คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

เดือนล้อมดาว (วางแผงปลายเดือน ก.ค. นี้ค่า)

ตอนที่ 15 : บทที่ ๑๔ 100%


     อัพเดท 6 เม.ย. 59
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักดราม่า
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : นิลปัทม์ นลินนิภา ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นิลปัทม์ นลินนิภา
My.iD: https://my.dek-d.com/senate
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 17 Overall : 369,830
2,524 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 2644 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
เดือนล้อมดาว (วางแผงปลายเดือน ก.ค. นี้ค่า) ตอนที่ 15 : บทที่ ๑๔ 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 13614 , โพส : 34 , Rating : 98% / 13 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



     

บทที่ ๑๔


วันนี้ดาริกามาเยี่ยมธนานพแต่เช้า เนื่องจากหล่อนมีเรียนตอนช่วงสายจึงอยากแวะมาดูเขาก่อน อาการของชายหนุ่มดีขึ้นตามลำดับ ไม่น่าเป็นห่วงเหมือนวันแรกๆอีก หมอจึงอนุญาตให้กลับมาพักฟื้นที่บ้านได้ หล่อนก้าวเข้าไปในคอนโดของเขาพร้อมด้วยถุงโจ๊กในมือ ตั้งใจว่าจะเอามาให้เขาทานเป็นอาหารเช้า แต่เมื่อเห็นร่างโปร่งบางคุ้นตาของใครบางคนกำลังป้อนข้าวให้ธนานพอยู่บนโซฟา ดาริกาก็ชะงักไปทันที

พี่เดือน

อ้าว ดาว มาแล้วเหรอ เข้ามาสิ

ธนานพเชื้อเชิญหล่อนอย่างมีน้ำใจ ไม่ได้มีท่าทีกระอักกระอ่วนเลยสักนิดที่ดาริกามาเห็นว่าเขาอยู่กับพราวสิตางศุ์ แน่นอนว่าหล่อนไม่ได้บอกผู้เป็นพี่สาวว่าธนานพถูกรุมซ้อมจนต้องเข้าโรงพยาบาล เพราะตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้นมา ดาริกาก็อยากให้พราวสิตางศุ์อยู่ห่างจากเพื่อนของหล่อน

แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ผลสักเท่าไร...ต่อให้หล่อนจะไม่ปริปากบอก ธนานพก็คงเป็นฝ่ายโทรไปอ้อนพราวสิตางศุ์ให้มาหาอยู่ดี

ดาวซื้อโจ๊กมาให้ค่ะ แต่ไม่รู้ว่าพี่เดือนซื้อมาให้ทานแล้ว

ดาริกาชูถุงในมือให้เขาดู พลางทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาใกล้ๆกัน

ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวฉันเอาไว้กินตอนกลางวันได้” ธนานพบอก จากนั้นก็ชวนดาริกาสนทนาอีกสักสี่ห้าประโยค แล้วจึงขอตัวไปอาบน้ำ “เดี๋ยวผมมานะเดือน นั่งคุยกับดาวไปก่อนแล้วกัน

พูดเสร็จ ธนานพก็ลุกหายเข้าไปในห้องนอน พอเหลือกันแค่สองคนพี่น้อง ดาริกาก็หันมาสอบถามผู้เป็นพี่สาวทันที

พี่เดือนมาตั้งแต่ตอนไหนคะ

เมื่อวาน

ได้ยินอย่างนั้น ดาริกาจึงพอเดาได้ว่าพราวสิตางศุ์คงนอนค้างที่นี่ตั้งแต่เมื่อคืน ความไม่สบายใจผุดพรายขึ้นมาไม่ได้หยุด ไม่ใช่เพราะหล่อนหรอกหรือ...ธนานพถึงต้องมาบาดเจ็บอยู่เช่นนี้ ถ้ากลินท์รู้ขึ้นมาว่าหล่อนค้างอยู่ที่คอนโดของธนานพ มิแคล้วคงได้เกิดปัญหาขึ้นมาอีก

แล้วทำไมถึงไม่บอกดาว

ทำไมฉันต้องบอกแก

พราวสิตางศุ์กระชากเสียงถามด้วยความขุ่นเคือง ไม่พอใจอย่างยิ่งที่เห็นน้องสาวต่างมารดาที่หล่อนชิงชังพูดประหนึ่งว่าเป็นแม่ของหล่อน

แม่ของหล่อนยังไม่เคยสอบถามหล่อนเช่นนี้เลยด้วยซ้ำ!

แล้วพี่กลินท์รู้ไหมคะว่าพี่เดือนมาที่นี่

เขาไม่รู้ แล้วแกก็ห้ามปากโป้งไปบอกพี่กลินท์เด็ดขาดนะ เข้าใจไหม

ความอดทนของดาริกาสิ้นสุดลงในตอนนั้นเอง เมื่อก่อนหล่อนอดทนได้ ต่อให้อึดอัดแค่ไหน หล่อนก็ยอมทนเพราะไม่อยากเห็นกลินท์ต้องเสียใจ แต่ตอนนี้เรื่องทุกอย่างมันกลับตาลปัตร มันเลยเถิดไปไกลจนกู่ไม่กลับแล้ว และถ้าหากพราวสิตางศุ์ยังไม่เลิกยุ่งกับธนานพ หล่อนกลัวเหลือเกินว่ากลินท์จะขาดสติจนทำอะไรไม่คาดคิดขึ้นมา

พี่เดือนเลิกยุ่งกับพี่ไทม์ได้ไหมคะ

เพี้ยะ!

พราวสิตางศุ์วาดมือตบหน้าดาริกาทันทีที่ประโยคนั้นจบลง  ดวงตาคมหวานซึ้งมีแต่ความเกลียดชังยามทอดมองหญิงสาวตรงหน้า  หล่อนเกลียดมันเข้าไส้...มันเป็นแค่ลูกเมียน้อย มีสิทธิ์อะไรมาสั่งหล่อนกันว่าหล่อนต้องทำหรือไม่ทำอะไร!

อย่าสะเออะมาสั่งฉัน แกมีหน้าที่อย่างเดียวคือทำตามที่ฉันสั่งเท่านั้น! จำใส่หัวสมองของแกเอาไว้!”

ไม่พูดเปล่า นิ้วเรียวยาวยังจิ้มไปที่หน้าผากมนของน้องสาวต่างมารดาแรงๆเป็นการย้ำเตือนถึงฐานะ หากดาริกาไม่นำพาต่อท่าทางเกรี้ยวกราดของพราวสิตางศุ์ ยังคงบอกหล่อนต่อไปด้วยน้ำเสียงจริงจังเช่นเดิม

ดาวไม่ได้สั่งนะคะ แต่ดาวขอร้อง พี่เดือนเลิกยุ่งกับพี่ไทม์เถอะค่ะ

นังดาว!

และก่อนที่พราวสิตางศุ์จะประเคนฝ่ามือใส่ใบหน้าของหล่อนอีกรอบ ดาริกาก็รีบโพล่งขึ้นมา

ที่พี่ไทม์ต้องมานอนเจ็บอยู่ที่โรงพยาบาล ทั้งหมดก็เพราะพี่เดือนนะคะ

แกหมายความว่าไง

พี่กลินท์สั่งให้คนมารุมซ้อมพี่ไทม์

ฉันไม่เชื่อ แกอย่ามาใส่ร้ายเขานะนังดาว!”

พราวสิตางศุ์ถลึงตาใส่ผู้เป็นน้องสาวด้วยความโมโห กลินท์น่ะหรือจะทำอย่างนั้น...หล่อนไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด!

 “ดาวไม่ได้ใส่ร้าย ครั้งก่อนเขาขู่พี่ไทม์ว่าถ้ายังไม่เลิกยุ่งกับพี่เดือน พี่ไทม์จะต้องเจ็บตัว แล้วครั้งนี้เขาก็ทำมันจริงๆ พี่กลินท์ส่งคนมาทำร้ายพี่ไทม์ ดาวเห็นกับตา

สีหน้าและน้ำเสียงจริงจังของดาริกาทำให้พราวสิตางศุ์เริ่มไม่มั่นใจว่าอีกฝ่ายโกหก หล่อนรู้ดีว่ากลินท์กำลังคลางแคลงในตัวของหล่อน หากไม่นับรวมคุณสมบัติซึ่งเป็นสิ่งสำคัญที่ทำให้หล่อนเลือกจะแต่งงานกับใครแล้วล่ะก็ พราวสิตางศุ์ก็ชื่นชอบธนานพพอสมควร...เขาเอาใจหล่อนสารพัด ตามใจหล่อนมากกว่ากลินท์

แต่ถ้าถามถึงการใช้ชีวิตคู่กับใครสักคน...คำตอบของหล่อนก็ยังเป็นกลินท์เหมือนเดิม

 “แล้วแกมาบอกฉันทำไม” พราวสิตางศุ์ถามอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อนราวกับว่าเรื่องที่ธนานพบาดเจ็บไม่ใช่เรื่องที่หล่อนควรจะใส่ใจ  ก่อนจะหรี่ตามองน้องสาว “อ๋อ...หรือแกคิดจะเอาเรื่องนี้มาทำให้ฉันเลิกกับพี่กลินท์อย่างนั้นใช่ไหม

เปล่านะคะ คนที่ดาวอยากให้พี่เดือนเลิกยุ่งด้วยคือพี่ไทม์ต่างหาก

แกไม่ต้องมายุ่ง! ฉันจะเลิกหรือไม่เลิก มันก็เรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับแก แล้วถ้าแกยังกล้าเสนอหน้าพูดเรื่องนี้ขึ้นมาให้ฉันได้ยินอีก ฉันจะตบแกให้ปากฉีกเลยนังดาว!”

เมื่อพราวสิตางศุ์ประกาศชัดเช่นนั้น ดาริกาจึงไม่กล้าพูดเซ้าซี้หล่อนอีก

หากความหนักอึ้งในใจของหล่อนมันไม่ได้บรรเทาเบาบางลงเลยสักนิด พราวสิตางศุ์กำลังลากเพื่อนของหล่อนเข้าไปสู่อันตราย ตราบใดที่หญิงสาวยังขึ้นชื่อว่าเป็นคู่หมั้น...กลินท์จะไม่มีทางปล่อยให้ธนานพฉกชิงพราวสิตางศุ์ไปได้อย่างแน่นอน ดาริการู้ดี

 

 

 

เดือน

เสียงเข้มๆหยุดขาทั้งสองข้างของพราวสิตางศุ์ หล่อนหันไปมองตามเสียงเรียก ก่อนจะตกใจไม่น้อยที่เห็นกลินท์ยืนทำหน้าถมึงทึงอยู่ทางด้านหลัง หล่อนกำลังจะออกไปซื้อของใช้ส่วนตัวที่ซูเปอร์มาเก็ตใกล้คอนโดฯของธนานพ แต่คาดไม่ถึงว่าจะมาเจอคนที่ไม่คาดคิด

คนถูกจับได้มีสีหน้าเลิ่กลั่กทันใด

พะ พี่กลินท์

ไหนบอกพี่ว่าไปเที่ยวต่างประเทศกับเพื่อน แล้วมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!

กลินท์ถามหล่อนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เขาคิดถูกทีเดียวที่ให้คนสะกดรอยตามพราวสิตางศุ์...ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่รู้ว่าหล่อนแอบมาหาไอ้สารเลวนั่นถึงที่คอนโดฯของมัน!

เอ่อ...

ยังไม่ทันที่พราวสิตางศุ์จะได้แก้ตัว กลินท์ก็กระชากให้หล่อนเดินตามออกมายังลานจอดรถ พอถึงรถยนต์สัญชาติยุโรปสีดำเงาของตัวเอง ชายหนุ่มก็ไล่ให้คนขับรถออกไปรอด้านนอก ในรถจึงเหลือแค่เขากับคู่หมั้นสาวเพียงสองคน กลินท์เปิดปากถามทันทีโดยไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป

มาหามันใช่ไหม

“...”

พี่ถามว่ามาหามันใช่ไหม!

ใช่ค่ะพราวสิตางศุ์ยอมรับไปตามตรง ก็ในเมื่อพี่กลินท์เป็นคนทำให้เขาเจ็บตัวแบบนี้ เดือนก็ต้องมาเยี่ยมเขาเป็นการไถ่โทษแทนพี่กลินท์ มันผิดตรงไหน

กลินท์มองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความเจ็บปวด เขาอุตส่าห์ไม่ถือโทษโกรธหล่อน ให้อภัยหล่อนซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนผู้ชายหน้าโง่ แต่สิ่งที่หล่อนตอบแทนความรักของเขาคืนมามันมีแต่คำโกหก...หลอกลวง

หล่อนไม่เคยพูดความจริงกับเขาเลยสักครั้ง...แม้กระทั่งตอนนี้

ชายหนุ่มสะกดความเสียใจไว้ในอก ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงข่มอารมณ์

รักมันมากเลยใช่ไหม

เปล่าค่ะ

คำตอบของหล่อนไม่ได้ทำให้คนฟังสบายใจขึ้นเลยสักนิดเดียว

งั้นเดือนก็แต่งงานกับพี่เสียสิ! แล้วก็เลิกยุ่งกับมันเสียที!

พราวสิตางศุ์ชักสีหน้า หล่อนรู้ดี...หากแต่งงานกับกลินท์เมื่อไร อิสระที่เคยมีอยู่ครบจะถูกริบหายทั้งหมด ใช่ว่าหล่อนจะไม่อยากแต่งงานกับเขา กลินท์เพรียบพร้อมไปทุกอย่าง เป็นผู้ชายคนเดียวที่หล่อนคิดจะลงหลักปักฐานด้วย...แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ เพราะหล่อนยังอยากได้อิสระอยู่

ที่สำคัญหล่อนยังไม่เบื่อธนานพ...

เดือนบอกพี่กลินท์ตั้งกี่ครั้งแล้วว่าเดือนยังไม่พร้อม

ยังไม่พร้อม หรือกลัวว่าแต่งงานไปแล้วจะไม่ได้เจอมันอีกกันแน่

เพี้ยะ!

มือบางฟาดลงบนแก้มสากของคู่หมั้นหนุ่ม ใบหน้าคมจึงหันไปตามแรงเหวี่ยงจากฝ่ามือหล่อน กลินท์ไม่ได้รู้สึกเจ็บที่ผิวแก้มเสียเท่าไรนักหรอก...บริเวณที่เขาเจ็บน่ะมันคืออกข้างซ้ายต่างหาก

ชายหนุ่มหันกลับมามองหล่อน จึงเห็นดวงตาคมซึ้งของพราวสิตางศุ์กำลังจ้องมายังเขาด้วยความกรุ่นโกรธไม่แพ้กัน

หยุดดูถูกเดือน! ถ้าพี่กลินท์กลัวว่าเดือนจะสวมเขาให้ งั้นเราเลิกกันตอนนี้เลยก็ได้ค่ะ พี่กลินท์จะได้สบายใจเสียทีไงคะที่ไม่ต้องมาคอยหวาดระแวงว่าเดือนจะไปอยู่กับผู้ชายคนไหนลับหลังพี่กลินท์อีก!

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หล่อนพูดขู่เขาเช่นนี้ พราวสิตางศุ์รู้จุดอ่อนของเขาดี...หล่อนรู้ว่าเขาจะไม่ยอมปล่อยหล่อนไป หล่อนถึงใช้เรื่องเลิกกันมาขู่เขาทุกครั้งที่เขาทำให้หล่อนโกรธหรือไม่พอใจ กลินท์ยอมรับว่าเขาเคยโกรธที่หล่อนพูดเช่นนั้นออกมาโดยไม่คิดถึงหัวอกคนฟัง

แต่ครั้งนี้มันมากกว่าโกรธ มันเป็นความเจ็บปวดขุมหนึ่งที่เขาไม่เคยเผชิญหน้ามาก่อน...จนกระทั่งวันนี้

อย่าพูดอะไรพล่อยๆแบบนี้นะเดือน เธอก็น่าจะรู้ดีว่ามันจะไม่มีวันนั้นเกิดขึ้น!

งั้นพี่กลินท์ก็ต้องเชื่อใจเดือน คนเราถ้าจะแต่งงานกัน แต่แค่คำว่าเชื่อใจยังไม่มีให้ แล้วจะอยู่ด้วยกันได้ยังไงคะ

ชายหนุ่มแค่นยิ้ม...เขาน่ะหรือไม่เคยเชื่อใจ พราวสิตางศุ์ต่างหากที่ทำให้เขาหมดความไว้เนื้อเชื่อใจ หมดไปตั้งแต่ที่เขารู้ว่าหล่อนนั้นนอกใจเขาไปหาไอ้ธนานพนั่นแล้ว!

“พี่เคยเชื่อใจเดือนมาตลอด แต่ตอนนี้เดือนกำลังทำให้พี่หมดความเชื่อใจ พี่จะบอกอะไรให้เธอฟัง...ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอและไอ้หมอนั่นที่เธอเคยบอกพี่ พี่ไม่เคยเชื่อเธอเลยนะรู้ไหม”

หัวใจของพราวสิตางศุ์กระตุกวูบ ยิ่งเห็นสายตาเหมือนคนรู้ทันของเขา หล่อนก็ยิ่งอยู่ไม่สุข จึงต้องทำเป็นโมโหกลบเกลื่อนแทน

งั้นเราก็ต่างคนต่างอยู่กันสักพักเถอะค่ะ เผื่อพี่กลินท์จะใจเย็นกว่านี้และเรียกความเชื่อใจในตัวของเดือนกลับมาได้บ้าง ขืนคุยกันตอนนี้ก็จะยิ่งทะเลาะกันไปเปล่าๆ เดือนขอตัวก่อนแล้วกัน

พูดจบ พราวสิตางศุ์ก็เปิดประตูลงจากรถ เดินจากเขาไป ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเลยว่าคนรักของตัวเองมีสีหน้าเจ็บปวดขนาดไหน กลินท์เองก็ไม่คิดจะเดินตามไปห้ามปรามหล่อนเช่นกัน เขาไม่ใช่คนที่ชอบง้อใคร อีกอย่างยิ่งไปเซ้าซี้หล่อนก็รังแต่จะสร้างความบาดหมางขึ้นระหว่างกัน

คบกับพราวสิตางศุ์มาตั้งเจ็ดปี เขาก็เพิ่งรู้ตอนนี้ว่าตัวเองเป็นผู้ชายที่ไม่ได้เรื่อง...ขนาดรั้งหล่อนไว้ไม่ให้ไปกับผู้ชายคนอื่น เขายังทำไม่ได้เลย!

กลินท์เอนหัวพิงเบาะ พอได้ยินเสียงประตูรถฝั่งสารถีเปิดออก ชายหนุ่มก็หลับตาลง หลบซ่อนความเจ็บปวดมากล้นไว้ใต้เปลือกตาไม่ให้ใครสังเกตเห็น

คุณชนิดาเพิ่งโทรฯมาเตือนว่าท่านมีนัดประชุมตอนช่วงบ่ายครับ

เลื่อนไปวันอื่น วันนี้ฉันไม่ยังอยากพบใครทั้งนั้น

ชายหนุ่มเอ่ยบอก นั่งนิ่งได้พักใหญ่จนรถเคลื่อนออกมาไกลคอนโดมิเนียมของธนานพพอสมควร เขาก็ส่งเสียงบอกคนที่ทำหน้าที่สารถีอีกครั้ง

ณรงค์

ครับ ท่านรองฯ

ยังไม่ต้องกลับไปที่โรงแรม ขับไปเรื่อยๆก่อน...

ณรงค์ทำตามที่ผู้เป็นเจ้านายสั่ง ขับรถวนรอบตัวเมืองเชียงใหม่จนกระทั่งเวลาผ่านไปจนถึงช่วงหัวค่ำ กลินท์ก็ยังไม่ยอมกลับโรงแรมตามที่บอกจริงๆ และยังสั่งให้คนขับรถพาเขาไปที่ผับชื่อดังแห่งหนึ่งแทน

ทันทีที่ไปถึง เหล้าแก้วแล้วแก้วเหล่าก็ถูกกลินท์ส่งเข้าปากไม่ต่างอะไรจากน้ำเปล่า หมดอีกแก้ว เขาก็เติมน้ำสีอำพันใส่ลงไปอีก...หวังอย่างยิ่งที่จะให้มันลบเลือนความเจ็บปวดที่เพิ่งได้รับมา แม้รอบข้างจะเต็มไปด้วยเสียงเพลงอันดังก้อง หรือจะมีผู้หญิงอีกสักกี่คนเข้ามาหา หากกลินท์หาได้ใส่ใจไม่ ยามนี้ในใจมันมีแต่ใบหน้าคมหวานซึ้งของคู่หมั้นสาวเท่านั้น

เดือน...

 

 

 

ดาริกาถอดแว่นสายตาออก ก่อนจะบิดตัวเพื่อคลายกล้ามเนื้ออันแสนเมื่อยล้าจากการนั่งทำรายงานอยู่หน้าคอมพิวเตอร์มาหลายชั่วโมง หญิงสาวเหลือบตามองนาฬิกาบนผนัง พอเห็นว่าเลยเวลาเที่ยงคืนมามากโขแล้ว หล่อนจึงเก็บข้าวของบนโต๊ะ เตรียมตัวขึ้นห้องนอน หากยังไม่ทันได้ปิดไฟ เสียงกริ่งที่ดังขึ้นหน้าบ้านก็ทำให้หล่อนต้องเดินไปแหวกผ้าม่านที่หน้าต่างดู

ชายหนุ่มที่กำลังยืนลับๆล่อๆอยู่หน้าบ้านทำให้ดาริกาแปลกใจไม่น้อย หล่อนจึงเดินออกไปดู พอเห็นหน้าตาไม่คุ้นของเขา หญิงสาวก็รีบสอบถามทันที

มาหาใครคะ

คุณเดือนอยู่ไหมครับ

พี่เดือนไม่อยู่หรอกค่ะ

ดาริกาส่ายหน้า

เอ่อ...คือเจ้านายสั่งให้ผมมาที่นี่น่ะครับ

เขาบอกพลางชี้ไปยังรถสัญชาติยุโรปสีดำเงาที่จอดอยู่ทางด้านหลัง พอหล่อนทำหน้าสงสัย ชายหนุ่มที่มีลักษณะเหมือนคนขับรถคนนั้นจึงเดินนำหล่อนไปเปิดประตูหลังออก  ดาริกาก้าวตามไปดู ก่อนจะเห็นร่างสูงใหญ่อันแสนคุ้นตานั่งหลับหัวพิงเบาะอยู่ในนั้น กลิ่นเหล้าที่ลอยคุ้งออกมาจนฉุนจมูกทำให้หล่อนต้องเบ้หน้า และนึกรู้ทันทีว่าเขาคงจะดื่มมาไม่น้อยเลยทีเดียว

นี่กินหรืออาบ

ทำไมไม่พาเขากลับไปนอนที่โรงแรมล่ะคะ

ดาริกาหันมาถามคนขับรถของกลินท์

ท่านไม่ยอมท่าเดียวเลยครับ บังคับให้ผมมาส่งที่นี่ให้ได้ บอกว่าจะมาหาคุณเดือน

พี่เดือนไม่ได้อยู่ที่นี่หรอกค่ะ พี่พาเขากลับไปอาบน้ำอาบท่าเข้านอนเถอะ แล้วเดี๋ยวดาวจะโทรบอกพี่เดือนให้ทีหลัง

เอ่อ...ผมพากลับไปที่โรงแรมแล้วครับ แต่ท่านรองฯไม่ยอมลงจากรถท่าเดียว บอกว่าจะมาหาคุณเดือนให้ได้ ผมเลยต้องขับพาท่านมาที่นี่

คนขับรถมีสีหน้าลำบากใจขณะเอ่ยบอก...วันนี้เขาคงไม่ได้หลับไม่ได้นอนแน่ๆ ถ้าเจ้านายยังไม่ได้พบเจอคนที่ต้องการ

ได้ยินอย่างนั้น ดาริกาก็เงียบ ดูเหมือนว่าต่อให้หล่อนจะบอกออกไปอีกสักกี่ครั้งว่าพราวสิตางศุ์ไม่ได้อยู่ที่นี่  ชายหนุ่มก็ยังจะทู่ซี้อยู่ตามเดิม  หล่อนจึงแกล้งตีมึนยืนนิ่ง แสดงสีหน้ากระอักกระอ่วนให้เขาเห็น  หากคนขับรถผู้แสนซื่อสัตย์ของกลินท์กลับไม่มีทีท่าว่าจะยอมถอยขึ้นรถแต่อย่างใด

จนท้ายที่สุดดาริกาจึงต้องเป็นฝ่ายยอมแพ้  หล่อนถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วตัดสินใจบอก

โอเคค่ะ ไม่กลับก็ไม่กลับ งั้นพี่ช่วยดาวประคองเขาเข้าไปในบ้านทีนะคะ

คนขับรถพยักหน้ารับอย่างกระตือรือร้น รีบเข้าไปช่วยหล่อนประคองกลินท์ออกจากรถเพื่อเข้าไปในบ้านอย่างทุลักทุเล

เดือน...เดือนใช่ไหม

คนเมาปรือตาขึ้นถามเจ้าของดวงหน้าเนียนใสที่กำลังแบกร่างของเขาอยู่ หากดาริกาหาได้ใส่ใจ หล่อนต้องหาทางพาคนที่กำลังเมาปริ้นไปถึงห้องนอนรับแขกให้ได้ก่อนที่หล่อนจะเหนื่อยจนหมดแรงไปเสียก่อน

ขอบคุณมากนะคะ

ดาริกาบอกด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบ หลังจากพากลินท์เข้ามาอยู่ในอาณาเขตห้องนอนรับแขกได้แล้วเป็นที่เรียบร้อย คนขับรถก้มหัวให้หล่อน ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้ผู้เป็นเจ้านายอยู่กับหญิงสาวตามลำพัง

ดาริกานั่งพักเหนื่อยอยู่ครู่ใหญ่ แล้วหันไปมองคนที่นอนแผ่หราอยู่บนเตียง

เดือน...

ชื่อของพราวสิตางศุ์ที่หลุดออกปากกลินท์มาให้ได้ยินทำให้คนฟังเจ็บแปลบ...สภาพเมาปริ้นของเขาทำให้ดาริกาพอจะเดาได้ว่าเขาคงเพิ่งทะเลาะกับพราวสิตางศุ์มา เพราะอย่างนี้ไง...หล่อนถึงไม่อยากให้เขารู้เรื่องของพราวสิตางศุ์กับธนานพ ไม่อยากให้เขาต้องมาเจ็บปวดและเสียใจอยู่แบบนี้

ไม่อยากเลย...

ดาริกาถอนหายใจเฮือกใหญ่ เอื้อมไปถอดรองเท้าของเขาออก แล้วจึงเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ กลับออกมาอีกครั้งพร้อมกับอ่างน้ำอุ่นที่มีผ้าขนหนูในมือ หญิงสาวทรุดนั่งข้างๆร่างสูงใหญ่ ก่อนจะหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาบิดจนหมาด เช็ดไปตามแขนและซอกคอให้กลินท์

สัมผัสเปียกชื้นตามผิวกายทำให้ดวงตาคมปรือขึ้นมามอง  

เดือนใช่ไหม...

เช็ดตัวหน่อยนะคะพี่กลินท์ จะได้นอนสบายตัว

ดาริกาบอกเขา หล่อนมัวแต่ก้มหน้าก้มตาอยู่กับเนื้อตัวของชายหนุ่ม จึงไม่ทันเห็นสายตาแปลกประหลาดที่เฝ้ามองดูหล่อนปรนนิบัติเขาไม่ได้หยุด จวบจนผ้าขนหนูในมือของดาริกาเลื่อนขึ้นมาซับตามใบหน้าคม มือหนาก็ยึดข้อมือเล็กไว้แน่น

“เดือน...พี่ขอโทษ”

“ปล่อยนะคะ”

หญิงสาวพูดเสียงเรียบ แต่นอกจากกลินท์จะไม่ยอมปล่อยตามที่หล่อนบอก ยังจรดริมฝีปากลงบนผิวมือของหล่อน ก่อนจะไล่จุมพิตไปตามแขนเล็กเรื่อยๆ  ดาริกาตกใจกับสัมผัสอุกอาจจากเขาไม่น้อย ท่าทางคุกคามของกลินท์ทำให้หล่อนเริ่มกลัวจนต้องรีบดึงมือออกมาจากการเกาะกุมของเขา ยังไม่ทันลุกพ้นจากเตียงเพื่อเอาอ่างน้ำไปเก็บ มือหนาก็ฉุดข้อมือเล็กไว้ได้อีกครั้ง  ทีนี้เขาออกแรงดึงจนร่างบางในชุดกระโปรงนอนสีขาวล้มลงมาทับแผ่นอกแข็งแกร่ง

กว่าจะรู้ตัวอีกที ร่างสูงใหญ่ก็พลิกตัวขึ้นคร่อมทับหล่อนจนมิดเสียแล้ว...

พี่กลินท์ จะทำอะไร ปล่อยดาวนะ

 “เดือน...

เขามองหล่อนด้วยสายตาฉ่ำเยิ้มอย่างผิดปกติ หากชื่อที่หลุดออกจากปากกลับไม่ใช่ชื่อของหล่อน เพียงเท่านั้น...ดาริกาก็รู้แล้วว่ากลินท์กำลังมองเห็นหล่อนเป็นใคร

เงาของพราวสิตางศุ์กำลังทาบทับลงบนร่างของหล่อน

หญิงสาวผวาเฮือกทันทีที่เขาซุกใบหน้าลงมาที่ลำคอโดยที่หล่อนไม่ทันได้ตั้งตัว ฝังจูบแนบแน่นไปทั่วทุกตาราง สัมผัสร้อนผ่าวของริมฝีปากหยักไม่ต่างอะไรจากเหล็กร้อนๆที่นาบโดนผิวกายเลยสักนิดเดียว

ปล่อยดาวนะ! ดาวไม่ใช่พี่เดือนนะ! ปล่อยดาวเดี๋ยวนี้!

ดาริการ้องบอกอย่างตื่นตระหนก หล่อนดิ้นรนสุดกำลัง ใช้กำปั้นทุบไปที่แผ่นหลังแข็งแรงไม่ได้หยุด สิ่งที่เขากำลังทำอยู่มันทำให้หล่อนเริ่มหวาดกลัว...หากเขามีสติอยู่ติดตัว หล่อนก็คงพอจะเจรจากับเขาได้บ้าง แต่นี่หล่อนกำลังอยู่กับคนเมา แล้วคนเมาที่ใช้กำลังคุกคามหล่อนอย่างกลินท์ก็ช่างน่ากลัวสิ้นดี!

กลินท์ฝังจูบไปทั่วทั้งลำคอขาวผ่อง ทุกพื้นผิวของหล่อนที่ริมฝีปากของเขาเคลื่อนผ่านมักทิ้งรอยแดงเรื่อตีตราแสดงความเป็นเจ้าของ จวบจนพอใจ...จมูกโด่งถึงค่อยๆไล่ไต่ขึ้นมาแตะแก้มนวล คลอเคลียมันอยู่นานราวกับนั่นคือของหวานอันแสนโอชะก็ไม่ปาน

หอม...

หอมเหลือเกิน...

ยิ่งสูดดม กลินท์ก็ยิ่งลุ่มหลง มันเป็นกลิ่นหอมอ่อนๆ...หอมอย่างที่เขาไม่เคยได้กลิ่นจากใครมาก่อน

ปล่อยดาวนะคะพี่กลินท์ นี่ดาวเองนะ ไม่ใช่พี่เดือน ฮึก...

หยาดน้ำใสๆเริ่มกลิ้งไหลจากหางตา เมื่อคนบนร่างไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อยร่างของหล่อนให้เป็นอิสระแต่อย่างใด...ซ้ำยังตรึงข้อมือเล็กที่กำลังประทุษร้ายเขาไว้กับที่นอนอย่างแน่นหนา ยิ่งหล่อนดิ้นรนเท่าไร ดาริกาก็ยิ่งรับรู้ถึงน้ำหนักตัวที่เขาตั้งใจทิ้งลงมาเพื่อกดทับร่างของหล่อนให้จมหายลงไปกับฟูกอย่างชัดเจน

เดือน...

ฟังชื่อที่เขาเรียกหล่อนแล้ว หัวใจของหล่อนก็เจ็บแปลบ กลินท์กำลังเมา...หล่อนรู้ดี เพราะอย่างนี้หากมีอะไรเกินเลยเกิดขึ้นระหว่างหล่อนและเขา หล่อนเองจะต้องเป็นฝ่ายที่เสียใจอย่างไม่ต้องสงสัย

กลินท์เกลียดหล่อนแค่ไหน...ทำไมดาริกาจะไม่รู้ตัว

 “พี่กลินท์! อย่านะ! ฮึก อย่า...

ดาริกาสะท้านเฮือก เมื่อมือหนาเลื่อนไปแตะต้องความอวบหยุ่นที่ไร้บราเซียห่อหุ้มผ่านเนื้อผ้าของชุดนอนอย่างอุกอาจ  หล่อนร้องห้าม ไม่ให้เขาล่วงล้ำไปมากกว่านี้ แต่มีหรือที่คนเมาจะฟัง...มือหนาเลื่อนลงปลดกระดุมกระโปรงชุดนอนบนตัวหล่อนจนเกลี้ยง ก่อนจะดึงมันออกไปอย่างง่ายดาย...ร่างอรชรที่มีส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างคนที่เจริญเติบโตเป็นสาวเต็มวัยจึงปรากฎต่อสายตาของกลินท์

โดยเฉพาะสองเต้าอวบ...ยากเหลือเกินที่เขาจะละสายตาจากไปได้

หล่อนสวย...สวยมาก สวยหมดจดไปทั้งผิวพรรณและร่างกาย

เลือดในกายหนุ่มพลันเดือดพล่านขึ้นมา อยากแตะต้องสัมผัส จนอดใจไม่ไหว ต้องยื่นฝ่ามือร้อนเข้ากอบกุมผิวเนื้อเปล่าเปลือย บีบเค้นอย่างหนักหน่วง...เมินเฉยต่อน้ำตาและสีหน้าบิดเบี้ยวของผู้เป็นเจ้าของ ดาริการู้สึกราวกับจะตายเสียให้ได้อย่างไรอย่างนั้น  สัมผัสอันแสนจาบจ้วงที่หล่อนเพิ่งได้รับเป็นครั้งแรกมีแต่จะสร้างความหวาดกลัวขึ้นมาในใจ ไม่มีสัมผัสไหนจากเขาเลยที่ทำให้หล่อนรู้สึกรัญจวน

ทุกอย่างมันกำลังดำเนินไปบนความสุขใจของเขา...แต่ฝืนใจดาริกาอย่างชัดเจน

หยุดนะพี่กลินท์ หยุด...อุ๊บ!”

ดาริการ้องบอก เมื่อทุกอย่างมันเริ่มเลยเถิดจนเกินขอบเขตของคำว่าเหมาะสม หากสิ่งที่หล่อนได้รับตอบแทนจากเขากลับเป็นริมฝีปากหยักที่ทาบปิดริมฝีปากอิ่มของหล่อนจนแน่น  วินาทีต่อมาลิ้นร้อนชื้นก็ถูกส่งเข้าไปสำรวจทุกซอกทุกมุมในโพรงปากของหล่อนอย่างดุดัน  เกี่ยวกระหวัดรัดลิ้นเล็กของคนไม่ประสาด้วยความช่ำชองจนหล่อนหายใจไม่ทัน

กลินท์ยอมถอนริมฝีปากออก ปล่อยให้หล่อนได้พักหายใจ แต่ไม่ทันไร เขาก็กดริมฝีปากลงมาอีก คราวนี้เขาจูบหล่อนนานกว่าเดิม และรุนแรงมากขึ้นกว่าครั้งแรกเสียมากมาย พร้อมกับฝากความต้องการอันแสนล้นปรี่ส่งผ่านไปถึงหล่อนด้วยจุมพิตนี้ กระทั่งเขาควานหาความหวานจากหล่อนจนพอใจ เขาจึงค่อยๆละจากปากอิ่ม ไล่เล็มจากปลายคางเรียวแหลม เรื่อยลงไปจนถึงอกอวบทั้งสองข้าง

ร่างบางสั่นเทา เมื่อปลายลิ้นร้อนผ่าวเข้าครอบครองยอดถัน  มือของเขาที่เคลื่อนไหวอยู่บนต้นขานวลทำให้ดาริกาหวั่นกลัวขึ้นมา เผลอหนีบขาเข้าหากันโดยอัตโนมัติ...ไม่ยอมให้เขาล่วงล้ำเข้าไปสำรวจมากกว่านั้น  หากกลินท์กลับใช้มือแยกมันออกอย่างง่ายดาย

และพอเขาแทรกตัวเข้ามาอยู่หว่างกลางขาของหล่อนได้เท่านั้น ดาริกาก็รีบประท้วง

ยะ...อย่านะคะพี่กลินท์”    

กลินท์หาได้ฟังคำของหล่อน ผละออกไปปลดเข็มขัด ตามด้วยเสื้อเชิ้ตและกางเกงขายาวออกจากร่างกาย  ดาริกาจึงอาศัยจังหวะนั้นดิ้นรนจนหลุดออกมาได้สำเร็จ หล่อนผลักร่างสูงใหญ่จนเซ  ก่อนจะรีบวิ่งไปยังทิศที่มีประตูห้อง  คิดอยู่อย่างเดียวว่าหล่อนต้องออกไปให้พ้นจากห้องนี้ให้ได้ แต่ยังไม่ทันจะได้แตะประตูห้อง ร่างบางก็โดนแรงมหาศาลเหวี่ยงให้ล้มลงไปนอนบนเตียงเหมือนเดิม

กลินท์ตามมาตรึงหล่อนแน่นกับที่นอน ดวงตาสีดำสนิทลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนาจนคนมองนึกกลัวขึ้นมา

ให้พี่รักเธอนะ...

เขากระซิบบอกเสียงพร่า และดาริการู้ความหมายของประโยคนั้นดี

ไม่...หล่อนส่ายหน้าไปมา น้ำตาร่วงหล่นลงอาบแก้ม ไม่...ยังไงก็ไม่ยอม ยอมไม่ได้เด็ดขาด หากยอมเขาวันนี้...หล่อนจะต้องเสียใจไปจนตาย 

ไม่เอา...ฮึก...อย่านะคะพี่กลินท์...ฮึก...อย่านะ” 

ดาริกาอ้อนวอนเขาทั้งน้ำตา หากกลินท์หาได้ฟังคำของหล่อน ค่อยๆใช้มือแยกท่อนขาเรียวออกจากกันแล้วแทรกร่างสูงใหญ่ลงไปอยู่หว่างกลาง  หล่อนจึงดิ้นรนอีกครั้งตามสัญชาตญาณ...ทุบตีไปที่แผ่นอกของเขาอย่างบ้าคลั่งโดยมีจุดมุ่งหมายเดียวคือให้เขาปล่อยหล่อนเป็นอิสระเสียที กลินท์กลับรวบมือเล็กทั้งสองข้าง ตรึงไว้เหนือศีรษะตัดความรำคาญ แล้วแย่งปราการชิ้นเดียวที่เหลือติดสะโพกผายไปจากหล่อนได้สำเร็จ

ความแข็งขืนถูกส่งมาแนบชิดอยู่กับจุดอ่อนไหวที่สุดในร่างบาง...ตอนนั้นเองที่ดาริการับรู้ถึงสัญญาณอันตรายที่กำลังคืบใกล้เข้ามาอย่างชัดเจน

ไม่นาน...กลินท์ก็สามารถล่วงล้ำเข้าไปในช่องทางที่ไม่เคยมีผู้ใดล่วงล้ำเข้าไปได้สำเร็จ ดาริกากัดริมฝีปากแน่น น้ำตาหยดแล้วหยดเล่ากลิ้งตกจากหางตาไม่ได้หยุด...เจ็บจุกไปทั่วท้องน้อยจนแทบพูดไม่ออก ความปวดแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์ พร้อมกับความร้าวรานที่กำลังจะฆ่าหล่อนให้ตายทั้งเป็น

สัมผัสคับแน่นตรงกลางกายเป็นดั่งมีดร้ายที่จ้วงแทงลงบนหัวใจของหล่อนจนยับเยิน

 “เจ็บ...”

ดาริกาประท้วงอย่างอ่อนแรง ข้อมือเล็กบิดไปมาภายใต้ฝ่ามือใหญ่ พยายามหาทางที่จะดิ้นรนหนีจากความคับแน่นที่มาพร้อมกับความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงตามร่างกายนี่ให้ได้ แต่กลินท์กลับกดหล่อนแน่นขึ้นกว่าเดิม ไม่เหลือช่องทางไว้ให้หล่อนได้ดิ้นรนหนีเลยแม้แต่น้อย

ยามที่สะโพกสอบเริ่มถาโถมเข้าหาร่างบางด้วยจังหวะอันแสนหนักหน่วง หัวใจของดาริกาก็เหมือนถูกปริออกเป็นชิ้นๆ นี่หรือความสัมพันธ์ลึกซึ้งระหว่างหญิงชายที่ใครต่อใครเคยบอก...มันแย่ แย่ที่สุดในโลก แล้วยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ เมื่อคนที่มอบความรู้สึกนี้ให้คือผู้ชายที่หล่อนเคารพรักที่สุดในชีวิต

ดาริกามองชายหนุ่มตรงหน้าผ่านม่านน้ำตาอย่างร้าวราน ภาพความทรงจำในวัยเยาว์แล่นผ่านเข้ามาในหัวไม่ได้หยุด...

ฮื้อ พี่กลินท์ ถ้าดาวเป็นหมู พี่กลินท์ยังจะรักดาวอยู่ไหม

รักสิ มีหมูกับเขาอยู่แค่หนึ่งตัว ถ้าไม่รัก...แล้วจะให้ไปรักใครที่ไหนล่ะฮึ

งั้นสัญญานะคะว่าจะเป็นพี่ชายที่แสนดีของดาวแบบนี้ตลอดไป จะไม่ทิ้งดาวไปไหน และรักหมูตัวนี้ต่อไปอีกสักร้อยล้านปีเลย

จะทิ้งไปไหนได้ ทั้งพูดเก่ง ประจบก็เก่งแบบนี้  หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว

หล่อนควรยอมรับเสียทีว่าพี่กลินท์ที่คอยรักและดูแลหล่อนคนนั้นหายไปแล้ว

ผู้ชายใจร้ายคนนี้ไม่ใช่พี่กลินท์...ไม่ใช่

พี่กลินท์ไม่มีวันทำลายหล่อนแบบนี้...ไม่มีวัน

ฮึก...

เสียงสะอื้นไห้เรียกให้กลินท์ดึงกายขึ้นสบตากลมโต  พอเห็นคราบน้ำตาไหลเปื้อนแก้ม นิ้วหัวแม่มือใหญ่ก็ยกขึ้นปาดออกให้อย่างอ่อนโยน

อย่าร้อง...ดาริกาได้ยินเขากระซิบคำนั้น ลมหายใจอุ่นร้อนผสมกลิ่นแอลกอฮอล์รินรดอยู่แถวแก้มเนียน “...อย่าร้องไห้

กลิ่นหอมอ่อนๆจากกายบางที่เขากำลังครอบครองอยู่ไม่ต่างจากเหล้าชั้นดีที่กำลังมอมเมากลินท์ให้ตกอยู่ในห้วงเสน่หา ชายหนุ่มเคลื่อนริมฝีปากหยักมาคลอเคลียอยู่บริเวณกกหู  จุมพิตเบาๆก่อนจะกระซิบบอกหล่อนอีกครั้งเพื่อให้คนฟังได้ชื่นใจ

พี่รักเดือน

ประโยคนั้นไม่ผิดอะไรจากมีดที่กรีดซ้ำลงบนแผลเดิมของดาริกาเลยสักนิด

ใช่...เขารักพราวสิตางศุ์

แต่หล่อนไม่ใช่...ไม่ใช่พราวสิตางศุ์

ดาริกาได้แต่หลับตาลงอย่างอดสูใจ  น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลตกจากหางตาเปียกหมอนหนุนจนชุ่มฉ่ำ มือบางกำผ้าปูที่นอนจนยับยู่...บ่งบอกถึงความเจ็บปวดที่ได้รับจากทางร่างกายและหัวใจได้เป็นอย่างดี หล่อนนอนนิ่งเป็นท่อนไม้ ปล่อยให้เขาเคลื่อนไหวกายไปตามแรงปรารถนา  ปลดปล่อยความต้องการที่ฝังอยู่ในร่างของเขาเข้าไปในกายของหล่อนครั้งแล้วครั้งเล่าโดยไม่คิดจะเรียกร้องหรือดิ้นรนให้เหนื่อยอีก

หากดาริกาเป็นดอกไม้แรกแย้มที่กำลังบานสะพรั่ง กลินท์ก็ไม่ต่างอะไรจากคนที่เด็ดมันมาย่ำยีด้วยฝ่าเท้า 

ทุกครั้งที่หล่อนต้องทนรับความปรารถนาอันแสนบ้าคลั่งจากเขา หล่อนมักประจักษ์ดีเสมอ...

หากผ่านคืนนี้ไปได้เมื่อไร...หล่อนจะไม่มีหน้ากลับมามองใครได้อีกเลย

พ่อขา...ดาวขอโทษค่ะ



มาแล้วคร่า เอาตัวอย่างมาเสิร์ฟก่อนน้า ขอโทษนะค้าที่ทำให้รอ พอดีไรท์เตอร์เพิ่งได้โน๊ตบุ๊คคืนมาสดๆร้อนๆเลย ฮาร์ดดิสเสียเลยต้องเปลี่ยนใหม่ ลงวินโดว์ใหม่พร้อมกู้ข้อมูลคืน  เสียค่าซ่อมไปทั้งหมดสองพัน กรีดร้องงงงงงงงงงงงง แต่ไม่เป็นไรค่ะ เพื่องานสำคัญๆในเครื่องก็ต้องยอมล่ะ ไม่อย่างนั้นชีวิตจบเฮแน่ๆ T.T


ขอบอกว่าบทนี้ดูดพลังชีวิตของไรท์เตอร์ไปมาก (แล้วถ้าดื่มแบนทำไงดี  เพราะฉะนั้นรีบอ่านซะนะคะทุกคนนนน ถ้าได้ดื่มแบน ไรท์เตอร์จะตัดทิ้งฉับๆๆๆๆๆๆๆเลย 5555555 )  ส่วนเรื่องเอาคืน ไม่ต้องห่วงนะคะ พี่กลินท์มันเคยทำเลวกับลูกดาวไว้แบบไหน  นางเอกของไรท์เตอร์เอาคืนครบหมดทุกดอกแน่ๆค่ะ จัดหนักจัดเต็มแน่นอน แต่ตอนนี้ปล่อยให้พี่กลินท์มันบ้าใส่ดาวให้เต็มที่ก่อนนะ อิอิ





Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
เดือนล้อมดาว (วางแผงปลายเดือน ก.ค. นี้ค่า) ตอนที่ 15 : บทที่ ๑๔ 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 13614 , โพส : 34 , Rating : 98% / 13 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2
# 34 : ความคิดเห็นที่ 2160
-คุณกลินท์
Name : ดาบซ่อนคม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดาบซ่อนคม [ IP : 223.24.74.63 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 พฤษภาคม 2559 / 07:06
# 33 : ความคิดเห็นที่ 2139
นางเอกนี่ซื้อบื่อ พระเอกก้โง่เป็นควาย
Name : Lady Keppo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Lady Keppo [ IP : 49.49.243.237 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 พฤษภาคม 2559 / 00:16
# 32 : ความคิดเห็นที่ 1546
สงสารดาว ซื่อจัง เอาพี่กลินท์เข้ามาบ้าน ทั้งๆที่รู้ไม่ปลอดภัยกับตัวเองเลยยยยย
Name : Chariyaiem < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Chariyaiem [ IP : 1.46.47.96 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 พฤษภาคม 2559 / 22:42
# 31 : ความคิดเห็นที่ 722
คือ อิพี่กลินคะ แกรู้ว่าเดือนมันมีชู้ ยังอยากได้เป็นแม่ของลูกอีกหรอ เพลียกะพระเอก
Name : Sisira ศิศิรา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sisira ศิศิรา [ IP : 110.171.210.86 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 เมษายน 2559 / 11:50
# 30 : ความคิดเห็นที่ 420
แลจะรักนังเดือนมากเนอะ ขนาดมันนอนกับผู้ชายคนอื่นยังรักซะขนาดนี้ ขอตบพระเอกให้หน้าคว่ำหน่อยได้ไหม!!! หมั่นไส้
Name : Jar Yodkhun < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Jar Yodkhun [ IP : 180.183.186.147 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 เมษายน 2559 / 20:22
# 29 : ความคิดเห็นที่ 324
ทั้งๆที่ เดือน เล๊ว เลว แต่ยังมีผู้ชายหน้าโง่หลงหัวปักหัวปำ เขียนให้มีคนฉลาดๆมั่งก้อได้นะ (เม้นต์แทบทุกตอน ติดตามยิ่งกว่าตำรวตามผู้ร้ายอีก)
PS.  
Name : cerberus < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ cerberus [ IP : 124.120.93.10 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 เมษายน 2559 / 23:52
# 28 : ความคิดเห็นที่ 234
ทำไมดาวน่าสงสารจัง
Name : katicknam < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ katicknam [ IP : 115.84.117.16 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 เมษายน 2559 / 22:09
# 27 : ความคิดเห็นที่ 232
ดีใจที่ไรท์มาแล้ว
Name : katicknam < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ katicknam [ IP : 115.84.117.16 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 เมษายน 2559 / 21:35
# 26 : ความคิดเห็นที่ 208
สงสารดาว
PS.  ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ถ้ามีสติและรอยยิ้ม เราจะผ่านไปได้อย่างแน่นอน
Name : หงษ์ปีกราตรี < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ หงษ์ปีกราตรี [ IP : 182.52.122.8 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 เมษายน 2559 / 08:55
# 25 : ความคิดเห็นที่ 207
ไรท์มาอีกวันไหน งะ
Name : ma112237 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ma112237 [ IP : 64.233.173.56 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 เมษายน 2559 / 07:41
# 24 : ความคิดเห็นที่ 206
อย่างนี้ดาวต้องเอาคืนพี่กลินท์ให้สาสม55
Name : Yupamasdayan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Yupamasdayan [ IP : 223.24.90.179 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 เมษายน 2559 / 07:20
# 23 : ความคิดเห็นที่ 205
สงสารดาว
Name : Ninja [ IP : 182.232.104.31 ]

วันที่: 6 เมษายน 2559 / 06:53
# 22 : ความคิดเห็นที่ 204
โธ่ หนูดาว จะท้องมั้ยนั้น กลินท์เป็นปีศาจ เอาให้หนักเลยไรท์ แต่รีบๆมาน๊าาา
Name : maiow-jung < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ maiow-jung [ IP : 1.47.96.226 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 เมษายน 2559 / 06:48
# 21 : ความคิดเห็นที่ 203
ชอบมากๆค่ะ รอนะไรต์
Name : ข้าวฟ้างจ้า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ข้าวฟ้างจ้า [ IP : 49.230.207.80 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 เมษายน 2559 / 06:47
# 20 : ความคิดเห็นที่ 202
เอาคืนให้หนักๆนะคะ สงสารดาว
Name : Belle Benjapha < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Belle Benjapha [ IP : 110.77.152.233 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 เมษายน 2559 / 06:20
# 19 : ความคิดเห็นที่ 201
สงสารดาวมากกกกก จะท้องไหมเนี้ยะ เรียนยังไม่จบเลย
Name : pornnipanisaidee < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pornnipanisaidee [ IP : 171.96.178.77 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 เมษายน 2559 / 01:15
# 18 : ความคิดเห็นที่ 200
อีกนานมั้ยคะกว่าจะได้เอาคืน รีดร้องไห้หนักมากตอนนี้
PS.  คุณน่ะมีความฝันมั้ย... แล้วความฝันนั่นน่ะคุณมั่นใจได้อย่างไรว่าเป็นความฝันของคุณ ไม่ใช่ความฝันที่คนอื่นยัดเยียดมาให้คุณ...
Name : Kazania ::เหนื่อยจัง แย่อ่ะ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Kazania ::เหนื่อยจัง แย่อ่ะ [ IP : 180.180.193.12 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 เมษายน 2559 / 01:09
# 17 : ความคิดเห็นที่ 199
เราร้องไห้ตั้งแต่ตอนที่8 สู้ๆนะไรท์ เค้ารออ่านยุ
Name : chocolate1101 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ chocolate1101 [ IP : 49.49.125.101 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 เมษายน 2559 / 00:36
# 16 : ความคิดเห็นที่ 198
แดใจรอตอนต่อไป จะไม่ไหวแล้ววววค่ะ
Name : weeratee7837 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ weeratee7837 [ IP : 14.207.91.68 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 เมษายน 2559 / 00:13
# 15 : ความคิดเห็นที่ 197
ออกเป็นebook เถอะค่าาา อดทนรอไม่ไหวแล้ววว
เมื่อไหร่กลินท์จะหายโง่สักที
Name : Natty [ IP : 108.217.211.3 ]

วันที่: 5 เมษายน 2559 / 23:57
# 14 : ความคิดเห็นที่ 196
พระเอกกินยอดหญ้าเป็นอาหารใช่มั้ยคะ
Name : amo_otum < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ amo_otum [ IP : 203.158.199.233 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 เมษายน 2559 / 23:47
# 13 : ความคิดเห็นที่ 195
พระเอกจะเลวไปไหน ตื่นมาควรจะสำนึกได้แล้ว
PS.  Do whatever I want :)
Name : PM N I < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PM N I [ IP : 115.87.210.226 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 เมษายน 2559 / 23:46
# 12 : ความคิดเห็นที่ 194
รออยู่นะคะไรท์ ลงคืนนี้เลยได้ไหม ใจจะขาดแล้วว
Name : Belle Benjapha < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Belle Benjapha [ IP : 110.77.152.233 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 เมษายน 2559 / 22:30
# 11 : ความคิดเห็นที่ 193
เขียนดีมากๆๆเลยค่ะ เราอินตามเลย...สงสารนางเอก..รออัพค่าไรต์เขียนแนวนี้เก่งมากกก
Name : meaw [ IP : 27.55.74.78 ]

วันที่: 5 เมษายน 2559 / 19:28
# 10 : ความคิดเห็นที่ 192
ขอแบบเป็นไฟล์อีบุ๊คก็ได้ค่ะ ชอบมากๆเลย อยากมีไว้อ่านแบบรวดเดียวและหลายๆรอบ อิอิ
Name : Yupamasdayan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Yupamasdayan [ IP : 118.173.217.191 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 เมษายน 2559 / 17:04
หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android