[จบแล้ว] เธออยู่ร้อยปี ฉันอยู่เก้าสิบเก้าปี (お前百までわしゃ九十九まで)

ตอนที่ 11 : บทที่ 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2676
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 272 ครั้ง
    7 ต.ค. 61

        


         หลังจากตกลงกันว่าจะออกไปเก็บข้อมูลที่สวนสนุกวันฮัลโลวีน 

          อาจารย์อิจิโนะยูกิก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้อีกเลยจนมิจิรุคิดว่าเขาลืมไปแล้ว

          ถึงจะมาทำงานทุกวัน แต่นอกจากวันที่ช่วยตรวจการบ้านแล้ว เธอกับเขาก็แยกย้ายกันทำงานคนละห้องเหมือนเดิม เจอกันแค่ตอนเขาลงมาเปิดประตูให้ ส่วนขากลับก็ส่งเมลไปแจ้งแล้วกลับออกมาเอง เรียกว่าเจอหน้ากันแทบจะนับครั้งได้

เดิมทีมิจิรุก็ไม่ได้คิดว่าเรื่องแกล้งไปออกเดทอะไรนั่นจะเป็นเรื่องจริง เลยไม่ได้หยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดเช่นกัน จนกระทั่งคืนวันอังคาร ก่อนหน้าวันฮัลโลวีนหนึ่งวัน ตอนที่เธอเพิ่งทำงานเสร็จและกำลังจะส่งเมลไปบอกนั้น เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น ก่อนเจ้าของบ้านจะโผล่หน้าเข้ามา

ผมเอาชุดมาให้

          หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้น มองเครื่องแต่งกายในมือเขาที่ดูคล้ายคลึงกับพวกพนักงานบริษัทแล้วอดสงสัยไม่ได้

ชุดอะไรคะ?

ชุดคอสเพลย์ไงครับ คุณบอกว่าพรุ่งนี้ต้องแต่งคอสเพลย์ถึงจะเข้าฟรีไม่ใช่เหรอ

          คำตอบนั้นทำมิจิรุงงหนักกว่าเดิม เธอเพ่งมองเสื้อไหมพรมแขนยาวกับกระโปรงทรงเอยาวคลุมเข่าในมือชายหนุ่มอีกรอบ ดูยังไงก็ยังห่างไกลนักกับการคอสเพลย์ที่เคยรู้จัก

นี่ไม่เห็นจะเหมือนชุดคอสเพลย์เลยค่ะ

เหมือนสิครับ คุณไม่รู้จักบอนนี่แอนด์ไคลด์*เหรอ

* บอนนี่แอนด์ไคลด์ (Bonnie and Clyde) คือคู่รักนักโจรกรรมชื่อดังของโลกที่ถูกนำเรื่องราวไปสร้างเป็นหนังและหนังสือนิยายมากมาย

              มิจิรุส่ายหน้าช้าๆ จิอากิจึงถอนหายใจแล้วออกคำสั่ง

งั้นลองกลับไปหาข้อมูลดูนะครับ พรุ่งนี้มาเจอผมที่นี่ตอน 9 โมง อย่ามาสายล่ะ

          เขาทิ้งท้ายไว้อย่างนั้น ยื่นคอสตูมพนักงานบริษัทให้มิจิรุแล้วกลับออกไป เธอจึงก้มลงสำรวจชุดนั่นอีกรอบ ถึงได้เห็นว่ามีหมวกเบเร่ต์ทรงกลมแบนสีเดียวกับเสื้อแนบติดมาด้วย แต่ถึงจะมีหมวกก็ยังไม่ช่วยให้ชุดนี้ดูเหมือนชุดคอสเพลย์อยู่ดี

         จริงจังงั้นเหรอ สรุปว่าพรุ่งนี้จะไปสวนสนุกจริงๆ น่ะเหรอ

          มิจิรุขมวดคิ้ว ก้มลงมองชุดในมืออีกรอบแล้วทำท่าคิดหนักกว่าเดิม

         แต่งแบบนี้เขาจะให้เข้าฟรีเหรอ

          เธอถอนหายใจ แต่ไม่อยากจะวุ่นวายกับเรื่องนี้ เถียงไปก็ไม่เคยเอาชนะคนๆ นั้นได้เลย ปล่อยให้พนักงานของสวนสนุกเป็นคนตัดสินเอาเองแล้วกัน

         

 

 


ในที่สุดวันฮัลโลวีนก็มาถึง

          แม้เมื่อคืนจะทำการค้นคว้าเรื่อง บอนนี่แอนด์ไคลด์ อยู่เกือบชั่วโมงเพื่อเข้าถึงบทบาท แต่มิจิรุก็พบว่าตัวเองไม่น่าขยันเลย จุดจบของคู่รักอาชญากรที่อาจารย์อิจิโนะยูกิชื่นชอบนักหนาคือถูกตำรวจกระหน่ำยิงใส่จนตายบนทางหลวงเส้นหนึ่ง อ่านถึงตรงนั้นเธอก็ปิดหน้าเว็บ ไม่อยากรู้เห็นอะไรอีกต่อไป รีบพาตัวเองเข้านอนแล้วภาวนาให้เวลาผ่านพ้นไปเร็วๆ น่าจะดีกว่า

วันถัดมามิจิรุตื่นแต่เช้า แต่งกายด้วยชุดที่ได้รับมอบหมายแล้วมายืนกดกริ่งรอคุณนักเขียนคนดังตอน 9 โมงตรงไม่ขาดไม่เกิน รออยู่ไม่กี่นาทีประตูบ้านก็เปิดออก ตามมาด้วยตัวเจ้าของบ้านที่แต่งชุดคอสเพลย์ของเขา

เชิ้ตหนึ่งตัว กางเกงสแล็ค เสื้อสูทและเนกไท

มิจิรุกวาดตามองดูยังไงก็ชุดพนักงานบริษัทชัดๆ

เราจะแต่งชุดนี้ไปจริงๆ เหรอคะ

          เธอถามย้ำ หยิบยื่นโอกาสเปลี่ยนใจครั้งสุดท้ายให้อีกฝ่าย ทว่าเขากลับส่ายหน้าแล้วตอบกลับด้วยความเชื่อมั่นเกินร้อย

เปลี่ยนทำไมครับ พนันได้ว่าไม่มีใครคอสเพลย์เป็นบอนนี่แอนด์ไคลด์เหมือนเราหรอก

          มิจิรุยิ้มแห้งๆ อยากตอบออกไปเหลือเกินว่าข้างนอกนั่นมีบอนนี่แอนด์ไคลด์อีกเป็นล้านคน แค่พวกเขาอยู่ในตึก ก้มหน้าก้มตาทำงานจนไม่มีเวลาไปเอ้อระเหยที่สวนสนุกก็เท่านั้น

ค่ะแล้วแต่คุณละกัน

          เธอพึมพำตอบ จากนั้นก็เดินตามเขาไปทางสถานีรถไฟที่อยู่ไม่ไกล หญิงสาวเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้ว่าอาจารย์อิจิโนะยูกิไม่นิยมการขับรถด้วยตัวเอง เขาไม่ค่อยออกจากบ้าน เวลาจะไปไหนเลยเลือกใช้การขนส่งสาธารณะที่สะดวกและคล่องตัวกว่า

          ทั้งคู่ใช้เวลาเดินทางอยู่ราวๆ หนึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็มายืนต่อแถวหน้าทางเข้าสวนสนุกจนได้ แม้จะเป็นช่วงเช้า และฮัลโลวีนไม่ได้ตรงกับวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ แต่มิจิรุพบว่ามีคนมากมายที่พร้อมจะเข้าร่วมอีเว้นต์นี้จนหางแถวยาวเหยียดเกือบสองกิโลเมตร

คนเยอะมากเลยนะคะ

          เธอเปิดประเด็น มองสำรวจคู่รักมากมายที่แต่งตัวเป็นผีนานาชาติ มีทั้งแวมไพร์ พ่อมดแม่มด มนุษย์หมาป่า ผีญี่ปุ่นก็มี ทุกคนมาเป็นคู่ แต่งกายเข้าคู่ แต่ไม่มีใครแต่งตัวเป็นพนักงานบริษัท ในแถวอันยาวเหยียดถึงสองกิโลเมตรนี้ มิจิรุพบว่าพวกเธอดันเด่นออกมาจากคนอื่นอย่างเห็นได้ชัด

          ทว่าคนต้นคิดก็ยังไม่รู้ตัว

ครับ แต่ก็แต่งตัวเหมือนๆ กันไปหมด ไม่เบื่อบ้างหรือไง พวกเขาน่าจะสร้างสรรค์กว่านี้คุณว่ามั้ย?

          แทนคำตอบ มิจิรุแค่นยิ้มส่งให้ เธอไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรในสถานการณ์นี้จริงๆ

เราต้องอยู่ที่นี่กันนานแค่ไหนคะ

          หญิงสาวเปลี่ยนหัวข้อสนทนา เรียกสายตาของชายหนุ่มให้หันมามอง

อ่อ ไม่น่าจะนานหรอกครับ ผมทำตารางมาแล้ว เราแยกกันไปเก็บข้อมูล แบ่งกันคนละครึ่งคงประหยัดเวลาได้เยอะ

          คำตอบนั้นทำคนฟังเลิกคิ้วขึ้น

แยกกันไป? ไม่ใช่ว่าเราจะต้องอยู่ด้วยกันทั้งวันเหรอคะ

          จิอากิขมวดคิ้ว

ทำไมจะต้องอยู่ด้วยกันล่ะครับ

ก็คุณบอกว่าให้ทำเหมือนเรามาเดท

ครับ แต่ทำแค่ตอนผ่านพนักงานหน้าประตูก็พอไม่ใช่เหรอ พอเข้าไปข้างในใครจะทำอะไรบ้างเขาก็ไม่รู้แล้ว

อ่าค่ะ

          มิจิรุพยักหน้ารับ สรุปแล้วการทำงานก็ยังเหมือนที่บ้าน แค่เปลี่ยนสถานที่เท่านั้น พลันก็เห็นว่าหนทางแห่งการเรียนรู้เพื่อสูบเอาวิชาจากคนๆ นี้ช่างลำบากยากเข็ญ กว่าจะได้เคล็ดลับมาพัฒนาตัวเอง เธอคงหมดพลังงานไปก่อนแล้ว

          คิดถูกมั้ยนะที่ยอมมาช่วยงานเขา ถามตัวเองเป็นรอบที่ร้อย แต่ก็ยังไม่กล้าฟันธงคำตอบอยู่ดี ในตอนนั้นแถวก็เริ่มขยับ เธอจึงก้าวไปด้านหน้าเรื่อยๆ กระทั่งในที่สุดพนักงานของสวนสนุกก็มายืนอยู่ตรงหน้า

สวัสดีค่ะ

          พนักงานทักทาย มิจิรุจึงส่งยิ้มให้ก่อนก้าวไปยืนใกล้ๆ คนที่มาด้วยกัน แต่นั่นก็ไม่ช่วยให้เธอกับอาจารย์อิจิโนะยูกิดูเหมือนคู่รัก แถมยังไม่ได้ดูเหมือนคนแต่งคอสเพลย์อีกด้วย

อ่างานวันนี้มีกติกาบางอย่างอยู่นะคะ

          เหมือนพนักงานจะเกรงใจไม่กล้าพูดตรงๆ ถึงได้เกริ่นอ้อมๆ ขึ้นมาแบบนี้

ทราบครับ เราก็ทำตามกติกาแล้วนี่

          จิอากิตอบกลับด้วยสีหน้าราบเรียบ คงมีแต่มิจิรุที่รู้ว่าทางนั้นจะสื่ออะไร เธอยกมือขึ้นกุมขมับ คิดเอาไว้อยู่แล้วว่าเรื่องแบบนี้อาจเกิดขึ้นได้ สุดท้ายเลยหันไปหยิบกระดาษปึกหนึ่งขึ้นมาจากกระเป๋า

นี่คือข้อมูลตัวละครที่พวกเราคอสเพลย์ค่ะ ถ้าไม่มั่นใจจะตรวจสอบจากตรงนี้ก็ได้

          แล้วเธอก็ยื่นส่งเอกสารที่เตรียมมาให้คุณพนักงาน ในนั้นมีตัวอย่างรูปบอนนี่แอนด์ไคลด์ราวๆ 20 รูป ตามด้วยประวัติโดยสังเขป ประวัติอย่างละเอียด เรื่องย่อภาพยนตร์ จำนวนหนังสือและจำนวนครั้งที่ตีพิมพ์ เห็นดังนั้นพนักงานก็หน้าเหวอไปเล็กน้อย แม้ไม่ได้แต่งกายด้วยชุดแปลกประหลาด แต่คู่รักที่อยู่ตรงหน้าแปลกประหลาดกว่าใครอย่างแน่นอน

อ่าค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ พนักงานยิ้มแห้งๆ คืนกระดาษปึกใหญ่ให้มิจิรุแล้วยื่นการ์ดใบเล็กๆ ส่งให้แทน นี่เป็นการ์ดสำหรับจับฉลาก Lucky Draw ค่ะ เขียนชื่อลงไปแล้วหย่อนไว้ในกล่องด้านหน้า ตอนสี่โมงตรงมารอที่เวทีกลางนะคะ จะมีการประกาศรายชื่อผู้ได้รับรางวัลค่ะ

          ได้ยินดังนั้นมิจิรุก็ยิ้มกว้าง นี่แปลว่าพวกเธอผ่านการพิจารณาแล้วสินะ? เธอรีบหันไปมองอาจารย์อิจิโนะยูกิ พบว่าเขายืนนิ่งไม่รู้สึกรู้สาอะไร เหมือนกับมั่นใจอยู่แล้วว่าจะต้องได้เข้าแน่นอน ก็เลยไม่พูดอะไรแล้วหันกลับมาเงียบๆ

          ถัดจากนั้นพนักงานก็ยื่นปากกาให้ จิอากิเป็นคนรับมาแล้วเขียนชื่อลงไปก่อน มิจิรุเหลือบมองเล็กน้อย พบว่าเขาใช้ชื่อ เอบิฮาระ คิโนะสุเกะ ดูก็รู้ว่าเป็นชื่อปลอมที่ตั้งขึ้นมา นั่นสินะ ก็เขาเป็นคนดัง ถ้าใช้ชื่อจริงแล้วมีแฟนคลับผ่านมาเจออาจจะลำบากได้

          เธอนิ่งคิดไปบ้าง สงสัยว่าตัวเองจะต้องคิดชื่อปลอมด้วยหรือไม่ แต่เมื่อพิจารณาข้อเท็จจริงก็พบว่าชื่ออุเอฮาระ มิจิรุเป็นชื่อที่เหมาะสมแล้วเธอไม่ได้มีชื่อเสียงขนาดนั้น

อ๊ะ คุณอย่าเขียนตัวใหญ่เกินสิคะ เหลือที่ให้ฉันด้วย

          หญิงสาวรีบท้วง เผลอแป๊บเดียวก็เห็นว่าชื่อปลอมของอีกฝ่ายนั้นประกอบด้วยคันจิถึง 6 ตัวแถมเขายังเขียนตัวใหญ่จนกินเนื้อที่การ์ดไปเกือบ 70 เปอร์เซ็นต์

หืม? ต้องเขียนชื่อทั้งสองคนเหรอครับ ผมนึกว่าเราจะได้คนละใบ

          จิอากิขมวดคิ้วถาม ตอนนั้นพนักงานก็ช่วยตอบแทนให้

การ์ดหนึ่งใบใช้สำหรับสองคนค่ะ

อ่อ ขอโทษครับ งั้นขอใบใหม่ให้คุณผู้หญิงได้มั้ย

          คราวนี้พนักงานส่ายหน้า

ขอโทษด้วยค่ะ พอดีเราใช้การ์ดเป็นตัวนับจำนวนคนเข้าร่วม ถ้าให้ไปเพิ่มอาจจะมีคนที่อดเข้างาน ดังนั้นรบกวนใช้ใบที่ให้ไปนะคะ

           ได้ยินดังนั้นชายหนุ่มก็พยักหน้าเบาๆ มิจิรุจึบรีบพูดขึ้นมา

ไม่เป็นไรค่ะ ฉันน่าจะพอแทรกชื่อตัวเองลงไปได้ ขอปากกาด้วยค่ะ

          เธอส่งยิ้มให้ เอื้อมมือไปรับปากกาแล้วใช้พื้นที่ที่เหลือเขียนชื่อตัวเองลงไป ถึงจะตัวเล็กและอ่านยากไปบ้าง แต่ในที่สุดชื่อของคนทั้งคู่ก็อยู่ร่วมกันบนการ์ดไซส์มินิได้

ขอบคุณมากค่ะ หย่อนไว้ในกล่องด้านหน้าแล้วเข้าไปด้านในได้เลย ขอให้สนุกนะคะ

          พนักงานกล่าวทิ้งท้าย มิจิรุจึงยิ้มรับ ในที่สุดคู่รักปลอมๆ ที่แต่งตัวเหมือนพนักงานออฟฟิศก็สามารถผ่านด่านที่ยากที่สุดได้สักที

 


 


หลังจากเข้ามาด้านใน มิจิรุก็ได้รับมอบหมายงานทันที เนื่องจากพวกเขามีเวลาไม่มาก การไปต่อแถวเพื่อเล่นเครื่องเล่นเป็นสิ่งที่สิ้นเปลืองเวลาเกินไป ดังนั้นงานวันนี้จึงเป็นการสังเกตการณ์ในภาพรวมเท่านั้น

คุณไปตามเครื่องเล่นพวกนี้นะ ถ่ายรูป แล้วก็จดกติกามา เจออะไรน่าสนใจก็โน้ตไว้เลย ผมจะแยกไปอีกฝั่ง แล้วเราไปเจอกันที่เวทีกลางตอน 3 โมงครึ่ง

          จิอากิพูดพร้อมกับยื่นกระดาษหนึ่งชุดและแผนผังของสวนสนุกมาให้

เราต้องไปที่เวทีกลางด้วยเหรอคะ มิจิรุเลิกคิ้วขึ้น

อืม ก็เขาจะจับฉลากที่นั่นไม่ใช่เหรอครับ

ก็ใช่ค่ะแต่ฉันไม่คิดว่าคุณจะสนใจด้วย…”

สนใจสิครับ จิอากิพยักหน้า อาจจะมีของรางวัลดีๆ ก็ได้ อุตส่าห์ได้เข้ามาแล้วก็ต้องใช้โอกาสให้คุ้มสิครับ

อ่าค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ เวทีกลาง 3 โมงครึ่งนะคะ

          มิจิรุมองนาฬิกาข้อมือ ตอนนี้เกือบ 11 โมงแล้ว พวกเขาใช้เวลาต่อแถวอยู่เป็นชั่วโมง แปลว่าเหลือเวลาอีก 4 ชั่วโมงครึ่งให้ทำภารกิจเท่านั้น

อ้อ จริงสิ คุณเอาเงินไปด้วย

          จู่ๆ ชายหนุ่มก็พูดขึ้น แล้วเขาก็ยื่นเงินจำนวนหนึ่งให้เธอ

อาหารในนี้ค่อนข้างแพง ผมเกรงใจถ้าคุณต้องออกเอง ใช้ได้เต็มที่เลยนะ

          ได้ยินดังนั้นมิจิรุก็ส่ายหน้าทันที

ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันจ่ายได้ ฉันเป็นคนเลือกที่นี่เองด้วย

          เธอพยายามปฏิเสธ ทว่าอีกฝ่ายก็เดินเข้ามาหา ยัดเงินใส่มือเชิงบังคับ

ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ ผมเลี้ยงเอง เรามาเดทกันนี่

          พูดไว้แค่นั้นแล้วเขาก็หันหลังเดินแยกไปอีกทาง ปล่อยให้มิจิรุยืนนิ่วหน้า ชุดความคิดของอาจารย์อิจิโนะยูกิช่างผิดเพี้ยน เพราะนอกจากเธอกับเขาจะไม่เหมือนคู่รัก ไม่ได้แต่งคอสเพลย์แล้ว การเอาเงินมายัดใส่มือแล้วแยกจากไปนี่ก็ไม่ได้ใกล้เคียงกับการเดทเลยสักนิด

          ถึงอย่างนั้นเมื่ออีกฝ่ายจากไปไกลแล้ว มิจิรุอยากแย้งต่อก็ทำไม่ได้อยู่ดี เลยเก็บเงินใส่กระเป๋า จากนั้นก็ออกไปทำตามกำหนดการที่ได้รับ เธอเริ่มจากการสำรวจเครื่องเล่นไปทีละอย่าง จดกติกา ใช้โทรศัพท์มือถือถ่ายรูปไว้ โฟกัสเป็นพิเศษไปยังเครื่องเล่นที่เปิดโอกาสให้คนได้อยู่กันตามลำพังและมีมุมอับต่อสายตา เครื่องเล่นที่เปิดโอกาสให้คนได้ฆ่าแกงกันได้ เช่นชิงช้าสวรรค์ตอนขึ้นสู่จุดสูงสุด เขาวงกตในส่วนที่มีการหักเหไปมา รถไฟเหาะตีลังกาตอนเข้าสู่ถ้ำ ส่วนเครื่องเล่นที่เข้าเล่นครั้งละหลายคนและเปิดสู่สายตาสาธารณะเธอไม่ไปใส่ใจมาก ทำเพียงจดข้อมูลพื้นฐานเอาไว้เผื่อใช้ประโยชน์เท่านั้น

          ใช้เวลาอยู่พักใหญ่ ในที่สุดมิจิรุก็จัดการส่วนที่ตัวเองต้องรับผิดชอบครบ

          เธอผ่อนลมหายใจ ก้มมองนาฬิกาข้อมืออีกครั้งและพบว่าตอนนี้เข้าใกล้บ่าย 3 โมงแล้ว ทำงานจนลืมไปด้วยซ้ำว่าต้องกินข้าว แต่เธอไม่หิวเท่าไหร่ กะเอาไว้ว่าเดี๋ยวค่อยไปหาอะไรกินตอนออกจากที่นี่ ของกินในสวนสนุกไม่ค่อยอยู่ท้องแถมยังโก่งราคาเกินความจำเป็นไปมาก เก็บเงินส่วนนี้ไว้แล้วค่อยเอาไปคืนเจ้าของจะดีกว่า

          มิจิรุจึงเดินไปเรื่อย ตรงไปสู่ทิศที่นำไปสู่เวทีกลาง ระหว่างนั้นก็เห็นแถวยาวเหยียดหน้าซุ้มจำหน่ายของที่ระลึก เธอจึงหยุดดูเล็กน้อย พบว่าวันนี้สวนสนุกทำของ Limited Edition สำหรับเทศกาลฮัลโลวีนออกมาวางขายโดยเฉพาะ ทุกคนถึงได้ต่อแถวแย่งกันซื้อเพื่อเก็บสะสมและเอาไปตั้งราคาขายในเว็บข้างนอก

          เธอยืดตัวขึ้น เขย่งเท้าอยู่พักหนึ่งเพื่อสำรวจว่ามีอะไรน่าสนใจบ้าง แต่ด้วยจำนวนคนที่ละลานตาไปหมด ประกอบกับเวลาที่ถอยหลังลดน้อยลงเรื่อยๆ ในที่สุดมิจิรุก็เลิกล้มความคิดแล้วเดินต่อไปยังเวทีกลางเพื่อรักษาเวลา

 

 

         


เมื่อมาถึงเวทีกลาง มิจิรุก็ใช้เวลาอีกพักใหญ่ทีเดียวเพื่อมองหาอาจารย์อิจิโนะยูกิ

          ความจริงแล้ววันนี้นอกจากคู่รักที่แต่งคอสเพลย์มา ก็ยังมีคนทั่วไปที่มาร่วมงานแบบจ่ายค่าเข้าด้วย จึงไม่แปลกที่พอพ้นโซนพิเศษสำหรับพวกเข้าร่วมอีเว้นต์จะเจอคนแต่งกายด้วยชุดปกติ และนั่นทำให้ชุดพนักงานบริษัทของชายหนุ่มดูกลมกลืนหายไปกับฝูงชน

          มิจิรุขมวดคิ้ว เริ่มเขย่งเท้าเพื่อมองหาอีกครั้ง ในตอนนั้นเองใครบางคนก็เดินมาสะกิดไหล่

อยู่ทางนี้ต่างหากครับ คุณมองหาอะไรน่ะ

          หญิงสาวหันไปมอง ถึงได้เห็นว่าคนที่ตามหาอยู่ตรงนั้นแล้ว

เพิ่งมาถึงเหรอคะ เธอถาม

เปล่าครับ มาถึงสักพักแล้ว

ยืนอยู่ตรงไหนเหรอคะ หาฉันเจอด้วยเหรอ

ต้องเจอสิครับ คุณหาง่ายจะตาย

          จิอากิยักไหล่ แต่ไม่ได้ขยายความคำพูดนั้น เพราะตอนนั้นเขาก็สังเกตเห็นช่องว่างหน้าเวทีที่มีคนถอนตัวออกมาพอดี จึงกวักมือเรียกให้หญิงสาวรีบเดินตามไปจับจองไว้

          เบียดเสียดฝูงชนไม่นานนัก พวกเขาก็ได้ทำเลดีหน้าเวทีที่มองเห็นทุกอย่างชัด แต่ตอนนี้กิจกรรมยังไม่เริ่ม เลยพอจะมีเวลาหันมาคุยกันต่อ

เป็นไงบ้างครับ เจออะไรที่น่าสนใจมั้ย

          จิอากิถามขึ้น พยักเพยิดไปทางกระดาษเก็บข้อมูลที่เขาสั่งให้เธอไปเก็บมา

อ่าค่ะ ไม่แน่ใจว่าจะน่าสนใจสำหรับคุณมั้ย แต่ก็จดมาเท่าที่จะทำได้ค่ะ

งั้นเหรอครับ ขอผมดูหน่อย

          แล้วชายหนุ่มก็ยื่นมือออกมา มิจิรุจึงส่งงานของเธอไปให้ เขารับไป กวาดตามองอย่างเชื่องช้าไปทีละหน้า จากนั้นก็เงยหน้ามามองเธอเป็นระยะ

คุณทำงานละเอียดดีนะ

คะ?

รอบคอบ ไม่มองข้ามรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ อย่างตอนที่ปริ้นท์ข้อมูลบอนนี่แอนด์ไคลด์ออกมาเตรียมไว้ก็ละเอียดเหมือนกัน

          มิจิรุกะพริบตา อยู่ๆ ก็ได้คำรับชมแบบไม่ทันตั้งตัว

เป็นนิสัยที่ดีนะ ผมชอบ

เอ๊ะ? มิจิรุชะงักไป

ถ้าเลิกเป็นนักเขียนแล้ว คุณมาสมัครเป็นผู้ช่วยผมเต็มเวลาก็ได้นะ

          คราวนี้หญิงสาวนิ่วหน้าลง

ฉันไม่ได้จะเลิกเป็นนักเขียนสักหน่อย

ครับ ครับ พูดเผื่อไว้น่ะ

          จิอากิตอบเสียงเรียบ จากนั้นพิธีกรของเวทีกลางก็ขึ้นดำเนินรายการพอดี พวกเขาจึงหยุดคุยกันเพื่อหันไปตั้งใจฟัง

          เริ่มแรกก็เป็นการกล่าวต้อนรับ พูดถึงรายละเอียดงานในวันนี้ จากนั้นก็เอาของ Limited Edition ช่วงฮัลโลวีนออกมาแนะนำทีละอย่าง ฟังไปฟังมานี่คือการหลอกมาฟังขายของชัดๆ กว่าจะประกาศรายชื่อ Lucky Draw ก็ปาเข้าไปเกือบ 5 โมงเย็น

          แน่นอนว่าไม่มีชื่อของมิจิรุกับจิอากิ

เสียเวลาจริงๆ

          ชายหนุ่มบ่นขึ้นก่อนถอนหายใจ

นั่นสิคะ น่าเสียดาย

          มิจิรุบ่นบ้าง ถึงพวกเธอจะไม่ได้รางวัล แต่ของรางวัลของงานนี้มีแต่ของดีๆ น่าเสียดายจริงๆ รางวัลใหญ่สุดเป็นทริปท่องเที่ยวยุโรปฟรี รางวัลรองๆ ก็เช่นตั๋วเข้าสวนสนุกฟรีตลอดชีพพร้อมวอยเชอร์เข้าพักในเรียวกังราคาแพง ตอนแจกก็ไม่ได้ใจแคบขนาดจะแจกแค่รางวัลสองรางวัล แต่รวมๆ กันแล้วมีเกือบ 30 รางวัล ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่มีชื่อพวกเธอปรากฏ

          หญิงสาวถอนหายใจ ในตอนนั้นเองพิธีกรก็พูดขึ้นอีกรอบ

สำหรับท่านที่ไม่ได้รางวัลก็ไม่ต้องเสียใจไปนะครับ! เรายังมีกิจกรรมให้ร่วมสนุกอีก ลองแวะไปดูซุ้มกิจกรรมรอบเวทีกลางกันก่อน เราได้จับฉลากเลือกผู้โชคดีเพื่อเล่นเกมชิงรางวัลเอาไว้แล้ว หากชื่อของท่านปรากฏที่ซุ้มไหนก็สามารถเข้าร่วมกิจกรรมได้เลยนะครับ!”

           เมื่อได้ยินประกาศนั้น มิจิรุก็เหลือบมองคนที่มาด้วยกันแล้วพึมพำถาม

“…คุณจะไปดูมั้ยคะ

          จิอากิเลิกคิ้วขึ้น ทำท่าคิดเล็กน้อย ในที่สุดก็พยักหน้ารับ

เอาสิ เดินดูสักรอบก็ได้ครับ

          เมื่อตกลงกันไว้แบบนั้น ทั้งคู่ก็เริ่มเดินสำรวจทันที รอบเวทีกลางมีซุ้มจัดกิจกรรมเกือบ 10 ซุ้ม รายชื่อของผู้โชคดีที่มีสิทธิ์เข้าร่วมจะแปะเอาไว้บนบอร์ด แปลว่ากิจกรรมที่ต้องเข้าร่วมก็ถูกสุ่มให้เช่นกัน ไม่สามารถเลือกเองได้ว่าจะลงแข่งอะไร

          เดินอยู่พักใหญ่ ในที่สุดเมื่อมาถึงซุ้มรองสุดท้าย ดวงตากลมโตของมิจิรุก็เบิกกว้างขึ้น

นั่นชื่อคุณหรือเปล่าคะ

          เธอถามพลางชี้นิ้วไปยังการ์ดหน้าตาประหลาดที่มีคันจิขนาดใหญ่ของชื่อ เอบิฮาระ คิโนะสุเกะ ติดอยู่และมีคันจิตัวเล็กๆ ของชื่อตัวเองห้อยท้ายอย่างน่าสงสาร เมื่ออยู่รวมกับการ์ดที่ถูกเขียนอย่างประณีตของคนอื่นแล้ว การ์ดของพวกเขาก็เด่นเตะตาขึ้นมาทันที

จริงด้วย เหมือนจะใช่นะครับ

          จิอากิพยักหน้า หรี่ตาลงแล้วอ่านชื่อฐานกิจกรรมที่มีสิทธิ์เข้าร่วมเพื่อชิงรางวัล

ผู้ไขปริศนาและผู้ใช้ความจำ…”

          ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้น ยิ้มบางๆ แล้วหันไปหาหญิงสาว

เข้าท่าดีนี่ คุณกับผมน่าจะชนะได้ไม่ยากนะ

 

 

         

 

แม้จะมีชื่ออยู่บนบอร์ดและสามารถเข้าร่วมการแข่งขันได้ แต่เนื่องจากรายชื่อที่ถูกสุ่มมีเกือบ 50 รายชื่อ ดังนั้นการแข่งขันจึงต้องจัดขึ้นเป็นรอบ รอบละประมาณ 10 นาที ใครที่ไม่อยู่จะถูกตัดออกและคนที่อยู่แถวนั้นจะถูกเรียกขึ้นมาแทน ตอนที่มิจิรุกับจิอากิมาถึงซุ้มการแข่งรอบแรกก็เริ่มไปแล้ว พวกเขาจึงไปแจ้งเจ้าหน้าที่เพื่อรายงานตัวและถูกจัดชื่อไว้ในกลุ่มแข่งขันรอบที่สอง

          ระหว่างที่ยืนรอก็สังเกตการณ์ไปด้วย กติกาของฐานนี้ค่อนข้างง่าย ที่ต้องทำคือคนทั้งสองจะต้องแท็กทีมกัน หนึ่งคนนำคำใบ้จำนวน 5 อันมารวมกันแล้วทายว่ามันหมายถึงเครื่องเล่นชนิดใดในสวนสนุก ส่วนอีกคนจะรับผิดชอบการแข่งด้านความจำ จะต้องนำคำตอบของอีกคนมาค้นหาประวัติของเครื่องเล่นนั้น จำข้อมูลพื้นฐานทั้งหมดแล้ววิ่งไปเติมคำในช่องว่างยังจุดที่เตรียมไว้

แม้จะฟังดูง่าย แต่ก็ไม่ถึงกับง่ายซะทีเดียว เพราะข้อมูลพื้นฐานของเครื่องเล่นแต่ละอย่างมีความยาวราวห้าหน้ากระดาษ มีตั้งแต่ชื่อผู้คิดค้น จำนวนผู้เล่นที่รองรับ ปีที่ถูกนำเข้ามาติดตั้ง ความหมายของชื่อ ราคาบัตร มีทุกอย่างเท่าที่จะมีได้ สำหรับการอ่านและจดจำภายในเวลาอันสั้นนับว่าโหดหินอยู่พอประมาณ

          มิจิรุยืนมองพวกผู้เล่นรอบแรก การแข่งขันนี้คิดคะแนนโดยนำคะแนนของผู้ไขปริศนากับผู้ใช้ความจำมารวมกัน คะแนนเต็มคือ 100 คะแนน แต่ผู้เล่นรอบแรกทำคะแนนสูงสุดไปได้เพียง 57 คะแนนเท่านั้น

คุณว่าไง จะอยู่ฝั่งไหน

          จิอากิถามขึ้น ตอนนี้เขาเริ่มประเมินคะแนนที่พวกเขาจะทำได้แล้ว ได้ยินดังนั้นมิจิรุจึงนิ่งคิด ในที่สุดก็เลือกสิ่งที่คิดว่าเหมาะกับตัวเองออกมา

ฉันขอเลือกฝั่งความจำแล้วกันค่ะ ฉันคิดช้า เดี๋ยวเราจะเสียคะแนนเปล่าๆ

          คนฟังพยักหน้ารับ เขาเองก็คิดเห็นไปในทางเดียวกัน

          หลังจากนั้นทั้งคู่ก็สังเกตการณ์ต่ออีกครู่ใหญ่ กระทั่งเมื่อการแข่งขันรอบแรกจบลงอย่างเป็นทางการ พิธีกรก็ประกาศเรียกชื่อผู้มีสิทธิ์เข้าร่วมในรอบที่สองทันที

ทีมของเอบิฮาระ คิโนะสุเกะซังเชิญประจำที่ช่องหมายเลข 7 เลยครับ!”

 

 

                   

บทนี้ค่อนข้างยาวเลยแบ่งออกเป็น 2 บท บทถัดไปจะมาลงตอนเย็นนะคะ ><          

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 272 ครั้ง

2,015 ความคิดเห็น

  1. #1943 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 10:54
    การที่คนบางคนดูโดดเด่นขึ้นมาท่ามกลางคนมากมาย เเสดงว่าหัวใจเราเริ่มวางเขาในตำเเหน่งไม่ธรรมดาเเล้วนะ
    ขำมิจิรุ นิยายเรื่องหน้าต้องมีเเทรกฆาตกรรมไปด้วยเเหง จิตใจลูกฉันผิดเพี้ยนไปแล้ว
    #1943
    0
  2. #1695 fsn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 00:19

    พี่คะ พี่ชอบของฟรี ใช่มั้ยคะ หุๆ

    #1695
    0
  3. #588 amnesiac (@amnesiac) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:07
    ได้การแข่งที่เหมาะกับตัวเองเลย แต่ต้องมีอะไรฮาๆอีกแน่ ^^
    #588
    0
  4. #155 cottoncandy19 (@cottoncandy19) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 13:23

    แอบกรี๊ดไปสอบรอบแล้ว
    #155
    0
  5. #139 BlueBeelzebub (@BlueBeelzebub) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 16:52
    บางทีก็ไม่เข้าใจระบบความคิดของคุณจิอากิจริงๆนั่นแหละ ยัดเงินใส่มือแล้วทางใครทางมันเนี่ย เรียกว่าเดทหรอคะ!! 5555555555555555 ตอนที่คุณจิอากิบอกว่า เป็นนิสัยที่ดี ผมชอบ หัวใจขอสารภาพว่าแอบกรี้ดไปนิดนึงค่ะ ถถถถถ แต่ก็หมายถึงนิสัยรอบคอบ จดละเอียดของมิจิรุนั่นแหละน้า ไม่รู้จะเอาไปฟินต่อยังไงดีเลย ;_; อยากเห็นตอนเล่นเกมแล้วว มิจิรุจะต้องโชว์ความสามารถออกมาจนคุณจิอากิทึ่งแน่ๆ (คิดว่างั้นน่ะนะ) สู้ๆค่ะไรท์ เป็นกำลังใจให้ค่าาา
    #139
    0
  6. #138 #MoOnLiGht_FaLl (@michaela) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 16:00

    55555 อ่านแล้วทำไมรู้สึกขำ ไม่เป็นไรนะมิจิรุ
    #138
    0
  7. #137 mr.nothing (@kim-yoosong) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 12:26

    เอาอีกแล้วว ไรท์ทำให้กระเป๋าตังค์สั่นอีกแล้วววว ขอบคุณที่มาลงให้อ่านค่าา
    #137
    0
  8. #136 adaisy (@adaisy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 12:06
    เราถึงกับไปเสิร์จกูเกิ้ลหาชุดบอนนี่แอนด์ไคล์มาดูเลยทีเดียว555 สงสารนางเอกจริงๆงือ
    #136
    0
  9. #135 ศรีไงศรีเองงงง (@alich25) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 10:42
    รออีกครึ่งที่เหลือนะค้าา สงสารนางเอกเว่ออ555555555555
    #135
    0
  10. #134 B365 (@104543) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 10:28
    อย่างน้อนเขาก็ยังเล่นเกมส์ด้วยกัน โถ...สงสารมิจิรุ อนาถาเหลือเกิน
    #134
    0
  11. #133 Tiemchan (@Tiemchan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 10:13
    อยากได้เล่ม พระเอกมึนดี
    #133
    0
  12. #132 zephyrus.e (@thitawee) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 09:43
    ขอบคุณค่าาาา อาจารย์เนี่ย ไม่มีความโรแมนติกเอาซะเลยนะคะ สงสารมิจิรุ555555
    #132
    0
  13. #131 natnicha8473 (@natnicha8473) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 09:37

    ขอบคุณค่ะ สนุกมากเลยย รอติดตามอยู่น้าา~
    #131
    0
  14. #130 EveiI_retasia (@EveiI_retasia) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 09:23
    ขอบคุณค่าาา
    #130
    0
  15. #129 pari (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 23:30

    อยากจะรอแต่พรุ่งนี้มีงาน เจอกันตอนเช้า

    #129
    0