คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

เดือนล้อมดาว (วางแผงปลายเดือน ก.ค. นี้ค่า)

ตอนที่ 9 : บทที่ ๘ 100%


     อัพเดท 3 มิ.ย. 59
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักดราม่า
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : นิลปัทม์ นลินนิภา ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นิลปัทม์ นลินนิภา
My.iD: https://my.dek-d.com/senate
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 23 Overall : 369,836
2,524 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2644 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
เดือนล้อมดาว (วางแผงปลายเดือน ก.ค. นี้ค่า) ตอนที่ 9 : บทที่ ๘ 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 10415 , โพส : 28 , Rating : 100% / 11 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด




บทที่ ๘

เมื่อคืนนี้พราวสิตางศุ์ไม่ได้กลับบ้าน...ซึ่งดาริกาพอจะรู้สาเหตุนั้นดีว่าทำไม หล่อนคงไปอยู่กับกลินท์หรือไม่ก็ถูกกลินท์รั้งตัวไว้ไม่ยอมให้กลับบ้าน  ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะโกรธมากขนาดไหน ตั้งแต่เห็นกลินท์ปรากฏตัวขึ้นเมื่อคืน...ดาริกาก็รู้แล้วว่าเขาต้องรู้เรื่องทุกอย่าง  โดยเฉพาะสายตาของเขาที่มองมายังหล่อน...มันประกาศชัดเจนว่าเขากำลังกล่าวโทษ

โทษว่าหล่อนคือผู้ที่ชักจูงให้ธนานพเข้ามาในชีวิตของพราวสิตางศุ์

เสียงบีบแตรดังมาจากหน้าบ้าน เรียกให้ดาริกาที่กำลังนั่งเหม่อโผล่หน้าออกไปมอง พอเห็นร่างสูงโปร่งของ ปวินทร์ยืนพิงรถบิ๊กไบค์ราคาเหยียบแสนของเขาอยู่ หล่อนก็รีบผลุบหายเข้าไปในบ้านแล้วกลับออกมาอีกครั้งพร้อมกับกระเป๋าสะพายและหนังสือเรียนในอ้อมแขน

“ได้ข่าวว่าเมื่อคืนพี่ไทม์มีเรื่องเหรอ”

ปวินทร์ถามขึ้น หลังจากที่เจ้าของร่างบางในชุดนักศึกษาปิดประตูรั้วบ้านเสร็จแล้วเป็นที่เรียบร้อย

“อือ”

“แล้วเธอเป็นอะไรหรือเปล่า”

หล่อนส่ายหน้าตอบเขา

“เฮ้อ เธอนี่นะ ทำไมต้องออกไปเที่ยวกลางค่ำกลางคืนแบบนั้นด้วย ก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าไปกับพี่ไทม์แล้วอาจจะมีเรื่องได้ โจทย์เขามีอยู่ทั่วเมืองเลยนะ”

ดาริกาเผลอนึกถึงโจทย์ของธนานพขึ้นมา...ใครจะรู้ว่าโจทย์ของเขาเมื่อคืนจะกลายเป็นกลินท์ไปเสียได้

“พี่สาวเราเขาอยากไปน่ะปอนด์”

“พี่สาวอยากไป แล้วเกี่ยวอะไรกับเธอล่ะ เขาอยากไป เธอก็ปล่อยให้เขาไปกับพี่ไทม์เองสิ ทำไมเธอต้องยอมพี่สาวเธอตลอดด้วยนะ เราไม่เข้าใจเลย”

ปวินทร์ว่าด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย เพราะหล่อนหัวอ่อน ยอมพี่สาวต่างมารดาอยู่เรื่อย พราวสิตางศุ์เลยได้ใจ เอาเปรียบหล่อนอยู่บ่อยๆ เวลาเห็นดาริกาถูกพราวสิตางศุ์จิกหัวใช้ไม่ต่างจากคนรับใช้ส่วนตัวทีไร เขาเป็นต้องโมโหทุกที ถ้าไม่ติดว่านั่นเป็นพี่สาวของหล่อน อีกทั้งยังเป็นผู้หญิง

เขาต่อยหน้าหงายไปแล้ว!

พอเห็นเจ้าหล่อนเงียบไป เลี่ยงไม่ตอบด้วยการก้มหน้าดูพื้น ปวินทร์ก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

เพราะไม่มีปากมีเสียงเถียงใครแบบนี้ไงถึงได้โดนเอาเปรียบอยู่ตลอด ไม่รู้ที่บ้านนี้เลี้ยงลูกกันอย่างไร ปล่อยให้พี่เอาเปรียบน้องได้

“ช่างเถอะ ขึ้นรถได้แล้ว เดี๋ยวไปเรียนสาย”

ชายหนุ่มเลิกพูดให้หล่อนลำบากใจ ก่อนจะหันไปหยิบหมวกกันน็อคมาส่งให้ดาริกา รอจนแน่ใจว่าหล่อนขึ้นซ้อนท้ายเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ปวินทร์ก็พาเจ้าสี่สูบทะยานออกจากซอยบ้านของดาริกาไปยังถนนใหญ่เพื่อตรงไปยังมหาวิทยาลัยด้วยความรวดเร็ว

“ขับช้าๆหน่อยสิปอนด์”

ดาริกาเอ่ยเตือน เมื่อเห็นว่าความเร็วที่เขาใช้ยังคงเท่าเดิม ไม่มีลดระดับลงแต่อย่างใด

“ขับช้าๆเมื่อไรจะถึง”

ได้ยินอย่างนั้น หล่อนก็แทบไม่กล้าเอามือออกจากเอวของเขาเลย อีกทั้งยังกอดเขาแน่นยิ่งกว่าเดิม  สัมผัสที่รัดแน่นอยู่ที่ช่วงเอวทำให้คนขับต้องลอบยิ้ม...ขี้กลัวเสียจริงๆ  

ปวินทร์เป็นเพื่อนอีกคนที่ธนานพชักจูงให้ดาริกามารู้จัก...เป็นเพื่อนสนิทที่ไปไหนมาไหนกับหล่อนอยู่บ่อยๆ  เขาเรียนคณะเดียวกับหล่อน แต่อยู่คนละสาขา และถึงแม้ว่าปวินทร์จะไม่ได้มีนิสัยเกเรเหมือนอย่างธนานพ แต่หล่อนรู้ดีว่าคนที่จะคบธนานพเป็นเพื่อนได้ต้องไม่ธรรมดาเหมือนกัน...ซึ่งก็เป็นอย่างที่หล่อนคิดไว้จริงๆ เพราะดาริกาเพิ่งมารู้หลังจากคบเขาเป็นเพื่อนได้ไม่นานว่าปวินทร์เป็นลูกชายของนายตำรวจใหญ่ที่มีความสัมพันธ์อันเหนียวแน่นกับนักการเมืองทรงอิทธิพลอย่างพ่อของธนานพ

หล่อนถึงได้เข้าใจว่าความสัมพันธ์ฉันเพื่อนระหว่างธนานพกับปวินทร์มันเริ่มต้นมาจากผลประโยชน์ตั้งแต่แรก...

“ขอบใจนะที่ให้เราอาศัยมาด้วย”

ดาริกาพูดพลางยื่นหมวกกันน็อคคืนให้เขา หลังจากปวินทร์พารถมาจอดในเขตของมหาวิทยาลัยแล้วเป็นที่เรียบร้อย

“ความจริงเธอให้เราไปรับทุกวันเลยก็ได้นะ”

“ไม่ต้องหรอก เราเกรงใจน่ะ”

ปวินทร์ทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง หากเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือของดาริกาทำให้เขากลืนคำพูดนั้นลงลำคอ แล้วปล่อยให้หล่อนควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายจนเจอ ดาริกามองชื่อที่ปรากฎบนหน้าจอ พอเห็นว่าเป็นชื่อของพราวสิตางศุ์ หล่อนก็รีบกดรับทันที

“ว่าไงคะ พี่เดือน”

“อยู่ไหน”

ปลายสายถามด้วยน้ำเสียงห้วนๆอย่างเคย

“อยู่ที่มหาลัยค่ะ พี่เดือนมีอะไรหรือเปล่าคะ”

“เดี๋ยวเย็นนี้แกเก็บเสื้อผ้าของฉันแล้วเอามาให้ฉันที่โรงแรมของพี่กลินท์ทีนะ รู้ใช่ไหมว่าโรงแรมอยู่ตรงไหน”

“เคยไปค่ะ”

“ดี รีบๆด้วยล่ะ มาถึงแล้วก็แจ้งประชาสัมพันธ์ว่ามาหาฉัน เข้าใจไหม”

“เข้าใจแล้วค่ะ แล้วพี่...”

ยังไม่ทันที่ดาริกาจะได้สอบถามถึงเรื่องที่หล่อนหายไปกับกลินท์เมื่อคืน พราวสิตางศุ์ก็กดตัดสายทิ้งทันทีราวกับไม่อยากเสวนากับหล่อนให้มากความไปกว่านี้ 

 “ใช้ให้ทำอะไรให้อีกล่ะ”

คนที่ยังนั่งคร่อมอยู่บนรถถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเยาะๆ ขณะมองผู้เป็นเพื่อนเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า

“เอาของไปให้ที่โรงแรมคู่หมั้นเขาน่ะ”

“เดี๋ยวเราไปเป็นเพื่อน” พอหล่อนทำท่าปฏิเสธ เขาก็รีบดักคอทันควัน “ไม่ต้องปฏิเสธ ปฏิเสธยังไงเราก็จะไปอยู่ดี เธอนี่ยังไง...มีรถให้นั่งดีๆไม่ชอบ ชอบขึ้นแต่สองแถว!

 

 

เวลาห้าโมงกว่าๆ ดาริกาก็มาถึงโรงแรมในเครือบริษัท พีเคแอล กรุ๊ปเป็นที่เรียบร้อย  หล่อนปล่อยให้ปวินทร์นั่งรออยู่ที่รถ ก่อนจะเดินหอบกระเป๋าเดินทางของพราวสิตางศุ์กับตระกร้าบรรจุกล่องขนมจีนน้ำเงี้ยวที่จำเนียงสั่งให้เอามาฝากกลินท์ตรงไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์

“มาพบพี่เดือนค่ะ”

ดาริกาแจ้งให้พนักงานทราบทันทีที่ไปถึง

“คุณเดือนรออยู่ที่ห้องท่านรองประธานแล้วค่ะ เชิญทางนี้ได้เลย”

พนักงานประชาสัมพันธ์บอก ก่อนจะเดินนำหล่อนขึ้นลิฟท์ตรงไปยังชั้นบนสุดของโรงแรมอันเป็นชั้นของผู้บริหารระดับสูง พอถึงชั้นที่ต้องการ พนักงานคนนั้นก็พาหล่อนก้าวออกจากลิฟท์ ตรงไปยังห้องทำงานของกลินท์ที่อยู่ทางด้านในสุด

“ห้องนี้แหละค่ะ”

“ขอบคุณนะคะ”

ดาริกากล่าวขอบคุณหล่อนอย่างมีมารยาท รอให้พนักงานประชาสัมพันธ์เดินจากไปแล้ว จึงค่อยหันกลับมามองประตูห้องทำงานของกลินท์ หากยังไม่ทันจะได้ลงมือเคาะเรียก เสียงเหมือนคนทุ่มเถียงกันก็ลอยออกจากด้านในมาให้ได้ยินแว่วๆ

ดาริกาจำได้ขึ้นใจ...เสียงหนึ่งเป็นของพราวสิตางศุ์ ส่วนอีกเสียงนั้นคงเป็นของกลินท์อย่างไม่ต้องสงสัย

พี่เดือนกำลังทะเลาะกับพี่กลินท์หรือ

มือที่กำลังจะเคาะเรียกคนในห้องจึงค่อยๆลดลงด้วยไม่กล้าเข้าไปขัดจังหวะ  แล้วลอบฟังเสียงของคนด้านในที่ดังออกมาให้ได้ยินอย่างชัดเจน

เดือนกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกัน เดือนบอกพี่กลินท์ตั้งกี่ครั้งแล้วว่าเขาเป็นเพื่อนของยัยดาว รู้จักกันผ่านยัยดาวก็แค่นั้นเอง พี่กลินท์ไม่เข้าใจหรือไงคะ

จะให้พี่เข้าใจอะไร พี่ไม่ได้โง่นะเดือน ถึงจะได้มองไม่ออกว่าไอ้เศษสวะนั่นมันชอบเดือน!”

ค่ะ เขาชอบเดือนแล้วยังไงคะ เดือนไม่ได้คิดแบบนั้นกับเขาก็แล้วกัน

งั้นเดือนก็กลับกรุงเทพฯกับพี่สิ  แล้วเราก็ไปบอกคุณพ่อคุณแม่เดี๋ยวนี้เลยว่าเราสองคนจะแต่งงานกัน! ไปเดี๋ยวนี้เลย!”

เดือนว่าเราคุยกันไม่รู้เรื่องแล้วล่ะค่ะพี่กลินท์ ไว้พี่กลินท์อารมณ์เย็นลง แล้วเราค่อยคุยเรื่องนี้กันวันหลังดีกว่าค่ะ

เดือน! อย่าเดินหนีพี่แบบนี้นะ! กลับมาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน! เดือน! โธ่โว้ย!

หลังจากนั้นไม่นาน ประตูห้องที่ดาริกายืนจ้องอยู่ได้สักพักก็ถูกผลักออกมาอย่างแรง  พราวสิตางศุ์ที่มีใบหน้าบึ้งตึงโผล่ออกมาจากหลังประตูบานนั้น พอเห็นหน้าผู้เป็นน้องสาว หล่อนก็รีบถามถึงสิ่งที่ใช้ให้ดาริกาเอามาให้ทันที

ไหน ของที่ฉันสั่งให้แกเอามาให้

นี่ค่ะ พี่เดือนจะไปไหนเหรอคะ

ดาริกายื่นกระเป๋าเดินทางให้หล่อน พราวสิตางศุ์จึงรับมาถือไว้

เรื่องของฉัน แกไม่ต้องมายุ่ง แล้วถ้าพี่กลินท์ถามแกว่าฉันไปไหนก็ให้บอกว่าฉันกลับกรุงเทพฯไปแล้ว เข้าใจไหม

เข้าใจค่ะ

เข้าใจแล้วจะยืนบื้ออยู่ทำไม หลบไปสิ!

หญิงสาวผลักร่างบางของน้องสาวต่างมารดาให้พ้นทางอย่างแรง ก่อนจะเดินกระแทกส้นเท้าไปยังลิฟต์ พอร่างผู้เป็นพี่สาวหายเข้าลิฟท์ไปแล้ว ดาริกาก็ลากสายตากลับมามองยังประตูห้องทำงานของกลินท์สลับกับตระกร้าบรรจุขนมจีนน้ำเงี้ยวในมืออย่างลังเลอยู่ครู่ใหญ่

แค่เอาเข้าไปให้แล้วก็รีบออกมา คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

คิดได้ดังนั้น ดาริกาก็ตัดสินใจเคาะประตูเป็นจังหวะเพียงไม่กี่ที  หลังจากนั้นไม่นานเสียงทุ้มต่ำจากด้านในก็เอ่ยเป็นเชิงอนุญาต หล่อนจึงเปิดประตูเข้าไป  สิ่งแรกที่ปรากฎสู่สายตาคือร่างสูงใหญ่ของกลินท์ที่กำลังยืนเท้าบานกระจกมองออกไปยังตึกระรานตาด้านนอก 

แค่มองจากตรงนี้...ดาริกาก็เห็นสีหน้าเคร่งเครียดของเขาอย่างชัดเจน เมื่อครู่ก่อนเขาคงมีปากเสียงกับพราวสิตางศุ์อย่างหนัก แม้จะอยู่นอกห้อง แต่หล่อนก็ยังได้ยินทุกคำที่เขาอาละวาดมันใส่พราวสิตางศุ์อย่างชัดเจน

กลินท์คงโกรธมาก...แล้วเขาจะโกรธหล่อนด้วยหรือเปล่า

จู่ๆภาพเมื่อคืนที่เขาทำท่าจะฟาดขวดเบียร์ใส่หัวหล่อนก็ปรากฏขึ้นในสมอง ย้ำชัดแทนคำตอบที่กลินท์มีต่อหล่อน...ไม่ใช่แค่โกรธ แต่สายตาของเขามันบอกว่าเกลียด

พี่กลินท์เกลียดหล่อน...

คุณนิด ถ้าวันนี้มีใครต้องการพบผม บอกไปเลยนะว่าผมไม่ว่าง ให้ฝากเรื่องไว้ที่คุณ ถ้าเป็นเรื่องด่วนหรือเรื่องสำคัญ คุณค่อยโทรเข้ามาบอกแล้วผมจะติดต่อเขากลับไปเอง

ดาริกาสะดุ้งเล็กน้อยที่จู่ๆเขาก็พูดขึ้นมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย

คงจะคิดว่าหล่อนเป็นเลขาส่วนตัวของเขากระมัง

“เอ่อ...”

คุณนิด...เจ้าของคำสั่งหันมามอง พอเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ในห้องไม่ใช่คนที่คิด แต่เป็นผู้หญิงที่เขาไม่อยากจะเห็นหน้าที่สุดในตอนนี้ สีหน้าของกลินท์ก็แปรเปลี่ยนเป็นขึงขังทันที เธอ...

ป้าเนียงบอกให้ดาวเอาขนมจีนน้ำเงี้ยวมาให้พี่กลินท์ค่ะ” ดาริการีบยกตระกร้าในมือให้เขาดูก่อนจะวางมันไว้บนโต๊ะทำงาน “เพิ่งทำเสร็จเมื่อตอน...”

เอาออกไป

หล่อนยังพูดไม่ทันจบ เขาก็แทรกขึ้นด้วยประโยคที่ทำให้หล่อนถึงกับต้องเงียบเสียงลง

“...”

หูหนวกเหรอ! ฉันบอกให้เอาออกไปไง!

พอเห็นดาริกายังยืนนิ่งเหมือนคนพูดไม่รู้เรื่อง กลินท์ก็เดินไปปัดตระกร้าบรรจุกล่องอาหารบนโต๊ะจนมันหล่นกระจายกับพื้นเหมือนของไร้ค่า ก่อนจะตวัดสายตามองร่างบางด้วยความชิงชัง ดาริกาตกใจไม่น้อยที่เห็นเขาแสดงอารมณ์เกรี้ยวกราดออกมา แวบหนึ่งที่หล่อนเผลอกลัว...กลัวเขาเหมือนอย่างที่หล่อนกลัวเมื่อคืน

พี่กลินท์...

ออกไป...ก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหวแล้วฆ่าเธอทิ้ง!

เขาไม่พูดเปล่า ยังยกมือข้างหนึ่งขึ้นมากำรอบลำคอเล็กเป็นเชิงขู่ ดาริการู้ดี...เพียงแค่เขาออกแรงบีบเท่านั้น  ลำคอของหล่อนก็พร้อมจะแหลกเละคามือของเขาทันที

 “พี่กลินท์...นี่ดาว...ดาวเองนะคะ

ดาริกาบอกเขาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ เผื่อว่าเขาจะจำไม่ได้ว่านี่เป็นหล่อน...เด็กผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเขาเคยรักใคร่และเอ็นดู  แต่เมื่อมองเห็นแต่ความชิงชัง ไม่เห็นเงาของความเมตตาอาทรที่หล่อนเคยได้รับในตาสีดำสนิทนั่นอยู่เป็นนิจ น้ำใสๆก็เริ่มเอ่อมารอที่ขอบตาทีละน้อย

ไม่ใช่...นี่ไม่ใช่พี่กลินท์ของหล่อน

ท่าทางของเขาในยามนี้เหมือนคนที่กำลังควบคุมตัวเองไม่ได้อย่างไรอย่างนั้น  เขาไม่เหมือนพี่กลินท์คนเดิม...ไม่เหมือนเลยสักนิดเดียว

พี่กลินท์ที่เคยรักและเอ็นดูหล่อนมาตลอดหายไปแล้ว

ผู้ชายคนนั้นได้จากหล่อนไปแล้ว...

อย่าคิดว่าฉันไม่กล้าฆ่าเธอนะดาริกา!

กลินท์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบจับนิ่งอยู่ที่ตากลมโต ยิ่งเห็นน้ำตาที่หล่อนสู้อุตส่าห์บีบมันออกมาเพื่อทำให้เขาเห็นใจ ชายหนุ่มก็ยิ่งโมโห...มันเจ็บใจ เจ็บใจที่หลงไปรักใคร่เอ็นดูลูกเสือลูกตะเข้อย่างดาริกาอยู่นานแรมปี ถ้ารู้ว่าหล่อนจะกล้าหักหลังเขาได้เจ็บแสบถึงเพียงนี้

แม้แต่หางตา...เขาก็จะไม่แล!

ฮึก...พี่กลินท์...

 “เธอจะออกไปดีๆหรือจะต้องให้ฉันใช้กำลังโยนเธอออกไป

นัยน์ตาสีรัตติกาลฉายรอยเหี้ยมเกรียม กลินท์เปลี่ยนจากกำรอบคอเล็กมาเป็นบีบแก้มนวลด้วยแรงโมโหแทน...โมโหที่หล่อนยังกล้าใช้น้ำเสียงเรียกเขาราวกับว่าเขายังเป็นพี่ชายผู้แสนดีคนเดิมของหล่อน

ทั้งที่มันไม่ใช่...ไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว!

พี่กลินท์ฟัง...

“ฉันจะพูดอีกแค่ครั้งเดียวเท่านั้น” เขาย้ำเสียงเข้ม แทรกประโยคของหล่อน “ ...จะเดินออกจากห้องนี้ไปด้วยตัวเองหรือจะให้ฉันลากเธอออกไปโยนทิ้งข้างนอก!

ดาริกาสบตาเขานิ่ง น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลออกจากดวงตากลมโตไม่ได้หยุด หากมันไม่ได้ทำให้กลินท์ใจอ่อนลงเลยสักนิด มือหนายังคงบีบแก้มของหล่อนแน่นราวคีมหนีบเหล็กก็ไม่ปาน...ซ้ำยังเพิ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเห็นว่าหล่อนเอาแต่จ้องเขาผ่านม่านน้ำตา ไม่ยอมทำตามความต้องการของเขา

คงคิดว่าเขาจะใจอ่อนลงเพราะไอ้น้ำตานี่สินะ...

ไม่มีทาง...เพราะเขาไม่ใช่พี่กลินท์ผู้แสนใจดีคนนั้นอีกแล้ว ไม่ใช่ตั้งแต่วันที่หล่อนกล้าทรยศหักหลังเขาด้วยการพาไอ้หัวขโมยนั่นเข้ามาในชีวิตของคู่หมั้นเขาแล้ว!

“...”

ไม่ออกใช่ไหม...ได้!

จบประโยคนั้น  ดาริกาก็ถูกเขาใช้แรงมหาศาลลากให้เดินตามไปที่ประตูอย่างถูลู่ถู่กัง กลินท์ไม่สนใจทั้งนั้นว่าหล่อนจะหกล้มหกลุกคลุกกับพื้นอย่างไร เขาลากดาริกาไปจนถึงประตูได้สำเร็จ ก่อนจะเปิดออกแล้วเหวี่ยงร่างของหล่อนให้พ้นจากอาณาเขตห้องทำงานอย่างแรง จนดาริกากระเด็นไปนอนกองอยู่กับพื้น

ออกไปให้พ้นจากที่นี่! แล้วก็ไม่ต้องโผล่หัวกลับมาให้ฉันเห็นอีก! ไม่อย่างนั้นฉันจะฆ่าเธอ!

พี่กลินท์...

คุณนิดเขาหันไปเรียกเลขาฯหน้าห้องที่กำลังมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความตกใจ ถ้าคุณเห็นเด็กคนนี้มาป้วนเปี้ยนแถวหน้าห้องทำงานของผมอีกเมื่อไร คุณเรียกรปภ.มาลากตัวเธอออกไปได้เลย...บอกด้วยว่าจะลากไปทิ้งที่ไหนก็ได้ แต่ต้องให้พ้นจากหน้าโรงแรมของผม!

ค่ะ ท่านรองประธาน

ชนิดารับคำ ก่อนจะเข้าไปช่วยประคองดาริกาให้ลุกขึ้น  หากหล่อนกลับพุ่งเข้าไปดึงแขนของกลินท์ไว้ก่อนที่เขาจะหมุนตัวกลับเข้าห้อง

ไม่เอานะพี่กลินท์!ดาริการ้องไห้สะอึกสะอื้นเหมือนเด็กๆ ขณะตะครุบมือของเขาไว้แน่น หัวใจของหล่อนแทบจะฉีกขาดออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เมื่อเห็นเขากำลังหันหลังให้...

พี่กลินท์กำลังจะหันหลังให้หล่อนแล้ว...

ไหนพี่กลินท์บอกว่าจะไม่ทิ้งดาวไง ไหนบอกว่าจะรักดาวเหมือนน้องสาวแบบนี้ตลอดไปอีกล้านปี ฮึก พี่กลินท์อย่าหันหลังให้ดาว อย่าทิ้งดาวนะ ฮึก กลับมาเป็นพี่ชายของดาวนะคะ...กลับมา”

“...”

 “พี่กลินท์อย่าโกรธดาวเลยนะ ดาวขอโทษค่ะ ดาวขอโทษ กลับมาเป็นพี่กลินท์คนเดิมของดาวเถอะ ดาวสัญญาว่าดาวจะเป็นเด็กดี ไม่ทำให้พี่กลินท์ต้องเหนื่อยใจหรือหนักใจเลยแม้แต่นิดเดียว ฮือ...ขอแค่อย่างเดียวพี่กลินท์อย่าทิ้งดาว อย่าทิ้งดาวเลยนะ อย่าทิ้งดาว...

หล่อนย้ำประโยคหลังซ้ำๆเหมือนคนที่หัวใจกำลังจะขาดรอนๆ

กลินท์หลับตาลงพลางนับหนึ่งถึงสามในใจช้าๆอย่างอดทน ไม่ยอมหันกลับไปมองใบหน้าเนียนใสที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำหูน้ำตาเลยสักนิด เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของหล่อนรังแต่จะสร้างความเจ็บใจให้แก่เขา ยิ่งฟังหล่อนพูดมากเท่าไร ยิ่งหล่อนทำให้เขาระลึกถึงความผูกพันระหว่างกันในวัยเด็กมากเพียงใด...

เขาก็ยิ่งชิงชังหล่อนมากขึ้นเท่านั้น!  

ถ้ายังเห็นหน้าดาริกานานกว่านี้ เขาจะต้องฆ่าใครสักคนตายแน่ๆ...แล้วศพแรกคงไม่พ้นเป็นเธอ!

ปล่อย

ไม่...ฮึก...พี่กลินท์...ต้องเลิกโกรธดาวก่อน...ต้องเลิกโกรธ

อย่าต้องให้ฉันใช้กำลังอีกครั้งนะดาริกา ฉันไม่อยากทำ

กลินท์บอกอย่างอดทนอดกลั้น

ถ้าพี่กลินท์ยังไม่หายโกรธ...ฮึก...ดาวจะไม่ไปไหนทั้งนั้น...ฮึก...ไม่ไป

ฉันบอกให้ปล่อย!

จบประโยคนั้น ร่างบางก็ถูกสะบัดจนกระเด็น  หากก่อนที่หล่อนจะล้มคว่ำไปกับพื้นอีกหน ดาริกาก็ถูกใครบางคนประคองไว้เสียก่อน  ‘ชาริสามองหญิงสาวที่หล่อนรับไว้ได้เล็กน้อย ก่อนจะหันไปถามชายหนุ่มที่ยืนทำหน้าถมึงทึง 

กลินท์...นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมต้องทำรุนแรงกันขนาดนี้

กลินท์มองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความแปลกใจ

ริสา...คุณมาที่นี่ได้ยังไง

 

 

ปวินทร์มองนาฬิกาข้อมือแล้วขมวดคิ้วเมื่อเลยเวลาที่ดาริกาบอกว่าจะลงมาหาเขาไปมากโข ชายหนุ่มลุกขึ้นจากบิ๊กไบค์เดินไปเมียงมองที่หน้าโรงแรมอยู่หลายครั้งหลายหน หากยังไม่ทันที่เขาจะตัดสินใจว่าจะเข้าไปตามหล่อนดีหรือไม่ ร่างบางคุ้นตาก็ปรากฎตัวขึ้นที่หน้าโรงแรม

“ทำไมไปนานจัง...”

คำพูดของเขากลืนหายไปในลำคอทันทีที่ดาริกาเดินเข้ามาใกล้...ใกล้จนสามารถเห็นใบหน้าอาบน้ำตาของหล่อนได้อย่างชัดเจน ดาริกาเดินมาหยุดยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเขา นานหลายนาทีกว่าปวินทร์จะยอมเปิดปากถาม

“เป็นอะไร ใครทำอะไรเธอ พี่สาวเธออีกหรือเปล่า”

หล่อนส่ายหัว

“แล้วใคร”

ยิ่งซัก หล่อนก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้นเรื่อยๆ ปวินทร์จึงล้มเลิกความตั้งใจที่จะคาดคั้นเอาคำตอบจากหล่อน แล้วดึงร่างบางมากอดแน่น ปล่อยให้ดาริกาใช้อกของเขาเป็นผ้าเช็ดน้ำตา ถ้าหล่อนอยากบอกเมื่อไร...ก็คงจะบอกเอง แต่ถ้าไม่อยากบอก ต่อให้คาดคั้นเอาคำตอบอย่างไร สิ่งที่ได้กลับมาก็คงเป็นน้ำตาอันท่วมท้นของหล่อนอย่างไม่ต้องสงสัย

เขาไม่ชอบเห็นดาริการ้องไห้...

ไม่ชอบเลย...

“เขาไม่ใช่พี่กลินท์ของเราอีกแล้วล่ะปอนด์ ไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว...”

ประโยคที่หลุดออกจากปากของดาริกาเป็นดั่งคำเฉลยให้แก่คำถามของเขาเมื่อครู่ก่อน

สัมผัสอุ่นชื้นที่ซึมลึกเข้ามาต้องแผ่นอกเหมือนกับน้ำกรดอันแสนแสบร้อนที่ราดลงบนผิวกายของปวินทร์อย่างไรอย่างนั้น ยิ่งได้ยินเสียงสะอื้นไห้ของหล่อน  มือหนาก็ยิ่งกระชับร่างบางในอ้อมแขนให้แน่นขึ้น

ผู้ชายที่ชื่อกลินท์เป็นใคร เขาไม่รู้หรอก...

แต่นี่จะเป็นครั้งเดียวและครั้งสุดท้ายที่ดาริกาจะเสียน้ำตาให้กับคนอย่างมัน!




ผู้พิทักษ์ของน้องดาวปรากฏตัวแล้วนะ>.< แล้วผู้หญิงอีกคนเป็นใคร จะมามีบทบาทอะไร เดี๋ยวรู้กัน

ปล.แจ้งข่าวค่า ไรท์เตอร์มีสอบเข้าเพื่อเรียนต่อปริญญาอีกใบปลายเดือนมีนาคมนี้ เค้าขอหายไปอ่านหนังสือสอบสักสามอาทิตย์น้า เพราะจะเข้าเรียนต่อที่นี่ให้ได้ มันต้องไฟว้มากจริงๆT^T หลังจากนั้นจะมาพายิงยาวกันรัวๆแบบไม่มีหยุดเลยยยยย สัญญาๆๆๆๆๆๆ ไม่หายแน่ๆ มาบอกไว้ก่อน กลัวว่านักอ่านจะไม่รู้ว่าไรท์เตอร์หายไปไหน แปะโป้งไว้ก่อนว่าเค้าจะกลับมาแน่ๆ  




Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
เดือนล้อมดาว (วางแผงปลายเดือน ก.ค. นี้ค่า) ตอนที่ 9 : บทที่ ๘ 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 10415 , โพส : 28 , Rating : 100% / 11 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2
# 28 : ความคิดเห็นที่ 2336
ทำไม..โง่ขึ้นอิพี่กลิน
Name : WaRinIm < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ WaRinIm [ IP : 223.207.16.186 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 พฤษภาคม 2559 / 21:34
# 27 : ความคิดเห็นที่ 2152
-พี่กลินทร์......
Name : ดาบซ่อนคม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดาบซ่อนคม [ IP : 223.24.32.103 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 พฤษภาคม 2559 / 16:39
# 26 : ความคิดเห็นที่ 2070
ควายดูฉลาดกว่ากลินทร เลยอะ พาลชิบหาย
PS.  มีอะไร โพสได้คะ เฟรนลี่ทุกคนเลย ^^
Name : The Mystical Land < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ The Mystical Land [ IP : 49.230.215.154 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 พฤษภาคม 2559 / 15:27
# 25 : ความคิดเห็นที่ 1737
ตัวผู้ก็โง่ ตัวเมียก็แรด เหมาะสมกันจริงๆๆ
Name : บทสรุป คือความเสียใจ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ บทสรุป คือความเสียใจ [ IP : 27.55.135.109 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 พฤษภาคม 2559 / 12:57
# 24 : ความคิดเห็นที่ 1656
อิพี่กลินท์ใจร้ายที่สุด โกรธไม่ลืมหูลืมตา หลงเดือนจนโงหัวไม่ขึ้น อุ๊ยอยากกระโดดเข้าไปเบิร์ดกะโหลกสัก 2-3 ที ไม่ไหวแล้วน้าาาา
Name : ชะนี [ IP : 103.26.23.218 ]

วันที่: 9 พฤษภาคม 2559 / 20:52
# 23 : ความคิดเห็นที่ 1526
พระเอกวุฒิภาวะไม่เหมาะกับตัวเองสักเท่าไหร่
Name : YD nara [ IP : 64.233.173.61 ]

วันที่: 8 พฤษภาคม 2559 / 05:43
# 22 : ความคิดเห็นที่ 1225
เปลี่ยนพระเอกเหอะ ชอบปอน์ดอ่ะ จะเอา 5555
PS.  คนฉลาด จะต้องรู้ว่าเมื่อไหร่สมควรจะโง่เมื่อไหร่ควรฉลาด อย่างนี้ถึงจะเรียกฉลาดจริง
Name : KILLER2 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KILLER2 [ IP : 116.58.249.236 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 พฤษภาคม 2559 / 19:42
# 21 : ความคิดเห็นที่ 554
ชอบเรื่องนี้มากกกกเลยค่ะไรท์
ไรท์เขียนเก่งมากก เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ
Name : cho_cheng < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ cho_cheng [ IP : 223.205.199.4 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 เมษายน 2559 / 20:20
# 20 : ความคิดเห็นที่ 316
เปลี่ยนพระเอกเอาปอนด์ๆๆๆๆๆๆ
PS.  
Name : cerberus < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ cerberus [ IP : 124.120.93.10 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 เมษายน 2559 / 22:58
# 19 : ความคิดเห็นที่ 107
พระเอกเรื่องนี้กินหญ้าอีกล่ะ นางเอกก้อโง่
พระเอกได้ทั้งพี่ทั้งน้อง พี่น้องจะมีผัวคนเดียวกัน ตลก
Name : nukik1024 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nukik1024 [ IP : 125.24.130.159 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 มีนาคม 2559 / 15:28
  • ความคิดเห็นที่ 107-1 (จากตอนที่ 9)
    ตลกก็ขำค่ะ อย่าซีเรียสเลยเนาะ แซวๆกันได้ไรท์เตอร์ไม่ว่า เห็นนักอ่านเครียดแล้วนักเขียนก็เครียดตามเลย ฮ่าๆ

    ถ้าถามว่านางเอกโง่มั้ย คงโง่มั้งคะ

    แต่อย่าลืมนะคะว่านางเอกมีความผูกพันกับพระเอกมาก่อน ลืมยากค่ะ ที่ไรท์เตอร์บรรยายความสัมพันธ์พระนางตั้งแต่เด็กจนโตมาตั้งหลายบทก็เพราะอยากให้นักอ่านรู้สึกถึงความรู้สึกของดาวที่มีต่อกลินท์อย่างชัดเจน ว่านอกจากความรักแล้ว มันยังมีความเทิดทูนบูชาด้วยนะ

    แต่หลังจากนี้ ความรู้สึกของตัวละครจะพัฒนาขึ้นอีก คนเราเมื่อถูกทำร้ายมากๆเข้า ก็จะสร้างเกราะป้องกันขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติค่ะ แล้วเดี๋ยวมาดูกันว่าสุดท้ายนางเอกของเราจะเข้มแข็งหรืออ่อนแอ จะโง่หรือจะฉลาด

    แต่รับรองว่าไรท์เตอร์จะไม่ทำให้รีดเดอร์ผิดหวังแน่นอนค่ะ :)
    Name : My Dear :) < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ My Dear :) [ IP : 101.108.146.230 ]
    ส่งข้อความลับ
    วันที่:28 มีนาคม 2559 / 16:34
# 18 : ความคิดเห็นที่ 65
เป็นกำลังใจให้ สู้ๆ รอน้าา
Name : katicknam < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ katicknam [ IP : 115.84.119.186 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 มีนาคม 2559 / 23:39
# 17 : ความคิดเห็นที่ 64
สู้ๆนะ จะรอ
Name : khanthalee < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ khanthalee [ IP : 115.84.117.207 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มีนาคม 2559 / 18:56
# 16 : ความคิดเห็นที่ 63
รอนะคะ ไรท์สู้ๆๆ
Name : แมวเทา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ แมวเทา [ IP : 171.96.177.146 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 มีนาคม 2559 / 18:59
# 15 : ความคิดเห็นที่ 62
สู้ๆค่ะเป็นกำลังใจให้นะค่ะจะรอค่ะ
Name : 002718 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 002718 [ IP : 223.24.52.153 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 มีนาคม 2559 / 12:55
# 14 : ความคิดเห็นที่ 61
สงสารดาวจัง
PS.  ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ถ้ามีสติและรอยยิ้ม เราจะผ่านไปได้อย่างแน่นอน
Name : หงษ์ปีกราตรี < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ หงษ์ปีกราตรี [ IP : 182.52.125.227 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 มีนาคม 2559 / 12:29
# 13 : ความคิดเห็นที่ 60
เปลี่ยนพระเอกได้ไหมอ่ะ?
Name : Pinprin [ IP : 103.26.22.219 ]

วันที่: 3 มีนาคม 2559 / 11:49
# 12 : ความคิดเห็นที่ 59
อยากได้อีบุ๊คเร็วๆจัง
Name : วิภาภรณ์ [ IP : 122.59.116.20 ]

วันที่: 3 มีนาคม 2559 / 09:08
# 11 : ความคิดเห็นที่ 58
เชียร์ปอนด์. สู้ๆค่ะไรท์
Name : Paramuricea Seafan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Paramuricea Seafan [ IP : 1.47.37.5 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 มีนาคม 2559 / 07:15
# 10 : ความคิดเห็นที่ 57
พระเอกโง่จริงๆเลยสงสารรนางเอกกก
Name : preaw98 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ preaw98 [ IP : 223.205.243.49 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 มีนาคม 2559 / 06:56
# 9 : ความคิดเห็นที่ 56
สู้ๆๆๆนะคะไรท์



ดาวเลิกสนใจคนใจแคบตาบอดหูหนวดเถอะ เรา ีดีกลัวอะไรกะคนที่ไม่เห็นค่าเรา
Name : เมเปิีล [ IP : 61.90.99.180 ]

วันที่: 3 มีนาคม 2559 / 06:04
# 8 : ความคิดเห็นที่ 55
พระเอกเกือบทุกเรื่องนั้นแหละกินหญ้าก่อนแล้วมากินข้าวแล้วตามง้อนางเอกตลอด ... แต่ก็อ่านและติดตามตลอด
Name : visr < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ visr [ IP : 49.237.213.72 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 มีนาคม 2559 / 05:59
# 7 : ความคิดเห็นที่ 54
พระเอกบริโภคหญ้าเป็นอาหาร เฮ้อ! สงสารน้องดาว
Name : champagnezaa [ IP : 176.182.177.115 ]

วันที่: 3 มีนาคม 2559 / 03:41
# 6 : ความคิดเห็นที่ 53
ทำebook เถอะค่าาาา
อยากจิตบอีกลิสท์สัก 10ที
Name : Natty [ IP : 108.217.211.3 ]

วันที่: 3 มีนาคม 2559 / 01:41
# 5 : ความคิดเห็นที่ 52
ไรท์ รีบมาต่อนะ ใจจะขาดแล้ว งื้อ ๆ
Name : katicknam < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ katicknam [ IP : 115.84.119.169 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มีนาคม 2559 / 18:16
# 4 : ความคิดเห็นที่ 51
รออ่านต่อนะค่า สนุกมากกกก ชอบมากกกกกกกกกกกก ??????????????????????????
Name : bomike" < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ bomike" [ IP : 110.168.229.227 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มีนาคม 2559 / 02:32
หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android