คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

เดือนล้อมดาว (วางแผงปลายเดือน ก.ค. นี้ค่า)

ตอนที่ 16 : บทที่ ๑๕ 100%


     อัพเดท 8 มิ.ย. 59
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักดราม่า
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : นิลปัทม์ นลินนิภา ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นิลปัทม์ นลินนิภา
My.iD: https://my.dek-d.com/senate
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 23 Overall : 369,836
2,524 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2644 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
เดือนล้อมดาว (วางแผงปลายเดือน ก.ค. นี้ค่า) ตอนที่ 16 : บทที่ ๑๕ 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 15455 , โพส : 61 , Rating : 100% / 17 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด





บทที่ ๑๕


นานเท่าไรแล้วก็ไม่รู้ที่หล่อนเดินออกมาจากบ้าน...ออกมาจากห้องที่มีผู้ชายใจร้ายคนนั้นอาศัยอยู่ ดาริกามองแม่น้ำที่ไหลเอื่อยๆไปตามทางของมันด้วยแววตาเหม่อลอย ดวงตาบวมเปล่ง...บ่งชัดว่าหล่อนร้องไห้หนักมาทั้งคืน ตั้งแต่เมื่อคืนจนกระทั่งกลินท์เสร็จสมเมื่อตอนรุ่งสาง น้ำตามันก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดไหลเสียทีนึง

หล่อนนอนไม่หลับ และหลับไม่ลงตั้งแต่ที่เขายอมคืนอิสระให้แก่หล่อนอีกครั้ง....ถึงได้ออกมาข้างนอก ออกมาให้ไกลจากห้องที่มีร่างของคนใจร้ายนอนอยู่ ดาริกาไม่อยากเห็นหน้าเขา...ยังไม่พร้อมจะเผชิญหน้ากับเขาในตอนนี้

สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมันเป็นเรื่องเลวร้ายที่สุดในชีวิตเท่าที่หล่อนเคยพบเจอมา...ความตื่นตระหนกจากสถานการณ์ที่กำลังเผชิญหน้าอยู่ทำให้เด็กอย่างหล่อนไม่รู้ว่าจะรับมือกับมันอย่างไร ดาริกาในตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากเด็กหลงทาง...หนทางข้างหน้าที่กำลังจะก้าวต่อไปมันช่างมืดมน  มันน่าหวาดกลัวไปเสียหมด...กลัวไปทุกๆอย่างหลังจากผ่านความสัมพันธ์ลึกซึ้งนั่นมาได้

หล่อนอาจจะซื่อ แต่ไม่โง่พอที่จะไม่รู้ว่านั่นคือสิ่งที่ไม่ถูกต้อง พ่อกับจำเนียงเคยพร่ำเตือนเสมอถึงความใกล้ชิดระหว่างหญิงชาย ไม่ให้ทำอะไรเสื่อมเสียถึงตัวของหล่อนเอง และดาริกาก็ระวังตัวมาโดยตลอด

แต่ไม่คิดว่าวันนี้ทุกอย่างจะพังทลายลงในพริบตาเพราะความใจร้ายของผู้ชายที่หล่อนรักและผูกพันอย่างสุดซึ้ง...

ถ้าพ่อรู้เข้า ท่านจะผิดหวังมากแค่ไหนกันนะ

ดาว!

ดาริกาหันไปมองตามเสียงเรียก ก่อนจะเห็นปวินทร์ที่เพิ่งลงจากรถบิ๊กไบค์เดินกึ่งวิ่งเข้ามาหา

ปอนด์...

แค่เห็นใบหน้าเศร้าหมองของหล่อนเท่านั้น หัวใจของคนมองก็ปวดแปลบ

ทำไมนะทำไม...ทั้งที่เขาเพียรรักษารอยยิ้มหวานๆนั่นเอาไว้ แต่ต้องมีใครมาช่วงชิงมันไปจากหล่อนได้ทุกครั้ง  โดยเฉพาะไอ้ผู้ชายที่ชื่อกลินท์คนนั้น...เขาเกลียดมันนัก เพราะมันเป็นต้นเหตุเดียวที่ทำให้หล่อนต้องหลั่งน้ำตาอยู่บ่อยๆ

และครั้งนี้ไม่ต้องถาม ปวินทร์ก็รู้ดีว่าใครเป็นคนทำให้หล่อนต้องร้องไห้แบบนี้

ปอนด์...ฮึก

หล่อนโผเข้ากอดเขาแน่นราวกับคนหลงทางที่เพิ่งหาหลักยึดเจอ เมื่ออยู่ในอ้อมกอดอันแสนคุ้นเคย ดาริกาก็ไม่จำเป็นต้องกลั้นน้ำตาซ่อนความอ่อนแอเอาไว้อีก

เพื่อน...คือคนเดียวที่ทำให้หล่อนรู้สึกปลอดภัยเสมอยามมีปัญหา

ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร

มือหนาลูบแผ่นหลังเล็กเบาๆ เขาไม่ถามสักคำว่าหล่อนเป็นอะไร เพราะแน่ใจว่าดาริกาคงยังไม่พร้อมจะตอบคำถามของเขาตอนนี้ สีหน้าของหล่อนย่ำแย่เสียจนคนมองอย่างเขายังเจ็บแทน

พาเราไปจากที่นี่ที...พาไปไหนก็ได้ ไปสักพัก เราไม่อยากอยู่ที่นี่...ตอนนี้ ไม่อยาก...

ปวินทร์ได้ยินเสียงขาดหายเป็นห้วงๆเพราะแรงสะอื้นของหล่อนพูดอู้อี้อยู่ที่อก

ได้สิ งั้นไปม่อนแจ่มกัน เธอเคยบอกว่าอยากไปไม่ใช่เหรอ

“อืม”

ศีรษะเล็กพยักขึ้นลงเป็นการตอบรับ ตอนนี้ไม่ว่าจะปวินทร์จะพาไปไหน...หล่อนไปหมด ไปให้ไกลจากผู้ชายที่ชื่อกลินท์คนนั้นมากเท่าไรก็ยิ่งดี เมื่อก่อนหล่อนเคยพร่ำเพ้อหาเขามาโดยตลอด แต่ตอนนี้หล่อนไม่อยากจะมองหน้าเขาเลยแม้แต่น้อย...

ชายหนุ่มกอดปลอบหล่อนอยู่อย่างนั้นได้สักพัก จนกระทั่งเหลือบไปเห็นท่อนแขนเล็ก คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันทีที่เห็นจ้ำแดงๆหลายจุดปรากฏบนผิวขาวผ่องราวน้ำนมของหล่อน เขาค่อยๆคว้าเรียวแขนเล็กขึ้นมามอง

นี่รอยอะไร

ดาริการีบชักแขนกลับคืน หลบตาไม่มองหน้าของคนถาม ไม่กล้าบอกด้วยซ้ำว่าได้รอยช้ำตามแขนนี่มาจากไหน

ความเงียบของหล่อนเริ่มทำให้เขาคลางแคลง พอเลื่อนสายตาขึ้นอีกหน่อย ปวินทร์ก็เห็นรอยแดงเรื่อบนซอกคอของหล่อนอีกหลายแห่ง มันชัดเจนจนแววตาคนมองวูบไหว ตอนแรกเขาก็ยังแค่สงสัยหรอก แต่ตอนนี้เขาเริ่มมั่นใจขึ้นมาแล้ว  

ทำไมปวินทร์จะไม่รู้...นั่นมันรอยนิ้วมือคนกับรอยจูบชัดๆ!

 

 

 

 “เดือน...

มือหนาเอื้อมคว้าตัวคนข้างๆ ตั้งใจจะดึงหล่อนมากอดให้ชื่นใจ หากความว่างเปล่าที่เขาควานเจอกลับทำให้กลินท์ต้องเปิดเปลือกตาขึ้นมอง คิ้วหนาดกที่พาดเหนือตาคมขมวดเข้าหากันจนมุ่น เมื่อไม่เห็นคนที่ต้องการเจอเคียงข้าง ชายหนุ่มลุกขึ้นนั่ง มือข้างหนึ่งยกขึ้นบีบขมับเบาๆ อาการมึนหัวจากฤทธิ์เหล้ายังคั่งค้างอยู่ในหัวบ้าง แต่รู้สึกได้ชัดว่าร่างทั้งร่างมันเบาสบาย ปลอดโปร่งไปหมด หลังจากได้ปลดปล่อยความต้องการที่อัดแน่นอยู่ในกายไปจนสิ้น

กลินท์บิดตัวคลายกล้ามเนื้อเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูในตู้มาพันท่อนล่างเปล่าเปลือย แล้วเดินไปดูที่ห้องน้ำ

เขาเคาะประตูเบาๆแล้วเรียก

“เดือน...อยู่ในนี้หรือเปล่า”

ความเงียบที่ตอบกลับมาทำให้ชายหนุ่มว้าวุ่นใจเป็นที่สุด กลินท์จึงผลักเข้าไปดู แล้วพบเพียงความว่างเปล่า ไร้ร่างของพราวสิตางศุ์ในนั้น

เดือนหายไปไหน

ใจที่เคยสงบเริ่มร้อนรนขึ้นมา ร่างสูงใหญ่จึงเดินกลับไปยังเตียงนอนเพื่อควานหาเสื้อผ้าที่ถอดทิ้งไว้มาสวมใส่ ตั้งใจว่าจะไปตามหาหล่อนข้างล่าง จังหวะที่มือหนาตลบผ้าห่มขึ้นมานั่นเอง คราบสีน้ำตาลอ่อนเล็กเท่ากลีบบัวบนผ้าปูที่นอนสีขาวก็เด่นชัดปะทะสายตาคนมอง

กลินท์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก  แม้เมื่อคืนจะเมาหนักมาก...หากก็ยังพอจำได้ลางๆว่าเขาทำอะไรลงไปบ้าง

เขามีเซ็กซ์กับพราวสิตางศุ์...แต่รอยเลือดบนผ้าปูที่นอนนั่นไม่มีทางจะเป็นของพราวสิตางศุ์ไปได้ เขาแน่ใจ

ถ้านั่นไม่ใช่หล่อน...แล้วเมื่อคืนนี้เขานอนกับใคร

ตาคมเลื่อนไปมองชุดนอนสีขาวสะอาดคุ้นตาที่ถูกถอดกองทิ้งไว้ข้างเตียงนอน ตอนนั้นเองกลิ่นหอมอ่อนๆที่เขาสูดดมมาทั้งคืนก็อวลขึ้นในมโนสำนึก เช่นเดียวกับภาพใบหน้าจิ้มลิ้มอาบน้ำตาของใครบางคนที่ปรากฎขึ้นมา

ถึงเขาจะชอบรังแกดาริกาอยู่บ่อยๆ...แต่นั่นก็เป็นเพราะอยากสั่งสอนให้หล่อนหลาบจำและอยากใช้หล่อนเป็นเป้าล่อธนานพเท่านั้น กลินท์ไม่เคยนึกอยากจะให้เหตุการณ์เช่นเมื่อคืนมันเกิดขึ้นมาเลยสักครั้ง  และถ้าหากผู้หญิงที่เขามีอะไรด้วยคือดาริกาจริงๆ...

มันก็คือความผิดพลาดดีๆนั่นเอง!

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างเคร่งเครียด ไม่รอช้า กลินท์รีบหยิบเสื้อเชิ้ตกับกางเกงบนเตียงมาสวมลวกๆ ก่อนจะเดินออกจากห้อง ตรงลงไปข้างล่าง แต่กลับไม่เจอคนที่อยากพบ เห็นเพียงแม่บ้านวัยชราที่กำลังยกชามข้าวมาวางบนโต๊ะอาหารรอคุณหนูของตน

ตาเถร อกอีแป้นจะแตกจำเนียงเอามือทาบอกอย่างตกใจ เมื่อหันมาเห็นชายหนุ่มที่ปรากฎตัวอยู่ด้านหลังโดยไม่ให้สุ้มให้เสียง คุณกลินท์! มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรคะเนี่ย

เอ่อ...เมื่อคืนผมนอนที่นี่น่ะครับ

“นอนที่นี่งั้นเหรอคะ”

จำเนียงถามย้ำ ทำสีหน้าประหลาด หลังได้ยินเช่นนั้น  กลินท์ไม่ยอมเหลือช่องว่างให้หล่อนได้ซักไซ้ไล่เลียง เป็นฝ่ายสอบถามหล่อนก่อนแทน

“เมื่อคืนเดือนกลับบ้านหรือเปล่าครับป้าเนียง”

“ไม่นะคะ คุณเดือนยังไม่ได้มาที่นี่เลยค่ะ”

คำยืนยันของจำเนียงเป็นหลักฐานชั้นดีให้แก่กลินท์...ผู้หญิงที่เขานอนด้วยเมื่อคืนไม่ใช่พราวสิตางศุ์ เจ้าของคราบเลือดบนเตียงนั่นคงเป็นใครไปไม่ได้ นอกจาก...

ดาริกา!

“มีอะไรหรือเปล่าคะคุณกลินท์”

จำเนียงรีบถาม เมื่อสังเกตเห็นความเคร่งเครียดบนใบหน้าคม

“ไม่มีอะไรครับ” กลินท์รีบซ่อนความผิดปกติไว้ภายใต้สีหน้าเรียบเฉย แล้วเหลือบตาขึ้นไปมองด้านบน เอ่อ...แล้วคุณหนูของป้าล่ะครับ

คุณดาวน่ะหรือคะ ป้ายังไม่เห็นลงมาเลยค่ะ สงสัยจะแต่งตัวเตรียมไปเรียนอยู่ เดี๋ยวป้าขึ้นไปตามดีกว่า คุณกลินท์ทานข้าวต้มบนโต๊ะได้เลยนะคะ แล้วป้าจะไปตักให้คุณดาวใหม่

จำเนียงบอกอย่างมีน้ำใจ ก่อนจะเดินหายขึ้นบันไดเพื่อไปตามคุณหนูของหล่อน กลินท์จึงทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ มือแข็งแรงหยิบช้อนขึ้นคนข้าวต้มร้อนๆในชาม หากใจหาได้ฝักใฝ่อยู่กับมันไม่ ตาคมมันคอยแต่จะเหลือบมองไปยังด้านบนของตัวบ้าน รอว่าเมื่อไรร่างบางในชุดนักศึกษาจะปรากฏกายเสียทีหนึ่ง

ไม่ถึงห้านาทีต่อมา เสียงจำเนียงก็ดังขึ้นเหนือบันได แต่เป็นประโยคที่ชวนให้คนฟังร้อนใจเสียเหลือเกิน

“แย่แล้วค่ะคุณกลินท์!

“มีอะไรครับป้า”

กลินท์ผุดลุกขึ้นทันทีที่เห็นสีหน้าตื่นตระหนกของจำเนียง

“คุณดาวหายไปไหนก็ไม่รู้ค่ะ!

 

 

 

เขาคงบ้าไปแล้วที่ไม่เป็นอันทำการทำงานอย่างนี้...

กลินท์กระแทกปากกาในมือลงบนโต๊ะทำงานอย่างหัวเสีย ตัวหนังสือที่ผ่านตาตรงหน้ามันไม่ได้ซึมซับเข้าสูสมองของเขาเลยสักนิดเดียว

ตั้งแต่ผ่านเรื่องคืนนั้นมาได้...เขาก็ยังไม่ได้พบหน้าของดาริกาอีกเลย หล่อนหายออกไปจากบ้าน ให้จำเนียงโทรหาเท่าไรก็ติดต่อไม่ได้ ไม่รู้หล่อนไปอยู่เสียที่ไหน เขาอยากจะเมินเฉย แต่มันทำไม่ลง ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม...เผลอเมื่อไรเป็นต้องนึกถึงภาพเลือนรางของร่างกลมกลึงที่เขานอนกอดมาทั้งคืนทุกที ไหนจะกลิ่นหอมอ่อนๆที่เหมือนจะฝังลึกลงในฆานประสาทการรับรู้ของเขานั่นอีก

ยัยเด็กบ้านั่นกำลังทำเขาหัวปั่นจนไม่เป็นอันทำอะไร...

ไม่ว่าหล่อนจะหายไปอยู่เสียที่ไหน...ถ้าเขาเจอตัวได้เมื่อไรล่ะน่าดู!

ขมวดคิ้วมองทัศนียภาพนอกหน้าต่างอย่างไม่สบอารมณ์ได้ไม่เท่าไร ร่างสูงใหญ่ก็ผุดลุกขึ้น คว้าเสื้อสูทที่พาดอยู่บนเก้าอี้มาสวม แล้วเดินออกจากห้อง ชนิดาเลขาฯสาวหน้าห้องลุกถามทันทีที่เจ้านายเดินผ่านหน้าโต๊ะทำงาน

“ท่านรองฯจะไปไหนหรือคะ“

“ผมจะไปทำธุระข้างนอกหน่อย คุณมีอะไรหรือเปล่า”

“ดิฉันกำลังจะเข้าไปแจ้งท่านพอดีเลยค่ะว่าวันนี้ท่านมีประชุมตั้งแต่ช่วงบ่ายยาวไปจนถึงเย็น”

ได้ยินอย่างนั้น ความหงุดหงิดที่มีในตอนแรกก็ยิ่งเพิ่มพูน จากที่ตั้งใจว่าจะไปดูลาดเลาแถวบ้านดาริกาอีกครั้งว่าหล่อนกลับมาหรือยังก็เป็นอันต้องพับเก็บ แน่นอนว่างานสำหรับเขาต้องสำคัญเป็นอันดับหนึ่งเสมอ แต่คงไม่ใช่สำหรับตอนนี้...เพราะไม่ว่าเขาจะทำอะไรมันก็หงุดหงิดงุ่นง่านไปเสียหมด วาระการประชุมทั้งบ่ายวันนั้นจึงแทบไม่ได้ไหลผ่านสมองของเขาเลยแม้แต่น้อย ใจมันพลอยจะกระหวัดไปถึงภาพเลือนรางของร่างขาวผ่องที่เขาเคยครอบครองจนเหมือนคนบ้า

ให้มันได้อย่างนี้สิวะไอ้กลินท์!

 

 

 

โทรติดไหมครับป้า

กลินท์ถาม หลังจากจำเนียงวางกระบอกโทรศัพท์ลงบนแป้น พอปลีกตัวออกจากห้องประชุมได้ เขาก็ตรงดิ่งมาที่นี่ทันที

ไม่ติดเลยค่ะคุณกลินท์ ปิดเครื่องตลอดหญิงชราหันมาบอกด้วยสีหน้าเป็นกังวลเฮ้อ นี่หายไปตั้งสองวันแล้วนะคะ คุณดาวนะคุณดาว ไปไหนทำไมไม่รู้จักบอก น่าตีนักเชียว

คนฟังนั่งนิ่ง หากในใจกลับเดือดพล่านไปด้วยลาวาร้อนระอุ กลินท์เริ่มมั่นใจขึ้นมาแล้วว่าดาริกาจงใจจะหลบหน้าเขา ไม่อย่างนั้นทำไมหล่อนต้องหนีออกจากบ้านหลังจากที่นอนกับเขา ไม่รู้ว่าหล่อนตกใจหรือเปล่าถึงได้หนีเตลิดออกไปแบบนั้น

แต่ที่แน่ๆคือเด็กบ้านั่นพาลทำให้เขาประสาทเสียมากขึ้นทุกที!

“เอ้อ แต่ป้าลองโทรถามเพื่อนคุณดาวแล้วนะคะ แกบอกว่าจะลองถามเพื่อนคนอื่นให้”

“คนไหนครับ”

“นั่นไงคะ มาพอดี” จำเนียงพยักพเยินไปทางหน้าบ้าน กลินท์มองตามทิศทางที่หล่อนบอก พอเห็นร่างสูงในชุดนักศึกษาของธนานพ ชายหนุ่มก็ชักสีหน้าทันที

ทำไมต้องเป็นไอ้หมอนี่...คนที่เขาเกลียดขี้หน้าที่สุดด้วย!

คุณไทม์ เป็นไงบ้างคะ เจอคุณดาวบ้างไหม

เจอครับ

ได้ยินอย่างนั้น จำเนียงก็ใจชื้นขึ้นมา ไม่รอให้หล่อนถามต่อ ธนานพก็รีบบอกเอง

ดาวอยู่กับปอนด์ที่ม่อนแจ่มครับป้าเนียง

ไปทำอะไร

เสียงเข้มที่แทรกบทสนทนา เรียกให้ธนานพตวัดสายตาไปมอง เมื่อเห็นว่าเป็นกลินท์ ชายหนุ่มก็ส่งเสียงถามด้วยความยียวน

แล้วแกมายุ่งอะไรด้วย

โทรตามดาริกากับไอ้หมอนั่นกลับมาเดี๋ยวนี้!

ทำไมฉันต้องทำตามที่แกสั่ง

แค่ได้ยินคำถามนั้น เส้นประสาทที่เต้นตุ้บๆอยู่ในสมองของกลินท์ก็ขาดผึงทันที ราวกับความอดทนที่มีมาทั้งหมดสิ้นสุดลงเดี๋ยวนั้น ชายหนุ่มตรงเข้าไปกระชากคอเสื้อของธนานพ ดวงตาคมลุกโชนไปด้วยไฟโทสะ ยามเค้นเสียงบอกคนตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง

เพราะถ้าแกไม่ทำ ฉันจะโทรบอกพ่อของดาวว่าลูกสาวของท่านหายไปกับเพื่อนของแก แล้วจากนั้นจะโทรแจ้งตำรวจ ฉันไม่สนทั้งนั้นว่าพ่อของมันจะเป็นใคร...ใหญ่มาจากไหน แต่ถ้าดาวไม่กลับมาวันนี้ ฉันเอามันเข้าคุกแน่!

“อย่าเว่อร์ไปหน่อยเลย” ธนานพกระชากมือที่กำแน่นอยู่บนคอเสื้อออก “ไอ้ปอนด์มันไม่ทำอะไรยัยดาวหรอก สองคนนั้นมันแค่ไปเที่ยวด้วยกันเฉยๆ เพื่อนของฉัน...ฉันรู้จักมันดี มันไม่ทำอะไรให้ดาวเสียหายแน่ๆ...ไม่เหมือนคนแถวนี้หรอกโว้ย”

ประโยคท้ายตีแสกหน้าคนฟังอย่างแรง ธนานพหมายถึงเหตุการณ์ครั้งก่อนตอนที่กลินท์ใช้ดาริกามาเป็นเครื่องมือแก้แค้นเขา แต่กลินท์กลับไพล่ไปนึกถึงเหตุการณ์คืนล่าสุด

“จะยังไงก็แล้วแต่...ถ้าฉันไม่เห็นดาริกาอยู่ที่นี่ในวันนี้! ฉันลากคอเพื่อนแกเข้าตารางแน่!

กลินท์ขู่ด้วยท่าทางดุดัน ธนานพแปลกใจไม่น้อยที่เห็นท่าทางเป็นเดือดเป็นร้อนของกลินท์  เขาพอรู้ว่าดาริกาเคารพรักผู้ชายคนนี้ดุจพี่ชาย แต่เหตุการณ์ครั้งก่อนที่มันกล้าพาดาริกาไปปู้ยีปู้ยำเพื่อแก้แค้นเขาคืนทำให้เขาไม่เชื่อสักนิดว่ากลินท์จะห่วงเพื่อนของเขา

หากท่าทางร้อนอกร้อนใจจนผิดสังเกตของชายหนุ่มตรงหน้ามันทำให้ธนานพชักสงสัยขึ้นมาตะหงิดๆ...ปวินทร์บอกเขาว่าดาริกามีปัญหาเลยหนีออกจากบ้าน ไม่รู้ว่าเกี่ยวกับกลินท์หรือเปล่า แต่ถ้าให้เดา...เขาเชื่อว่าใช่

เพียงแต่ไม่รู้ว่าปัญหานั่นคืออะไรเพราะดาริกาไม่ยอมปริปากบอกใครสักคนแม้แต่เพื่อนสนิทอย่างปวินทร์...

“เอ่อ แล้วคุณปอนด์จะพาคุณดาวกลับบ้านตอนไหนคะคุณไทม์”

จำเนียงรีบสอบถาม หลังมีช่องว่างให้พูด

“ป้าเนียงไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ปอนด์มันบอกว่าจะพาดาวมาส่งบ้านเย็นนี้”

เป็นไปตามที่ธนานพบอกไว้ ปวินทร์มาส่งดาริกาที่บ้านตอนทุ่มกว่าๆ เสียงเครื่องยนต์กระหึ่มของรถบิ๊กไบค์ที่แล่นมาจอดบริเวณหน้าบ้านเรียกความสนใจได้จากคนข้างใน ธนานพกลับไปแล้ว เหลือเพียงกลินท์เท่านั้นที่ยังนั่งรอดาริกาเป็นเพื่อนจำเนียงอยู่ ชายหนุ่มมองลอดหน้าต่างออกไป ก่อนจะเห็นร่างบางของดาริกากำลังลงจากรถของปวินทร์พอดี

แววตาคมจับจ้องทุกการกระทำของหญิงสาวอย่างไม่คาดสายตา...สองวันที่ผ่านมาหล่อนทำเอาเขาทำงานไม่ได้เลยทีเดียว

จะลงโทษเธออย่างไรดีนะดาริกา!

ขอบใจนะปอนด์

ดาริกาบอก พลางส่งหมวกกันน็อคคืนให้เขา ปวินทร์รับมาถือไว้ เห็นสีหน้าของหล่อนดีมากกว่าวันก่อนก็ใจชื้นขึ้น

สบายใจขึ้นแล้วใช่ไหม

อือ

หญิงสาวส่งยิ้มให้เป็นการยืนยันให้เขาสบายใจไปกับหล่อนด้วย

สัญญานะว่ามีปัญหาอะไร ห้ามเก็บไว้คนเดียวเด็ดขาด ต้องบอกเราให้รู้ตลอด

รู้แล้วน่า

ดาริการับปากเขา รอจนรถบิ๊คไบค์ของปวินทร์หายลับไปตรงทางเลี้ยวออกสู่ถนนใหญ่ จึงหมุนตัวเดินเข้าบ้าน จำเนียงรีบถลาเข้าไปหาทันทีที่ร่างคุ้นตาของคุณหนูเปิดประตูเข้ามา

“คุณดาว กลับมาแล้วเหรอคะ ป้าเป็นห่วงแทบแย่” 

ยังไม่ทันจะบอกให้หญิงชราคลายกังวล ร่างสูงใหญ่ที่นั่งทำหน้าถมึงทึงอยู่บนโซฟาก็ทำให้ดาริกาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตวูบไหว ความทรงจำครั้งสุดท้ายที่หล่อนอยู่กับเขามันยังฝังอยู่ในสมอง ชวนให้กระอักกระอ่วนเสียเหลือเกินยามต้องมองสบตาคมกริบนั่น

ตรงกันข้ามกับกลินท์...ที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ ตั้งแต่เห็นหน้าของคนที่ทำให้เขาประสาทปั่นไปหมดจนไม่เป็นอันทำอะไร!   

ไปไหนมา

กลินท์ถามเสียงห้วน  

ไปม่อนแจ่มมาค่ะ

คำตอบของหล่อนกวนอารมณ์ของคนถามจนขุ่นคลัก ในขณะที่จำเนียงเป็นห่วงหล่อนแทบตาย แต่ดาริกากลับไปเริงร่าอยู่ที่ม่อนแจ่มกับไอ้กุ๊ยนั่น!

แล้วทำไมถึงไม่โทรบอกป้าเนียง รู้ไหมว่าป้าเนียงเขาเป็นห่วงเธอมากขนาดไหน!

น้ำเสียงที่เขาใช้มันมีแต่ความเกรี้ยวกราด ดาริกาไม่รู้ว่าเขาโมโหอะไร รู้แต่ว่ายามนี้หล่อนไม่อยากจะสบตาวาววับนั่นเลยแม้แต่น้อย หล่อนจึงเลี่ยงกลับมาพูดกับจำเนียงแทน

ดาวขอโทษนะคะป้าเนียง พอดีโทรศัพท์แบตฯหมดน่ะค่ะ”

“วันหลังไปไหนมาไหน บอกป้าให้รู้ด้วยนะคะ คุณดาวเล่นหายไปแบบนี้ ป้าใจหายแย่เลย แล้วนี่ทานอะไรมาหรือยังคะ หิวหรือเปล่า ป้าทำอะไรให้ทานไหมคะ”

เห็นท่าทางเป็นห่วงเป็นใยของจำเนียงแล้ว ดาริกาก็อดรู้สึกผิดขึ้นมาไม่ได้ จึงแสร้งบอกแม่บ้านวัยชราด้วยน้ำเสียงสดใสอย่างเคย ทั้งที่ในใจมันร้าวลึกตั้งแต่ที่เห็นหน้าคมของใครบางคนนั่นแล้ว...

“ทานกับปอนด์มาแล้วค่ะ ขอตัวไปอาบน้ำก่อนดีกว่า ดาวเหนื่อยมากเลย

“งั้นไปอาบน้ำอาบท่าให้เรียบร้อยเถอะค่ะ จะได้เข้านอน”

ได้ยินคำอนุญาตจากจำเนียง ดาริกาจึงสาวเท้าไปทางบันไดโดยไม่เหลือบมองชายหนุ่มที่นั่งทำหน้าถมึงทึงอยู่ที่โซฟาเลยสักนิด

เดี๋ยว ยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น

กลินท์รั้งหล่อนไว้ด้วยน้ำเสียงห้วนกระด้าง หากหญิงสาวกลับรีบจ้ำอ้าวโดยไม่ฟังเขาสักคำ และนั่นยิ่งทำให้กลินท์หัวเสียมากขึ้นกว่าเดิม ชายหนุ่มหยัดกายขึ้นเต็มความสูง เตรียมเดินตามไปเอาเรื่องหล่อน

ดาริกา! หยุดเดี๋ยวนี้! ดาริกา! ฉันบอกให้หยุด!”

ใจเย็นๆเถอะค่ะคุณกลินท์  ค่อยๆพูดกันดีกว่า

จำเนียงรีบปราม เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มเริ่มมีอารมณ์กรุ่นโกรธปรากฏให้เห็น ทั้งสีหน้าและน้ำเสียงบ่งชัดว่าอยากจะเอาเรื่องหญิงสาวที่หายตัวไปกับผู้ชายทั้งวันทั้งคืนมากแค่ไหน

ไม่ได้ครับป้า เดินหนีกันแบบนี้ใช้ได้ที่ไหน ยังไงผมก็ต้องคุยกับดาวให้รู้เรื่องก่อน ป้ารออยู่นี่นะครับ เดี๋ยวผมจะขึ้นไปจัดการเอง

พูดเสร็จ เท้าเรียวยาวก็พาเจ้าของก้าวขึ้นบันไดไปยังห้องที่ร่างบางเพิ่งผลุบหายเข้าไป

ดาริกากำลังจะปิดประตู หากมันกลับถูกดึงไว้ได้จากคนด้านนอก พอเห็นใบหน้าคมสันอยู่หลังประตูบานนั้น หล่อนก็สะบัดหน้าหนีทันที ไม่ดึงดันที่จะปิดอีกเพราะรู้ดีว่าเขาคงไม่ยอม  หญิงสาวจึงเลี่ยงไม่มองหน้าโดยการหันหลังให้เขา ไปโกยเสื้อผ้าและข้าวของออกจากกระเป๋าบนเตียงแทน

หล่อนไม่อยากเห็นหน้ากลินท์ตอนนี้...ไม่อยากให้เหตุการณ์คืนนั้นมันตอกย้ำจิตใจให้ย่ำแย่ลงไปมากกว่าเดิม

คิดอะไรอยู่ถึงหายออกจากบ้านไปอยู่กับผู้ชายข้ามวันข้ามคืนแบบนั้น!

ไม่ได้คิดอะไรค่ะ

งั้นแสดงว่าเธอเต็มใจจะหนีไปอยู่กับมันสองคนสินะ

เสียงทุ้มติดเยาะหยันโดยที่ผู้เป็นเจ้าของยังไม่รู้ตัว พอเห็นหล่อนยังนิ่ง ไม่สะทกสะท้านต่อคำพูดของเขา ความโกรธมันก็ยิ่งทบทวี อยากจะเข้าไปเขย่าร่างเล็กๆนั่นให้หายแค้นเสียเดี๋ยวนี้

เกลียดนักพวกเด็กจองหองอวดดี!

ต้องให้ฉันโทรไปรายงานพ่อของเธอไหมว่าลูกสาวที่ท่านรักหนักรักหนา อุตส่าห์ส่งเสียให้มาเรียนซะไกลใจแตกออกไปนอนค้างกับผู้ชายสองต่อสองข้ามวันข้ามคืน!

หญิงสาวเม้มปากแน่นกับคำดูแคลนจากเขา...เพียงเท่านั้นดาริกาก็รู้แล้วว่าเขามองหล่อนเป็นเช่นไร

ใจแตกงั้นเหรอ...ในสายตาของเขา หล่อนคงเลวร้ายมากเลยสินะ

ดาริกา ได้ยินที่ฉันพูดหรือเปล่า!

“...”

ที่ฉันพูดอยู่นี่ อย่าเข้าใจผิดคิดว่าฉันเป็นห่วงเธอนะ ฉันก็แค่สงสารป้าเนียงที่เป็นห่วงเธอจนไม่เป็นอันทำอะไร! เธอจะออกไปกับผู้ชายคนไหน! จะหายไปเป็นเดือนเป็นปีมันก็เป็นสิทธิ์ของเธอ!  และที่ฉันมาที่นี่วันนี้...ก็แค่อยากจะมาบอกให้เธอลืมเรื่องคืนก่อนนั่นไปซะก็เท่านั้น!”

ทันทีที่ประโยคนั้นออกจากปากของกลินท์  มือที่กำลังรื้อของออกจากกระเป๋าก็หยุดชะงัก ดาริกาแทบจะกลั้นน้ำตาฟังประโยคต่อไปที่เขาจะพูดไม่ไหว

กลินท์พูดเหมือนเล่นขายของ เขาบอกให้หล่อนลืม...หล่อนก็ต้องลืมเลยอย่างนั้นหรือ

มันลืมง่ายนักหรือไงกับสิ่งที่เขาช่วงชิงไปจากหล่อนอย่างเลือดเย็น! 

ฉันเมา เธอคงเข้าใจใช่ไหมว่าเวลาคนเมาทำอะไรลงไป มันไม่มีสติอยู่ติดตัว ฉันนึกว่าเธอเป็นเดือน ถ้ารู้ว่าไม่ใช่...คงไม่มีทางแตะต้อง!

ประโยคนั้นประกาศชัดเจนว่าเขาจะไม่รับผิดชอบใดๆทั้งสิ้นต่อสิ่งที่หล่อนต้องสูญเสียไป ดาริกาบอกตัวเองว่าหล่อนไม่แคร์...หล่อนไม่หวังให้เขามารับผิดชอบอะไรอยู่แล้ว มันชินเสียแล้วล่ะ กลินท์ทำหล่อนเจ็บจนนับครั้งไม่ถ้วน

แค่โดนเขาฟันแล้วทิ้งแค่นี้...มันจะไปเจ็บปวดอะไรอีก

แม้ใจจะคิดอย่างนั้น หากน้ำตาเม็ดโตกลับร่วงหล่นลงอาบแก้มนวล ดาริกาปาดมันออกพลางสูดจมูกเรียกความมั่นใจ ก่อนจะหันมาสู้สายตากับกลินท์

อย่าห่วงเลยค่ะพี่กลินท์ ดาวลืมแน่ๆ แล้วดาวก็จะไม่เรียกร้องอะไรจากพี่กลินท์ทั้งนั้น พี่กลินท์สบายใจได้ ไม่ต้องกลัวไปนะคะ ดาวจะไม่คร่ำครวญถึงสิ่งที่เสียไป ดาวจะถือเสียว่าทุกอย่างที่พี่กลินท์ได้ไปจากดาวมันชดเชยให้กับความเลวของดาวที่พาพี่ไทม์มารู้จักกับพี่เดือน!

ประโยคท้ายหล่อนตั้งใจประชดเขาอย่างชัดเจน และดูเหมือนว่าคนรับสารจะรู้ ถึงได้เฉือนหัวใจบอบช้ำของหล่อนด้วยคำพูดต่อมา

ก็ดี...ฉันจะได้ไม่ต้องกังวลว่าเธอจะเอาความผิดพลาดคืนนั้นไปฟ้องเดือนให้ฉันต้องเดือดร้อน เธอรู้ใช่ไหมว่าฉันรักเดือน แล้วอีกไม่นานเราสองคนก็จะแต่งงานกัน! อย่าทำอะไรที่มันต้องสร้างความเดือดร้อนให้ฉันกับเดือนเป็นอันขาด!”

คนฟังเจ็บแปลบ...เขาพูดราวกับว่าหล่อนเป็นผู้หญิงหน้าหนาที่กล้าเอาเรื่องน่าอายนั่นไปป่าวประกาศให้ใครต่อใครรับรู้เสียอย่างนั้น บางครั้งดาริกาก็อยากรู้เหมือนกัน...เห็นหน้ากันมาตั้งหลายปี คลุกคลีด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก เขาไม่เคยรู้จักตัวตนจริงๆของหล่อนเลยหรือไร ถึงเอาแต่เข้าใจว่าหล่อนร้ายกาจแบบนั้น...

เข้าใจแล้วค่ะพี่กลินท์” ดาริกากล้ำกลืนความเสียใจเอาไว้ในอก ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมาให้เขาสมเพช “หมดธุระกับดาวแล้วใช่ไหมคะ ถ้าไม่มีอะไรจะพูดแล้ว กรุณาออกไปจากห้องดาวด้วยค่ะ ดาวอยากอยู่คนเดียว

หล่อนไม่พูดเปล่า ยังเดินไปเปิดประตูให้เขาเป็นเชิงไล่ส่ง  ในเมื่อเจ้าของห้องไล่กันขนาดนี้ กลินท์ก็ไม่คิดจะอยู่หายใจร่วมอากาศเดียวกับหล่อนอีก ดวงตาคมตวัดมองหล่อนอย่างชิงชัง ก่อนจะก้าวออกจากห้องโดยไม่แม้แต่จะเหลือบตาไปมองยังหล่อนอีกเลย

เด็กใจแตกแบบนี้...ใครเขาอยากจะไปแลตามองกัน! 

ทันทีที่ร่างสูงใหญ่ก้าวพ้นห้อง ดาริกาก็รีบผลักประตูปิดแล้วยืนพิงมันนิ่ง  พอไม่มีใครอยู่รับรู้ความอ่อนแอ น้ำอุ่นร้อนที่หล่อนกักเก็บไว้ก็ไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ จู่ๆแรงที่เคยมีก็หายไปเสียดื้อๆ  หล่อนจึงทิ้งร่างลงนั่งพิงประตู  ซบหน้าลงกับแขนที่กอดหัวเข่า  สักพัก...ร่างบางก็สั่นเทา  แล้วจึงตามมาด้วยเสียงร่ำไห้ปานจะขาดใจที่ดังก้องห้องนอนเล็กๆแห่งนี้

จะโทษใครได้...ในเมื่อเขาพูดอยู่ว่ามันเป็นความผิดพลาด หล่อนเรียกร้องอะไรไม่ได้ทั้งนั้น  นอกจากก้มหน้ายอมรับกับเรื่องที่เกิดขึ้น

สิ่งที่เสียไปมันเรียกกลับคืนมาไม่ได้...

ก็เหมือนกับหัวใจของหล่อนที่พยายามเอาคืนมาจากเขาสักเท่าไร มันก็ดื้อด้านไม่รักดี...ดึงดันที่จะอยู่กับกลินท์เสียให้ได้  หล่อนถึงต้องมานั่งน้ำตาเช็ดหัวเข่าอยู่อย่างนี้ไง

สมน้ำหน้า...อยากโง่นักที่ไปรักเขาข้างเดียว โดนเข้าไปแบบนี้จะได้รู้จักจำเสียทีนึง



 

ด่ามันเข้าไปค่ะๆๆๆ ด่ามันเข้าไปปป พี่กลินท์มันจะได้สำนึกสักที ถามว่าพระเอกของไรท์เตอร์จิเลิกโง่ตอนไหนชิมิคะ ฮีจะหายโง่ก็ต่อเมื่อฮีหลงรักดาวจนโงหัวไม่ขึ้นเท่านั้นค่ะ! (ทีนี้ก็จะเหลือแต่ความบ้ากับสันดานเสียๆของฮีล้วนๆเลยค่ะ555555)





Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
เดือนล้อมดาว (วางแผงปลายเดือน ก.ค. นี้ค่า) ตอนที่ 16 : บทที่ ๑๕ 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 15455 , โพส : 61 , Rating : 100% / 17 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3
# 61 : ความคิดเห็นที่ 2002
อ่านเรื่องนี้แล้วน้ำตาไหลด้วยความเสียใจตั้งแต่ตอนแรกยันตอนนี้ ทิชชู่ก็ไม่มี แย่ที่สุด TT
Name : Mylina < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mylina [ IP : 122.155.45.177 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 พฤษภาคม 2559 / 00:39
# 60 : ความคิดเห็นที่ 1711
คิดคำด่าไม่ออกละ ด่ามาทั้งวัน เหนื่อย
Name : ชะนี [ IP : 103.26.23.218 ]

วันที่: 9 พฤษภาคม 2559 / 23:40
# 59 : ความคิดเห็นที่ 1329
ไม่เคยอ่านนิยายแล้วน้ำตาไหลนอกจากนิยายของไรท์คนนี้ขอชื่นชมจริงๆคะ
Name : aey_devil < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ aey_devil [ IP : 27.55.93.89 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 พฤษภาคม 2559 / 17:49
# 58 : ความคิดเห็นที่ 677
หวังว่าจะไม่ท้องนะคะ ไม่ชอบเลยโดนมาแล้วยังปล่อยท้อง
Name : มายเมจิ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มายเมจิ [ IP : 171.4.28.157 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 เมษายน 2559 / 14:09
# 57 : ความคิดเห็นที่ 440
ขอบอกว่าคนที่โง่คือดาว เลิกตาบอดตามัวกับคนแบบนี้สักทีเถอะ เพราะพี่กลินเกินเยียวยาแล้ว ปล่อยเขาไปเถอะ แล้วตาสว่างเริ่มต้นใหม่กะปอนด์เถอะ
Name : somluck [ IP : 103.26.22.212 ]

วันที่: 15 เมษายน 2559 / 18:01
# 56 : ความคิดเห็นที่ 421
เพิ่งมาอ่านอ่าไร้ท ไม่เข้าใจตรรกะของ ขอเรียกว่าเหอะ ไอกลินทร์เรย บ้าป่ะ เด็กใจแตกที่ไหน เพิ่งเปิดซิงเค้าไปแล้วยังจะไปว่าคนอื่นอีก รอดูวันที่นางหลงรักดาวเหอะ คนอย่างเดือนดีตรงไหนฟร่ะ สวยแต่รูปจูบไม่หอมละซิไม่ว่า
Name : เด็กเนิร์ดหัวฟู < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เด็กเนิร์ดหัวฟู [ IP : 171.6.240.22 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 เมษายน 2559 / 21:35
# 55 : ความคิดเห็นที่ 325
นิยายเรื่องนี้สอนให้รู้ว่าความหลงทำให้คนตาบอด
PS.  
Name : cerberus < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ cerberus [ IP : 124.120.93.10 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 เมษายน 2559 / 00:04
# 54 : ความคิดเห็นที่ 288
โง่แล้วยังสารเลวมากอีกด้วยนะคะพระเอก 
Name : amo_otum < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ amo_otum [ IP : 203.158.199.246 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 เมษายน 2559 / 01:27
# 53 : ความคิดเห็นที่ 272
ความรักทำให้ตาบอดคือเรื่องจริง
Name : Forgiveness < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Forgiveness [ IP : 1.1.162.5 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2559 / 23:25
  • ความคิดเห็นที่ 272-1 (จากตอนที่ 16)
    มีผู้ชายแบบนี้จริงๆในโลกค่ะ ไรท์เตอร์ยืนยันได้ เขาเป็นคนในชีวิตของไรท์เตอร์เอง แต่ชีวิตจริงของนางต่างจากพี่กลินท์เยอะเลยค่ะ เหมือนฟ้ากับเหวT^T
    Name : My Dear :) < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ My Dear :) [ IP : 101.108.150.137 ]
    ส่งข้อความลับ
    วันที่:7 เมษายน 2559 / 23:31
# 52 : ความคิดเห็นที่ 271
ชักจะเกียดพระเอกโคตรๆแล้วสิ เปลี่ยนพระเอกทันมั้ยค่ะ โง่เกิ๊น เห้อ เห็นใจดาวมากๆไม่รู้รักไปได้ไงใจร้ายสู้ปอนก็ไม่ได้ T_T
Name : Jala-jane < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Jala-jane [ IP : 1.47.136.44 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2559 / 23:15
# 51 : ความคิดเห็นที่ 270
พระเอกโง่ขนาดนี้พึ่งเคยเจอนี่แหละ
PS.  The only man who never makes mistakes is the man who never does anything.
Name : Teddy'enje < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Teddy'enje [ IP : 1.46.11.190 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2559 / 23:00
# 50 : ความคิดเห็นที่ 269
หวังว่าที่พลาดไป จะไม่ท้องนะ
Name : Iread [ IP : 58.8.154.121 ]

วันที่: 7 เมษายน 2559 / 22:30
# 49 : ความคิดเห็นที่ 268
พระเอก โห พูดไม่ออก
PS.  Do whatever I want :)
Name : PM N I < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PM N I [ IP : 58.8.208.217 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2559 / 21:59
# 48 : ความคิดเห็นที่ 266
ช่ายยยอยากอ่านอีกก
อยากให้ปอนด์เป็นพระเอกจัง แล้วให้กลินท์รู้หัวใจตัวเองตอนที่สายไปแล้ววว เอาแบบอยุ่คนเดียวจนแก่ ดูนางเอกมีครอบครัวที่อยอุ่น มีลูกมีหลาย วุ้ยบยยคงสนุกน่าดู
Name : แมวน้อยของฉ้าน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ แมวน้อยของฉ้าน [ IP : 1.47.41.106 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2559 / 20:51
# 47 : ความคิดเห็นที่ 265
อยากอ่านอีกกกกกก
Name : weeratee7837 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ weeratee7837 [ IP : 183.89.159.230 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2559 / 20:34
# 46 : ความคิดเห็นที่ 264
อีกลินท์. แกต้องโดนเอาคืนสถานกนักเท่านั้นไรท์ฝากจัดการด้วยนะคะ TT,,TT
Name : Amp SoSo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Amp SoSo [ IP : 101.51.198.221 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2559 / 20:28
# 45 : ความคิดเห็นที่ 263
หนูดาว สู้ๆนะ
PS.  อยากจะลบเลือนความเป็นจริงว่า เธอไม่เคยคิดมีใจ...
Name : ZhaoYing < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ZhaoYing [ IP : 182.232.94.133 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2559 / 20:04
# 44 : ความคิดเห็นที่ 262
รีบมานะครับ ด่าไปก็เท่านั้นล่ะครับจะห้ามควายไม่ให้กินหญ้าคงยากครับ แต่ถ้าลองให้กินพิซซ่าคงง่ายมั้ง 5555
Name : visr < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ visr [ IP : 49.237.233.38 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2559 / 19:50
# 43 : ความคิดเห็นที่ 261
รอๆๆๆๆๆๆ
Name : ภริยาเซฮุน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ภริยาเซฮุน [ IP : 58.8.148.57 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2559 / 19:27
# 42 : ความคิดเห็นที่ 260
รีบมาต่อนะค่ะ จะรอวันที่คนโง่ หลงรักหนูดาวว เอาแบบกินไม่ได้นอนไม่หลับ ปานจะขาดใจตายเลยค่ะ สะใจดี
Name : maiow-jung < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ maiow-jung [ IP : 1.46.45.66 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2559 / 19:21
# 41 : ความคิดเห็นที่ 258
รอๆๆนะไรท์เป็นกำลังใจให้ไรท์
Name : katicknam < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ katicknam [ IP : 202.137.156.141 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2559 / 18:32
# 40 : ความคิดเห็นที่ 257
รอออออออ
Name : peangrak < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ peangrak [ IP : 27.145.135.148 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2559 / 18:23
# 39 : ความคิดเห็นที่ 256
จะรอ ดาวอย่าไปสนใจ เชิดใส่เลย
Name : Mutna < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mutna [ IP : 49.229.101.132 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2559 / 17:48
# 38 : ความคิดเห็นที่ 255
รอมาต่อนะคะพรุ่งนี้ อยากอ่านสปอยตอนต่อไปมากๆๆๆๆคะ
Name : noodekdeeka < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ noodekdeeka [ IP : 110.171.173.170 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2559 / 17:36
# 37 : ความคิดเห็นที่ 254
เข้มแข็งไว้ดาว อย่ายอมผู้ชายร้ายกาจ
Name : ravishaumark < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ravishaumark [ IP : 1.47.41.117 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 เมษายน 2559 / 16:30
หน้าที่ 1 | 2 | 3
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android