนน้ำลาย เอื้อมมือไปแตะแขนเขาเบาๆ เพื่อหาทางไกล่เกลี่ยบรรยากาศตึงเครียดนี้ แต่ยังไม่ทันจะพูดอะไรชายหนุ่มก็ชิงเปิดศึกเสียแล้ว

ไม่สนุกเหรอ”

          คำถามนั้นทำหนุ่มนักศึกษาหันมามองอีกครั้ง เขานิ่วหน้าลง เป็นคนไม่รู้จักกันแท้ๆ แต่มาทำเป็นถามเสียงแข็งแบบนี้ เห็นทีจะอยู่เฉยไม่ได้เหมือนกัน

ไม่สนุกครับ”

ตรงไหนไม่สนุก”

          คนอายุน้อยกว่านิ่วหน้าหนักกว่าเดิม

ก็ทั้งหมดนั่นแหละ อ่านจบแล้วผมไม่ประทับใจ ก็เลยบอกว่าไม่สนุก”

อ่อ…” จิอากิรับคำเบาๆ ส่วนมิจิรุนั้นพยายามทำตัวลีบหวังจะกลืนหายไปในเก้าอี้อยู่

งั้นลองบอกชื่อหนังสือที่คิดว่าสนุกมาหน่อยสิ”

          หนุ่มนักศึกษาขมวดคิ้วอีกครั้ง แต่เขาก็ตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว เป็นชื่อหนังสือเล่มหนึ่งที่เขาชื่นชม ทว่าคำตอบนั้นเรียกรอยยิ้มเยาะจากคนที่ฟังอยู่

อย่างนี้นี่เอง พอเข้าใจแล้วละ”

เข้าใจอะไรครับ”

เข้าใจรสนิยมของนายไง”

เหอะ รสนิยมของผมมันเป็นยังไง”

          ขณะที่ชายหนุ่มทั้งสองกำลังทำสงครามประสาทใส่กันอยู่นั้น มิจิรุที่นั่งฟังอยู่ก็เริ่มทำหน้าเหมือนอยากจะร้องไห้แล้ว เธอไม่น่าไปชวนเด็กคนนี้คุยเลยให้ตายเถอะ!

          ทว่าเมื่อเป็นคนผูกก็ต้องเป็นคนแก้ หญิงสาวหันไปหาอาจารย์อิจิโนะยูกิอีกครั้ง ป้องปากกระซิบกับเขาเพื่อไกล่เกลี่ยก่อนสถานการณ์จะลุกลาม

คุณ…อย่าไปทะเลาะกับเด็กสิคะ”

          จิอากิเลิกคิ้วขึ้น หันไปมองแล้วตอบกลับเสียงเรียบ

ไม่ได้ทะเลาะครับ ผมแค่จะชี้แนะเขา”

จะไปชี้แนะเขาทำไมคะ”

ก็เขารสนิยมแย่”

          มิจิรุเม้มริมฝีปาก ถอนหายใจแล้วพึมพำตอบ

เขาไม่ได้รสนิยมแย่หรอกค่ะ…เขาแค่ไม่ใช่แฟนคลับคุณ”

ครับ ก็คือรสนิยมแย่ไง”

          มิจิรุหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ต้องหลงตัวเองระดับไหนกันถึงกล้าพูดจาแบบนี้!?

          และไม่ใช่แค่นั้น หลังจากนั้นคุณนักเขียนชื่อดังก็พูดต่อ

คุณเองก็ควรจะชี้แนะเขานะครับ”

คะ?”

คุณเป็นแฟนคลับผมนี่”

“…”

          มิจิรุกะพริบตาปริบๆ โชคดีที่ตอนนั้นพิธีกรก็กลับมาจับไมค์พอดี ช่วยเบี่ยงเบนความสนใจของทุกคนกลับไปที่เขา เธอจึงลอบผ่อนลมหายใจ อย่างน้อยหนนี้ก็รอดตัวไปได้อย่างหวุดหวิด

ขอโทษที่ให้รอนานนะครับ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาเรามาเริ่มการแข่งขันกันเลยดีกว่า ผู้เข้าแข่งขันที่เป็นคนไขปริศนาให้นั่งอยู่ที่เดิม ส่วนคนที่จะประลองความจำให้แยกมาฝั่งนี้เลยครับ!”

          สิ้นเสียงประกาศนั้น มิจิรุก็ลุกขึ้นยืนอย่างรู้หน้าที่ เตรียมย้ายไปประจำที่อีกฝั่ง ทว่าเมื่อเห็นเธอลุกขึ้นยืน หนุ่มนักศึกษาด้านข้างก็หันไปสะกิดนักศึกษาผู้หญิงให้ลุกขึ้นบ้าง ส่วนตัวเขานั่งประจำอยู่ที่เดิม จ้องมาทางอาจารย์อิจิโนะยูกิอย่างมุ่งมั่น ดูออกว่าต้องการจะท้าสู้ตัวต่อตัวกับเขา

          จิอากิเองก็สังเกตเห็นสัญญาณประกาศศึก เขาเลยกำชับหญิงสาวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

คุณห้ามแพ้นะ เราจะต้องชนะการแข่งนี้เท่านั้น”

          คนพูดทำท่าสบายๆ แต่คนฟังนั้นรู้สึกหนักอึ้งที่บ่า อยู่ดีๆ มิจิรุก็รู้สึกว่าการเข้าร่วมกิจกรรมนี้กลายเป็นเรื่องเคร่งเครียดเสียยิ่งกว่าการลงพื้นที่เก็บข้อมูล

เราไม่ต้องจริงจังขนาดนั้นก็ได้มั้งคะ…” เธอกระซิบบอก ทว่าอีกฝ่ายส่ายหน้าทันที

ไม่ได้ครับ คุณทนได้เหรอถ้าเราแพ้ทีมหมอนั่นน่ะ”

การแข่งก็ต้องมีแพ้มีชนะรึเปล่าคะ”

มีครับ แต่ไม่ใช่กับเรา”

          มิจิรุพูดไม่ออก ได้แต่ส่ายหน้าปลงๆ

          ฉันถึงบอกไงคะ…ว่าอย่าไปทะเลาะกับเด็กน่ะ!’

เธออยากซบหน้าลงกับฝ่ามือ แต่ตอนนั้นพิธีกรก็ประกาศเรียกอีกรอบพอดี จึงต้องเร่งฝีเท้าย้ายไปนั่งที่ฝั่งตรงข้าม ตอนนี้ไม่มีเวลาคิดอะไรอีกแล้ว ต้องเตรียมสมาธิให้พร้อมเพื่อรับมือกับข้อมูลจำนวนมหาศาลตรงหน้าเท่านั้น

ทางฝ่ายชายเองก็เริ่มเตรียมตัวแล้วเหมือนกัน พวกเขาได้รับแผ่นป้ายปริศนาที่บรรจุคำใบ้ทั้งหมดเอาไว้ แต่ยังไม่สามารถแกะอ่านได้จนกว่าจะได้ยินเสียงนกหวีดให้สัญญาณ

ถ้าผมชนะ กรุณาถอนคำพูดด้วยนะครับ”

          จู่ๆ หนุ่มนักศึกษาก็พูดขึ้นพร้อมกับปรายตาเฉียงๆ ไปมอง ดูเขาจะคับแค้นใจมากที่ถูกวิพากษ์วิจารณ์เมื่อครู่นี้

จะเรียกร้องอะไรก็รอให้ชนะก่อนดีกว่านะ”

          จิอากิตอบกลับหน้าตาย ทำคนฟังขมวดคิ้วนิ่วหน้าด้วยความหงุดหงิดอีกรอบ เขากำมือสองข้างแน่น ตั้งมั่นว่ายังไงก็ต้องเอาชนะคนด้านข้างให้ได้

ประจำที่กันเรียบร้อยแล้วนะครับ ฝั่งผู้ไขปริศนาได้รับคำใบ้กันหมดแล้วนะครับ?”

          พิธีกรถามย้ำออกไมค์ เมื่อกวาดตามองว่าทุกอย่างถูกเตรียมพร้อมแล้ว เขาก็ส่งสัญญาณให้คนเป่านกหวีดทันที

          เสียงฉีกกระดาษดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน ก่อนทุกคนจะก้มหน้าก้มตาอ่านคำใบ้ปริศนาของตัวเอง จิอากิกวาดตามองกระดาษของเขาอย่างใจเย็น ไม่นานนักก็ขีดเขียนคำตอบลงไปแล้วกดปุ่มบนโต๊ะ เรียกให้มิจิรุที่ประจำอยู่ฝ่ายประลองความจำวิ่งมารับ

โอ๊ะ! มีคนไขปริศนาได้แล้วครับ!!”

          พิธีกรทำท่าตื่นเต้น ผ่านไปเพียงหนึ่งนาทีเท่านั้นหลังนกหวีดดัง นี่นับว่าเป็นสถิติใหม่ของการแข่งขันวันนี้เลยทีเดียว!

          ทว่าตื่นเต้นกับสถิติใหม่ได้ไม่นาน เสียงกดปุ่มจากโต๊ะข้างๆ ก็ดังขึ้น เป็นนักศึกษาหนุ่มในโต๊ะหมายเลข 6 นั่นเอง แม้จะล่าช้ากว่าเล็กน้อย แต่ก็เป็นเพียงเศษวินาทีเท่านั้น ไม่ส่งผลอะไรต่อคะแนนที่ได้รับ ทั้งคู่ได้คะแนนในรอบไขปริศนาเท่ากันเป๊ะ

          คราวนี้ก็ต้องวัดกันที่ฝ่ายหญิงแล้ว ว่าจะทำผลงานได้ดีแค่ไหน

          มิจิรุลอบกลืนน้ำลาย ความกดดันเพิ่มมากขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ ถึงอย่างนั้นก็พยายามไม่ไปใส่ใจ เธอรีบรวบรวมสมาธิ เปิดอ่านคำตอบที่อาจารย์อิจิโนะยูกิเขียนให้แล้ววิ่งไปยืนอ่านประวัติเครื่องเล่นชนิดนั้นบนบอร์ดทันที ฝ่ายนักศึกษาหญิงเองก็ไม่น้อยหน้า มิจิรุอ่านไปไม่ถึง 3 บรรทัดก็วิ่งตามมาติดๆ ดูเหมือนความต้องการเอาชนะจากนักศึกษาชายคนนั้นจะถูกถ่ายทอดมาถึงเธอเช่นกัน

เวลานับถอยหลังเรื่อยๆ แล้วนะครับ เหลือเวลาจำข้อมูลอีกแค่ 5 นาทีเท่านั้น จะทำได้หรือไม่กับข้อมูลความยาวไม่ต่ำกว่า 5 หน้ากระดาษนี้!”

          พิธีกรกล่าวกระตุ้นอารมณ์ผู้ชม ผ่านไป 5 นาทีไม่ขาดไม่เกินเสียงนกหวีดบอกหมดเวลาก็ดังขึ้น คราวนี้ฝ่ายผู้ประลองความจำทุกคนจะต้องกลับไปนั่งที่เดิม เตรียมทำข้อสอบแบบเติมคำในช่องว่างเกี่ยวกับประวัติเครื่องเล่นที่เพิ่งอ่านซึ่งถูกแจกไว้บนโต๊ะเรียบร้อย

          จนถึงตอนนี้ผู้เข้าแข่งขันหลายคู่เริ่มถอดใจไปแล้ว พวกเขาหันไปหัวเราะแห้งๆ ให้คู่ของตัวเอง บางคนพ่ายแพ้ตั้งแต่ด่านไขปริศนาด้วยซ้ำ คนที่พอจะไขได้ก็อ่านประวัติไม่ทัน สุดท้ายแล้วคนที่ยังมุ่งมั่นอยู่จึงเป็นทีมของมิจิรุกับทีมคู่รักนักศึกษาเท่านั้น

ถ้าพร้อมแล้ว…เริ่มตอบคำถามได้ครับ!”

          พิธีกรประกาศอีกรอบ ทันใดนั้นทุกคนก็รีบพลิกกระดาษบนโต๊ะขึ้นมาเขียนคำตอบ ระหว่างที่ก้มหน้าก้มตาทำอยู่นั้น ฝ่ายผู้สังเกตการณ์ที่นั่งฝั่งตรงข้ามก็จับตามองด้วยสายตากดดัน

คุณแพ้แน่”

          จู่ๆ หนุ่มนักศึกษาก็พูดขึ้น เรียกสายตาจิอากิให้ปรายไปมองอีกครั้ง

คนของผมสอบได้ที่ 1 ของคณะ แค่ประวัติเครื่องเล่นพวกนี้ไม่มีทางที่เขาจะจำไม่ได้”

          เขายิ้มมุมปาก ทำหน้าเหมือนผู้ชนะทั้งที่ผลยังไม่ถึงที่สิ้นสุด แต่จิอากิไม่ได้ตอบโต้กลับไป ทำเพียงกอดอกพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางสบายๆ ไม่ยี่หระใดๆ ต่อคำเกทับเหล่านั้น

          ผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดเสียงนกหวีดบอกหมดเวลาก็ดังขึ้น ก่อนกรรมการจะกรูกันเข้าไปเก็บคำตอบฐานประลองความจำ ใช้เวลาไม่นานนักคะแนนของแต่ละทีมก็ออกมา

โอ้! สุดยอดไปเลยครับ เรามีสถิติใหม่เกิดขึ้นอีกแล้ว!!”

          พิธีกรกล่าวด้วยสีหน้าตื่นเต้น ชูกระดาษที่มีผลคะแนนรวมของทุกทีมขึ้นในอากาศแล้วโบกไปมา

รอบนี้ดูเหมือนเราจะมีผู้ท้าชิงอันดับ 1 ถึงสองทีมนะครับ นั่นก็คือ…ทีมลำดับที่ 6 และ 7 ครับ!!”

          เสียงปรบมือตามมารยาทดังขึ้นประปราย ถึงตอนนี้หนุ่มนักศึกษาก็รีบยืดตัวขึ้น เขายิ้มกว้าง แม้จะยังไม่ประกาศอย่างเป็นทางการว่าเขาคือผู้ชนะ แต่ความมั่นใจในเรื่องนั้นมีค่อนข้างเต็มร้อย

มาดูคะแนนของทีมที่ 6 กันก่อนดีกว่า เหลือเชื่อมากๆ เลยครับ จากคะแนนตอบคำถามเต็ม 50 คะแนน ตอบไปได้ถึง 39 ข้อทีเดียว และเนื่องจากฝ่ายไขปริศนาทำเวลาไม่เกิน 2 นาทีจึงได้คะแนนเต็ม ดังนั้นจึงรวมแล้วเป็นคะแนน 89 เต็ม 100 ครับ!!”

          เสียงปรบมือจากผู้ชมดังขึ้นอีกครั้ง พวกเขาเหลือบมองสถิติบนบอร์ด พอเห็นว่ารอบแรกคะแนนสูงสุดทำไปได้เพียง 57 คะแนนก็เริ่มยอมรับความสามารถของผู้เข้าแข่งขันรอบนี้ขึ้นมา ถ้าคนคู่นี้แข่งไปตั้งแต่รอบก่อนหน้านี้ ก็คงจะชนะขาดลอยอย่างไม่ต้องสงสัย

          แต่ถึงอย่างนั้นรอบนี้ก็ยังมีคู่แข่งอีกคู่ที่น่าจับตามอง ตอนนี้ทุกคนเลยเพ่งความสนใจไปยังทีมลำดับที่ 7 ซึ่งฝ่ายชายนั่งกอดอกด้วยสีหน้าราบเรียบอยู่

คราวนี้มาดูคะแนนของทีมที่ 7 กันบ้างดีกว่า…”

          พิธีกรเกริ่นขึ้นอีกครั้ง เขาอ่านผลคะแนน จากนั้นก็ขมวดคิ้วนิ่วหน้า

เอ่อ…สักครู่นะครับ”

          จู่ๆ เขาก็ยกมือขอเวลานอก กวักมือเรียกกรรมการที่ตรวจคำตอบเข้ามาคุยเป็นการฉุกเฉิน พวกเขาถกเถียงด้วยสีหน้าจริงจังอยู่พักใหญ่ กระดาษสำหรับตอบคำถามยังถูกนำมาใช้เป็นหลักฐานด้วย ดูเหมือนอุเอฮาระ มิจิรุจะทำอะไรบางอย่างที่ส่งผลกระทบต่อกิจกรรมในฐานนี้อย่างใหญ่หลวง

          พอถึงตรงนี้ จิอากิที่กอดอกรอฟังผลอยู่ก็ผุดรอยยิ้มจางๆ

อ่า…กลับมาที่ผลการแข่งขันกันต่อนะครับ เนื่องจากมีข้อสงสัยเกี่ยวกับคะแนนรวมนิดหน่อยเลยต้องหารือกันเพิ่ม แต่ตอนนี้ผลคะแนนอย่างเป็นทางการถูกสรุปออกมาแล้วครับ!”

          พิธีกรพูดต่อ เขาจงใจปล่อยจังหวะเว้นวรรคให้คนดูลุ้นระทึก จากนั้นจึงประกาศ

คะแนนไขปริศนาของทีมที่ 7 คือ 50 คะแนนเต็ม ส่วนคะแนนตอบคำถามนั้น…ก็คือ 50 คะแนนเต็มเหมือนกัน! รวมแล้วทีมที่ 7 ทำคะแนนได้ 100 คะแนนเต็มครับ!!”

          เกิดเสียงฮือฮาขึ้นทันที ทุกคนรีบหันไปมองหญิงสาวผู้ตอบคำถามที่ตอนนี้ยกมือขึ้นเกาท้ายทอยแก้เก้อ มิจิรุไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเพิ่งทำเรื่องน่าเหลือเชื่อลงไป เธอก็แค่ตอบไปตามที่ท่องจำมาก็เท่านั้น ต้องยกเครดิตให้อาจารย์อิจิโนะยูกิด้วย เพราะเขาไขปริศนาได้เร็ว เธอเลยมีเวลาจดจำประวัติเครื่องเล่นพวกนั้นมากกว่าคนอื่น

          ทว่าปฏิกริยาตอบรับดันไปตกอยู่กับหนุ่มนักศึกษาที่ตอนนี้อ้าปากค้างไปแล้ว เขาทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้ สีหน้าเหมือนยังไม่อยากจะเชื่อในผลที่ได้ฟัง มันต้องเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นแน่ๆ หรือไม่ก็คงมีการโกงเกิดขึ้น เขาไม่เชื่อหรอกว่าพี่สาวคนนั้นจะสามารถจดจำคำตอบทุกข้อได้ในระยะเวลาอันสั้น

ในตอนนั้นเอง คู่ต่อสู้ที่นั่งนิ่งมาตลอดก็ลุกขึ้นยืน

          คนๆ นั้นยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ไม่ได้เจตนาจะเยาะหยัน แค่ยิ้มบางๆ เท่านั้น

สอบได้ที่เท่าไหร่ของคณะไม่รู้…”

          จิอากิเกริ่น

แต่คนของฉันท่องจำประมวลกฎหมายได้ทั้งเล่ม”

          เขาพูดแค่นั้น แล้วก็เดินไปสมทบกับมิจิรุที่รออยู่อีกฝั่งเพื่อเตรียมรับรางวัล

 

 

 

 

          แม้จะเป็นการแข่งขันที่จัดขึ้นในซุ้มข้างเวทีใหญ่ แต่จำนวนผู้ชมและความอลังการของมันก็ไม่ได้มากมายนัก หลังการแข่งขันจบทุกคนก็พุ่งความสนใจไปยังการแสดงบนเวที คนอื่นๆ ก็เตรียมแข่งรอบถัดไปหรือไม่ก็ย้ายไปดูการแข่งซุ้มอื่น สุดท้ายแล้วพิธีรับรางวัลที่ว่าก็จัดขึ้นหลังเวทีเป็นการส่วนตัว หรือพูดให้ตรงกว่านั้นคือมาติดต่อเจ้าหน้าที่เพื่อแจ้งว่ามารับรางวัลเท่านั้น

สวัสดีค่ะ ทีมลำดับที่ 7 ที่ได้คะแนนเต็มใช่มั้ยคะ ยอดเยี่ยมไปเลย ตั้งแต่ทำงานมาเพิ่งเคยเจอเลยนะคะเนี่ย”

          เจ้าหน้าที่พูดพร้อมส่งยิ้มกว้าง ในมือของเธอมีการ์ดที่มีชื่อของมิจิรุกับชื่อปลอมของอาจารย์อิจิโนะยูกิเขียนอยู่

ขอตรวจสอบตัวตนก่อนนะคะ ฝ่ายชายคือเอบิฮาระ คิโนะสุเกะซัง ส่วนฝ่ายหญิงคือ…”

          พอถึงตรงนี้คุณเจ้าหน้าที่ก็ขมวดคิ้ว เพ่งมองคันจิตัวเล็กจิ๋วที่เรียงรายกันอยู่ด้านใต้ พยายามจะอ่านแต่ก็พบว่ามันยากลำบากพอสมควร

อุ…เอ…ฮา…ระ…”

เธอสะกดทีละคำ เห็นดังนั้นมิจิรุที่รู้สึกผิดจึงทำท่าจะก้าวเข้าไปช่วย

มิจิรุ”

          แต่ก็ต้องชะงักไปเพราะใครบางคนตอบแทนซะงั้น

          หญิงสาวกะพริบตา หันไปมองคนที่มาด้วยกัน ซึ่งเขาก็เลิกคิ้วมองกลับมาเช่นกัน

อะไรครับ ไม่ถูกเหรอ ชื่อคุณคืออุเอฮาระ มิจิรุนี่” จิอากิถามกลับ

อ่า…ใช่ค่ะ”

          มิจิรุพยักหน้ารับ เรื่องนั้นถูกต้องอยู่แล้ว แต่ที่ทำให้อึ้งไปคือจู่ๆ เขาก็โพล่งชื่อเธอขึ้นมาห้วนๆ แบบนั้นต่างหาก

ตกใจหมดเลย’ เธอคิดในใจ แต่ไม่ได้พูดอะไรออกไปเพราะเจ้าหน้าที่แทรกขึ้นมาเสียก่อน

รับทราบค่ะ อุเอฮาระ มิจิรุซังนะคะ เดี๋ยวรบกวนขอทราบวันเกิดของทั้งสองท่านด้วย เราจะเอามารวมกันแล้วสุ่มเป็นหมายเลขของรางวัลค่ะ”

          ประโยคนั้นทำมิจิรุเลิกคิ้วขึ้น แข่งมาขนาดนี้แล้ว ของรางวัลยังต้องมาลุ้นเอาอีกเหรอ?

ต้องสุ่มเอาเหรอคะ” เธอถามเพื่อความแน่ใจ แล้วก็ได้รับการพยักหน้าแทนคำตอบ

รางวัลใหญ่คืออะไรเหรอคะ เหมือนรางวัลของเวทีกลางมั้ย”

หญิงสาวถามต่อด้วยความคาดหวัง ก่อนจะหงอยลงทันทีเมื่อคุณเจ้าหน้าที่ส่ายหน้าปฏิเสธ

ไม่เหมือนหรอกค่ะ นี่เป็นแค่กิจกรรมร่วมสนุกเท่านั้น ของที่แจกในซุ้มเล็กจะเป็นพวกของที่ระลึกของสวนสนุกเราน่ะค่ะ”

อ่อ…”

          มิจิรุรับคำเบาๆ กราฟความน่าสนใจพุ่งต่ำลงจนติดลบ

งั้นขอทราบวันเกิดเลยนะคะ ของเอบิฮาระซังคือ?” เจ้าหน้าที่หันไปหาจิอากิ

“5 พฤษภาคมครับ”

วันที่ 5 นะคะ ของอุเอฮาระซังล่ะคะ?”

“3 มีนาคมค่ะ”

เอ๊ะ?”

          จู่ๆ คุณเจ้าหน้าที่ก็โพล่งขึ้น ทำหน้าประหลาดใจก่อนยิ้มกว้าง

อย่างนี้นี่เอง น่ารักจังเลยนะคะ”

          เธอกล่าวประโยคนั้น ทำคนฟังทั้งสองขมวดคิ้วงุนงง

อะไรเหรอคะ” มิจิรุถามออกไปเพื่อดับความสงสัย

อ๋อ ก็วันเกิดไงคะ” เจ้าหน้าที่อมยิ้ม

เอบิฮาระซังเกิดวันเด็กผู้ชาย ส่วนอุเอฮาระซังก็เกิดวันเด็กผู้หญิงพอดี เลยคิดว่าน่ารักมากเลยค่ะ”

          ได้ยินดังนั้นมิจิรุก็เลิกคิ้วขึ้นแล้วคิดตาม จริงด้วย…เหมือนจะเป็นอย่างนั้น เรื่องวันเกิดของอีกฝ่ายเธอก็เพิ่งจะได้รู้เดี๋ยวนี้เอง

ของรางวัลล่ะครับ”

          แต่จิอากิไม่ได้สนใจเรื่องนั้น เขาพุ่งสมาธิไปยังของที่ระลึกจากสวนสนุกที่เรียงรายกันอยู่ด้านหลังแล้ว

อ่อ…ค่ะๆ สักครู่นะคะ”

เจ้าหน้าที่พยักหน้ารับ ทำท่าจะเดินไปหยิบของรางวัลหมายเลข 8 ที่เกิดจากผลรวมของวันเกิดคนทั้งคู่ แต่ยังไม่ทันจะเดินไปถึงก็ชะงักไปเหมือนคิดอะไรขึ้นมาได้ เธอเลยยิ้มกว้างแล้วหันมาป้องปากกระซิบแทน

ที่จริงฉันไม่ควรจะทำแบบนี้แต่คุณทั้งคู่น่ารักมาก แถมยังทำคะแนนได้เต็มอีก ดังนั้นฉันจะให้เลือกเองเลยค่ะ!”

เอ๊ะ เลือกเองได้เลยเหรอคะ”

          มิจิรุทำตาโต ถึงจะเป็นแค่ของรางวัลเล็กๆ น้อยๆ แต่ถ้าได้เลือกเองก็ย่อมดีกว่าคนอื่นเลือกให้อยู่แล้ว

ใช่ค่ะ อยากได้อันไหนบอกฉันได้เลยค่ะ”

          เจ้าหน้าที่พูดพลางขยิบตา มิจิรุจึงส่งยิ้มตอบกลับแล้วเริ่มกวาดตามองของรางวัลบนชั้น เธอเลือกอยู่ครู่หนึ่ง แต่ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองอาจไม่มีสิทธิ์เลือก นี่เป็นทริปของอาจารย์อิจิโนะยูกิ คนที่มีสิทธิ์ตัดสินใจในเรื่องนี้น่าจะเป็นเขามากกว่า

          หญิงสาวจึงถอนหายใจเบาๆ ก้าวถอยหลังมาหนึ่งก้าวแต่ก็ยังแอบมองชั้นวางของรางวัลเงียบๆ บนนั้นมีหลายอย่างเข้าตาเธอทีเดียว แต่ที่ถูกใจที่สุดคือตุ๊กตากระต่ายสีขาวที่กำลังนั่งกอดแครอทอยู่ มิจิรุชอบสีขาวเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว และเธอก็ชอบตุ๊กตาสัตว์ด้วย ดังนั้นถ้าให้เธอเลือกเอง มิจิรุจะเลือกกระต่ายตัวนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย

          แต่ก็นะ…เธอไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจนี่นา

ทำไมคุณทำหน้าแบบนั้น”

          จู่ๆ อาจารย์อิจิโนะยูกิก็ถามขึ้น มิจิรุจึงเงยหน้าขึ้นมอง พบว่าเขากำลังขมวดคิ้วจ้องเธออยู่

อ่อ เปล่าค่ะๆ คุณเลือกของรางวัลได้หรือยังคะ”

          หญิงสาวส่ายหน้า บอกใบ้ทางอ้อมว่าเธอจะมอบสิทธิ์ในการตัดสินใจให้เขา ได้ยินดังนั้นจิอากิจึงพยักหน้าเบาๆ

ครับ ก็มีที่เล็งไว้อยู่” เขาตอบ เหลือบมองมิจิรุเล็กน้อยแล้วพูดต่อ “คุณก็ชอบอันนั้นใช่มั้ย”

คะ?” มิจิรุเลิกคิ้วขึ้น

ผมเห็นคุณมองอยู่ เล็งอันนั้นเหมือนกันสินะ”

          เหมือนกัน?’ มิจิรุทวนคำในใจ ประหลาดใจเมื่อพบว่าเขาก็เล็งตุ๊กตากระต่ายด้วย

ค่ะ…ฉันว่าก็น่ารักดี”

น่ารัก?” จิอากิขมวดคิ้ว “เป็นผมจะไม่ใช้คำนั้น แต่ดูแล้วก็เข้าท่าสุดในบรรดาของทั้งหมดละนะ”

          เขาพูด เว้นวรรคไปเล็กน้อย

งั้นยกให้คุณนะ”

เอ๊ะ?”

ให้คุณไง เราชนะเพราะความจำคุณดี ดังนั้นคุณเอาของรางวัลไปเถอะ”

          หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย ไม่คิดว่าจู่ๆ เขาจะยกให้ง่ายๆ แบบนี้

“…ให้ฟรีหรือเปล่าคะ” ถามย้ำเพื่อความแน่ใจ กลัวจะผิดพลาดเหมือนตอนขอยืมหนังสืออีก

ก็ต้องให้ฟรีสิครับ”

          จิอากินิ่วหน้า เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย จากนั้นก็พูดต่อ

อันที่จริงดูๆ ไปแล้วก็หน้าตาเหมือนคุณนะ”

เหมือนฉัน?”

ครับ ถ้าคุณกลายเป็นของที่ระลึกก็คงจะออกมาเป็นอะไรคล้ายๆ อันนั้นแหละ”

          คำตอบนั้นทำมิจิรุเลิกคิ้วขึ้น เธอคิดตาม ไม่แน่ใจว่าตัวเองคล้ายคลึงกับกระต่ายสีขาวตัวนั้นที่ตรงไหน แต่ในเมื่อเขาจะยกให้ฟรีๆ แล้ว เธอก็ไม่มีเหตุผลต้องไปโต้เถียง

ตกลงให้คุณนะ?”

ค่ะ…ถ้าคุณยืนยันแบบนั้น งั้นรบกวนด้วยนะคะ” หญิงสาวตอบรับด้วยการยิ้มบางๆ

ครับ ครับ”

          จิอากิพยักหน้า จากนั้นก็กวักมือเรียกเจ้าหน้าที่เข้ามา

เลือกได้แล้วครับ เราขอรับรางวัลชิ้นนั้นก็แล้วกัน”

          เขาชี้นิ้วไปยังจุดที่เล็งเอาไว้ เจ้าหน้าที่จึงยิ้มรับแล้วทวนถาม

เป็นตุ๊กตาอุซางิจังจากแรบบิทแลนด์นะคะ?”

          มิจิรุที่ยืนฟังอยู่แอบพยักหน้าแทน

อุซางิจัง?” จิอากิขมวดคิ้ว

ค่ะ ตุ๊กตาน้องกระต่ายตัวนั้นมีชื่อว่าอุซางิจังค่ะ”

อ่อ…” ชายหนุ่มรับคำเบาๆ “อย่างนี้นี่เอง”

          เขาพึมพำ ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ

ขอบคุณสำหรับข้อมูล แต่ไม่ได้จะเอาตุ๊กตากระต่ายนะครับ”

เอ๊ะ?”

          ไม่ใช่เพียงเจ้าหน้าที่ที่งุนงง มิจิรุที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็หันมาขมวดคิ้วเหมือนกัน ซึ่งก็ไม่ต้องรอให้คนพูดขยายความนานนัก เพราะวินาทีถัดมาชายหนุ่มก็ตอบคำถามแถลงไข

ของรางวัลที่จะเอาน่ะ…คือหมอนสีดำที่มีรูปหัวกระโหลกไขว้อันข้างๆ ต่างหากครับ”

“!?”    

          มิจิรุหันขวับ เผลอเบิกตากว้างจ้องหน้าคนตัดสินใจ แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ได้พูดเล่น เพราะหลังจากนั้นก็ยังสำทับไปอีกประโยคกันผิดพลาด

จะเอาของรางวัลหมายเลข 13 ครับ อันสีดำน่ะ”

“…”

          มิจิรุพูดไม่ออกแล้ว

          แถมยังไม่ทันจะได้คัดค้านอะไรเพราะมัวแต่ยืนอึ้ง คุณเจ้าหน้าที่ก็เดินไปหยิบหมอนชิ้นนั้นมาให้เสร็จสรรพ ตามด้วยบทสนทนาที่ทำให้มิจิรุแทบจะเป็นลม

ตาแหลมมากเลยนะคะ นี่เป็นหมอน Limited Edition ที่วางจำหน่ายเฉพาะช่วงฮัลโลวีนเท่านั้น ตรงโลโก้ลายหัวกะโหลกนี่ถ้าเอาไปตั้งในห้องมืดๆ จะเรืองแสงขึ้นมาด้วยละค่ะ!”

โอ้ เรืองแสงได้ด้วยเหรอครับ ดีเลย แบบนี้ต่อให้ปิดไฟก็ยังมองเห็นน่ะสิ”

ใช่ค่ะ มองเห็นชัดเจนเลย”

          ขณะที่คนทั้งคู่พูดคุยกันอย่างถูกคอนั้น มิจิรุยอมรับว่าตัวเองหน้ามืดไปแล้ว แค่คิดว่าของสิ่งนี้จะไปตั้งอยู่ในห้อง เธอก็อยากกระโดดระเบียงหนีออกมาแล้ว!

“…คุณจะเลือกอันนี้ให้ฉันจริงๆ เหรอคะ”

          มิจิรุกัดฟันถามย้ำ

ครับ” จิอากิหันมาพยักหน้าแบบไม่เสียเวลาคิด

แล้วที่บอกว่าหน้าตาเหมือนฉันนี่…”

อ๋อ…ก็เหมือนออกครับ”

เหมือนตรงไหนคะ”

ทำไมจะไม่เหมือนล่ะครับ ถ้าคุณเดินผ่านเครื่องเอ็กซ์เรย์ หน้าตาคุณก็ออกมาประมาณนี้แหละ”

“…”

          อุเอฮาระ มิจิรุใบ้กินไปแล้วโดยสมบูรณ์

          แถมอีกฝ่ายยังไม่ได้พูดปากเปล่า เขายกหมอนใบนั้นขึ้นมาวางเทียบกับหน้าเธอ หรี่ตามองคล้ายเช็กขนาดรูปหน้าเพื่อความมั่นใจ หญิงสาวจึงรีบคว้ามันมาถือไว้แทน หันด้านที่เป็นหัวกะโหลกเข้าตัวจะได้ไม่ต้องมองเห็นมันอีก

         บ้า บ้า บ้า บ้าที่สุด! ทำไมเซนส์ในการทรีตผู้หญิงของเขาถึงได้แย่ขนาดนี้!’

กลับกันเถอะค่ะ…ฉันเหนื่อยแล้ว”

          มิจิรุพึมพำด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง สาบานกับตัวเองว่าจะไม่ดิ้นรนออกมาปฏิบัติงานนอกสถานที่อีกต่อไป

ครับ ผมก็ว่างั้น อากาศเริ่มเย็นแล้วด้วย”

          จิอากิพยักหน้ารับ จากนั้นทั้งคู่ก็พากันเดินไปที่ทางออก สวนทางกับคนมากมายที่กำลังมุ่งหน้าไปทางลานจัดกิจกรรม วันนี้เป็นวันฮัลโลวีน สวนสนุกเลยเตรียมขบวนพาเหรดและจัดประกวดคอสเพลย์ดึงดูดความสนใจ ทำให้มีผู้คนมาร่วมมุงกันอย่างอุ่นหนาฝาคั่ง

จริงสิ อุเอฮาระซัง”

          จู่ๆ ชายหนุ่มก็ส่งเสียงเรียก มิจิรุที่ก้มหน้าก้มตาเดินอยู่เลยหันไปมอง

อะไรเหรอคะ”

เปล่าครับ แค่จะบอกว่าลืมเอาอันนี้ให้คุณ”

          จิอากิตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ จากนั้นก็ยื่นวัตถุชิ้นหนึ่งมาให้ มิจิรุเลยขมวดคิ้วหรี่ตามองก่อนจะพบว่ามันคือพวงกุญแจรูปตุ๊กตาตัวหนึ่ง

          หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย ถึงจะชวดตุ๊กตาอุซางิจังจากแรบบิทแลนด์ไซส์ยักษ์ไป แต่อุซางิจังไซส์มินิในรูปพวงกุญแจก็มาอยู่ตรงหน้าแล้ว

“…ให้ฉันเหรอคะ?”

ครับ ได้มาตอนไปเดินเก็บข้อมูลน่ะ ผมไม่ใช้ของแบบนี้อยู่แล้ว เก็บไว้ก็ไม่รู้จะเอาไปทำอะไร”

          จิอากิตอบกลับ จากนั้นก็เดินเอาพวงกุญแจไปยัดใส่มือหญิงสาวที่ยืนนิ่งอยู่

คุณเอาไปเถอะ”

          เขาพูด คล้ายจะออกคำสั่งกลายๆ เหมือนตอนให้เงินแล้วถอยตัวออกมายืนขมวดคิ้ว

จะว่าไปนี่ก็เหมือนกัน…”

คะ?”

อ่อ เปล่าครับ”

          จิอากิส่ายหน้า

แค่คิดว่าตุ๊กตานี่ก็หน้าคล้ายคุณอยู่เหมือนกัน”

          เขาอธิบายสั้นๆ ก่อนจะออกเดินต่อ ทิ้งให้มิจิรุที่กำลังขมวดคิ้วมองตาม สุดท้ายแล้วของรางวัลที่เล็งไว้ก็มาถึงมือจนได้ แม้จะเปลี่ยนรูปร่างลักษณะไปบ้างก็ตาม

          เธอยืนนิ่งอยู่กับที่ ในช่วงจังหวะหนึ่งก็เผลอคิดไปว่าความจริงแล้วเซนส์ในการทรีตผู้หญิงของอาจารย์อิจิโนะยูกิก็ไม่ได้ย่ำแย่ขนาดนั้น ถึงจะยังต่ำกว่ามาตรฐาน (ค่อนข้างมาก) แต่ก็พอจะมีมุมดีๆ ให้ได้จดจำอยู่เหมือนกัน

          มิจิรุยกพวงกุญแจขึ้นมามองอีกครั้ง จนเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายทิ้งระยะห่างออกไปเรื่อยๆ เธอถึงเก็บมันใส่กระเป๋าแล้วรีบวิ่งตามเขาไปก่อนจะคลาดกัน

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 367 ครั้ง

2,015 ความคิดเห็น

  1. #2005 เหมียวขนฟู (@bloodytea) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 23:29
    ท่องประมวลได้ทั้งเล่ม..
    #2005
    0
  2. #2000 fanclub-tk (@fanclub-tk) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 00:33
    ท่องจำทั้งเล่มได้ไง ขอสมองได้ไหม นี่แค่ออกจากห้องเรียนก็ลืมแล้ววววววว
    #2000
    0
  3. #1999 Chocoandcream (@yoknp) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 10:15
    เขาเรียกว่า คนของฉัน หล่ะค่ะ!
    #1999
    0
  4. #1944 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 11:06
    กุมใจ ตายอย่างสงบศพสีชมพู ทำไมคู่นี้น่ารักเเบบนี้
    หวีดกับคำว่า"คนของฉัน"มากค่าาาา เขิน
    #1944
    0
  5. #1709 แว่นพลาสติก (@pimpabb) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 15:04

    น่ารัก น่ารัก น่ารัก น่ารักกกกกกก

    #1709
    0
  6. #1696 fsn (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 00:19

    คบพี่ ต้อง ทัมใจ

    #1696
    0
  7. #1616 snowrainfor (@farona) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 16:15
    คนของฉัน แหน๊ น่ารักมากๆๆเลยค่า
    #1616
    0
  8. #1613 toei. (@yadatoei) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 11:35
    คือแบบ 55555555555
    #1613
    0
  9. #1597 Yellow doll (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 20:00

    เริ่มจะน่ารักขึ้นละ มั้ง 555

    #1597
    0
  10. #1258 ohjesus (@rhmourwa) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 14:11
    โคตรฮา เอาหัวกะโหลกมาเทียบแล้วบอกตอนเอกซเรย์ก็หน้าแบบนี้ ขำมาก555555
    #1258
    0
  11. #589 amnesiac (@amnesiac) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:17
    ฮาจัด ผ่านเครื่องเอ๊กซเรย์ก็หน้าตาอย่างนี้สินะ คิดได้!
    #589
    0
  12. #203 punny-choco (@punny-choco) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 23:39
    ก็สงสารนักศึกษาสาวนิดนึง ก็มิจิรุจำเก่งแล้วก็ได้อ่านกับจดบันทึกมาก่อนด้วยอะนะ55555
    #203
    0
  13. #159 Mululeee (@Mululeee) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 15:34
    ความเกทับอวดแฟนนี้55555
    #159
    0
  14. #158 zerun-Q (@zerun-Q) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 02:26
    แลดูอวดแฟนมากเลย 55555
    #158
    0
  15. #156 kultida_kd (@kultida_kd) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 21:33
    มันดีย์มากค่าาาาาาาา นี่ล่ะนิยายรักที่ตามหามานานนนนนนนนนนนน //กำเงิน
    #156
    0
  16. #154 nass_san (@nass) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 07:03
    คน(ที่เป็นผู้ช่วย) ของเขา สินะ

    แอบคิดว่านางเห็นมิจิรุไปยืนมองร้านของที่ระลึกแล้วซื้อมาให้

    แต่! อีหมอนรูปกะโหลกคือแบบ 55555555555555

    หัวเราะหนักมาก จิอากิคะ คุณเป็นคนร้ายกาจมากๆ 555555555
    #154
    0
  17. #153 BlueBeelzebub (@BlueBeelzebub) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 00:53
    ตอนแรก-เราก็เอ้อ น่ารักดีเนอะ เปรียบเทียบมิจิรุเป็นกระต่าย เปล๊า เหมือนหัวกะโหลก คุณจิอากิโว้ยยยยย คุณจิอาเก๊!!! ไม่สบอารมณ์นิดหน่อยแต่ก็ขำแรงมาก โอ๋เอ๋นะมิจิรุ 555555555555 สะใจที่สุดตอนที่ชนะแล้วตอกหน้านักศึกษาคนนั้นกลับไป เหอะ! เล่นกับใครไม่เล่นมาเล่นกับนักเขียนนิยายสืบสวนกับ 'คนของเขา' ที่จำประมวลกฎหมายได้ทั้งเล่ม มันสะใจจริงๆเลยนะคะ ได้แต่กำมือพร้อมพูดว่าเยสๆๆๆอยู่หน้าจอ เม้นต์ของตอนที่แล้วที่บอกว่ามิจิรุต้องโชว์สกิลแน่ๆ แล้วก็เป็นจริงๆด้วย 5555555 สู้ๆนะคะไรท์ จะรอตอนต่อไปน้าาาา
    #153
    0
  18. #152 Ampchom Chomphoonut (@ampchom) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 00:30

    นิยามคำว่าคนของฉันในระบบความคิดคุณจิอากิคงไม่เหมือนทั่วไปมังคะ

    #152
    0
  19. #151 ศรีไงศรีเองงงง (@alich25) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 22:52
    อยากจะเป็นคนของอาจารย์บ้างจังเลยค่ะ >_____<
    #151
    0
  20. #150 บีบี (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 22:50

    โหะๆๆ สาวเจ้ามาอ่อนน้อมถ่อมตนตั้งแต่ยังไม่สตาร์ทแบบนี้ๆๆๆๆ--ผิดวิสัยสาวนักกฏหมาย--มิน่าล่ะหล่อนถึงไม่มีความสุขกับงานทนาย --นางไม่มีหัวในการโต้แย้งชาวโลกเล้ย!!!!!


    ไม่ยอมไม่ยอม จะเอาแครอท


    #150
    0
  21. #149 BamTTP (@thitaporn-bam) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 22:45
    ขำความเลือกของรางวัล555555 แต่ตอนที่บอกว่าคนของผมนี่แบบ แอร้ยยย ชอบ
    #149
    0
  22. #147 adaisy (@adaisy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 20:52
    สงสารมิจิรุเหลือเกิน555555555
    #147
    0
  23. #146 EveiI_retasia (@EveiI_retasia) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 19:54
    ช็อต คนของผมจำประมวลกฎหมายได้ทั้งเล่ม คือ ตายค่ะ

    ตายยยยย
    #146
    0
  24. #145 Xiujing XV (@xiu-jing) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 19:47
    ดูภูมิใจในว่าที่ภรรยาจังเลยนะคะ 5555
    #145
    0
  25. #144 Dark Nigth (@s-night) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 19:29
    จ่ะ!? คนของผมก็คนของผมนะ!~
    #144
    0